Jeugdstrafrecht. Vrijspraak diefstal met geweld in vereniging van een scooter, veroordeling opzetheling en…

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat beide primair ten laste gelegde feiten wettig en overtuigend kunnen worden bewezen.

De raadsman heeft vrijspraak van de onder 1 primair en subsidiair en onder 2 primair ten laste gelegde feiten bepleit en zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank wat betreft het onder 2 subsidiair ten laste gelegde. Gevoerde verweren worden zover relevant hieronder besproken.

De rechtbank is van oordeel dat het dossier onvoldoende bewijs bevat om bewezen te verklaren dat de verdachte onder 1 primair ten laste gelegde feit heeft gepleegd. De rechtbank kan niet vaststellen dat de verdachte één van de personen is die de scooter van [benadeelde 1] heeft gestolen. Dat de verdachte eenzelfde kapsel, postuur en huidskleur heeft als één van de op de jongens die te zien is op de beelden die in de omgeving van het gepleegde feit zijn gemaakt, is daarvoor onvoldoende.

De rechtbank heeft in bijlage 2 de wettige bewijsmiddelen met de voor de bewezenverklaring redengevende feiten en omstandigheden opgenomen.

Feit 1

De raadsman heeft zich ten aanzien van feit 1 subsidiair op het standpunt gesteld dat niet kan worden vastgesteld dat de verdachte wist dat de scooter van diefstal afkomstig was.

De verdachte is door politie-agenten herkend op camerabeelden van 18 juni 2025, waarop zichtbaar is dat hij rijdt op een witte Peugeot Vivacity zonder kenteken. Dit is dezelfde Peugeot Vivacity die de dag ervoor is gestolen van aangever [benadeelde 1] . Omdat de verdachte reed op een scooter zonder kenteken, stelt de rechtbank vast dat hij zich (in ieder geval in voorwaardelijke zin) bewust moet zijn geweest van het feit dat dit een gestolen scooter was. De verdachte heeft door op een scooter zonder kentekenplaat te rijden namelijk bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat deze scooter van diefstal afkomstig was.

Feit 2

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat niet vastgesteld kan worden dat de verdachte één van de personen was die de scooter van [benadeelde 2] heeft gestolen.

De rechtbank is op basis van de bewijsmiddelen van oordeel dat bewezen kan worden dat de verdachte betrokken was bij de diefstal met geweld van de paarse scooter van aangever [benadeelde 2] . Er zijn duidelijke beelden van vlak vóór en na de diefstal (onder andere van beveiligingscamera’s op het [plein] ) waarop de verdachte is herkend door twee politieagenten, die door hun werk in de wijk waar de verdachte woont al meerdere keren met hem in contact zijn gekomen. Op de beelden is zichtbaar dat er twee jongens wegrijden op een witte scooter (met de verdachte als bestuurder), waarna één jongen, die niet de aangever is, op een paarse scooter terug komt rijden, gevolgd door de verdachte op de witte scooter. Daarbij heeft de aangever verklaard dat hij is beroofd door een jongen die hij herkent als ‘ [verdachte] ’ van het [plein] en dat zijn snapchat naam ‘ [snapchataccount] ’ is. Twee verbalisanten die al jarenlang werkzaam zijn in de wijk en die zich bezighouden met overlastgevende jongeren aldaar verklaren dat de verdachte onderdeel uitmaakt van een groep overlastgevende jongeren die rondhangt op het [plein] en dat de verdachte de enige ‘ [verdachte] ’ is in die groep. Daarnaast is bij de aanhouding van de verdachte op de telefoon die hij bij zich had een filmpje aangetroffen dat met die telefoon is gemaakt. Hierop is een scooter zichtbaar met dezelfde kenmerken als de gestolen scooter, waaronder niet alleen merk, type en kleur (een paarse Puch ZIP), maar ook opvallende stickers op de voorkant. Tevens wordt op genoemde telefoon – naast selfies van de verdachte – ook de snapchatnaam ‘ [snapchataccount] ’ aangetroffen en is ‘ [getal] ’ de postcode van het woonadres van de verdachte. De rechtbank is dan ook van oordeel dat het niet anders kan zijn dan dat de verdachte een van de personen is die met geweld de scooter van [benadeelde 2] heeft gestolen.

Tezamen in vereniging?

De raadsman heeft (subsidiair) opgeworpen dat de verdachte niet kan worden aangemerkt als ‘medepleger’ van het feit. Dit verweer treft geen doel. Op basis van de bewijsmiddelen staat naar het oordeel van de rechtbank vast dat de verdachte samen met zijn medeverdachte achter de aangever is aangereden, waarna de medeverdachte onder andere de sleutel uit het contactslot van de scooter van de aangever heeft getrokken en een mes heeft getoond. De verdachte heeft geprobeerd de aangever aan te rijden en ook gezegd dat hij de aangever zou gaan aanrijden. De verdachte heeft dit meerdere malen vanuit meerdere hoeken geprobeerd. Getuige Omar verklaart op dit punt ook dat de verdachte de witte scooter inzet om de bijrijder te helpen de scooter te stelen. Uit deze manier van handelen blijkt volgens de rechtbank dat de verdachten bewust en nauw hebben samengewerkt. De verdachten zijn samen achter de aangever aangereden, de verdachte heeft door meermaals op de aangever in te rijden de diefstal mogelijk gemaakt en de verdachten zijn weer samen vertrokken. De verdachte heeft hiermee een materiële bijdrage geleverd aan het feit die van voldoende gewicht is om te spreken van het ‘tezamen in vereniging’ plegen van de diefstal.

Conclusie

De rechtbank is van oordeel dat de onder 1 subsidiair en onder 2 primair ten laste gelegde feiten wettig en overtuigend zijn bewezen.

De rechtbank verklaart ten laste van de verdachte bewezen dat:

De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte wordt veroordeeld tot een jeugddetentie van 50 dagen, met aftrek van de tijd in voorarrest doorgebracht. De officier van justitie heeft gevorderd een gedeelte van 22 dagen voorwaardelijk op te leggen met een proeftijd van 2 jaren onder de voorwaarden zoals zij door de Raad voor de Kinderbescherming (de Raad) op de zitting zijn geadviseerd, met uitzondering van het contactverbod jegens mogelijke medeverdachten. De officier van justitie heeft daarnaast een werkstraf van 40 uren gevorderd.

De raadsman heeft gevraagd om, rekening houdend met het advies van de Raad, een (deels voorwaardelijke) taakstraf op te leggen in plaats van een jeugddetentie.

De rechtbank houdt bij de strafoplegging rekening met de ernst van de gepleegde feiten, de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals daarvan uit de rapportage en tijdens het onderzoek op de terechtzitting is gebleken. De rechtbank neemt hierbij in het bijzonder het volgende in aanmerking.

Ernst van de feiten

De verdachte heeft een scooter voorhanden gehad, terwijl hij wist dat die gestolen was en heeft samen met een ander met geweld een andere scooter gestolen. Bij die diefstal is de verdachte meerdere malen op de aangever ingereden met zijn scooter. Als die aangever de scooter niet had kunnen ontwijken, had hij ernstig letsel op kunnen lopen. Tevens is de aangever bedreigd met een mes op korte afstand. De verdachte heeft door zijn handelen laten zien dat hij geen respect had voor de veiligheid en de spullen van andere mensen. De diefstal met geweld vond overdag plaats in het zicht van in ieder geval één getuige, die ook de geweldshandelingen heeft gezien. Het handelen van de verdachte heeft daarmee ook gezorgd voor gevoelens van onveiligheid bij andere mensen. De rechtbank neemt de verdachte dit zeer kwalijk.

Strafblad

De rechtbank heeft kennisgenomen van het strafblad van de verdachte van 31 augustus 2026. In het nadeel van de verdachte weegt de rechtbank mee dat hij in twee proeftijden liep toen hij de feiten pleegde en dat hij al eerder is veroordeeld voor een diefstal met geweld.

Persoon van de verdachte

De rechtbank heeft kennisgenomen van het rapport van 23 maart 2026 van de Raad en de mondelinge toelichting die daarop door de deskundige ter zitting is gegeven. Daaruit volgt – kort samengevat – dat het recidiverisico ingeschat wordt als laag tot midden. Het ontkennen van de verdachte is volgens de Raad bij een bewezenverklaring reden voor grote zorg voor herhaling. Het is van belang dat de jeugdreclassering in gesprek gaat met de verdachte over zijn rol bij de feiten. De Raad (aangevuld door de jeugdreclasseerder) adviseert een onvoorwaardelijke jeugddetentie gelijk aan de duur van de voorlopige hechtenis en een deels voorwaardelijke werkstraf op te leggen met bijzondere voorwaarden (een meldplicht, een contactverbod met aangevers en de medeverdachten, verplicht meewerken met een coach, een zinvolle door de jeugdreclassering goedgekeurde dagbesteding hebben en een zinvolle vrijetijdsbesteding hebben).

De ter zitting aanwezige jeugdreclasseerder heeft verteld dat het contact met de verdachte goed verloopt. Hij heeft zijn openstaande taakstraffen en leerstraf afgerond en is goed bereikbaar voor de jeugdreclasseerder en de coach. Het grootste aandachtspunt is nog steeds het vinden van een zinvolle dagbesteding voor de verdachte. Het traject waar de verdachte voor aangemeld was (ProVSO), bleek na lang wachten niet passend, waardoor opnieuw moet worden gekeken naar zinvolle dagbesteding, zoals bij Current. De jeugdreclasseerder vindt het van belang dat de verdachte nog een (werk)straf krijgt, opdat hij ervaart dat hij iets terug moet doen voor wat hij fout heeft gedaan.

Strafmodaliteit en strafmaat
De rechtbank heeft, naast het hiervoor genoemde, ook gekeken naar straffen die in soortgelijke zaken zijn opgelegd. Ook weegt de rechtbank - in geringe mate - mee dat van feit 1 het subsidiair ten laste gelegde bewezen is verklaard. Vanwege de ernst van de feiten en het feit dat de verdachte al eerder voor strafbare feiten is veroordeeld, waaronder voor een soortgelijk feit, en in twee proeftijden liep, vindt de rechtbank geen andere straf passend dan een (deels voorwaardelijke) jeugddetentie. Omdat de verdachte recent een licht positieve ontwikkeling doormaakt, zal de rechtbank een onvoorwaardelijke jeugddetentie opleggen gelijk aan de tijd die hij al vast heeft gezeten. De rechtbank zal daarnaast een voorwaardelijk deel (jeugddetentie) opleggen, onder de bijzondere voorwaarden zoals zij ter zitting door de Raad en de jeugdreclassering zijn geformuleerd. De rechtbank zal geen contactverbod met medeverdachte opleggen, omdat nooit duidelijk is geworden wie dat is. Daarnaast zal de rechtbank een werkstraf opleggen van 30 uren, opdat de verdachte ook nu nog de consequenties ervaart van zijn gedrag.