Man wordt veroordeeld voor het mishandelen van een medewerker van een hulpverleningsinstelling in Utrecht in…

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het primair ten laste gelegde feit wettig en overtuigend bewezen kan worden, gelet op de aangifte, het aangetroffen mes, de getuigenverklaring van [getuige 1] en de verklaringen van verdachte tijdens het transport en bij de rechter-commissaris. Verdachte heeft bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat er zwaar lichamelijk letsel zou worden veroorzaakt, nu het een feit van algemene bekendheid is dat aan de rugzijde verschillende vitale organen zitten.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft vrijspraak voor het primair ten laste gelegde feit bepleit, nu verdachte geen opzet heeft gehad op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel. Verdachte pakte immers een kapot, afgebroken keukenmesje, in plaats van een gewoon mes. De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat het subsidiair ten laste gelegde feit bewezen kan worden.

Vrijspraak van primair ten laste gelegde

De rechtbank is, met de verdediging, van oordeel dat verdachte moet worden vrijgesproken van het primair ten laste gelegde, te weten poging tot zware mishandeling. Door met een kapot, afgebroken keukenmesje te steken bestond er geen aanmerkelijke kans op het veroorzaken van zwaar lichamelijk letsel, mede gezien de manier en plek van het steken. Niet kan worden bewezen dat verdachte het opzet heeft gehad om zwaar lichamelijk letsel te veroorzaken.

Het bewijs

De rechtbank gaat op grond van de wettige bewijsmiddelen van de volgende feiten en omstandigheden uit.

[slachtoffer] heeft aangifte gedaan van mishandeling. [slachtoffer] heeft verklaard dat hij op 7 oktober 2015 te Utrecht een prikkend voorwerp op zijn linker arm voelde. Hij voelde dit meerdere keren, in snelle herhaling en met flinke kracht. Het deed pijn. [slachtoffer] draaide zich om en zag [verdachte] staan. [verdachte] had een mes in zijn hand. [slachtoffer] had na het incident wondjes op zijn arm en rug.

Verbalisanten [A] en [B] hebben verklaard dat verdachte tijdens het overbrengen naar het politiebureau heeft verklaard dat hij [slachtoffer] zeven keer had gestoken.

In het dossier bevindt zich een foto van het mes. Het betreft een mes waarvan het lemmet is afgebroken.

Gelet op voornoemde bewijsmiddelen acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat verdachte [slachtoffer] heeft mishandeld.

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat aan verdachte een gevangenisstraf van 250 dagen wordt opgelegd, waarvan 50 dagen voorwaardelijk, een proeftijd van 2 jaren en als bijzondere voorwaarden reclasseringstoezicht, meewerken aan begeleid wonen en het verplicht innemen van medicatie volgens de aanwijzingen van een deskundige. De officier van justitie heeft verklaard dat hij zal aandringen op een beoordeling door een psychiater in het kader van de Wet BOPZ.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.

Het oordeel van de rechtbank

De hierna te noemen strafoplegging is in overeenstemming met de ernst van het bewezen geachte, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals daarvan ter terechtzitting is gebleken.

Verdachte heeft een medewerker van een hulpverleningsinstelling mishandeld, door meerdere keren met een afgebroken mes op het slachtoffer in te steken. Het moet een beangstigend moment zijn geweest voor het slachtoffer. Het gaat om een ernstig feit, nu het slachtoffer aan het werk was, onder meer om verdachte te helpen. Hulpverleners moeten er op kunnen vertrouwen dat zij in veiligheid hun werk kunnen verrichten. Verdachte heeft dit vertrouwen beschaamd.

Verdachte is, zo blijkt uit het uittreksel justitiële documentatie van 24 maart 2016, recent niet veroordeeld voor strafbare feiten.

Uit de Pro Justitia rapportage van het NIFP (locatie Pieter Baan Centrum) van deskundigen R.J.P. Rijnders, psychiater, en B.H. Boer, klinisch psycholoog, blijkt dat verdachte zijn medewerking aan het onderzoek resoluut heeft geweigerd. De deskundigen stellen vast dat er bij verdachte sprake is van een ziekelijke stoornis van de geestvermogens in de zin van schizofrenie. Andere ziekelijke stoornissen kunnen niet worden vastgesteld. De deskundigen beschrijven dat agressie en wraakneming geen thema’s zijn in het denken van verdachte. Verdachte blijkt de laatste jaren niet agressief te zijn. De deskundigen onthouden zich van een oordeel over de toerekeningsvatbaarheid en het recidiverisico. Ook geven zij geen advies over een eventuele behandeling in het strafrechtelijk kader. Zij geven wel aan dat verdachte vanwege zijn ziekelijke stoornis en de beperkingen die daaruit voortvloeien veel baat kan hebben bij meer gestructureerde begeleiding en behandeling dan hij in zijn recente beschermd wonen-omgeving ontving.

Gelet op de ernst van het feit, het gevaarzettend karakter ervan als gevolg van het gebruik van het mes en hetgeen over de persoon van verdachte is gerapporteerd acht de rechtbank de eis van de officier van justitie passend en kan niet worden volstaan met een andere soort straf dan een gevangenisstraf. De rechtbank acht een gevangenisstraf van 250 dagen met aftrek passend en geboden, waarvan 50 dagen voorwaardelijk, een proeftijd van 2 jaren en de bijzondere voorwaarde dat verdachte zich houdt aan de aanwijzingen van de reclassering, ook als dat een vorm van begeleid of beschermd wonen inhoudt.