Bij besluit van 9 maart 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Texel aan [bedrijf] een…

202601149/1/R1.

Datum uitspraak: 11 november 2026

AFDELING

BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak op het hoger beroep van:

[appellant], wonend in De Cocksdorp, gemeente Texel,

appellant,

tegen de uitspraken van de rechtbank Noord­-Holland van 18 september 2025 en 6 maart 2026 in zaak nr. 25/1967 in het geding tussen onder meer:

[appellant]

en

het college van burgemeester en wethouders van Texel.

Procesverloop

Bij besluit van 9 maart 2022 heeft het college aan [bedrijf] een omgevingsvergunning verleend voor de realisatie van 27 appartementen op de locatie [locatie 1] en [locatie 2] in De Cocksdorp.

Bij besluit van 27 februari 2025 heeft het college een nieuw besluit op het bezwaar van [appellant] genomen, het bezwaar gedeeltelijk gegrond verklaard en het besluit van 9 maart 2022 gewijzigd in stand gelaten.

Bij tussenuitspraak van 18 september 2025 (de tussenuitspraak) heeft de rechtbank, voor zover hier van belang, het college in de gelegenheid gesteld het in het besluit van 27 februari 2025 geconstateerde gebrek te herstellen.

Op 25 november 2025 heeft het college de onderbouwing van het besluit van 27 februari 2025 aangevuld.

Bij uitspraak van 6 maart 2026 (de einduitspraak) heeft de rechtbank, voor zover hier van belang, het door [appellant] tegen het besluit van 27 februari 2025 ingestelde beroep gegrond verklaard, voor zover dat ziet op parkeren, dat besluit in zoverre vernietigd, bepaald dat de rechtsgevolgen van dat besluit in stand blijven en het beroep tegen dat besluit voor het overige ongegrond verklaard.

Tegen de tussenuitspraak en de einduitspraak heeft [appellant] hoger beroep ingesteld.

Het college heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven.

[appellant] heeft nadere stukken ingediend.

De Afdeling heeft de zaak op een zitting behandeld op 7 oktober 2026, waar [appellant], bijgestaan door mr. V.C. van der Velde, advocaat in Almere, en het college, vertegenwoordigd door mr. M. Oosterdijk, zijn verschenen. Verder is op de zitting [bedrijf], vertegenwoordigd door [persoon], bijgestaan door mr. H.P. Verheyen, advocaat in Den Burg, gehoord.

Overwegingen

Overgangsrecht inwerkingtreding Omgevingswet

1.       Op 1 januari 2024 zijn de Omgevingswet en de Invoeringswet Omgevingswet in werking getreden. Als een aanvraag om een omgevingsvergunning is ingediend vóór het tijdstip van inwerkingtreding van de Omgevingswet, dan blijft op grond van artikel 4.3, aanhef en onder a, van de Invoeringswet Omgevingswet het recht zoals dat gold onmiddellijk vóór dat tijdstip van toepassing tot het besluit op die aanvraag onherroepelijk wordt, met uitzondering van artikel 3.9, derde lid, eerste zin, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo).

De aanvraag om een omgevingsvergunning is ingediend op 7 oktober 2021. Dat betekent dat in dit geval dat de Wabo, zoals die gold vóór 1 januari 2024, van toepassing blijft.

Inleiding

2.       [bedrijf] heeft een omgevingsvergunning aangevraagd voor de realisatie van 27 appartementen op het perceel [locatie 1] en [locatie 2] in De Cocksdorp (het perceel). [appellant] woont direct naast dat perceel aan de [locatie 3]. Ook heeft [appellant] achter zijn woning een bedrijfsgebouw.

Aan het perceel is op grond van het bestemmingsplan "De Cocksdorp" de bestemming "Centrum" en de dubbelbestemming "Waarde - Archeologie 2" toegekend. Het bouwplan is in strijd met het bestemmingsplan vanwege de goothoogte, de bouwhoogte, een deel van de dakhelling en het bouwen buiten het bouwvlak.

Het college heeft bij besluit van 9 maart 2022 aan [bedrijf] een omgevingsvergunning verleend voor het bouwen en handelen in strijd met regels ruimtelijke ordening als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder a en c, van de Wabo. Het college heeft de omgevingsvergunning verleend met toepassing van artikel 2.12, eerste lid, aanhef en onder a, onder 1º en 2º, van de Wabo, in samenhang met artikel 4, aanhef en onderdeel 1, van bijlage II van het Besluit omgevingsrecht (Bor).

[appellant] vindt dat de omgevingsvergunning ten onrechte is verleend, onder meer omdat de ruimtelijke gevolgen volgens hem onvoldoende zijn onderzocht.

De rechtbank heeft in de tussenuitspraak geoordeeld dat het college onvoldoende parkeeronderzoek heeft gedaan. Daarop heeft het college de onderbouwing van de vergunningverlening aangevuld, onder meer door een parkeeronderzoek en een rapport van Goudappel over te leggen. In de nadere onderbouwing van 25 november 2025 heeft de rechtbank aanleiding gezien om de rechtsgevolgen van het vernietigde deel van het besluit van 27 februari 2025 in stand gelaten. [appellant] is het daarmee niet eens.

Mocht het college de omgevingsvergunning verlenen?

3.       [appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat het college, na aanvulling van de motivering, de omgevingsvergunning heeft mogen verlenen. Volgens [appellant] is het bouwplan niet in overeenstemming met een goede ruimtelijke ordening. [appellant] vindt dat het college een onvoldoende integrale beoordeling heeft gemaakt van de situering van de bouwmassa en de privacy van [appellant], de ruimtelijke inpassing van de bouwmassa en de gebruiksintensiteit daarvan. Ook heeft er volgens [appellant] een onvoldoende belangenafweging plaatsgevonden. Hij wijst erop dat het college de gevolgen voor zijn bedrijfsvoering onvoldoende heeft betrokken in de besluitvorming. Daarnaast wordt zijn privacy aangetast vanwege het rechtstreeks zicht op zijn perceel vanaf de balkons. Verder wijst [appellant] erop dat de steeg aan de zijkant van zijn woning, die mede dient als toegang tot zijn perceel, zal worden versmald.

Daarnaast vreest [appellant] onaanvaardbare parkeerhinder door het bouwplan. Het college heeft volgens [appellant] onvoldoende parkeeronderzoek gedaan om op grond van artikel 32.1, onder c, van de planregels af te wijken van de parkeereis onder a van dat artikel. Volgens [appellant] is het door het college overgelegde parkeeronderzoek niet representatief en onvoldoende inzichtelijk en verifieerbaar. De rechtbank had de rechtsgevolgen van het besluit van 27 februari 2025 daarom niet in stand mogen laten.

3.1.    Het college komt bij de beslissing om al dan niet toepassing te geven aan de hem toegekende bevoegdheid om in afwijking van het bestemmingsplan een omgevingsvergunning te verlenen, beleidsruimte toe en het moet de betrokken belangen afwegen. De bestuursrechter oordeelt niet zelf of verlening van de omgevingsvergunning in overeenstemming is met een goede ruimtelijke ordening. De bestuursrechter beoordeelt aan de hand van de beroepsgronden of het besluit in overeenstemming is met het recht. Daarbij kan aan de orde komen of de nadelige gevolgen van het besluit onevenredig zijn in verhouding tot de met de verlening van de omgevingsvergunning te dienen doelen.

- ruimtelijke inpassing, belangenafweging

3.2.    Op grond van het bestemmingsplan mogen binnen de bestemming "Centrum" woningen worden gebouwd. Verder is op grond van het bestemmingsplan een maximale goothoogte van 4,5 m en een maximale bouwhoogte van 9 m toegestaan. Het bouwplan voorziet in een appartementencomplex met een goothoogte van 6 m en een bouwhoogte van 10 m. Het college heeft zich op het standpunt gesteld dat deze hoogtes vergelijkbaar zijn met die van de voorheen ter plaatse aanwezige supermarkt. Daarnaast heeft het college erop gewezen dat er in de [straat] meerdere panden aanwezig zijn met vergelijkbare hoogtes. Verder overschrijdt het bouwplan het bouwvlak aan de achterzijde. Bij het besluit op bezwaar van 27 februari 2025 heeft het college een bezonningsstudie betrokken, waarin de gevolgen van de realisering van het bouwplan voor de bezonning van onder meer het perceel van [appellant] in kaart zijn gebracht.

De Afdeling ziet, net als de rechtbank, in het aangevoerde geen aanleiding voor het oordeel dat het college de door [appellant] genoemde ruimtelijke aspecten onvoldoende bij zijn beoordeling heeft betrokken of de belangen onvoldoende heeft gewogen. De Afdeling acht het standpunt van het college dat het appartementencomplex, mede gelet op de omvang van het perceel en de aansluiting bij de bestaande bebouwing in de [straat], stedenbouwkundig aanvaardbaar is, navolgbaar. Wat betreft de bouwmassa, het overschrijden van het bouwvlak en de hoogte van het pand heeft het college met de bezonningsstudie van 29 september 2022 inzichtelijk gemaakt dat de afwijking van het bestemmingsplan wat betreft de afname van bezonning slechts een beperkte invloed heeft op het perceel van [appellant]. Ook in het door [appellant] aangevoerde over de verandering van de gebruiksintensiteit ten opzichte van de voormalige supermarkt, ziet de Afdeling geen aanleiding voor het oordeel dat het college onvoldoende gewicht heeft toegekend aan de belangen van [appellant]. De Afdeling acht het niet aannemelijk dat de afwijking van de bouwregels leidt tot een zodanig hogere gebruiksintensiteit van de appartementen ten opzichte van de voorheen op het perceel aanwezige supermarkt, dat dit moet leiden tot het oordeel dat de nadelige gevolgen van de verleende omgevingsvergunning onevenredig zijn in verhouding tot de daarmee te dienen doelen.

De overschrijding van het bouwvlak met ongeveer 2,5 m aan de achterzijde leidt ertoe dat het appartementencomplex op een kortere afstand tot de schuur van [appellant] komt dan op grond van het bestemmingsplan is toegestaan. [appellant] heeft op de zitting toegelicht dat het hem bij zijn vrees voor een beperking van zijn bedrijfsvoering niet gaat om geluidhinder, maar om eventuele overlast door zijn schoorsteen. De schoorsteen is namelijk lager dan de bouwhoogte van het voorziene appartementencomplex. De rechtbank is onder 13.3 van de tussenuitspraak gemotiveerd ingegaan op de grond van [appellant] over de gevolgen voor zijn bedrijfsvoering. [appellant] heeft in hoger beroep geen redenen aangevoerd waarom de gemotiveerde beoordeling van die grond in de tussenuitspraak onjuist of onvolledig zou zijn. De Afdeling kan zich vinden in het oordeel van de rechtbank hierover. De Afdeling voegt daaraan nog toe dat de schoorsteen zich in de bestaande situatie al op een kleinere afstand van de planologische (woning)bouwmogelijkheden in de directe omgeving bevindt dan de in de VNG-brochure aanbevolen richtafstand.

Over de door [appellant] gestelde aantasting van zijn privacy, heeft de rechtbank terecht overwogen dat het bouwplan niet in strijd is met artikel 5:50, eerste lid, van het Burgerlijk Wetboek. Het bouwplan, zoals dat is gewijzigd bij het besluit op bezwaar van 27 februari 2025, houdt in dat de balkons op een afstand van minimaal 2 m van de zijdelingse perceelsgrens komen. De rechtbank heeft in de mogelijke aantasting van de privacy van [appellant] terecht geen aanleiding gezien voor het oordeel dat de nadelige gevolgen van de omgevingsvergunning onevenredig zijn in verhouding tot de daarmee te dienen doelen. In dat verband heeft de rechtbank terecht overwogen dat het perceel midden in het centrum ligt, waar buren een zekere mate van inbreuk op de privacy van elkaar hebben te dulden. Daarnaast heeft de rechtbank terecht overwogen dat de balkons op de eerste verdieping op grond van het bestemmingsplan al gerealiseerd mochten worden.

Voor zover [appellant] heeft aangevoerd dat het bouwplan ten onrechte voorziet in een versmalling van de steeg die hij gebruikt, heeft de rechtbank terecht overwogen dat de grond waarop deze steeg zich bevindt binnen het bouwvlak valt waarop gebouwd mag worden. [appellant] heeft in hoger beroep ook niet aannemelijk gemaakt dat er zakelijke rechten of een privaatrechtelijke afspraak met betrekking tot zijn aanspraak op het behoud van een ontsluiting van zijn terrein op die locatie aan verlening van een omgevingsvergunning in de weg staan.

Concluderend heeft de rechtbank in wat [appellant] over de ruimtelijke inpassing heeft aangevoerd, terecht geen aanleiding gezien voor het oordeel dat het bouwplan in strijd is met een goede ruimtelijke ordening. De rechtbank heeft ook terecht geen aanleiding gezien voor het oordeel dat de nadelige gevolgen van de verleende omgevingsvergunning onevenredig zijn in verhouding tot de daarmee te dienen doelen.

- parkeren

3.3.    In artikel 32.1, onder a, van de planregels staat dat een bouwwerk, waarvan een behoefte aan parkeergelegenheid wordt verwacht, niet kan worden gebouwd of gebruikt wanneer op het bestemmingsvlak of in de omgeving daarvan niet in voldoende parkeergelegenheid is voorzien en in stand wordt gehouden. Onder b staat dat voldoende parkeergelegenheid wordt bepaald aan de hand van de op dat moment van toepassing zijnde beleidsregels. Onder c staat dat van het voorzien in voldoende parkeergelegenheid kan worden afgeweken als dit geen onevenredige afbreuk doet aan de parkeersituatie.

3.4.    Niet in geschil is dat het bouwplan vanwege een tekort van 18 parkeerplaatsen, waarvan 9 voor bewoners en 9 voor bezoekers, niet voorziet in voldoende parkeergelegenheid, als bedoeld in artikel 32.1, onder a, van de planregels. Het college heeft zich op het standpunt gesteld dat het toepassing mocht geven aan artikel 32.1, onder c, van de planregels, omdat dit geen onevenredige afbreuk doet aan de parkeersituatie. Het college heeft ter uitvoering van de opdracht in de tussenuitspraak door onderzoeksbureau Goudappel nader onderzoek naar de beschikbare parkeercapaciteit en de parkeerdruk in De Cocksdorp laten uitvoeren. De resultaten van het parkeeronderzoek zijn vastgelegd in het rapport "Parkeeronderzoek De Cocksdorp" van 13 november 2025. In het parkeeronderzoek is het onderzoeksgebied opgedeeld in verschillende zones. Zone 1 betreft de direct omliggende straten binnen 100 m en heeft een capaciteit van 55 parkeerplaatsen, zone 2 betreft de parkeerplaatsen op korte loopafstand van het bouwplan en heeft een capaciteit van 146 parkeerplaatsen en zone 3 ziet op de overige parkeerplaatsen binnen de bebouwde kom. In het onderzoek zijn alleen openbaar toegankelijke parkeerplaatsen meegenomen. In het parkeeronderzoek is de parkeercapaciteit in het onderzoeksgebied in kaart gebracht en zijn parkeermetingen uitgevoerd, te weten op vrijdag 17 en zaterdag 18 oktober 2025 tussen 11.00 en 23.00 uur, op zondag 19 oktober 2025 tussen 19.00 en 23.00 uur en op maandag 20 oktober 2025 tussen 11.00 en 17.00 uur. Uit het rapport blijkt dat de maximaal acceptabele parkeerdruk van 85% in zone 1 regelmatig wordt overschreden. In zone 2 ligt de parkeerdruk ruim daaronder, met alleen op piekmomenten een parkeerdruk van 75%. In zone 2 en zone 3 ligt de parkeerdruk ruim onder de maximaal acceptabele parkeerdruk.

3.5.    In wat [appellant] heeft aangevoerd ziet de Afdeling onvoldoende aanknopingspunten om te twijfelen aan de in het rapport gehanteerde uitgangspunten of aan de representativiteit van de momenten waarop de parkeermetingen van het parkeeronderzoek hebben plaatsgevonden in het onderzoeksgebied. Hierbij neemt de Afdeling in aanmerking dat [appellant] geen tegenrapport heeft ingebracht of anderszins feiten of omstandigheden naar voren heeft gebracht die een aanwijzing vormen dat op de gemeten momenten geen representatief beeld van de parkeersituatie kon worden verkregen. Dat de metingen volgens [appellant] niet in het hoogseizoen hebben plaatsgevonden, is daarvoor onvoldoende. Het college heeft op de zitting toegelicht dat het met inachtneming van de tussenuitspraak de parkeermetingen in de herfstvakantie heeft verricht. Verder heeft het college erop gewezen dat in het hoogseizoen een deel van de mensen met de fiets gaat in plaats van met de auto. Dit gebeurt in de herfstvakantie minder. Het college heeft erkend dat het in het hoogseizoen, specifiek op de dagen van de Durpermarkt/braderie of bij andere festiviteiten, kan voorkomen dat vrijwel alle parkeerplekken volledig bezet zijn, maar dat dit gaat om incidenten. Naar het oordeel van de Afdeling heeft het college voldoende onderbouwd dat de parkeermetingen een representatief beeld van de parkeersituatie geven, waarbij er voldoende parkeergelegenheid beschikbaar is voor 18 auto’s voor het appartementencomplex. De stelling van [appellant] dat foutparkeerders in zone 1 bij handhaving hun auto’s zullen verplaatsen naar de andere zones, brengt niet met zich dat er niet langer voldoende parkeercapaciteit beschikbaar is om de parkeerbehoefte van het appartementencomplex op te vangen. De parkeerdruk in de andere zones ligt namelijk ruim onder de parkeerdruk die het college acceptabel acht. Dat het parkeerterrein aan de Molenlaan in zone 2 ook door de daar aanwezige supermarkt wordt gebruikt, betekent evenmin dat het parkeeronderzoek geen representatief beeld over de parkeerdruk geeft. Het gaat om een openbaar parkeerterrein met 104 parkeerplaatsen. Op de zitting is toegelicht dat dit parkeerterrein al bestond voordat de supermarkt werd gevestigd en dat er destijds vanwege de komst van de supermarkt nieuwe extra parkeerplaatsen zijn gerealiseerd. In hetgeen [appellant] hierover heeft aangevoerd, ziet de Afdeling geen aanknopingspunten voor het oordeel dat er onvoldoende parkeerplaatsen in zone 2 beschikbaar zijn.

Concluderend is de Afdeling met de rechtbank van oordeel dat het college zich, gelet op de uitkomsten van het parkeeronderzoek van Goudappel, op het standpunt heeft mogen stellen dat de parkeerbehoefte van het appartementencomplex in de openbare ruimte in de omgeving kan worden opgevangen, waarbij geen onevenredige afbreuk aan die parkeersituatie wordt gedaan. De rechtbank heeft terecht overwogen dat er geen aanleiding is voor het oordeel dat het college geen toepassing heeft mogen geven aan artikel 32.1, onder c, van de planregels. De Afdeling ziet daarom geen aanleiding voor het oordeel dat de rechtbank de rechtsgevolgen van het besluit van 27 februari 2025 niet in stand heeft mogen laten.

- conclusie

3.6.    Gelet op het voorgaande heeft de rechtbank terecht geoordeeld dat het college aan de omgevingsvergunning, na aanvulling van de motivering daarvan, heeft mogen vasthouden.

Het betoog slaagt niet.

Slot en conclusie

4.       Het hoger beroep is ongegrond. De Afdeling bevestigt de uitspraken van de rechtbank, voor zover aangevallen.

5.       Het college hoeft geen proceskosten te vergoeden.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

bevestigt de uitspraken van de rechtbank, voor zover aangevallen.

Aldus vastgesteld door mr. P.H.A. Knol, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. L.C.M. Wijgerde, griffier.

w.g. Knol

lid van de enkelvoudige kamer

w.g. Wijgerde

griffier

Uitgesproken in het openbaar op 11 november 2026

672-1138