Verbintenissenrecht

Ambtshalve toetsing. Eindvonnis na akte. Sanctie vanwege niet voldoen aan alle (pre)contractuele…

Rechtbank Noord-Holland, 21 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 21 oktober 2026 heeft de Rechtbank Noord-Holland uitspraak gedaan in een zaak over verbintenissenrecht.

Instantie
Rechtbank Noord-Holland
Zittingsplaats
Haarlem
Datum uitspraak
21 oktober 2026
Datum publicatie
22 oktober 2026
Zaaknummer
11967446 \ CV EXPL 25-7662
Procedure
Verstek
ECLI
ECLI:NL:RBNHO:2026:14460
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Ambtshalve toetsing. Eindvonnis na akte. Sanctie vanwege niet voldoen aan alle (pre)contractuele informatieplichten. Vernietiging oneerlijk incassokostenbeding.

Uitspraak

RECHTBANK NOORD-HOLLAND

Handel, Kanton en Insolventie

locatie Haarlem

Zaaknr./rolnr.: 11967446 \ CV EXPL 25-7662

Uitspraakdatum: 7 oktober 2026

Verstekvonnis van de kantonrechter in de zaak van:

[eiser] B.V., mede handelend onder de naam [bedrijf]

te [plaats 1]

de eisende partij

gemachtigde: [gemachtigde]

tegen

[gedaagde]

te [plaats 2]

de gedaagde partij

niet verschenen

1 De verdere procedure

1.1.

In het tussenvonnis heeft de eisende partij de gelegenheid gekregen om nader toe te lichten hoe zij heeft voldaan aan de (pre)contractuele informatieplichten en om te reageren op het voorlopige oordeel over de oneerlijkheid van het incassokostenbeding in haar algemene voorwaarden. De eisende partij heeft gereageerd met een akte.

2 De verdere beoordeling

Ambtshalve toetsing van de precontractuele informatieplichten

2.1.

De eisende partij stelt te hebben voldaan aan de precontractuele informatieplichten van artikel 6:230m lid 1 BW. Ter onderbouwing hiervan heeft zij schermafbeeldingen overgelegd, voorzien van een toelichting. De eisende partij stelt dat alle benodigde precontractuele informatie is opgenomen in de huurovereenkomst en dat zij deze voorafgaand aan het tot stand komen van de overeenkomst aan de gedaagde partij heeft verzonden. Uit deze toelichting en stukken blijkt echter niet (voldoende) dat de eisende partij voorafgaand aan het sluiten van de overeenkomst aan de informatieplicht(en) als bedoeld in artikel 6:230m lid 1 onder o BW heeft voldaan.

2.2.

In de overeenkomst staat onder ‘Abonnementsduur’ namelijk slechts dat deze maandelijks opzegbaar is. De kantonrechter begrijpt daaruit dat er een minimumduur van een maand geldt en dat de overeenkomst steeds maandelijks stilzwijgend wordt vernieuwd. In de overeenkomst ontbreekt de informatie over de voorwaarden voor het opzeggen van de overeenkomst. De eisende partij heeft niet gesteld dat zij de gedaagde partij hierover op een ander manier geïnformeerd heeft. Daarom kan niet worden vastgesteld dat de gedaagde partij deze informatie ontvangen heeft. Voor deze schending zal een sanctie worden toegepast.

Ambtshalve toetsing van de contractuele informatieplicht

2.3.

Omdat de informatie over de voorwaarden van het opzeggen van de overeenkomst ontbreekt in het huurovereenkomst, heeft de eisende partij daarmee ook niet voldaan aan de contractuele informatieplicht van artikel 6:230v lid 7 BW. Voor deze schending zal een sanctie worden toegepast.

Welke sanctie hoort hierbij?

2.4.

Gelet op de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Unie en onder meer, het arrest van de Hoge Raad van 12 november 2021 moet de kantonrechter aan de schending van de informatieplichten gevolgen verbinden door passende maatregelen te nemen die de consument effectieve rechtsbescherming bieden. Die maatregelen moeten doeltreffend, afschrikwekkend en evenredig zijn.

2.5.

De kantonrechter zal daarom op grond van de hiervoor vastgestelde schending(en) de overeenkomst met toepassing van de sanctierichtlijn gedeeltelijk vernietigen in die zin dat de betalingsverplichting van de consument wordt verminderd met 20%.

Ambtshalve toetsing van de algemene voorwaarden

2.6.

De eisende partij stelt dat het incassokostenbeding niet oneerlijk is omdat daarin geen kosten of bedragen worden genoemd die niet toelaatbaar zijn. Dit betoog slaagt niet. Zoals in het tussenvonnis overwogen bevat het beding namelijk geen enkele beperking in de hoogte, zodat daarmee alle (‘redelijke’) kosten in rekening gebracht kunnen worden bij de consument. Dat zou tot gevolg hebben dat de consument belast wordt met hogere kosten dan wettelijk is toegestaan. Ook biedt het beding de eisende partij de mogelijkheid om direct al incassokosten in rekening te brengen zodra de vordering niet betaald wordt, terwijl uit de wettelijke regeling volgt dat eerst nog een veertiendagenbrief moet worden verzonden.

2.7.

Dat de eisende partij, zoals zij stelt, nooit uitvoering heeft gegeven aan het incassokostenbeding, doet aan het voorgaande niet af. Of de eisende partij de consument ook daadwerkelijk aan de bedongen afspraken houdt of in de praktijk alleen naleving van wettelijke bepalingen verlangt, is namelijk voor de beoordeling van de (on)eerlijkheid van algemene voorwaarden niet relevant. Het beding moet immers worden beoordeeld naar het moment waarop de overeenkomst is aangegaan en beslissend is daarom niet of en hoe de handelaar het beding heeft toegepast, maar hoe het zou kunnen worden toegepast.

2.8.

De kantonrechter ziet daarom geen reden anders over de oneerlijkheid van het incassokostenbeding te denken dan in het tussenvonnis is overwogen en vernietigt daarom dit beding. De buitengerechtelijke incassokosten zullen daarom worden afgewezen.

Wat is toewijsbaar?

2.9.

De sanctie vanwege het schenden van de informatieplichten zal alleen worden berekend over de contractuele verplichtingen van de consument. Dat zijn de huurprijs, de kosten voor extra kilometers en de brengkosten. Het totaal van deze kosten komt uit op een bedrag van
€ 2.523,40. Dit bedrag wordt vanwege de sanctie verminderd met 20%, zodat een bedrag resteert van € 2.018,72.

2.10.

Over de niet-contractuele verplichtingen van de consument, zoals onder meer de boetes en vergoeding voor schade aan de auto, wordt geen sanctie opgelegd. Dit betreft een bedrag van € 3.334,74. Gelet op het voorgaande is de hoofdsom toewijsbaar tot een bedrag van € 5.353,46 (€ 2.018,72 + € 3.334,74).

2.11.

De vordering tot vergoeding van de verschenen rente zal worden afgewezen omdat de eisende partij die rente (gelet op de toewijsbare hoofdsom) over een te hoog bedrag heeft berekend. De wettelijke rente zal worden toegewezen over de toewijsbare hoofdsom vanaf de dag van de dagvaarding.

2.12.

De gedaagde partij wordt grotendeels in het ongelijk gesteld en zal daarom in de proceskosten worden veroordeeld. De kosten voor het opstellen van de akte komen echter voor rekening van de eisende partij omdat het aan haarzelf te wijten was dat het nodig was om deze kosten te maken.

3 De beslissing

De kantonrechter:

3.1.

veroordeelt de gedaagde partij tot betaling aan de eisende partij van € 5.353,46, te vermeerderen met de wettelijke rente over dat bedrag vanaf 3 november 2025 tot aan de dag van de gehele betaling;

3.2.

veroordeelt de gedaagde partij tot betaling van de proceskosten, die de kantonrechter aan de kant van de eisende partij tot en met vandaag vaststelt op:

dagvaarding € 121,59;

griffierecht € 543,00;

salaris gemachtigde € 271,00;

3.3.

verklaart de veroordeling(en) in dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad;

3.4.

wijst de vordering voor het overige af.

Dit vonnis is gewezen door mr. M.P.E. Oomens en op bovengenoemde datum in het openbaar uitgesproken in aanwezigheid van de griffier.

De griffier De kantonrechter

HvJ EU 23 januari 2019, zaak C-430/17, ECLI:EU:C:2019:47 (Walbusch Walter Busch), punt 41; HvJ EU 10 juli 2019, zaak C-649/17, ECLI:EU:C:2019:576 (Amazon EU), punt 44. Hoge Raad 12 november 2021, ECLI:NL:HR:2021:1677. Richtlijn Sanctiemodel informatieplichten (https://www.rechtspraak.nl/SiteCollectionDocuments/richtlijn-sanctiemodel-informatieplichten.pdf), te vinden op rechtspraak.nl.