Materieel strafrecht
De rechtbank veroordeelt verdachte voor het gedurende vier jaar meermaals aanranden van het destijds…
Rechtbank Amsterdam, 13 november 2026
ECLI:NL:RBAMS:2026:11223 · Rechtbank Amsterdam · 13 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-amsterdam/strafrecht/materieel-strafrecht/eerste-aanleg-meervoudig/ecli-nl-rbams-2026-11223
Zaakgegevens
Op 13 november 2026 heeft de Rechtbank Amsterdam in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over materieel strafrecht.
- Instantie
- Rechtbank AmsterdamRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Datum uitspraak
- 13 november 2026
- Datum publicatie
- 13 november 2026
- Zaaknummer
- 13/312256-24
- Rechtsgebied
- Strafrecht » Materieel strafrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - meervoudigMeervoudige kamerDe zaak is behandeld door drie rechters samen, meestal omdat zij ingewikkeld of zwaar is.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBAMS:2026:11223
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
De rechtbank veroordeelt verdachte voor het gedurende vier jaar meermaals aanranden van het destijds minderjarige slachtoffer. Verdachte heeft het volledige lichaam van het slachtoffer (inclusief haar borsten en vagina) in het kader van een 'ritueel', terwijl zij beiden naakt waren, meerdere keren ingezeept en ingemasseerd. De verklaring van het slachtoffer wordt ondersteund door de verklaring van haar moeder, die de aan verdachte tenlastegelegde handelingen zelf heeft waargenomen. Anders dan de raadsman acht de rechtbank de verklaringen van aangeefster betrouwbaar. De rechtbank verwerpt eveneens het verweer van de raadsman dat de rituele, culturele en/of religieuze context het ontuchtige karakter van de handelingen zou wegnemen. De rechtbank legt aan verdachte een gevangenisstraf van twee jaren op en kent aan het slachtoffer een immateriële schadevergoeding toe van € 6.500,-. Ook legt de rechtbank aan verdachte een contactverbod op ten aanzien van het slachtoffer.
Uitspraak
[afbeelding niet beschikbaar]vonnis
RECHTBANK AMSTERDAM
Afdeling Publiekrecht
Teams Strafrecht
Parketnummer: 13/312256-24
Datum uitspraak: 13 november 2026
Vonnis van de rechtbank Amsterdam, meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken, in de zaak tegen:
[verdachte],
geboren te [geboorteplaats 1] ([geboorteland]) op [geboortedag 1] 1982,
wonende op het adres [adres].
1 Het onderzoek ter terechtzitting
Dit vonnis is op tegenspraak gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 30 oktober 2026.
De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie,
mr. G. Dankers, en van wat verdachte en zijn raadsman, mr. M.A.M. Pijnenburg, naar voren hebben gebracht.
De rechtbank heeft eveneens kennisgenomen van het verzoek tot schadevergoeding van benadeelde partij [benadeelde partij]. Zij was ter zitting aanwezig, bijgestaan door haar advocaat mr. N. Wijkman.
2 Tenlastelegging
Aan verdachte is – kort gezegd – ten laste gelegd dat hij zich in of omstreeks de periode van 26 juni 2012 tot en met 25 juni 2016 in Amsterdam meermalen heeft schuldig gemaakt aan aanranding van [benadeelde partij], die toen de leeftijd van zestien jaren nog niet had bereikt.
De volledige tenlastelegging is opgenomen in een bijlage die aan dit vonnis is gehecht en geldt als hier ingevoegd.
3 Waardering van het bewijs
Standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het aan verdachte ten laste gelegde feit kan worden bewezen. De officier van justitie acht de verklaringen van aangeefster [benadeelde partij] betrouwbaar en ziet steunbewijs in de verklaringen van de vriendin van aangeefster ([vriendin aangeefster]), haar moeder en vader. De aanrakingen door verdachte hebben daarnaast zonder enige twijfel een ontuchtig karakter, aldus de officier van justitie. Er is geen enkele sociaal-ethische norm die de beschreven aanrakingen bij een jong meisje door een voor aangeefster vreemde man accepteert, ook niet onder de vlag van religie of een medium dat mensen zou moeten beschermen.
Standpunt van de raadsman
De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte moet worden vrijgesproken van het aan hem ten laste gelegde feit. De raadsman heeft in dit kader een drietal verweren gevoerd.
Primair heeft de raadsman aangevoerd dat de op verschillende momenten door aangeefster afgelegde verklaringen niet betrouwbaar zijn. De verklaringen bevatten tegenstrijdigheden, zeker in het licht van wat in het ter terechtzitting door de officier van justitie overgelegde mutatierapport staat vermeld, en zijn onvoldoende consistent om voor het bewijs gebruikt te kunnen worden. In het kader van de betrouwbaarheid van aangeefster heeft de raadsman ook gewezen op de door aangeefster gevolgde EMDR-therapie. Het is niet ondenkbaar dat deze therapie de betrouwbaarheid van het geheugen van aangeefster heeft aangetast.
Subsidiair heeft de raadsman aangevoerd dat er geen steunbewijs is om te komen tot een veroordeling. De getuigenverklaringen van de vader, moeder en vriendin ([vriendin aangeefster]) van aangeefster zijn alle afkomstig uit dezelfde bron, namelijk aangeefster zelf.
Meer subsidiair heeft de raadsman aangevoerd dat, indien de ten laste gelegde handelingen bewezen worden verklaard, sprake is geweest van rituele wassingen en gebedsgenezing, hetgeen te plaatsen is binnen de West-Afrikaanse cultuur. Deze context neemt het ontuchtige karakter van het handelen en de opzet van verdachte op het ontuchtige karakter weg.
De raadsman heeft voor het geval de rechtbank niet tot een vrijspraak komt het verzoek gedaan om onderzoek te laten verrichten naar de invloed van de door aangeefster gevolgde EMDR-therapie op de betrouwbaarheid van haar verklaring.
Oordeel van de rechtbank
Ten aanzien van het bewijs
In de hierna volgende voetnoten wordt telkens verwezen naar bewijsmiddelen in het dossier.
De verklaring van aangeefster
Aangeefster heeft op 12 april 2024 aangifte gedaan tegen verdachte van aanranding. Aangeefster ging in haar jeugd naar een kerk. In die kerk is haar moeder verdachte tegengekomen, een man die zich volgens aangeefster een ‘medium’ noemde (een persoon die in contact zou staan met God). Verdachte is op een gegeven moment bij het gezin van aangeefster ingetrokken. In de periode waarin verdachte bij het gezin van aangeefster verbleef, heeft hij aangeefster meerdere keren aangerand in het kader van wat aangeefster een ritueel noemt. Bij dit ritueel moest aangeefster naakt bidden. Na het bidden moest aangeefster douchen en werd ze door verdachte ingezeept. Bij het inzepen werd aangeefster overal aangeraakt door verdachte, ook op haar vagina. Na het douchen werd aangeefster door verdachte ingesmeerd en gemasseerd met crème, opnieuw over haar hele lichaam. Ook de zus en de moeder van aangeefster ondergingen dergelijke ‘rituelen’. Verdachte is begonnen met het misbruik toen aangeefster twaalf of dertien jaar oud was. De rechtbank stelt vast dat aangeefster twaalf geworden is op 26 juni 2012. Het misbruik heeft geduurd tot aangeefster zestien jaar oud was. De rechtbank stelt vast dat dat op 26 juni 2016 was.
De verklaring van verdachte
Verdachte heeft de aan hem ten laste gelegde handelingen ontkend.
De betrouwbaarheid van de verklaringen van aangeefster
De rechtbank heeft oog voor hetgeen door de raadsman is aangevoerd ten aanzien van de betrouwbaarheid van de verklaringen van aangeefster. Het tijdsverloop tussen het plaatsvinden van het vermeende misbruik en het doen van aangifte en de door aangeefster gevolgde EMDR-therapie maken dat de rechtbank behoedzaam omgaat met de verklaringen van aangeefster.
Aangeefster heeft zowel bij de politie in 2024 als bij de rechter-commissaris in 2026 op hoofdlijnen en ook ten aanzien van de meeste details consistent en gedetailleerd over het tenlastegelegde verklaard. Het ter terechtzitting door de officier van justitie overlegde mutatierapport werpt daar geen ander licht op. De verklaringen van aangeefster in het mutatierapport komen zowel op hoofdlijnen als qua details overeen met de verklaringen die aangeefster bij de politie en rechter-commissaris heeft afgelegd. Weliswaar verschilt het mutatierapport op enkele punten van de later afgelegde verklaringen, maar het belangrijkste verschil ziet volgens de verdediging op het punt van het bevredigen en dat maakt geen onderdeel uit van de beschuldiging. Daarbij weegt de rechtbank ook mee dat het mutatierapport slechts een korte beschrijving is van wat er is gebeurd en geen uitgebreide verklaring van aangeefster bevat.
Bij het oordeel over de betrouwbaarheid van aangeefster betrekt de rechtbank verder de hierna te bespreken verklaring van de moeder van aangeefster. De moeder van aangeefster verklaart dat zij de aan verdachte ten laste gelegde handelingen zelf heeft waargenomen en bevestigt daarmee de juistheid van de verklaringen van aangeefster. Gelet op deze bevestigende verklaring ziet de rechtbank geen noodzaak om nader onderzoek te laten doen naar de invloed van de door aangeefster gevolgde EMDR-therapie op de betrouwbaarheid van haar verklaring. Dit verzoek van de raadsman wordt dan ook afgewezen.
Alles afwegende komt de rechtbank tot het oordeel dat de verklaring van aangeefster over het tenlastegelegde betrouwbaar is en daarmee bruikbaar voor het bewijs.
De verklaring van de moeder van aangeefster
De moeder van aangeefster, [moeder aangeefster], heeft verklaard dat verdachte inderdaad naakt met haar en haar dochters (waaronder aangeefster) heeft gebeden. Ze heeft ook verklaard over het inzepen en het insmeren. De moeder van aangeefster heeft verklaard dat verdachte tijdens het inzepen het hele lichaam aanraakte en dat verdachte dit ook bij aangeefster deed. De moeder van aangeefster stond erbij wanneer verdachte aangeefster insmeerde met bodylotion. Verdachte smeerde bij aangeefster dan alles in: haar buik, billen, borsten en ook tussen haar benen. Aangeefster was op die momenten helemaal naakt.
De aard van de handelingen
De rechtbank is van oordeel dat de handelingen ontuchtig zijn in de zin van artikel 247 van het Wetboek van Strafrecht zoals dat gold vóór 1 juli 2024. Het als naakte meerderjarige man inzepen en inmasseren, waaronder ook de borsten en de vagina, van een naakt minderjarig meisje dat zich buiten de familiekring bevindt, is naar de uiterlijke verschijningsvorm ontuchtig en zonder twijfel in strijd met de in de maatschappij geldende sociaal-ethische norm. De rechtbank volgt niet het verweer van de verdediging dat de rituele, culturele en/of religieuze context het ontuchtige karakter daarvan zou wegnemen, nog daargelaten dat enige onderbouwing van dit verweer ontbreekt en ook verdachte hier zelf niets over heeft verklaard.
Conclusie
Op basis van het voorgaande acht de rechtbank het aan verdachte ten laste gelegde feit wettig en overtuigend bewezen.
4 Bewezenverklaring
De rechtbank acht op grond van het voorgaande en de in de voetnoten vervatte bewijsmiddelen bewezen dat verdachte:
op tijdstippen in de periode van 26 juni 2012 tot en met 25 juni 2016 te Amsterdam met
[benadeelde partij], geboren op [geboortedag 2] 2000, die toen de leeftijd van zestien jaren nog niet had bereikt, buiten echt, ontuchtige handelingen heeft gepleegd, te weten meermalen:
- de borsten en de vagina, in elk geval het lichaam, van die [benadeelde partij] heeft ingezeept en betast terwijl die [benadeelde partij] naakt was, en
- het naakte lichaam van die [benadeelde partij] heeft ingesmeerd en gemasseerd.
Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten staan, zijn deze verbeterd. Verdachte is hierdoor niet in de verdediging geschaad.
5 De strafbaarheid van het feit
Het bewezen geachte feit is volgens de wet strafbaar. Het bestaan van een rechtvaardigingsgrond is niet aannemelijk geworden.
6 De strafbaarheid van verdachte
Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit. Verdachte is dan ook strafbaar.
7. Motivering van de straffen en maatregelen
De eis van de officier van justitie
De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf van 28 maanden, met aftrek van voorarrest.
Ook heeft de officier van justitie de oplegging van een contact- en locatieverbod ten aanzien van aangeefster gevorderd op grond van artikel 38v Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr), waarbij aan iedere overtreding daarvan een vervangende hechtenis van zeven dagen moet worden verbonden. De officier van justitie heeft eveneens de dadelijke uitvoerbaarheid van deze maatregel gevorderd.
Het standpunt van de raadsman
De raadsman heeft geen strafmaatverweer gevoerd. Hij heeft wel aangegeven dat er voor het opleggen van een contact- en locatieverbod wat hem betreft geen ruimte is. Er is sprake van een enorm tijdsverloop en er hebben zich in de tussentijd geen incidenten voorgedaan.
Het oordeel van de rechtbank
De hierna te noemen strafoplegging is in overeenstemming met de ernst van het bewezen geachte, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals daarvan ter terechtzitting is gebleken.
De rechtbank heeft bij de keuze tot het opleggen van een vrijheidsbenemende straf en bij de vaststelling van de duur daarvan in het bijzonder het volgende laten meewegen.
Verdachte heeft aangeefster tussen haar twaalfde en zestiende levensjaar meerdere keren aangerand. Hij heeft zich onder de vlag van religieuze rituelen gedurende meerdere jaren toegang tot het lichaam van aangeefster verschaft in haar eigen woning en binnen haar gezin, de plek waar zij zich bij uitstek veilig zou moeten voelen. Verdachte heeft haar lichamelijke en seksuele integriteit daarmee op zeer ernstige wijze aangetast. Verdachte heeft zich geen enkele rekenschap gegeven van de impact van zijn handelen op de (seksuele) ontwikkeling van aangeefster. Ook heeft hij op geen enkele manier inzicht gegeven in zijn beweegredenen, of daarvoor op andere wijze verantwoordelijkheid genomen.
Op een feit als het onderhavige kan enkel gereageerd worden met een onvoorwaardelijke gevangenisstraf. De rechtbank acht een gevangenisstraf voor de duur van twee jaar passend en geboden.
Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat aan de verdachte voorwaardelijke invrijheidstelling wordt verleend als bedoeld in artikel 6:2:10 van het Wetboek van Strafvordering.
Ook legt de rechtbank aan verdachte een contactverbod op ten aanzien van aangeefster. Hoewel niet gebleken is dat verdachte de laatste jaren contact heeft gezocht met aangeefster, heeft aangeefster aangegeven prijs te stellen op onder andere een contactverbod. Gelet op de aard van wat er is gebeurd en het belang van aangeefster en haar herstel ziet de rechtbank aanleiding voor het opleggen van een contactverbod. Daar komt bij dat verdachte van het verbod geen (te respecteren) nadeel zal ondervinden. De rechtbank legt het verbod op voor de duur van twee jaar en verbindt aan elke overtreding een hechtenis van drie dagen met een maximum van zes maanden. Voor het dadelijk uitvoerbaar verklaren van het contactverbod ziet de rechtbank geen gronden. De rechtbank ziet geen aanleiding voor het opleggen van een locatieverbod naast het contactverbod.
8 Ten aanzien van de benadeelde partij en de schadevergoedingsmaatregel
Het verzoek tot schadevergoeding
De benadeelde partij, [benadeelde partij], vordert € 6.500,- aan vergoeding van immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.
Het standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie acht het verzoek tot schadevergoeding voldoende onderbouwd en in zijn geheel toewijsbaar, met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.
Het standpunt van de raadsman
De raadsman heeft het verzoek tot schadevergoeding, gelet op het door hem ingenomen standpunt ten aanzien van het feit, integraal betwist. Het is onduidelijk welke seksuele ervaringen er in verband staan met de psychische klachten van de benadeelde partij. De mogelijkheid bestaat dat andere seksuele ervaringen een grotere rol spelen in het ontstaan van het gestelde trauma. Het is al met al niet goed vast te stellen dat de geleden schade het gevolg zou zijn van het onderhavige feit. De beoordeling van de vordering vormt hierdoor een onevenredige belasting van het strafgeding. In het geval de rechtbank toch een immateriële schadevergoeding toewijst dient deze aanzienlijk te worden gematigd, aldus de raadsman.
Het oordeel van de rechtbank
Vast staat dat aan de benadeelde partij door het onder 4 bewezenverklaarde rechtstreeks immateriële schade is toegebracht. Op grond van artikel 6:106 lid 1 van het Burgerlijk Wetboek heeft de benadeelde partij recht op een naar billijkheid vast te stellen vergoeding van de immateriële schade aangezien er een ernstige inbreuk is gepleegd op haar persoonlijke levenssfeer en lichamelijke integriteit en aangezien de benadeelde partij ten gevolge van het strafbare feit geestelijk letsel heeft opgelopen. Uit de stukken (in het bijzonder de brief van 8 oktober 2020 van GZ-psycholoog [GZ-psycholoog]) blijkt dat aangeefster PTSS heeft opgelopen. Het gevorderde bedrag past zowel binnen de in de Rotterdamse Schaal onder 14.2 genoemde categorie c genoemde bandbreedte (PTSS, middelzwaar) als binnen de in de Rotterdamse Schaal onder 15.3 genoemde categorie a genoemde bandbreedte (aanranding, meest ernstig). De rechtbank ziet geen grond om aan te nemen dat de schade niet volledig aan verdachte zou kunnen worden toegerekend. De rechtbank acht de gevorderde hoogte van de immateriële schadevergoeding redelijk en zal dit bedrag volledig toewijzen, te vermeerderen met de wettelijke rente (vanaf het midden van de bewezenverklaarde periode) en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.
9 Toepasselijke wettelijke voorschriften
De op te leggen straf en maatregelen zijn gegrond op de artikelen 36f, 38v, 38w en 247 (oud) van het Wetboek van Strafrecht.
10 Beslissing
De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.
Verklaart bewezen dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 4 is vermeld.
Verklaart niet bewezen wat aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.
Het bewezen verklaarde levert op:
met iemand beneden de leeftijd van zestien jaren buiten echt ontuchtige handelingen plegen, meermalen gepleegd
Verklaart het bewezene strafbaar.
Verklaart verdachte, [verdachte], daarvoor strafbaar.
Veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 2 (twee) jaren.
Beveelt dat de tijd die door veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering is doorgebracht, bij de tenuitvoerlegging van die straf in mindering gebracht zal worden.
Contactverbod:
Legt op de maatregel dat de veroordeelde voor de duur van 2 (twee) jaren op geen enkele
wijze - direct of indirect - contact zal opnemen, zoeken of hebben met [benadeelde partij]
(geboren in [geboorteplaats 2] op [geboortedag 2] 2000).
Beveelt dat vervangende hechtenis zal worden toegepast voor het geval niet aan de maatregel wordt voldaan. De duur van deze vervangende hechtenis bedraagt 3 (drie) dagen voor iedere keer dat niet aan de maatregel wordt voldaan.
De totale duur van de tenuitvoergelegde vervangende hechtenis bedraagt ten hoogste 6 (zes) maanden.
Toepassing van de vervangende hechtenis heft de verplichtingen ingevolge de opgelegde
maatregel niet op.
Ten aanzien van het verzoek tot schadevergoeding:
Wijst de vordering van de benadeelde partij, [benadeelde partij], volledig toe tot een bedrag van € 6.500,- (zesduizend vijfhonderd euro) aan vergoeding van immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade op 26 juni 2014 tot aan de dag van de algehele voldoening.
Veroordeelt verdachte tot betaling van het toegewezen bedrag aan [benadeelde partij] voornoemd.
Veroordeelt verdachte voorts in de kosten door de benadeelde partij gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog te maken, tot op heden begroot op nihil.
Schadevergoedingsmaatregel
Legt verdachte de verplichting op ten behoeve van [benadeelde partij] aan de Staat € 6.500,- (zesduizend vijfhonderd euro) te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade op 26 juni 2014 tot aan de dag van de algehele voldoening. Bij gebreke van betaling en verhaal kan gijzeling worden toegepast voor de duur van 57 (zevenenvijftig) dagen. De toepassing van die gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.
Bepaalt dat, indien en voor zover verdachte aan een van de genoemde betalingsverplichtingen heeft voldaan, daarmee de andere is vervallen.
Dit vonnis is gewezen door
mr. C. Wildeman, voorzitter,
mrs. A.K. Glerum en A.E. Wilbrink, rechters,
in tegenwoordigheid van mr. L.J.F. Ceelie, griffier,
en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank van 13 november 2026.
[…]
PL1300-2024073697-2, doorgenummerde pagina’s 06 t/m 07. Proces-verbaal van aangifte door [benadeelde partij] van 12 april 2024 met nummer
PL1300-2024073697-2, doorgenummerde pagina 05. Proces-verbaal van aangifte door [benadeelde partij] van 12 april 2024 met nummer
PL1300-2024073697-2, doorgenummerde pagina 07. Proces-verbaal van verhoor getuige [moeder aangeefster] van 5 juli 2024 met nummer
PL1300-2024073697-4, doorgenummerde pagina’s 24 t/m 25 en proces-verbaal van verhoor getuige [moeder aangeefster] bij de rechter-commissaris op 25 juni 2025, bladen 2 t/m 4.