Personen- en familierecht

Verzoek terugverhuizing op grond van dwaling afgewezen. Vaststellen zorgregeling. Primaire verzoek…

Rechtbank Noord-Nederland, 5 november 2026

Zaakgegevens

Op 5 november 2026 heeft de Rechtbank Noord-Nederland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over personen- en familierecht.

Instantie
Rechtbank Noord-Nederland
Zittingsplaats
Groningen
Datum uitspraak
5 november 2026
Datum publicatie
5 november 2026
Zaaknummer
C/18/251255 FA RK 25-6421
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
ECLI
ECLI:NL:RBNNE:2026:4729
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Verzoek terugverhuizing op grond van dwaling afgewezen. Vaststellen zorgregeling. Primaire verzoek kinderalimentatie toegewezen omdat de man onvoldoende financiele stukken in het geding had gebracht om de draagkracht te kunnen berekenen.

Uitspraak

RECHTBANK NOORD-NEDERLAND

Afdeling Privaatrecht

Locatie Groningen

zaak-/rekestnummer: C/18/251255 / FA RK 25-6421

beschikking van de meervoudige kamer van 5 november 2026

inzake

[vrouw] ,

die woont in [woonplaats] ,

en die hierna "de vrouw" wordt genoemd,

advocaat mr. A. Muller, kantoorhoudende te Groningen,

en

[man] ,

die woont in [woonplaats] ,

en die hierna "de man" wordt genoemd,

advocaat mr. C.J.H. Anker, kantoorhoudende te Rotterdam.

1 Het procesverloop

1.1.

De procedure is ingeleid met een verzoekschrift van de vrouw, dat de rechtbank op 24 december 2025 heeft ontvangen.

1.2.

Op 26 januari 2026 heeft de rechtbank een F9-formulier van de vrouw ontvangen.

1.3.

Op 23 februari 2026 heeft de rechtbank een verweerschrift met zelfstandige verzoeken van de mam ontvangen.

1.4.

Op 3 april 2026 heeft de rechtbank een verweerschrift op de zelfstandige verzoeken van de vrouw ontvangen.

1.5.

Op 18 september 2026 heeft de rechtbank een brief van de vrouw ontvangen.

1.6.

Op 29 september 2026 heeft de rechtbank een F9-formulier van de man ontvangen.

1.7.

Op 29 september 2026 heeft de rechtbank een F9-formulier van de vrouw ontvangen.

1.8.

Op 2 oktober 2026 heeft er een mondelinge behandeling plaatsgevonden. Verschenen en gehoord zijn partijen, bijgestaan door hun advocaten en [vertegenwoordiger van de raad] , die de Raad voor de Kinderbescherming (hierna: “de Raad”) vertegenwoordigt.

1.9.

Ten slotte is bepaald dat deze beschikking wordt gegeven.

2 De feiten

2.1.

Bij de beoordeling van het verzoek gaat de rechtbank uit van de volgende feiten, die volgen uit de onweersproken gebleven inhoud van de processtukken en uit hetgeen tijdens de mondelinge behandeling is besproken.

2.2.

Partijen hebben een affectieve relatie met elkaar gehad. Uit deze relatie zijn op
[geboortedatum] 2019 [minderjarige 1] , op [geboortedatum] 2020 [minderjarige 2] en op
[geboortedatum] 2022 [minderjarige 3] geboren.

2.3.

De man en de vrouw zijn gezamenlijk belast met het ouderlijk gezag over de kinderen.

2.4.

De kinderen wonen bij de vrouw.

2.5.

Op 4 juli 2025 hebben partijen een toestemmingsverklaring voor verhuizing van minderjarige kinderen bij gezamenlijk gezag ondertekend, waarna de vrouw met de kinderen is verhuisd naar [plaats 1] .

3 De verzoeken

3.1.

De vrouw verzoekt om bij beschikking, uitvoerbaar bij voorraad voor zover de wet dat toelaat:

I. te bepalen dat met ingang van de datum van de in deze te geven beschikking de zorg- en contactregeling, de vakantie- en feestdagenregeling daaronder begrepen, zoals opgenomen onder de randnummers 5 t/m 9 van het verzoekschrift tussen de man en der partijen minderjarige kinderen [minderjarige 1] , [minderjarige 2] en [minderjarige 3] zal hebben te gelden, althans een zodanige regeling en met ingang van een zodanige datum als de rechtbank in goede justitie vermeent te behoren;

II. alsmede te bepalen dat de man met ingang van 26 augustus 2025, althans met ingang van 5 december 2025, althans met ingang van de datum van indiening van het verzoekschrift gehouden zal zijn om met een bedrag van € 1.112,- per maand te voldoen in de kosten van verzorging en opvoeding van de kinderen van partijen, zijnde een bedrag van € 371,- per kind per maand, althans met een bedrag van € 1.059,- per maand voor alle drie de kinderen, zijnde een bedrag van € 353,- per kind per maand, telkens voor de eerste van de maand aan de vrouw te voldoen, althans met ingang van een zodanige datum en met een zodanig bedrag als de rechtbank in goede justitie vermeent te behoren.

3.2.

De man verzoekt om bij beschikking, voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad:

ten aanzien van de verzoeken van de vrouw:

de verzoeken van de vrouw af te wijzen.

bij wege van zelfstandige verzoeken:

1. de moeder te bevelen met de kinderen terug te verhuizen naar een woning die in een straal van 20 km rondom de voormalig echtelijke woning ligt, zulks op straffe van een dwangsom van € 250,- per dag, een dagdeel daaronder mede begrepen, dat de vrouw aan dat bevel geen gehoor geeft;

2. een zorgregeling, haal- en brengregeling en vakantieregeling vast te stellen, zoals omschreven onder randnummers 19 t/m 22 van het verweerschrift;

3. de vrouw te bevelen haar inkomensgegevens die betrekking hebben op haar werk in het onderwijs in het geding te brengen.

3.3.

De vrouw concludeert tot afwijzing van de zelfstandige verzoeken van de man.

4 De beoordeling

Waar gaat het om in deze zaak?

4.1.

Partijen hebben een geschil over de zorg- en contactregeling (hierna ook zorgregeling) en de kinderalimentatie. Daarnaast moeten de rechters beoordelen of de vrouw met de kinderen terug moet verhuizen naar een woning die in een straal van 20 km rondom de voormalig echtelijke woning in [plaats 2] ligt.

Bezwaar stukken

4.2.

De vrouw heeft bezwaar gemaakt tegen de stukken die door de man zijn ingediend op 29 september 2026. Zij stelt dat deze producties buiten beschouwing moeten blijven, omdat ze te laat zijn ingediend. De rechtbank heeft tijdens de mondelinge behandeling geoordeeld dat de stukken worden meegenomen in de beoordeling. De stukken zijn eenvoudig te doorgronden en de vrouw gaf tijdens de mondelinge behandeling desgevraagd aan dat zij inmiddels wel kennis had genomen van de stukken, zodat zij zich daartegen voldoende kan verweren.

De terugverhuizing

4.3.

Omdat het verzoek van de man over een terugverhuizing het meest verstrekkende verzoek is, zal de rechtbank dit verzoek als eerste beoordelen.

4.4.

De man doet een beroep op dwaling als bedoeld in artikel 6:228 lid 1 van het Burgerlijk Wetboek (BW):

Een overeenkomst die is tot stand gekomen onder invloed van dwaling en bij een juiste voorstelling van zaken niet zou zijn gesloten, is vernietigbaar:

a. indien de dwaling te wijten is aan een inlichting van de wederpartij, tenzij deze mocht aannemen dat de overeenkomst ook zonder deze inlichting zou worden gesloten;

b. indien de wederpartij in verband met hetgeen zij omtrent de dwaling wist of behoorde te weten, de dwalende had behoren in te lichten;

c. indien de wederpartij bij het sluiten van de overeenkomst van dezelfde onjuiste veronderstelling als de dwalende is uitgegaan, tenzij zij ook bij een juiste voorstelling van zaken niet had behoeven te begrijpen dat de dwalende daardoor van het sluiten van de overeenkomst zou worden afgehouden.

4.5.

De man stelt dat hij heeft gedwaald, omdat hij toestemming heeft verleend onder de voorwaarde dat de vrouw zou bewerkstelligen dat de man de kinderen meer zou gaan zien dan hij nu doet, dat vakanties van tevoren met elkaar worden afgestemd, dat de vrouw zich houdt aan de overeengekomen haal- en brengregeling en dat de man geen (financiële) consequenties zou ondervinden van de verhuizing van de vrouw naar [plaats 1] . Deze voorwaarden zijn allemaal in meer of mindere mate niet door de vrouw nagekomen, met als voorlopig dieptepunt dat de man in deze procedure verweer moet voeren tegen vergaande (financiële) consequenties, namelijk de vrouw financieel compenseren voor de reiskosten, althans dat het halen en brengen van de kinderen bij helfte wordt gedeeld. Als de man had geweten dat hij na het verlenen van toestemming de kinderen niet meer zou zien dan op dit moment en dat hij (financiële) consequenties zou ondervinden van de verhuizing door de vrouw zoals thans door de vrouw verzocht, dan had de man zijn toestemming voor verhuizing niet verleend.

4.6.

De vrouw stelt dat er geen sprake is geweest van dwaling. De man heeft expliciet en vrijwillig toestemming verleend voor de verhuizing en de inschrijving van de kinderen op hun huidige school. De man heeft de kinderen op alle momenten gezien dat hij aangaf dat het kon. Er is niet gesproken over eventuele financiële consequenties voor de man ingeval van een verhuizing. Partijen zijn ten tijde van het geven van de toestemming voor de verhuizing geen aanvullende voorwaarden overeengekomen. Uit niets blijkt dat dit anders zou zijn (geweest). Het ligt op de weg van de man om aan te tonen dat door partijen de door hem genoemde voorwaarden wel zouden zijn overeengekomen, en zo ja, dat deze voorwaarden dan door de vrouw zouden zijn overtreden.

4.7.

De Raad adviseert de rechtbank het verzoek van de man tot terugverhuizing af te wijzen. Deze afstand tussen de woningen van de ouders heeft veel impact. Het belemmert het contact tussen de kinderen en de vader en dat is nadelig voor de kinderen, maar het is ook begrijpelijk dat de vrouw naar het noorden is verhuisd. Zij heeft daar namelijk haar netwerk. In de stukken komt naar voren dat de vrouw zich alleen heeft gevoeld in het uitvoeren van de zorgtaken voor de kinderen. De man gaf desgevraagd tijdens de mondelinge behandeling aan dat hij dichter bij de kinderen zou kunnen gaan wonen. De Raad adviseert de man dit te overwegen, omdat dat in het belang van de kinderen te achten is.

4.8.

De rechtbank is van oordeel dat de man zijn stelling dat sprake is van dwaling onvoldoende heeft onderbouwd. Voor een geslaagd beroep op dwaling is in de eerste plaats vereist dat de overeenkomst tot stand is gekomen onder een onjuiste voorstelling van zaken bij degene die zich op dwaling beroept. In de tweede plaats dient degene die zich op dwaling beroept te stellen, en zo nodig te bewijzen, dat hij de overeenkomst niet zou hebben gesloten indien hij wel een juiste voorstelling van zaken zou hebben gehad. De onjuiste voorstelling van zaken bestond er volgens de man uit dat partijen hadden afgesproken dat de man de kinderen meer zou zien dan nu het geval is, dat de vakanties van tevoren met elkaar zouden wordt afgestemd, dat de vrouw zich zou houden aan de overeengekomen haal- en brengregeling en dat de man geen (financiële) consequenties zou ondervinden van de verhuizing van de vrouw naar [plaats 1] . De vrouw heeft deze stellingen gemotiveerd betwist door te stellen dat de man de kinderen heeft gezien in de weekenden dat hij aangaf dat het kon, hetgeen de vrouw heeft onderbouwd aan de hand van whatsapp-gesprekken. De vrouw heeft verder betwist dat destijds is gesproken over eventuele (financiële) consequenties voor de man ingeval van een verhuizing en dat er andere aanvullende voorwaarden zijn overeengekomen. In de toestemmingsverklaring voor verhuizing van minderjarige kinderen bij gezamenlijk ouderlijk gezag die partijen hebben ondertekend staat dat aanvullende afspraken over vakanties, reiskosten en communicatie desgewenst in een apart document of ouderschapsplan zouden worden vastgelegd. Nergens blijkt uit dat dat is gebeurd. Gelet op het voorstaande kunnen de stellingen van de man niet tot een geslaagd beroep op dwaling leiden. Het enkel aanvullend noemen van artikel 1:253a BW levert niet een grond op voor een bevel tot terugverhuizing. De rechtbank zal het verzoek van de man daarom afwijzen. De rechtbank ziet ook geen aanleiding om het in het belang van de kinderen nodig te vinden dat de vrouw met hen terugverhuist naar de woonomgeving van de man.

De zorgregeling

4.9.

Partijen zijn het niet eens over de zorgregeling. Hun geschil daarover komt neer op een geschil tussen de ouders over de gezamenlijke uitoefening van het gezag over hun kinderen. De wet geeft voor geschillen tussen ouders over de uitoefening van het gezamenlijke gezag een regeling in artikel 1:253a BW.

4.10.

Dat artikel regelt dat als ouders samen het gezag uitoefenen, maar het over de uitoefening daarvan niet eens worden, de rechter een beslissing neemt. De rechter zal bij de toepassing van dit artikel beslissen wat hij in het belang van het kind wenselijk vindt. De rechter neemt daarbij tot uitgangspunt dat uit rechtspraak van de Hoge Raad volgt, dat de rechter een ruime bevoegdheid heeft om te bepalen wat hij wenselijk vindt en dat hij in zijn beslissing niet gebonden is aan de grenzen van de rechtsstrijd die door de over en weer gedane verzoeken van de ouders worden bepaald (HR 19 oktober 2007, ECLI:NL:HR:2007:BA6246, NJ 2008/51).

4.11.

De vrouw verzoekt een zorgregeling van één weekend per maand en de vakantie- en feestdagen bij helfte te verdelen in onderling overleg. De vrouw is bereid de kinderen te brengen en te halen onder de uitdrukkelijke voorwaarde dat met de kosten die daaraan zijn verbonden rekening wordt gehouden op het vlak van de kinderalimentatie. De vrouw acht deze regeling het meest in het belang van de kinderen, omdat deze regeling aansluit bij de praktijk en de werkelijke gang van zaken. De kinderen hebben in het afgelopen jaar telkens bij de man verbleven op de momenten die hij zelf aangaf, hetgeen veel minder is dan hij nu in zijn verzoek noemt. De vrouw is van mening dat iedereen er het meest bij is gebaat om een regeling vast te stellen die ook daadwerkelijk kan worden uitgevoerd. Dan weten de kinderen waar zij aan toe zijn en partijen ook.

4.12.

De man verzoekt een zorgregeling van één à twee weekenden per maand in het hoogseizoen en bij voorkeur drie maar minimaal twee weekenden per maand in het laagseizoen. De vakantie- en feestdagen worden evenredig verdeeld. De man wil de zorgregeling zoals hij die heeft verzocht nakomen en er is geen enkele reden om daaraan te twijfelen. De man wil de kinderen graag vaker zien, maar krijgt daarvoor geen medewerking van de vrouw. Daarom moet de zorgregeling worden vastgesteld conform het verzoek van de man.

4.13.

De Raad adviseert de rechtbank een zorgregeling vast te stellen van één weekend per maand en elke vakantie minimaal vier dagen bij de man. Partijen hebben verteld dat de overdracht niet altijd goed verloopt. De Raad adviseert partijen de overdracht zo ontspannen mogelijk te maken voor de kinderen, omdat het anders heel vervelend voor hen kan zijn. Het is belangrijk dat de rechtbank een zo duidelijk en voorspelbaar mogelijke regeling vaststelt voor zover dat mogelijk is met het werk van de man.

4.14.

De rechtbank zal een zorgregeling vaststellen waarbij de kinderen één weekend per maand op vrijdag na school naar de man gaan en bij hem blijven tot zondag 14.30 uur. Daarnaast zullen de kinderen elke vakantie van één week vier doordeweekse dagen bij de man verblijven. Elke vakantie van twee weken of langer en de feestdagen zal bij helfte en in onderling overleg worden verdeeld. De rechtbank overweegt daartoe als volgt.

4.15.

De rechtbank is van oordeel dat het in het belang van de kinderen te achten is dat zij hun vader op regelmatige basis zien en dat hij ook een zo groot mogelijke rol in hun leven speelt. Een zorgregeling van twee of drie weekenden per maand, zoals door de man verzocht, vindt de rechtbank echter niet in het belang van de kinderen. De afstand tussen [plaats 1] en [plaats 2] is groot en de kinderen moeten voor een omgangsweekend met hun vader lang in de auto zitten. Twee, of zelfs drie, weekenden per maand is daarom te belastend voor de kinderen. Om toch te zorgen dat de man een behoorlijke rol kan spelen in het leven van de kinderen bepaalt de rechtbank dat de kinderen in de vakanties van één week vier aaneengesloten doordeweekse dagen bij de man zullen verblijven. De overige vakanties en feestdagen moeten bij helfte worden verdeeld in onderling overleg. De kinderen zullen zondag om 14.30 uur weer opgehaald worden door de vrouw.

4.16.

Partijen hebben daarnaast een geschil over de reiskosten met betrekking tot het halen en brengen van de kinderen. De vrouw zal het heen en weer brengen van de kinderen voor haar rekening nemen, maar is van mening dat de man de helft van die kosten moet voldoen. De man is het hier niet mee eens. De vrouw heeft besloten om naar [plaats 1] te verhuizen en daarom moet zij de kosten voor haar rekening nemen. Volgens de man hebben partijen dit destijds ook zo afgesproken.

4.17.

De rechtbank stelt voorop dat het vervoer van kinderen van en naar de andere ouder en de kosten van dit vervoer worden gezien als een gedeelde ouderlijke verantwoordelijkheid. Bijzondere omstandigheden kunnen aanleiding zijn om hiervan af te wijken. De man stelt weliswaar dat partijen destijds hadden afgesproken dat de vrouw de kosten voor haar rekening zou nemen voor het halen en brengen van de kinderen, echter wordt dit door de vrouw gemotiveerd betwist en heeft de man van zijn stelling geen bewijs geleverd. Bovendien staat in het toestemmingsformulier, dat beide partijen hebben ondertekend, dat aanvullende afspraken over vakanties, reiskosten en communicatie desgewenst in een apart document of ouderschapsplan kunnen worden vastgelegd. Dat is niet gebeurd. De rechtbank zal bij het bepalen van de kinderalimentatie rekening houden met de reiskosten verbonden aan het halen en brengen van de kinderen door de vrouw op de wijze zoals hierna, bij de beoordeling van dat onderwerp, wordt beschreven.

4.18.

Bij het verzoek met betrekking tot de zomervakantie 2026 hebben partijen geen belang meer. De rechtbank zal dat verzoek daarom afwijzen.

De kinderalimentatie

4.19.

Met ingang van 24 december 2025 zal de man een bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van [minderjarige 1] , [minderjarige 2] en [minderjarige 3] aan de vrouw moeten betalen van in totaal
€ 1.112,- per maand, telkens bij vooruitbetaling te voldoen. Dit bedrag is als volgt tot stand gekomen.

4.20.

De rechtbank neemt bij de berekening de aanbevelingen uit het Rapport Alimentatienormen, zie ook op www.rechtspraak.nl, als uitgangspunt. De berekeningen waarnaar in deze beschikking wordt verwezen, worden aan deze beschikking gehecht.

de behoefte

4.21.

Partijen hebben tot mei 2025 in gezinsverband samengeleefd. Bij gebrek aan volledige financiële gegevens van de man over 2025 zal de rechtbank voor de berekening van de behoefte van de kinderen rekenen met de financiële gegevens uit 2024, specifiek de fiscaal rapporten aangifte inkomstenbelasting 2024 van beide partijen, en daarbij gebruik maken van de tarieven 2024-2.

4.22.

Uit de berekening volgt dat het netto besteedbaar gezinsinkomen van partijen op basis daarvan kan worden vastgesteld op (€ 4.145,- + € 2.402,- + € 362,- (KGB) = ) € 6.909,- per jaar in 2024. Uitgaande van de tabel eigen aandeel kosten van de kinderen bedraagt de behoefte van de kinderen dan € 1.620,- per maand in 2024. Geïndexeerd naar 2026 bedraagt de behoefte € 1.805,- per maand.

de draagkracht van de man

4.23.

Partijen verschillen van mening over de hoogte van de draagkracht van de man.

4.24.

Vaststaat dat de man een eigen onderneming heeft. De rechtbank stelt voorop dat bij het bepalen van de draagkracht van een ondernemer wordt gekeken naar wat deze ondernemer in redelijkheid aan inkomen uit de onderneming kan verwerven zonder de continuïteit van de onderneming in gevaar te brengen. Er moet dan een schatting worden gemaakt van de toekomstige ontwikkelingen in de onderneming (een prognose) en in de praktijk wordt vaak uitgegaan van het gemiddelde resultaat over de laatste drie boekjaren. Inzage in recente jaarstukken van de afgelopen jaren is daarvoor onmisbaar. De man heeft echter nagelaten die inzage te geven aan de vrouw en de rechtbank, ondanks dat hij daar bij herhaling om is gevraagd. Hij heeft enkel een fiscaal rapport 2024, een aanslag 2025 en een inkomensverklaring 2025 overgelegd. De rechtbank kan daarom niet vaststellen wat het daadwerkelijke (gemiddelde) jaarinkomen van de man is over de afgelopen drie jaren en evenmin op basis daarvan een deugdelijke schatting maken van het toekomstige inkomen van de man. De rechtbank is van oordeel dat het op de weg van de man lag om volledig inzage te geven in zijn inkomensgegevens. Dit is door de vrouw ook meerdere malen verzocht. De vrouw heeft bovendien haar twijfels geuit over het jaarinkomen waar de man mee rekent. Daarbij heeft de vrouw erop gewezen dat de man een eigen woning heeft gekocht, naast de gezamenlijke woning en dat hij voor de financiering daarvan ook alle financiële gegevens van zijn onderneming over de afgelopen jaren aangeleverd zou moeten hebben. Nu de man heeft nagelaten aan de vrouw en de rechtbank deugdelijk inzage te geven in zijn inkomen, kan de rechtbank geen juiste draagkrachtberekening maken en heeft de man onvoldoende onderbouwd betwist dat het hem aan draagkracht ontbreekt om de door de vrouw verzochte bijdrage te betalen in de kosten van de kinderen. De rechtbank zal daarom het verzoek van de vrouw toewijzen. De rechtbank wijst het primaire verzoek van de vrouw toe en niet het subsidiaire verzoek, omdat zij (zoals hiervoor in rechtsoverweging 4.17 is overwogen) van oordeel is dat de reiskosten verbonden aan het halen en brengen van de kinderen in het kader van de zorgregeling tussen partijen bij helfte moeten worden gedragen. In het primaire verzoek van de vrouw is daarvan uitgegaan. Omdat onder rechtsoverweging 4.17 al een beslissing is genomen over de reiskosten zal de rechtbank de reiskosten bij de kinderalimentatie buiten beschouwing laten.

4.25.

Voor zover de man ter zitting heeft aangeboden alsnog nadere stukken over te leggen, is de rechtbank van oordeel dat dit aanbod te laat is. De man heeft immers voldoende gelegenheid gehad om deze stukken in te dienen.

de ingangsdatum

4.26.

Partijen zijn het niet eens over de ingangsdatum. De vrouw heeft verzocht om de kinderalimentatie op 26 augustus 2025, althans 5 december 2025, althans met ingang van de indieningsdatum van het verzoekschrift aan te houden. De man verzoekt om aan te knopen bij de datum van indiening van het verzoekschrift, zijnde 24 december 2025.

4.27.

De rechtbank heeft volgens vaste rechtspraak een grote mate van vrijheid bij de vaststelling van de ingangsdatum van de (gewijzigde) alimentatieverplichting. Daarbij zijn de

volgende drie data als ingangsdatum mogelijk: de datum waarop de omstandigheden intreden die voor de onderhoudsverplichting bepalend zijn, de datum van het inleidend processtuk, en de datum waarop de rechter beslist. De rechtbank acht het in dit geval redelijk om als ingangsdatum uit te gaan van de datum van indiening van het verzoekschrift, zijnde 24 december 2025. Vanaf die datum had de man immers rekening kunnen houden met een vaststelling van de kinderalimentatie.

5 De beslissing

De rechtbank:

5.1.

stelt een zorgregeling vast waarbij [minderjarige 1] , [minderjarige 2] en [minderjarige 3] één weekend per maand, in onderling overleg te bepalen, van vrijdag na school tot zondag 14:30 uur bij de man verblijven, waarbij de vrouw de kinderen op vrijdag na schooltijd naar de man brengt en zondag weer haalt. Tijdens de vakanties van één week verblijven [minderjarige 1] , [minderjarige 2] en [minderjarige 3] vier aaneengesloten doordeweekse dagen bij de man. Vakanties van twee weken of langer en de feestdagen worden bij helfte en in onderling overleg verdeeld. De vrouw brengt en haalt de kinderen;

5.2.

bepaalt dat de man met ingang van 24 december 2025 een bedrag van € 1.112,- per maand als bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van [minderjarige 1] , [minderjarige 2] en [minderjarige 3] , steeds bij vooruitbetaling, moet voldoen aan de vrouw;

5.3.

verklaart deze beschikking uitvoerbaar bij voorraad;

5.4.

wijst het meer of anders verzochte af.

Deze beschikking is gegeven door mr. L. Mulder, mr. S.A. Wortmann en mr. N. Meesters-van Luijk, bijgestaan door de griffier en in het openbaar uitgesproken op 5 november 2026.

!NIET VERWIJDEREN, PLAATS VOOR HANDTEKENING SECRETARIS!

!NIET VERWIJDEREN, PLAATS VOOR HANDTEKENING RECHTER!

Voor zover in deze beschikking een of meer eindbeslissingen zijn opgenomen, kan tegen deze beschikking hoger beroep worden ingesteld door een advocaat bij het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden:

- door verzoeker en degenen aan wie een afschrift van de beschikking is verstrekt of verzonden, binnen drie maanden na de dag van de uitspraak;

- door andere belanghebbenden binnen drie maanden na de betekening van deze beschikking of nadat zij op andere wijze daarvan kennis hebben genomen.

!NIET VERWIJDEREN, PLAATS VOOR STEMPELS!

fn: IGV

[afbeelding niet beschikbaar]

[afbeelding niet beschikbaar]

Zie ook: Rapport Alimentatienormen 2026 2.3.2