Materieel strafrecht

Veroordeling voor poging tot doodslag en mishandeling van haar toenmalige partner. Gevangenisstraf voor de…

Rechtbank Amsterdam, 14 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 14 oktober 2026 heeft de Rechtbank Amsterdam in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over materieel strafrecht.

Instantie
Rechtbank Amsterdam
Zittingsplaats
Amsterdam
Datum uitspraak
14 oktober 2026
Datum publicatie
28 oktober 2026
Zaaknummer
15/053704-26
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
ECLI
ECLI:NL:RBAMS:2026:10640
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Veroordeling voor poging tot doodslag en mishandeling van haar toenmalige partner. Gevangenisstraf voor de duur van 22 maanden waarvan 12 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaren en bijzondere voorwaarden.

Uitspraak

[afbeelding niet beschikbaar]vonnis

RECHTBANK AMSTERDAM

Afdeling Publiekrecht

Teams Strafrecht

Parketnummer: 15/053704-26

Datum uitspraak: 14 oktober 2026

Vonnis van de rechtbank Amsterdam, meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken, in de zaak tegen:

[verdachte],

geboren te [geboorteplaats] ([geboorteland]) op [geboortedag] 1994,

ingeschreven in de Basisregistratie Personen op het adres

[adres].

1 Het onderzoek ter terechtzitting

Dit vonnis is op tegenspraak gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 30 september 2026.

De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie, mr. R. Wiegant, en van wat verdachte en haar raadsvrouw, mr. L.M. Oldenburg, advocaat te Zaandam, naar voren hebben gebracht.

Daarnaast zijn [reclasseringsmedewerker 1] en [reclasseringsmedewerker 2], beiden reclasseringswerker bij GGZ Fivoor, als deskundigen gehoord.

2 Tenlastelegging

Aan verdachte is - kort samengevat - tenlastegelegd dat zij zich op 21 februari 2026 in Purmerend schuldig heeft gemaakt aan

1. poging tot moord dan wel doodslag van [aangever]. Subsidiair is dit tenlastegelegd als zware mishandeling met voorbedachten rade en meer subsidiair als poging tot zware mishandeling met voorbedachten rade;

2. mishandeling van [aangever].

De volledige tenlastelegging is opgenomen in een bijlage die aan dit vonnis is gehecht en geldt als hier ingevoegd.

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten staan, zijn deze verbeterd. Verdachte is hierdoor niet in de verdediging geschaad.

3 Voorvragen

De dagvaarding is geldig, deze rechtbank is bevoegd tot kennisneming van de tenlastegelegde feiten en de officier van justitie is ontvankelijk. Er zijn geen redenen voor schorsing van de vervolging.

4 Waardering van het bewijs

4.1.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het onder 1 primair ten laste gelegde feit kan worden bewezen. Daartoe heeft hij aangevoerd dat sprake is van voorwaardelijk opzet op de dood. Verdachte heeft bekend dat zij aangever meermalen heeft gestoken ter hoogte van zijn bovenlijf, waarbij het mes in zijn borst en arm terecht is gekomen. Het raken van het hart of de longen had tot fatale verwondingen kunnen leiden. Hierdoor heeft verdachte bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat aangever zou kunnen komen te overlijden. Dit wordt bevestigd door de arts die aangever vertelde dat hij “geluk” heeft gehad.

Daarnaast heeft verdachte gehandeld met voorbedachten rade. Verdachte heeft die dag om 10:50 uur een appje gestuurd naar [ex-partner], haar ex-partner en vader van haar zoontje, dat zij zo gaat ‘insteken’ op haar vriend omdat zij bijna zeker weet dat hij hun zoontje heeft aangeraakt. Om 11:09 uur krijgen twee verbalisanten de melding dat een man het [ziekenhuis] in is komen lopen met een steekwond in zijn arm en borst. Dit bleek later aangever te zijn. Dit betekent dat verdachte rond 11:00 uur aangever moet hebben gestoken. Hoewel sprake is van een kort tijdbestek is er voldoende tijd geweest voor verdachte om zich te beraden op haar kennelijke voornemen. Hierbij speelt mee dat zij, voor het arriveren van aangever, al een mes heeft gepakt en bij zich droeg. Van een eventuele contra-indicatie is onvoldoende sprake, nu het vermoeden van eventueel misbruik van haar zoontje al eerder bij verdachte is gerezen en zij daardoor dus niet kan zijn overvallen. Verder was het alcoholpercentage in haar bloed niet dermate hoog dat deze invloed kan hebben gehad op haar handelen en was de speekseltest negatief. Daarbij komt dat de opmerking in het psychologisch rapport dat de aanwezigheid van haar zoontje tijdens de gebeurtenissen niet lijkt te passen bij een vooropgezet plan, niet anders kan worden geduid dan als de persoonlijke invulling van de psycholoog. Hoewel aangenomen kan worden dat vanuit sterke emotionele gevoelens het voornemen tot steken is gekomen, heeft verdachte tijd en gelegenheid gehad om na te denken over haar voorgenomen daad. Verdachte had ook nog diverse andere keuzes kunnen maken.

Ook de onder 2 ten laste gelegde mishandeling kan gelet op de aangifte en de bekennende verklaring van verdachte worden bewezen.

4.2.

Standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft vrijspraak bepleit van het onder 1 primair en subsidiair tenlastegelegde. Er kan niet worden vastgesteld dat sprake is geweest van een voorafgaand besluit, voorbereiding, tijd voor beraad of kalm overleg. Een onmiddellijke confrontatie, paniekreactie en het korte tijdsbestek zijn contra-indicaties die erop wijzen datgeen sprake is van voorbedachten rade. Zij verwijst hierbij naar het rapport van de reclassering en het rapport van de psycholoog.

Daarnaast is gelet op de medische gegevens van aangever geen sprake van zwaar lichamelijk letsel.

Ten aanzien van de meer subsidiair tenlastegelegde poging zware mishandeling refereert zij zich, met uitzondering van het bestanddeel voorbedachten rade, aan het oordeel van de rechtbank.

De raadsvrouw heeft ten aanzien van feit 2 geen bewijsverweer gevoerd.

4.3.

Oordeel van de rechtbank

De rechtbank gaat op grond van de bewijsmiddelen en het verhandelde ter terechtzitting van de volgende feiten en omstandigheden uit.

In de avond van 20 februari 2026 waren verdachte, aangever en het zoontje van verdachte, genaamd [zoontje] (hierna: [zoontje]), bij de moeder van aangever thuis. Zij gebruikten daar tot in de nacht (04:00 uur) cocaïne en dronken een fles whisky leeg. Daarna lagen zij tot ongeveer 08:00 uur in bed. Verdachte wilde toen naar haar eigen huis en vroeg aan aangever of hij haar [zoontje] en haar kon afzetten bij de woning van verdachte, te weten aan de [adres] (hierna: de woning). Aangever vertelde dat hij binnen één uur weer terug zou komen.

In de tussentijd ging verdachte met [zoontje] douchen. Verdachte zag krassen op het been van [zoontje] en hij riep “auw auw”. Toen verdachte aan [zoontje] vroeg hoe hij aan de krassen kwam, zei [zoontje] “Tata”. Zo noemt [zoontje] aangever. Aangever vroeg vervolgens of [zoontje] pijn aan zijn kontje had. [zoontje] zei hierop “hap hap” en “Tata”. Toen aangever aan [zoontje] vroeg of “Tata” dit gister had gedaan, zei [zoontje] “Ja auw auw”. [zoontje] liet dit op verzoek van verdachte aan haar zien. [zoontje] pakte haar van achter vast in een soort knuffel, deed zijn gezicht in de billen van verdachte en deed “hap hap”. Hierna dronk verdachte nog twee glazen alcohol.

Om 10:50 uur stuurde verdachte een appje naar [ex-partner] (de vader van [zoontje]): “ik ben een failliete in moeder ik ga zo insteken mijn vriend omdat ik bijna zeker dat hij heb aangeraakt´. Vervolgens pakte zij een mes. Daarna is aangever weer bij de woning gearriveerd. Verdachte confronteerde aangever toen met het vermoeden dat hij [zoontje] seksueel misbruikte. Nadat verdachte niet het door verdachte gewenste antwoord kreeg, sloeg en stak zij aangever met het mes in het bijzijn van [zoontje]. Om 11:09 uur kreeg de politie een melding dat een man de spoedeisende hulp van het [ziekenhuis] binnen was komen lopen met steekwonden. Aangever is vijf keer gestoken, waaronder één keer in de rechterborst. De overige wonden zijn in de linkerarm van verdachte.

Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat zij heel boos is geworden nadat zij in de douche het vermoeden kreeg dat aangever [zoontje] seksueel had misbruikt. Daardoor was zij naar eigen zeggen buiten zinnen. Zij heeft uiteindelijk aangever gestoken en geslagen, maar zij wilde aangever niet doden. Het mes had zij gepakt om een bekentenis af te dwingen.

Heeft verdachte gehandeld met voorbedachte raad (feit 1 primair)?

De vraag die de rechtbank moet beantwoorden is of het bestanddeel ‘voorbedachte raad’ kan worden bewezen.

De rechtbank stelt voorop dat voor een bewezenverklaring van het bestanddeel 'voorbedachte raad' moet komen vast te staan, dat de verdachte zich gedurende enige tijd heeft kunnen beraden op het te nemen of het genomen besluit en dat zij niet heeft gehandeld in een ogenblikkelijke gemoedsopwelling, zodat zij de gelegenheid heeft gehad na te denken over de betekenis en de gevolgen van haar voorgenomen daad en zich daarvan rekenschap te geven.

Bij de vraag of sprake is van voorbedachte raad gaat het bij uitstek om een weging en waardering van de omstandigheden van het concrete geval, waarbij de rechter het gewicht moet bepalen van de aanwijzingen die voor of tegen het bewezen verklaren van voorbedachte raad pleiten. De vaststelling dat de verdachte voldoende tijd had om zich te beraden op het te nemen of het genomen besluit vormt weliswaar een belangrijke objectieve aanwijzing, maar behoeft de rechter niet ervan te weerhouden aan contra-indicaties een zwaarder gewicht toe te kennen. Daarbij kan bijvoorbeeld worden gedacht aan de omstandigheid dat de besluitvorming en uitvoering in plotselinge hevige drift plaatsvinden, dat slechts sprake is van een korte tijdspanne tussen besluit en uitvoering of dat de gelegenheid tot beraad eerst tijdens de uitvoering van het besluit ontstaat. Zo kunnen bepaalde omstandigheden (of een samenstel daarvan) de rechter uiteindelijk tot het oordeel brengen dat de verdachte in het gegeven geval niet met voorbedachte raad heeft gehandeld.

Uit de feiten en omstandigheden volgt dat tussen het sturen van het appje aan [ex-partner] en de melding van het ziekenhuis negentien minuten zitten. In dit tijdsbestek is aangever geslagen en gestoken en van de woning naar het [ziekenhuis] gegaan. Google maps laat zien dat de woning naast het ziekenhuis ligt, ongeveer één minuut rijden. Verdachte lijkt hierdoor de tijd en gelegenheid te hebben gehad om zich te beraden over het genomen of te nemen besluit om aangever te doden en na te denken over de betekenis en de gevolgen van haar voorgenomen daad en zich daarvan rekenschap te geven. Dat is een belangrijke objectieve aanwijzing dat verdachte met voorbedachte raad heeft gehandeld. De rechtbank kent echter een zwaarder gewicht toe aan de volgende contra-indicaties.

Verdachte heeft op de zitting verklaard dat zij boos was, nadat tijdens het douchen met [zoontje] het vermoeden bij haar was gerezen van het seksueel misbruik van [zoontje] door aangever; zij had veel emoties op dat moment. Ook tijdens het sturen van het appje aan [ex-partner] was verdachte naar eigen zeggen buiten zinnen.

De rechtbank heeft geen reden om aan de verklaringen van verdachte te twijfelen en overweegt in dat verband het volgende. Verdachte was die ochtend al meer dan 24 uur wakker. Zij had tot in de vroege uren cocaïne gebruikt en tot kort voor het delict alcohol gedronken. Het moment dat verdachte onder de douche geconfronteerd werd met het plotseling gerezen vermoeden dat aangever haar zoontje seksueel had misbruikt was voor verdachte een niet voorziene en aangrijpende omstandigheid. In die gemoedstoestand, in combinatie met het middelengebruik en het slaaptekort, heeft zij [ex-partner] geappt dat zij op slachtoffer zou gaan insteken, heeft zij een mes gepakt en dat bij haar gehouden en heeft zij toen aangever enige minuten later bij haar thuis kwam hem meermaals met het mes gestoken. Gelet op deze gang van zaken heeft verdachte naar het oordeel van de rechtbank gehandeld in een opwelling en was in de gemoedstoestand waarin zij verkeerde kalm beraad en rustig overleg niet mogelijk. De rechtbank acht de tenlastegelegde voorbedachte raad daarom niet wettig en overtuigend bewezen.

Verdachte zal dan ook worden vrijgesproken van de impliciet primair ten laste gelegde poging tot moord.

Is er sprake van poging tot doodslag (feit 1, primair en impliciet subsidiair)?

Voor een bewezenverklaring van een poging tot doodslag moet worden bewezen dat verdachte (voorwaardelijk) opzet had op de dood van aangever.

De rechtbank is, gelet op het voorgaande, van oordeel dat niet bewezen kan worden dat verdachte willens en wetens heeft geprobeerd aangever van het leven te beroven. Verdachte heeft dus niet het ‘vol’ opzet gehad dat dit gevolg in zou treden.

Er kan echter ook sprake zijn van voorwaardelijk opzet op het gevolg, in dit geval de dood van aangever. Daarvoor is vereist dat verdachte moet hebben geweten dat door haar handelen de aanmerkelijke kans bestond dat de dood van aangever zou intreden en dat verdachte die kans bewust heeft aanvaard, dus op de koop toe heeft genomen. De rechtbank stelt voorop dat de beantwoording van de vraag of een gedraging de aanmerkelijke kans op een bepaald gevolg in het leven roept, afhankelijk is van de omstandigheden van het geval, waarbij betekenis toekomt aan de aard van de gedraging en de omstandigheden waaronder deze is verricht. Het moet gaan om een kans die naar algemene ervaringsregels aanmerkelijk is te achten.

Uit de verklaring van verdachte en een proces-verbaal van bevindingen blijkt dat verdachte met een mes heeft gestoken waarvan het lemmet ongeveer 7 centimeter groot was. Verdachte heeft, naar eigen zeggen, in razernij en ongecontroleerd op aangever ingestoken. Zij heeft ondanks de pogingen van aangever om zich met zijn armen af te weren haar poging niet gestaakt en is door blijven steken. Zij heeft hem éénmaal in de borst en meerdere malen in de linkerarm geraakt. Dit heeft zij met kracht gedaan, aangezien zij door de sweater van aangever heen heeft gestoken.

In het bovenlichaam bevinden zich vitale delen van het lichaam, zoals de longen, het hart, en diverse slagaderen. Algemene ervaringsregels leren dat wanneer met kracht met een mes in de borst wordt gestoken dodelijk letsel kan worden toegebracht. Door te handelen zoals verdachte heeft gedaan, is dus de aanmerkelijke kans op dodelijk letsel ontstaan.

De rechtbank is voorts van oordeel dat de gedragingen van de verdachte (naar de uiterlijke verschijningsvorm) waarbij zij in woede ontstoken ongecontroleerd en met kracht op aangever in stak, kunnen worden aangemerkt als zozeer te zijn gericht op het gevolg – de dood van aangever – dat niet anders kan worden geoordeeld dan dat verdachte die kans bewust heeft aanvaard.

De rechtbank acht dan ook bewezen dat verdachte voorwaardelijk opzet heeft gehad op de dood van de aangever en acht daarmee bewezen dat verdachte zich heeft schuldig gemaakt aan de impliciet subsidiair tenlastegelegde poging tot doodslag.

Mishandeling (feit 2)

Gelet op de aangifte en de bekennende verklaring van verdachteis de rechtbank van oordeel dat verdachte aangever heeft geslagen en zich derhalve schuldig heeft gemaakt aan de tenlastegelegde mishandeling.

Eendaadse samenloop

De rechtbank is van oordeel dat sprake is van eendaadse samenloop. In onderhavige zaak is sprake van één feitencomplex waarbij beide feiten zodanig met elkaar zijn verweven en zozeer in elkaar opgaan dat moet worden geoordeeld dat daar één wilsbesluit aan ten grondslag heeft gelegen.

4.4.

Bewezenverklaring

De rechtbank acht op grond van de in rubriek 4.3 vervatte bewijsmiddelen bewezen dat verdachte

Feit 1 primair

op 21 februari 2026 te Purmerend ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om opzettelijk [aangever], van het leven te beroven, die [aangever] met een mes, in (de richting van) zijn borst en arm, heeft gestoken en gesneden, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;

Feit 2

op 21 februari 2026 te Purmerend [aangever] heeft mishandeld, door die [aangever] in het gezicht en tegen het lichaam, te stompen.

5 De strafbaarheid van de feiten

De bewezen geachte feiten zijn volgens de wet strafbaar. Het bestaan van een rechtvaardigingsgrond is niet aannemelijk geworden.

6 De strafbaarheid van verdachte

De verdediging heeft aangevoerd dat, mede gelet op de Pro Justitia rapportage, sprake was van psychische overmacht. De drang was acuut en dusdanig onweerstaanbaar dat verdachte geen enkele keuzevrijheid had op het moment dat zij tot het steken is overgegaan.

Voor een geslaagd beroep op psychische overmacht (artikel 40 Sr) is – kort samengevat – vereist dat sprake is van een van buiten komende drang waaraan verdachte redelijkerwijze geen weerstand kon en hoefde te bieden.

De rechtbank overweegt dat psychische overmacht enkel in uitzonderlijke gevallen wordt aangenomen. Er is onvoldoende aannemelijk gemaakt dat hier van een dergelijke uitzonderlijke situatie sprake was. Zowel in het dossier als op de zitting is gebleken dat verdachte zeer emotioneel was op 21 februari 2026. Daarbij is echter niet aannemelijk geworden dat ten tijde van het tenlastegelegde sprake was van een zodanige van buiten komende drang bij verdachte dat redelijkerwijs niet van haar kon worden gevergd af te zien van de poging tot doodslag en mishandeling van aangever. Anders dan de verdediging heeft bepleit, biedt het psychologisch rapport daarvoor onvoldoende onderbouwing, omdat daarin (onder meer) is vermeld dat “geen zicht is gekregen op betrokkenes toestand ten tijde van het steken (…)”.

Er is ook overigens geen (andere) omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit. Verdachte is dan ook strafbaar.

7 Motivering van de straf

7.1.

Strafeis van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte ter zake van de door hem bewezen geachte feiten zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 4 jaar met aftrek van voorarrest, waarvan 2 jaar voorwaardelijk. Daaraan moet een proeftijd van drie jaar worden verbonden met de bijzondere voorwaarden die door de reclassering zijn geadviseerd.

7.2.

Standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft verzocht geen onvoorwaardelijke gevangenisstraf op te leggen die langer is dan het voorarrest zodat verdachte niet terug in detentie hoeft. Zij heeft hierbij aangevoerd dat anders hechtingsproblematiek optreedt bij haar zoontje en er verhoogde kans is op suïcidaliteit bij verdachte. Zij is bereid zich te houden aan de door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden.

7.3.

Oordeel van de rechtbank

De hierna te noemen strafoplegging is in overeenstemming met de ernst van het bewezen geachte, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals van een en ander ter terechtzitting is gebleken.

De rechtbank heeft bij de keuze tot het opleggen van een vrijheidsbenemende straf en bij de vaststelling van de duur daarvan in het bijzonder het volgende laten meewegen.

Ernst van de feiten

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan poging tot doodslag en mishandeling van haar toenmalige partner door hem in de borst en arm te steken en hem te stompen. Verdachte heeft door haar handelen een ernstige inbreuk gemaakt op zijn lichamelijke integriteit. Het is uitermate schokkend dat haar zoon van toen twee jaar, hiervan getuige is geweest..

Persoon van verdachte

De rechtbank heeft acht geslagen op het Uittreksel Justitiële Documentatie (het strafblad) van verdachte van 19 augustus 2026. Hieruit blijkt dat verdachte niet eerder is veroordeeld in Nederland.

De rechtbank heeft kennisgenomen van een Pro Justitia psychologisch onderzoek van 5 augustus 2026, opgesteld door [GZ-psycholoog], GZ-psycholoog.

De psycholoog komt – kort gezegd – tot de conclusie dat er geen evidente aanwijzingen worden gezien voor persoonlijkheidsproblematiek. Verdachte toont wat inadequate coping en onrijpe afweermechanismen, maar deze vormen geen belemmering in haar functioneren. Ook heeft zij een voorgeschiedenis van niet-passende en teleurstellende relaties, maar op interpersoonlijk vlak kan eveneens niet gesproken worden van disfunctioneren. Voorts zijn er geen aanwijzingen voor psychotische problematiek noch voor een cognitieve beperking.

Verdachte gebruikt alcohol en cocaïne sinds haar vroege volwassenheid, voornamelijk ter ontspanning en afwisseling van haar doordeweekse verantwoordelijkheden. Hier lijkt een neiging tot prikkelzoekend gedrag mee samen te hangen. Onder invloed neemt verdachte onverantwoorde beslissingen waar zij achteraf spijt van heeft, zijnde met name het gebruik zelf (al dan niet wanneer zij zorg draagt voor haar zoontje). Ondanks eerdere voornemens is het verdachte tot haar detentie niet gelukt om dit gebruik te staken. Hoewel zowel het alcohol- als cocaïnegebruik om voornoemde redenen problematisch is, voldoen beide op basis van de verkregen informatie niet aan de criteria van een stoornis.

De rechtbank heeft ook kennisgenomen van het reclasseringsrapport van 22 september 2026. De reclassering acht de relatie, het psychosociaal functioneren en het middelengebruik als delict gerelateerd. Op dit moment zijn er meerdere stressoren in het leven van verdachte. Zij vertelt lastig te worden gevallen door de aangever, kampt met schuldgevoelens jegens haar zoon en heeft reeds aangifte gedaan tegen de aangever wegens vermeend seksueel misbruik van haar zoon. Daarbij is zij bekend met suïcidaliteit en wordt een zeer hoge mate van psychische klachten gezien. Er zijn in het verleden vaker periodes in het leven van verdachte geweest waarin zij emotioneel werd overvraagd. Tijdens deze periodes wordt gezien dat het middelengebruik van verdachte toeneemt, zij impulsief kan handelen en in staat is over te gaan op fysieke agressie.

Een combinatie van bovenstaande kan op de lange termijn zorgen voor psychische instabiliteit. In dat geval ziet de reclassering een verhoogd recidiverisico.

Er zijn voldoende beschermende factoren aanwezig in het leven van verdachte. Er is sprake van stabiliteit op het gebied van dagbesteding, financiën en houding. Daarnaast krijgt zij steun van haar familie en is zij bekend bij [opvangcentrum].

Desondanks ziet de reclassering noodzaak in een reclasseringstoezicht, om verdachte te monitoren en zo te waarborgen dat het ook op de lange termijn goed blijft gaan. De reclassering acht het van belang dat er binnen reclasseringstoezicht aandacht wordt gegeven aan het opstellen van een terugvalpreventieplan ten aanzien van middelengebruik. Daarbij zien zij noodzaak voor het plegen van inzet op het gebied van het psychosociaal functioneren, en dan met name het vergroten van de copingvaardigheden op het gebied van stress en spanning.

Daarnaast blijkt uit de referenteninformatie dat zij volgens [opvangcentrum] de hechtingsfiguur is voor haar zoon.

De reclassering adviseert bij een veroordeling een (deels) voorwaardelijke straf op te leggen en daarbij de volgende bijzondere voorwaarden te stellen: meldplicht bij reclassering, ambulante behandeling en beheersing middelengebruik.

De deskundigen, [reclasseringsmedewerker 1] en [reclasseringsmedewerker 2], hebben voornoemd advies op de terechtzitting bevestigd en toegelicht.

Straf

De rechtbank ziet aanleiding bij de straftoemeting af te wijken van wat de officier van justitie heeft gevorderd, mede vanwege het feit dat de rechtbank tot een andere bewezenverklaring komt dan de officier van justitie. De rechtbank is van oordeel dat gelet op de ernst van de feiten niet kan worden volstaan met een onvoorwaardelijke gevangenisstraf gelijk aan de duur van het voorarrest, dat net geen 6 maanden heeft geduurd. De rechtbank realiseert zich dat het ondergaan van een dergelijke gevangenisstraf een impact op het persoonlijke leven van verdachte en haar zoontje zal hebben. De rechtbank overweegt in dat verband dat ter terechtzitting duidelijk is geworden dat haar zoontje, zoals nu het geval is, bij zijn vader kan wonen en dat het contact met vader goed is. Verder overweegt de rechtbank dat verdachte tijdens de voorlopige hechtenis kampte met radeloosheid vanuit de angst en onzekerheid dat zij vast zat voor een twaalfjaars-feit en [zoontje] mogelijk vele jaren niet zou kunnen zien. Met deze veroordeling wordt verdachte weer duidelijkheid gegeven.

De rechtbank ziet daarnaast ook het belang van een fors voorwaardelijk deel met bijzondere voorwaarden. Op die manier krijgt verdachte de noodzakelijke behandeling en begeleiding, zodat de kans op recidive wordt verkleind.

Alles afwegend acht de rechtbank een gevangenisstraf van 22 maanden, met aftrek van het voorarrest, waarvan twaalf maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaren en de door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden, passend en geboden. Anders dan de officier van justitie ziet de rechtbank geen aanleiding om een proeftijd van 3 jaren op te leggen.

Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat de verdachte in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma als bedoeld in artikel 4 van de Penitentiaire beginselenwet.

De rechtbank zal gelet op deze straf die langer is dan het voorarrest, het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis niet opheffen. Dat betekent dat de schorsing van de voorlopige hechtenis, met de voorwaarden die daarbij zijn gesteld, in stand blijft.

8 Toepasselijke wettelijke voorschriften

De op te leggen straf is gegrond op de artikelen 14a, 14b, 14c, 45, 55, 287 en 300 van het Wetboek van Strafrecht.

9 Beslissing

De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.

Verklaart bewezen dat verdachte het tenlastegelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 4.4 is vermeld.

Verklaart niet bewezen hetgeen aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.

Het bewezen verklaarde levert op:

Ten aanzien van het onder 1 (primair en impliciet subsidiair) en onder 2 bewezenverklaarde:

Eendaadse samenloop van

poging tot doodslag

en

mishandeling.

Verklaart het bewezene strafbaar.

Verklaart verdachte, [verdachte], daarvoor strafbaar.

Straf

Veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 22 (tweeëntwintig) maanden.

Beveelt dat de tijd die door veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en in voorlopige hechtenis is doorgebracht, bij de tenuitvoerlegging van die straf in mindering gebracht zal worden.

Bepaalt dat een gedeelte, groot 12 (twaalf) maanden, van deze gevangenisstraf niet tenuitvoergelegd zal worden, tenzij later anders wordt bevolen.

Stelt daarbij een proeftijd van 2 (twee) jaren vast.

De tenuitvoerlegging kan worden bevolen als de veroordeelde zich voor het einde van de proeftijd schuldig maakt aan een strafbaar feit.

De tenuitvoerlegging kan ook worden bevolen als de veroordeelde gedurende de proeftijd niet aan de hierna vermelde bijzondere voorwaarden voldoet.

Stelt als bijzondere voorwaarden dat:

- Meldplicht bij reclassering

Dat veroordeelde zich gedurende de proeftijd meldt op afspraken met de reclassering, zo vaak en zolang de reclassering dat nodig vindt. De reclassering bepaalt op welke dagen en tijdstippen deze afspraken zijn.

- Ambulante behandeling

Dat veroordeelde zich gedurende de proeftijd laat behandelen door Ambulant Centrum Fivoor of een soortgelijke zorgverlener, te bepalen door de reclassering, zolang de reclassering de behandeling nodig vindt. De zorgverlener bepaalt de wijze van behandeling. De behandeling is gericht op het opstellen van een terugvalpreventieplan en psychische problematiek. Gelet op de problematiek kan onderdeel van de behandeling zijn dat veroordeelde voorgeschreven medicatie zal gebruiken.

- Beheersing middelengebruik

Dat veroordeelde gedurende de proeftijd meewerkt aan controles om zicht te krijgen op het gebruik en/of het gebruik te leren beheersen van alcohol en verdovende middelen, genoemd in lijst I (harddrugs). Deze controles kunnen bestaan uit urineonderzoek, ademonderzoek of speekseltest. De reclassering bepaalt hoe vaak en met welk controlemiddel wordt gecontroleerd.

Geeft aan de reclassering de opdracht als bedoeld in artikel 14c, zesde lid, van het Wetboek van Strafrecht toezicht te houden op de naleving van de voorwaarden en de veroordeelde ten behoeve daarvan te begeleiden.

Voorwaarden daarbij zijn dat de veroordeelde gedurende de proeftijd

  • ten behoeve van het vaststellen van haar identiteit medewerking zal verlenen aan het nemen van een of meer vingerafdrukken of een identiteitsbewijs als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht ter inzage aanbiedt;

  • medewerking verleent aan het reclasseringstoezicht, bedoeld in artikel 14c, zesde lid, van het Wetboek van Strafrecht, daaronder begrepen de medewerking aan huisbezoeken en het zich melden bij de reclassering zo vaak en zolang als de reclassering dit noodzakelijk acht.

Dit vonnis is gewezen door

mr. M.C.H. Broesterhuizen, voorzitter,

mrs. D.M.S. Gribling en Q.M.J.A. Crul, rechters,

in tegenwoordigheid van mr. M.J.D. Hartman, griffier,

en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank van 14 oktober 2026.

[…]

Voor zover niet anders vermeld, wordt in de hiernavolgende voetnoten telkens verwezen naar bewijsmiddelen die zich in het aan deze zaak ten grondslag liggende dossier bevinden, volgens de in dat dossier toegepaste nummering. Tenzij anders vermeld, gaat het daarbij om processen-verbaal, in de wettelijke vorm opgemaakt door daartoe bevoegde opsporingsambtenaren. Het proces-verbaal van aangifte van [aangever], p. 13 (procesdossier voorgeleiding) en de verklaring van verdachte afgelegd ter terechtzitting van 30 september 2026. Het proces-verbaal van aangifte van [aangever], p. 13 (procesdossier voorgeleiding). De verklaring van verdachte afgelegd ter terechtzitting van 30 september 2026. De verklaring van verdachte afgelegd ter terechtzitting van 30 september 2026. De verklaring van verdachte afgelegd ter terechtzitting van 30 september 2026. Een proces-verbaal van bevindingen met nummer 22247886, p. 102 (Einddossier onderzoek Kip). De verklaring van verdachte afgelegd ter terechtzitting van 30 september 2026. De verklaring van verdachte afgelegd ter terechtzitting van 30 september 2026 en het proces-verbaal van aangifte van [aangever], p. 13-14. Een proces-verbaal van bevindingen met nummer PL1100-2026041209-12, p. 8 (Procesdossier voorgeleiding). Een geschrift, te weten een brief van de SEH, p. 54 (Einddossier onderzoek Kip) en een geschrift, te weten een letselrapportage van 11 maart 2026, p. 5-7 (losbladig). De verklaring van verdachte afgelegd ter terechtzitting van 30 september 2026. Een proces-verbaal van bevindingen met nummer 22088320, p. 52-53 (Einddossier onderzoek Kip) Het proces-verbaal van aangifte van [aangever], p. 13 (procesdossier voorgeleiding).