Omgevingsrecht

In het besluit van 26 april 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Arnhem aan [bedrijf]…

Raad van State, 11 november 2026

Zaakgegevens

Op 11 november 2026 heeft de Raad van State in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over omgevingsrecht.

Instantie
Raad van State
Datum uitspraak
11 november 2026
Datum publicatie
11 november 2026
Zaaknummer
202500288/1/R3
Procedure
Hoger beroep
ECLI
ECLI:NL:RVS:2026:6634
E-mail

Samenvatting

In het besluit van 26 april 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Arnhem aan [bedrijf] een omgevingsvergunning verleend voor de bouw van 11 appartementen op de locatie Compagnieplaats 180 t/m 200(e), kadastrale percelen sectie C, nummers 9306 en 9307 (het perceel). Op het perceel is het bestemmingsplan "Saksen Weimar", vastgesteld op 30 november 2009, van toepassing. [bedrijf] heeft op 24 december 2021 een vergunning aangevraagd voor de bouw van een woontoren met 11 appartementen op het perceel. Volgens het college is het bouwplan in overeenstemming met het bestemmingsplan, is het aannemelijk dat het bouwplan voldoet aan het Bouwbesluit en de bouwverordening, en voldoet het bouwplan aan de redelijke eisen van welstand. Omdat zich daarom geen weigeringsgronden als bedoeld in artikel 2.10 van de Wabo voordoen, heeft het college de omgevingsvergunning verleend voor de activiteit bouwen als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder a, van de Wabo.

Uitspraak

202500288/1/R3.

Datum uitspraak: 11 november 2026

AFDELING

BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak op de hoger beroepen van:

1.       [appellant sub 1] en anderen, allen wonend in Arnhem,

2.       [appellant sub 2] en anderen, allen wonend in Arnhem,

appellanten,

tegen de uitspraak van de rechtbank Gelderland van 5 december 2024 in zaken nrs. 23/2584 en 23/2582 in het geding tussen:

1.       [appellant sub 1] en anderen

2.       [appellant sub 2]

en

het college van burgemeester en wethouders van Arnhem.

Procesverloop

In het besluit van 26 april 2022 heeft het college aan [bedrijf] een omgevingsvergunning verleend voor de bouw van 11 appartementen op de locatie Compagnieplaats 180 t/m 200(e), kadastrale percelen sectie C, nummers 9306 en 9307 (het perceel).

In de afzonderlijke besluiten 28 maart 2023 heeft het college de door [appellant sub 1] en anderen en door [appellant sub 2] en anderen daartegen gemaakte bezwaren ongegrond verklaard en de vergunning met aanvullende motivering in stand gelaten.

In de uitspraak van 5 december 2024 heeft de rechtbank de door [appellant sub 1] en anderen en [appellant sub 2] daartegen ingestelde beroepen ongegrond verklaard.

Tegen deze uitspraak hebben [appellant sub 1] en anderen en [appellant sub 2] en anderen hoger beroep ingesteld.

Het college en [bedrijf] hebben schriftelijke uiteenzettingen gegeven.

De Afdeling heeft de zaak behandeld op een zitting op 11 september 2026, waar [appellant sub 1] en anderen, bijgestaan door mr. D.J. Boxtel, advocaat in Arnhem, [appellant sub 2] en anderen, vertegenwoordigd door [persoon], en het college, vertegenwoordigd door mr. M.C.J. Kasteel, zijn verschenen. Ook is op zitting [bedrijf], vertegenwoordigd door mr. M.J. Tunnissen, advocaat in Arnhem, vergezeld door N.A.M. Hendriks en ing. E. Dolman, gehoord.

Overwegingen

Overgangsrecht inwerkingtreding Omgevingswet

1.       Op 1 januari 2024 zijn de Omgevingswet en de Invoeringswet Omgevingswet in werking getreden. Als een aanvraag om een omgevingsvergunning is ingediend vóór het tijdstip van inwerkingtreding van de Omgevingswet, dan blijft op grond van artikel 4.3, aanhef en onder a, van de Invoeringswet Omgevingswet het recht zoals dat gold onmiddellijk vóór dat tijdstip van toepassing tot het besluit op die aanvraag onherroepelijk wordt, met uitzondering van artikel 3.9, derde lid, eerste zin, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo).

De aanvraag om een omgevingsvergunning is ingediend op 24 december 2021. Dat betekent dat in dit geval de Wabo, zoals die gold vóór 1 januari 2024, van toepassing blijft.

Inleiding

2.       Op het perceel is het bestemmingsplan "Saksen Weimar", vastgesteld op 30 november 2009, van toepassing. [bedrijf] heeft op 24 december 2021 een vergunning aangevraagd voor de bouw van een woontoren met 11 appartementen op het perceel.

Volgens het college is het bouwplan in overeenstemming met het bestemmingsplan, is het aannemelijk dat het bouwplan voldoet aan het Bouwbesluit en de bouwverordening, en voldoet het bouwplan aan de redelijke eisen van welstand. Omdat zich daarom geen weigeringsgronden als bedoeld in artikel 2.10 van de Wabo voordoen, heeft het college de omgevingsvergunning verleend voor de activiteit bouwen als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder a, van de Wabo.

Naar aanleiding van de bezwaren van [appellant sub 1] en anderen en [appellant sub 2] en anderen heeft het college de motivering van de vergunning aangevuld en het rapport "Onderzoek stikstofdepositie Woontoren Saksen Weimar, Laan van Saksen-Weimar in Arnhem" van 26 januari 2023 toegevoegd.

3.       [appellant sub 1] en anderen wonen in de omgeving van het perceel. Zij kunnen zich niet verenigen met de uitspraak van de rechtbank omdat daarin is miskend dat de beoogde woontoren in strijd is met redelijke eisen van welstand. Daarnaast heeft de rechtbank ten onrechte het relativiteitsvereiste tegengeworpen bij hun betoog over de Wet natuurbescherming (Wnb) en stikstof. Tot slot heeft de rechtbank ten onrechte geen oordeel gegeven over hun betoog dat in de bezwaarfase het beginsel van hoor en wederhoor is geschonden.

[appellant sub 2] en anderen wonen ook in de omgeving van het perceel. Zij kunnen zich niet verenigen met de uitspraak van de rechtbank omdat hun beroep ten onrechte niet-ontvankelijk is verklaard.

Het hoger beroep van [appellant sub 2] en anderen

Identiteit van de indieners van het beroep

4.       [appellant sub 2] en anderen betogen dat de rechtbank hun beroep ten onrechte niet-ontvankelijk heeft verklaard omdat de identiteit van de indieners van het beroep niet binnen de beroepstermijn kenbaar zou zijn geweest. Zij voeren aan dat bedoeld was om het pro forma beroepschrift ook in te dienen mede namens [appellant sub 2]. Dit blijkt bijvoorbeeld uit het feit dat de naam van [appellant sub 2] staat op het formulier met namen, adressen en handtekeningen dat al in bezwaar was ingediend. Deze lijst had [appellant sub 2] niet direct meegestuurd met het pro forma beroepschrift, omdat zij er niet van op de hoogte was (gebracht) dat dit moest. Omdat [appellant sub 2] een leek is en niet vertegenwoordigd of ondersteund wordt door een advocaat, is de rechtbank te streng geweest in haar oordeel.

4.1.    De rechtbank heeft geoordeeld dat het beroep van [appellant sub 2] namens "de omwonenden" niet-ontvankelijk is omdat de identiteit van deze personen niet binnen de beroepstermijn kenbaar was. De rechtbank heeft overwogen dat het feit dat beroep is ingesteld namens een persoon of personen van wie tijdens de beroepstermijn de identiteit niet kenbaar is, niet kan worden beschouwd als een vormverzuim dat op grond van artikel 6:6 van de Algemene wet bestuursrecht (de Awb) kan worden hersteld. De door [appellant sub 2] overgelegde lijst waarboven staat "bezwaarschrift nieuwbouw 11 woningen" maakt het oordeel van de rechtbank ook niet anders. Die lijst gaat namelijk alleen over de bezwaarprocedure en niet over de procedure in beroep, zodat niet binnen de beroepstermijn duidelijk is geworden namens wie beroep was ingesteld.

Daarnaast heeft de rechtbank geoordeeld dat ook het beroep voor zover ingediend door [appellant sub 2] zelf niet-ontvankelijk is. De rechtbank stelt vast dat in het pro forma beroepschrift staat dat [appellant sub 2] beroep indient "namens de bezwaarmakers/omwonenden/ondertekenaars". Ook is het beroepschrift ondertekend met "vertegenwoordigster van omwonenden/bezwaarmakers/ondertekenaars". Daaruit blijkt dat het beroepschrift niet mede namens [appellant sub 2] zelf is ingediend. De rechtbank heeft overwogen dat [appellant sub 2] weliswaar op de later overgelegde lijst met bezwaarmakers staat, maar de identiteit van [appellant sub 2] als "mede bezwaarmaker" was niet binnen de beroepstermijn bekend.

De rechtbank heeft verder opgemerkt dat, nu het beroep van [appellant sub 2] en "de omwonenden" niet-ontvankelijk is, de rechtbank ook niet toekomt aan de vraag of de beroepsgronden tijdig zijn ingediend, en zo nee, welke consequentie de rechtbank daaraan moet verbinden.

4.2.    De Afdeling stelt vast dat [appellant sub 2] op 8 mei 2023 per e-mail het pro forma beroepschrift heeft ingediend bij de rechtbank. In de e-mail staat "In de bijlage het beroep dat wij als omwonenden/ondertekenaars/bezwaarmakers." In het bijgevoegde pro forma beroepschrift staat dat [appellant sub 2] "namens de bezwaarmakers/omwonenden/ondertekenaars" beroep instelt. Ook staat er dat [appellant sub 2] "vertegenwoordigster [van] omwonenden/bezwaarmaker/ondertekenaars" is.

Zoals op de zitting bij de Afdeling is bevestigd, zijn er naast het pro forma beroepschrift geen andere stukken ingediend.

4.3.    Zoals de Afdeling eerder heeft overwogen kan de omstandigheid dat beroep wordt ingesteld namens een persoon of personen van wie tijdens de beroepstermijn de identiteit niet kenbaar is, niet worden beschouwd als een vormverzuim dat op grond van artikel 6:6 van de Awb kan worden hersteld. In dat geval staat tijdens de beroepstermijn namelijk in het geheel nog niet vast wie beroep heeft willen instellen. De artikelen 6:5 en 6:6 van de Awb strekken er niet toe het mogelijk te maken beroep in te stellen namens nog onbekende personen. De in artikel 8:1, in samenhang met de artikelen 6:7 en 6:11 van de Awb, neergelegde regeling met betrekking tot de beroepstermijn brengt met zich dat de identiteit van degene(n) namens wie beroep wordt ingesteld, voor afloop van de beroepstermijn kenbaar moet zijn. Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Afdeling van 5 april 2023, ECLI:NL:RVS:2023:1356.

4.4.    De Afdeling is echter, anders dan de rechtbank, van oordeel dat binnen de beroepstermijn voldoende kenbaar was dat het beroep mede namens [appellant sub 2] zelf was ingesteld. De Afdeling overweegt dat dit blijkt uit de e-mail waarmee [appellant sub 2] het pro forma beroepschrift heeft ingediend.

Gelet hierop heeft de rechtbank het beroep voor zover ingediend namens [appellant sub 2], ten onrechte om deze reden niet-ontvankelijk verklaard. Het betoog is daarom terecht voorgedragen.

5.       De Afdeling zal hierna nog ingaan op de vraag of [appellant sub 2] de gronden van haar beroep tijdig bij de rechtbank heeft ingediend.

5.1.    Op grond van artikel 6:5, eerste lid, aanhef en onder d, van de Awb bevat het beroepschrift ten minste de gronden van het beroep.

Op grond van artikel 6:6 kan het beroep niet-ontvankelijk worden verklaard, indien niet is voldaan aan artikel 6:5, mits de indiener de gelegenheid heeft gehad het verzuim te herstellen binnen een hem daartoe gestelde termijn.

5.2.    De rechtbank heeft op 9 mei 2023 een brief gestuurd aan [appellant sub 2] waarin (onder andere) is aangegeven dat zij de gronden van het beroep nog moest indienen. Daarvoor kreeg zij de tijd tot en met 6 juni 2023. Daarin is ook aangegeven dat als zij dit niet op tijd doet en ook niet verzoekt om uitstel, de rechtbank haar beroep niet-ontvankelijk kan verklaren.

5.3.    De Afdeling stelt vast dat de rechtbank op 6 juni 2023 een e-mail van [appellant sub 2] heeft ontvangen met daarbij een aantal aanvullende documenten voor haar beroep. Daarbij bevond zich echter niet een aanvulling van het beroep met beroepsgronden.

Op 7 juni 2023 heeft de rechtbank nog vijf e-mails van [appellant sub 2] ontvangen:

•       In de eerste e-mail schrijft [appellant sub 2] dat zij op 5 juni 2023 en op 6 juni 2023 haar beroepschrift met bijlagen via de e-mail heeft gestuurd, maar dat zij kort daarna een foutmelding kreeg. Zij vraagt of de stukken bij de rechtbank zijn binnengekomen.

•       In de tweede e-mail schrijft [appellant sub 2] dat zij geen bericht heeft ontvangen of alles goed is aangekomen en daarom nogmaals voor de zekerheid het beroepschrift opnieuw stuurt. Bij deze e-mail is als bijlage de aanvulling van het beroep met de beroepsgronden gevoegd.

•       In de derde en vierde e-mail heeft [appellant sub 2] een aantal bijlagen gestuurd.

•       In de vijfde e-mail schrijft [appellant sub 2] dat zij op 5 juni 2023 haar beroepschrift heeft gestuurd naar het e-mailadres zoals staat in de brief van de rechtbank van 9 mei 2023. Dat e-mailadres werd volgens [appellant sub 2] alleen niet herkend.

5.4.    Op 6 september 2024 heeft de rechtbank aan [appellant sub 2] een e-mail gestuurd dat zij op de zitting nog nader bewijs voor verschoonbare termijnoverschrijding mag aanleveren, waaronder ook de foutmelding die zij kreeg voor de e-mails.

[appellant sub 2] heeft bij de rechtbank geen stukken overgelegd, zoals een schermafbeelding van de foutmelding, waaruit blijkt dat zij binnen de door de rechtbank gestelde termijn de gronden van het beroep heeft ingediend.

5.5.    [appellant sub 2] heeft in hoger beroep een schermafbeelding ingediend van de e-mail die zij 5 juni 2023 naar de rechtbank heeft gestuurd. Daarop is te zien dat zij vanuit Outlook een e-mail heeft gestuurd naar "bestuursrecht.gld@rechtspraak.nl". Als bijlagen bij de e-mail waren onder andere, het aanvullende beroepschrift en foto’s van de ondertekende machtigingen gevoegd.

[appellant sub 2] heeft in hoger beroep verder geen stukken overgelegd, zoals een schermafbeelding van de foutmeldingen.

5.6.    De Afdeling stelt vast dat, anders dan [appellant sub 2] stelt in haar vijfde e-mail van 7 juni 2023, er in de brief van de rechtbank van 9 mei 2023 geen e-mailadres staat waar stukken naar gestuurd kunnen worden. Wel staat er een verwijzing naar de website van de rechtbank over Veilig Mailen. De Afdeling stelt vast dat uit de informatie op de website van de rechtbank volgt dat digitale stukken alleen direct naar het e-mailadres "bestuursrecht.gld@rechtspraak.nl" gestuurd kunnen worden door verzenders die een speciaal Veilig Mailen softwarepakket hebben. Personen die deze software niet hebben, kunnen niet direct mailen naar dat e-mailadres. Zij moeten gebruikmaken van de speciale link op de website van de rechtbank om digitaal stukken in te kunnen dienen via Veilig Mailen. [appellant sub 2] heeft daarvan geen gebruik gemaakt.

De Afdeling overweegt aan de hand van voorgaande constateringen dat [appellant sub 2] de instructies voor het gebruik van Veilig Mailen niet op juiste wijze heeft opgevolgd, wat ertoe heeft geleid dat haar e-mail van 5 juni 2023 met de gronden van het beroep niet door de rechtbank is ontvangen. Het feit dat zij daardoor de gronden van het beroep te laat bij de rechtbank heeft ingediend, komt naar het oordeel van de Afdeling voor haar eigen rekening en risico. Daarbij betrekt de Afdeling dat [appellant sub 2] van de rechtbank vier weken de tijd heeft gekregen om de gronden van haar beroep in te dienen en [appellant sub 2] daarmee heeft gewacht tot de laatste dag om dit te doen. Verder overweegt de Afdeling dat [appellant sub 2] direct nadat zij stelt een foutmelding te hebben ontvangen, contact had kunnen opnemen met de rechtbank over de wijze waarop zij haar gronden kon indienen of om te verzoeken om uitstel van de door de rechtbank gestelde termijn. Dit had zij kunnen doen binnen de door de rechtbank gestelde termijn voor het indienen van de gronden van haar beroep, maar dat heeft zij niet gedaan.

5.7.    Gelet op de voorgaande overwegingen komt de Afdeling tot het oordeel dat [appellant sub 2] de gronden van haar beroep niet binnen de door de rechtbank daarvoor gestelde termijn heeft ingediend. Dit betekent dat haar beroep niet voldoet aan de eisen gesteld in artikel 6:5 en 6:6 van de Awb en daarom niet-ontvankelijk is.

Conclusie [appellant sub 2] en anderen

6.       Gelet op wat hiervoor is overwogen, heeft de rechtbank het beroep van [appellant sub 2] terecht niet-ontvankelijk verklaard. Het hoger beroep is daarom ongegrond.

De Afdeling bevestigt daarom in zoverre de aangevallen uitspraak, met verbetering van de gronden waarop deze rust.

7.       Het college hoeft de proceskosten van [appellant sub 2] en anderen niet te vergoeden.

Het hoger beroep van [appellant sub 1] en anderen

Welstand

8.       [appellant sub 1] en anderen betogen dat de rechtbank ten onrechte niet is ingegaan op hun concrete argumenten dat het bouwplan in strijd is met redelijke eisen van welstand, alleen omdat geen deskundigenadvies is overgelegd. Volgens hen is geen specifieke deskundigheid nodig om te kunnen vaststellen dat het ontwerp niet verenigbaar is met de criteria uit de Welstandsnota. Zij wijzen naar hetgeen zij al in bezwaar hebben aangevoerd over welstand. Concreet voeren zij aan dat het bouwplan op de volgende punten in strijd is met redelijke eisen van welstand.

Het bouwplan voorziet in een woontoren die "op poten staat", terwijl dat in strijd is met het uitgangspunt uit het stedenbouwkundig plan bij het bestemmingsplan. De woontoren krijgt te grote, uitkragende balkons van 27 m2, terwijl bestaande balkons in de omgeving niet uitkragend zijn en een stuk kleiner zijn. De beoogde houten gevelbekleding sluit niet aan bij het kleur- en materiaalgebruik in de omgeving. Er vindt kaalslag van groen plaats, terwijl de wens is zoveel mogelijk groenelementen te behouden. In strijd met de "Randvoorwaarden Saksen Weimar 2005" komt er geen parkeerkelder.

Op de zitting hebben [appellant sub 1] en anderen nog gewezen op paragraaf 3.4 van de Welstandsnota, waaruit volgens hen volgt dat het stedenbouwkundig plan en de randvoorwaarden die bij het bestemmingsplan horen ook onderdeel zijn van de welstandstoets.

8.1.    Hoewel het college niet aan een welstandsadvies is gebonden en de verantwoordelijkheid voor welstandstoetsing bij het college zelf ligt, mag het op dat advies afgaan, nadat het is nagegaan of dit advies op zorgvuldige wijze tot stand is gekomen, de redenering daarin begrijpelijk is en de getrokken conclusies daarop aansluiten.

Deze verplichting is neergelegd in artikel 3:9 van de Awb voor de wettelijke adviseur en volgt uit artikel 3:2 van de Awb voor andere adviseurs.

Het overnemen van een welstandsadvies behoeft in beginsel geen nadere toelichting. Dit is anders als de aanvrager of een derde-belanghebbende een advies van een andere deskundig te achten persoon of instantie heeft overgelegd of concrete aanknopingspunten voor twijfel aan de zorgvuldigheid van de totstandkoming van het advies, de begrijpelijkheid van de in het advies gevolgde redenering of het aansluiten van de conclusies daarop naar voren heeft gebracht.

8.2.    Nog daargelaten de vraag of op grond van paragraaf 3.4 van de welstandsnota ook moet worden getoetst aan het stedenbouwkundig plan en de randvoorwaarden die bij het bestemmingsplan horen, stelt de Afdeling vast dat het Team Welstand en Monumenten in zijn advies van 17 oktober 2022 concreet heeft gereageerd op alle door [appellant sub 1] en anderen aangevoerde bezwaren over welstand. [appellant sub 1] en anderen hebben die reactie onvoldoende gemotiveerd betwist om aan te nemen dat er concrete aanknopingspunten zijn voor twijfel aan het welstandsadvies. Gelet hierop ziet de Afdeling geen aanleiding voor het oordeel dat het college het welstandsadvies niet mocht volgen.

Het betoog slaagt niet.

Stikstof

9.       [appellant sub 1] en anderen betogen dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat het relativiteitsvereiste in de weg staat aan vernietiging van de vergunning vanwege de beroepsgrond over stikstof. Zij voeren aan dat er wel sprake is van verwevenheid met hun woon- en leefklimaat. De Veluwe is de achtertuin van [appellant sub 1] en anderen, waar zij in de zomer vaak recreëren. Daarnaast ligt het perceel van [appellant sub 1] op 600 m afstand en bestaat er vanaf zijn perceel direct zicht op de Veluwe, zoals blijkt uit de foto’s in bijlage 4. In dit kader is relevant dat de wijk Saksen Weimar relatief hoog ligt, waardoor vanuit meerdere plekken in de wijk zicht is op de Veluwe. [appellant sub 1] en anderen wijzen op een uitspraak van de Afdeling van 17 augustus 2022, ECLI:NL:RVS:2022:2334, onder 6.1 en 6.2, waarin is geoordeeld dat er bij percelen op een afstand tot en met 590 m afstand van een Natura 2000-gebied, mede gelet op de hogere ligging daarvan, sprake was van verwevenheid.

9.1.    De rechtbank heeft geoordeeld dat artikel 8:69a van de Awb eraan in de weg staat om het door [appellant sub 1] en anderen bestreden besluit te vernietigen vanwege de beroepsgronden die strekken tot de bescherming van de natuurwaarden van het Natura 2000-gebied c.q. stikstofdepositie.

Volgens de rechtbank wonen [appellant sub 1] en anderen op een te grote afstand, ongeveer 700 m, van het dichtstbijzijnde Natura 2000-gebied de Veluwe. Daar heeft de rechtbank bij betrokken dat er tussen de woningen van [appellant sub 1] en anderen en het Natura 2000-gebied onder andere een provinciale weg (N784) en tal van percelen met bebouwing (woningen) liggen. Dit betekent volgens de rechtbank dat het Natura 2000-gebeid geen deel uitmaakt van de leefomgeving van [appellant sub 1] en anderen en daarom ook geen sprake is van verwevenheid.

9.2.    De Afdeling overweegt dat de bepalingen in de Wnb over de beoordeling van plannen die gevolgen kunnen hebben voor een Natura 2000-gebied, strekken ter bescherming van het behoud van de natuurwaarden in deze gebieden. Uit de overzichtsuitspraak van de Afdeling van 11 november 2020, ECLI:NL:RVS:2020:2706, onder 10.51, volgt dat een natuurlijk persoon die zich beroept op de bepalingen van de Wnb die strekken tot de bescherming van de natuurwaarden van een Natura 2000-gebied, zich beroept op een algemeen belang waarvoor hij niet in rechte kan opkomen. Verder volgt uit deze uitspraak dat individuele belangen van een natuurlijk persoon bij het behoud van een goede kwaliteit van zijn woon- en leefomgeving, waarvan een Natura 2000-gebied deel uitmaakt, zo verweven kunnen zijn met de algemene belangen die de Wnb beoogt te beschermen, dat niet kan worden geoordeeld dat de betrokken normen in de Wnb kennelijk niet strekken tot bescherming van zijn belangen.

Bij de beantwoording van de vraag of een dergelijke verwevenheid kan worden aangenomen, moet onder meer rekening worden gehouden met de situering van de woning van de betrokkene. Indien het Natura 2000-gebied deel uitmaakt van de directe woonomgeving van betrokkene, is in beginsel sprake van verwevenheid zoals hiervoor bedoeld.

9.3.    Het dichtstbijzijnde Natura 2000-gebied de Veluwe ligt, zoals op de zitting is vastgesteld, op een afstand van circa 670 m en verder van de woningen van [appellant sub 1] en anderen. Gelet op deze afstanden en het feit dat er tussen de woningen en het Natura 2000-gebied nog andere bebouwing en een provinciale weg ligt, overweegt de Afdeling dat het Natura 2000-gebied geen onderdeel uitmaakt van de woon- en leefomgeving van [appellant sub 1] en anderen. De uitspraak van de Afdeling van 17 augustus 2022 waar [appellant sub 1] en anderen naar verwijzen is ook niet vergelijkbaar, omdat er in dat geval tussen de woningen en het Natura 2000-gebied een grotendeels open gebied zonder bebouwing lag. Dat de woningen van [appellant sub 1] en anderen hoger liggen dan het Natura 2000-gebied en dat zij daardoor, zoals blijkt uit de foto’s die zij hebben overgelegd, enig zicht hebben op het Natura 2000-gebied, maakt dit niet anders. Daarbij betrekt de Afdeling dat het zicht zeer beperkt is en dat de foto’s klaarblijkelijk niet vanaf straatniveau zijn genomen. Ook het gestelde feit dat [appellant sub 1] en anderen veel recreëren in het Natura 2000-gebied is onvoldoende onderscheidend om verwevenheid met hun woon- en leefomgeving aan te nemen. De Afdeling is daarom van oordeel dat er geen duidelijke verwevenheid bestaat tussen de individuele belangen van [appellant sub 1] en anderen bij het behoud van een goede kwaliteit van hun directe leefomgeving en het algemene belang dat de Wnb beoogt te beschermen.

Gelet hierop is de rechtbank terecht tot het oordeel gekomen dat de beroepsgrond niet kan leiden tot vernietiging vanwege het relativiteitsvereiste als bedoeld in artikel 8:69a van de Awb.

Het betoog slaagt niet.

Hoor en wederhoor bezwaarfase

10.     [appellant sub 1] en anderen betogen dat de rechtbank ten onrechte niet is ingegaan op hun betoog over de ernstige onzorgvuldigheden in de bezwaarfase. Zij voeren aan dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat zij niet toekomt aan een beoordeling daarvan, omdat er sprake is van een materieel rechtmatig besluit.

Volgens [appellant sub 1] en anderen heeft het college in de bezwaarfase in strijd heeft gehandeld met het beginsel van hoor en wederhoor. Zij voeren aan dat de bezwaarschriftencommissie een ongelijk speelveld heeft gecreëerd tussen het college en [appellant sub 1] en anderen. Tijdens de eerste hoorzitting in bezwaar bleek dat er stukken ontbraken in het dossier, waaronder een stikstofrapport. Deze zijn daarna toegevoegd en daar mochten [appellant sub 1] en anderen op reageren. Op basis van die reactie zou de bezwaarschriftencommissie beoordelen of een tweede hoorzitting noodzakelijk was. Tegen de afspraken in is er daarna nog een nieuw stikstofrapport opgesteld en heeft het college een extra schriftelijke reactie gegeven. Ook is er zonder overleg op korte termijn een tweede hoorzitting bij de bezwaarschriftencommissie gepland waar de gemachtigde van [appellant sub 1] en anderen niet bij aanwezig kon zijn. [appellant sub 1] en anderen hebben daarom onvoldoende gelegenheid gekregen te reageren op de nieuwe stukken die in de bezwaarfase zijn ingediend.

10.1.  De rechtbank heeft het betoog van [appellant sub 1] en anderen zo begrepen dat zij dit aanvoeren in het kader van vergoeding van de door hen gemaakte kosten in de bezwaarfase. Volgens de rechtbank hebben [appellant sub 1] en anderen dit op de zitting zo verduidelijkt.

10.2.  De Afdeling kan aan de hand van het proces-verbaal van de zitting van de rechtbank niet vaststellen dat [appellant sub 1] en anderen hun betoog over de onzorgvuldigheden in de bezwaarfase hebben bedoeld in het kader van een mogelijke proceskostenvergoeding.

Gelet hierop gaat de Afdeling ervan uit dat de rechtbank het betoog van [appellant sub 1] en anderen niet juist heeft begrepen en daarom ten onrechte niet aan de beoordeling daarvan is toegekomen. [appellant sub 1] en anderen hebben dit daarom terecht aangevoerd.

De Afdeling ziet daarin echter nog geen aanleiding om de uitspraak van de rechtbank te vernietigen. De Afdeling komt namelijk tot het oordeel dat het college het beginsel van hoor en wederhoor niet heeft geschonden en dat er ook daarom geen reden bestaat om het besluit van 28 maart 2023 te vernietigen. De Afdeling overweegt het volgende.

10.3.  De Afdeling stelt vast dat [appellant sub 1] en anderen per e-mail van 15 februari 2023 op de hoogte zijn gesteld van het nieuwe stikstofrapport. Zij hebben toen de gelegenheid gekregen om daar binnen 14 dagen een reactie op te geven. Ook heeft er daarna nog een tweede hoorzitting plaatsgevonden. Daarmee hebben [appellant sub 1] en anderen naar het oordeel van de Afdeling voldoende gelegenheid gekregen om in bezwaar te reageren op het nieuwe stikstofrapport. Het feit dat de gemachtigde van [appellant sub 1] en anderen verhinderd was op de datum van de tweede hoorzitting maakt dit naar het oordeel van de Afdeling niet anders.

De Afdeling ziet gelet op het voorgaande geen aanleiding voor het oordeel dat het college het beginsel van hoor en wederhoor heeft geschonden.

Het betoog slaagt niet.

Conclusie [appellant sub 1] en anderen

11.     Het hoger beroep van [appellant sub 1] en anderen is ongegrond. De Afdeling bevestigt daarom ook in zoverre de aangevallen uitspraak, met verbetering van de gronden waarop deze rust.

12.     Het college hoeft de proceskosten van [appellant sub 1] en anderen niet te vergoeden.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

bevestigt de aangevallen uitspraak.

Aldus vastgesteld door mr. H.J.M. Besselink, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. F.R. Schadd, griffier.

w.g. Besselink

lid van de enkelvoudige kamer

w.g. Schadd

griffier

Uitgesproken in het openbaar op 11 november 2026

1076