Vovo afwijzing, geen spoedeisend belang.

Bestuursrecht

zaaknummer: SGR 25/286

[verzoeker] , uit [woonplaats] , verzoeker

(gemachtigde: mr. M.J. van Basten Batenburg),

Inleiding

Beoordeling door de voorzieningenrechter

2. De voorzieningenrechter treft op grond van artikel 8:81, eerste lid, van de Awb alleen een voorlopige voorziening als "onverwijlde spoed" dat vereist. Bij een financieel geschil, zoals in deze zaak, is dat niet snel het geval. In beginsel kan namelijk na afloop van de bodemzaak het bedrag waarover het geschil gaat, alsnog worden (terug)betaald, zo nodig met vergoeding van de wettelijke rente. Als er geen onomkeerbare situatie dreigt, bijvoorbeeld faillissement, of acute financiële nood is, neemt de voorzieningenrechter aan dat spoedeisend belang ontbreekt, zodat hij alleen al daarom geen voorlopige voorziening treft.

3. Verzoeker voert aan dat hij door zijn werkgever is misleid en zijn arbeidsovereenkomst heeft opgezegd in goed vertrouwen dat hij aansluitend een nieuw contract als zzp’er zou krijgen. De werkgever is echter die toezegging niet nagekomen. Hij heeft een spoedeisend belang bij een voorlopige voorziening omdat hij geen enkele vorm van inkomsten heeft, maar wel kostwinner is en maandelijkse lasten moet voldoen. Verzoeker zal een bijstandsuitkering aanvragen maar de verwachting is dat deze te laag is om te voorzien in de noodzakelijke kosten van levensonderhoud.

4. De voorzieningenrechter heeft verzoeker verzocht om (zo mogelijk) met stukken te onderbouwen dat sprake is van een spoedeisend belang. Hierbij is ook gevraagd om te onderbouwen dat een bijstandsuitkering naar verwachting te laag is om te voorzien in de noodzakelijke kosten van levensonderhoud. In zijn reactie hierop geeft verzoeker aan dat zijn bijstandsaanvraag door de gemeente (mondeling) is afgewezen omdat hij nog enige spaarreserves bezit. Hij geeft aan dat hij geen inkomsten heeft, maar dat hij wel twee kinderen moet onderhouden.

5. Verweerder schrijft in het verweerschrift dat verzoeker zelf aangeeft dat hij nog enige spaarreserves bezit, waardoor hij niet in aanmerking zou komen voor een bijstandsuitkering. Van een acute financiële noodsituatie is daarom volgens verweerder geen sprake. Verzoeker heeft zijn stellingen bovendien niet onderbouwd met nadere stukken. Verder blijkt uit de polisadministratie dat de (enige) medebewoner van verzoeker een uitkering van verweerder ontvangt.

6. De voorzieningenrechter stelt vast dat verzoeker, ook na daartoe door de voorzieningenrechter te zijn verzocht, zijn stellingen in het geheel niet heeft onderbouwd met stukken, zodat de voorzieningenrechter van oordeel is dat geen sprake is van een acute noodsituatie. De voorzieningenrechter acht hierbij van belang dat verzoeker aangeeft dat hij nog enige spaarreserves bezit en dat uit de polisadministratie volgt dat de medebewoner van verzoeker een uitkering van verweerder ontvangt.

Conclusie en gevolgen