Strafrecht overig
Conclusie AG. Tussenbeslissing op beklag van klaagster ex art. 98 jo. 552a Sv. De AG meent dat cassatieberoep…
Parket bij de Hoge Raad, 3 november 2026
ECLI:NL:PHR:2026:1025 · Parket bij de Hoge Raad · 3 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/parket-bij-de-hoge-raad/strafrecht/strafrecht-overig/ecli-nl-phr-2026-1025
Zaakgegevens
Op 3 november 2026 heeft het Parket bij de Hoge Raad een conclusie genomen in een zaak over strafrecht.
- Instantie
- Parket bij de Hoge RaadParket bij de Hoge RaadHet onafhankelijke parket van de procureur-generaal en de advocaten-generaal, die de Hoge Raad adviseren in conclusies.Meer uitleg
- Datum uitspraak
- 3 november 2026
- Datum publicatie
- 23 oktober 2026
- Zaaknummer
- 25/03961
- Rechtsgebied
- Strafrecht » Strafrecht overig
- ECLI
- ECLI:NL:PHR:2026:1025
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Conclusie AG. Tussenbeslissing op beklag van klaagster ex art. 98 jo. 552a Sv. De AG meent dat cassatieberoep niet-ontvankelijk is omdat de wet niet voorziet in afzonderlijk cassatieberoep tegen een tussenbeschikking. Conclusie strekt tot niet-ontvankelijkverklaring van het cassatieberoep. Samenhang met 25/03962.
Conclusie
PROCUREUR-GENERAAL
BIJ DE
HOGE RAAD DER NEDERLANDEN
Nummer 25/03961 B
Zitting 3 november 2026
CONCLUSIE
P.T.C. van Kampen
In de zaak
[klaagster] B.V.,
gevestigd te [vestigingsplaats] ,
hierna: de klaagster
1 Inleiding
Op 7 oktober 2025 heeft de rechtbank Amsterdam (raadkamernr. 25/013362) een tussenbeslissing genomen op het beklag van de klaagster op grond van (art. 98 jº) 552a Sv.
Het cassatieberoep is ingesteld namens de klaagster. S.W.M. Stevens en M. Luijten, beiden advocaat, hebben een middel van cassatie voorgesteld.
Er bestaat samenhang met de zaak 25/03962. In die zaak zijn geen middelen ingediend.
2 Het procesverloop
Op 9 mei 2025 heeft bij (onder meer) de klaagster een doorzoeking ter inbeslagneming plaatsgevonden door de FIOD onder toezicht van de assisterende gedelegeerd Europees aanklager, op grond van een grensoverschrijdende onderzoeksmaatregel ex art. 31 van EU-Verordening 2017/1939 van de gedelegeerde Europees aanklager uit een andere lidstaat, te weten Portugal. Bij deze doorzoeking zijn bij de klaagster digitale administratie en gegevens in beslag genomen.
Op 21 mei 2025 is namens de klaagster een klaagschrift in de zin van art. (98 jº) 552a Sv ingediend, strekkende tot opheffing van het beslag op digitale administratie en gegevens, op de grond dat de inbeslagneming daarvan onrechtmatig is geweest omdat (a) de verzochte onderzoekshandeling (“voor zover klaagster bekend”) geen betrekking had op de klaagster maar enkel op [A] B.V. en (b) geprivilegieerd materiaal in beslag is genomen.
Dit klaagschrift is op 9 september 2025 in openbare raadkamer behandeld, waarna de rechtbank Amsterdam op 7 oktober 2025 een tussenbeslissing op het klaagschrift heeft genomen. Blijkens deze tussenbeslissing heeft de rechtbank geoordeeld dat (a) de verzochte onderzoekshandeling blijkens de uitgevaardigde onderzoeksmaatregel van de Portugese autoriteiten ook betrekking had op de klaagster en (b) het gegeven dat zich onder de inbeslaggenomen stukken mogelijk verschoningsgerechtigde stukken bevinden, niet maakt dat het beslag onrechtmatig is gelegd. Omdat ten aanzien van de inbeslaggenomen voorwerpen nog geen uitvoering was gegeven aan een beslissing van de rechter-commissaris ex art. 181 Sv en de rechter-commissaris op een andere vordering ex art. 181 Sv nog geen beslissing had genomen, heeft de rechtbank bij wijze van tussenbeslissing het onderzoek in raadkamer heropend en de stukken in handen van de rechter-commissaris gesteld.
In cassatie wordt geklaagd over het oordeel van de rechtbank dat het beslag rechtmatig is gelegd.
3 De ontvankelijkheid van het cassatieberoep
Uit de wet – art. 552d lid 1 Sv – volgt dat de beslissing op een klaagschrift ex art. 552a Sv de vorm heeft van een beschikking. Art. 445 Sv bepaalt dat tegen een beschikking hoger beroep of beroep in cassatie alleen openstaat in de gevallen bij dat wetboek bepaald. Art. 552d lid 2 Sv bepaalt dat door de klager binnen 14 dagen na de betekening van ‘een beschikking ingevolge art. 552a Sv’ beroep in cassatie kan worden ingesteld.
Uit de jurisprudentie van de Hoge Raad volgt dat onder ‘een beschikking ingevolge art. 552a’ dient te worden verstaan “een beschikking waarin de beklagrechter zich onbevoegd heeft verklaard tot kennisneming van het inleidend klaagschrift, de klager niet-ontvankelijk heeft verklaard in het inleidend klaagschrift, het beklag als bedoeld in art. 552a Sv ongegrond heeft verklaard of dit beklag gegrond heeft verklaard en ingevolge het zevende lid van art. 552a Sv de daarmede overeenkomende last geeft.”
Een dergelijke (eind)beschikking moet worden onderscheiden van een tussenbeschikking. Een tussenbeschikking is een beschikking waarin het beklag noch is afgewezen noch gegrond is verklaard met een daarmee overeenkomende last, maar waarbij het onderzoek is heropend vanwege de onvolledigheid daarvan. Art. 552d Sv noch enige andere wetsbepaling voorziet in afzonderlijk cassatieberoep tegen een tussenbeschikking.
Zoals de Hoge Raad meerdere malen heeft overwogen, zou een andere opvatting (dan de opvatting dat de wet niet voorziet in afzonderlijk cassatieberoep tegen een tussenbeschikking) “– waarbij het openstaan van beroep in cassatie tegen een tussenbeschikking afhankelijk zou zijn van het antwoord op de vraag of daarin al of niet een beslissing is vervat die, zoals in de schriftuur wordt betoogd, ‘gekwalificeerd dient te worden als eindbeslissing op het beklag’ – [...] voor de betrokken procespartijen te zeer onzekerheid scheppen of het rechtsmiddel kan worden aangewend en aldus aan de vereiste processuele duidelijkheid afbreuk doen.”
Dat betekent dat de klaagster niet in het ingestelde cassatieberoep kan worden ontvangen.
De stellers van het middel voeren evenwel aan dat de rechtbank haar beslissing weliswaar als tussenbeslissing heeft betiteld, maar ‘materieel’ over het – naar ik begrijp: gehele – beklag heeft geoordeeld, zodat het cassatieberoep in de onderhavige zaak wel degelijk ontvankelijk is.
Dit betoog faalt, omdat de hiervoor genoemde jurisprudentie van de Hoge Raad voor een dergelijke invalshoek mijns inziens geen ruimte biedt. Daar komt in het onderhavige geval nog bij dat onderdeel van het klaagschrift is dat “met de inbeslagneming inbreuk wordt gemaakt op het verschoningsrecht”, dat “momenteel […] geen duidelijkheid bestaat over de vraag welke geprivilegieerde gegeven zich precies in het inbeslaggenomen materiaal bevinden” en dat dergelijke gegevens “niet (langer) onder beslag en/of vastgelegd” mogen zijn of blijven en daarvan geen kennis mag worden genomen. Het is om die reden dat de rechtbank het onderzoek heeft heropent en de stukken in handen van de rechter-commissaris heeft gesteld. Zoals de rechtbank in de tussenbeslissing heeft overwogen, is het immers eerst aan de rechter-commissaris om te oordelen over het beroep op het verschoningsrecht dat is gedaan ten aanzien van de in beslag genomen stukken dan wel vastgelegde en uitgeleverde gegevens. Weliswaar besliste de rechter-commissaris reeds dat een filtering dient te worden verricht op de inbeslaggenomen mailboxen op informatie die mogelijk onder enig verschoningsrecht zou kunnen vallen, maar dat onderzoek is nog niet verricht. De beslissing van de rechtbank is, met andere woorden, daadwerkelijk een tussenbeschikking.
De klaagster kan derhalve niet in het ingestelde cassatieberoep worden ontvangen.
4 Afronding
Deze conclusie strekt tot niet-ontvankelijkverklaring van het cassatieberoep.
De Procureur-Generaal
bij de Hoge Raad der Nederlanden
AG