Civiel recht overig
Deelgeschil letselschade. Aansprakelijkheid van een automobilist voor een aanrijding met een voetgangster (16…
Rechtbank Oost-Brabant, 11 november 2026
ECLI:NL:RBOBR:2026:8056 · Rechtbank Oost-Brabant · 11 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-oost-brabant/civiel-recht/civiel-recht-overig/beschikking/ecli-nl-rbobr-2026-8056
Zaakgegevens
Op 11 november 2026 heeft de Rechtbank Oost-Brabant uitspraak gedaan in een zaak over civiel recht.
- Instantie
- Rechtbank Oost-BrabantRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- 's-Hertogenbosch
- Datum uitspraak
- 11 november 2026
- Datum publicatie
- 10 november 2026
- Zaaknummer
- C/01/421248 / EX RK 25-168
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Civiel recht overig
- Procedure
- BeschikkingBeschikkingEen beslissing van de rechter in een zaak die met een verzoekschrift is begonnen, zoals een echtscheiding of faillissement.Meer uitleg
- Advocaat
- mr. M.C.N. Mol, mr. T. Hussein
- ECLI
- ECLI:NL:RBOBR:2026:8056
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Deelgeschil letselschade. Aansprakelijkheid van een automobilist voor een aanrijding met een voetgangster (16 jaar) erkend. Geschil over mate van eigen schuld (artikel 6:101 BW). De rechtbank oordeelt dat aan de voetgangster toe te rekenen omstandigheden voor 25% hebben bijgedragen aan het ontstaan van het ongeval, en corrigeert dit met 5% ten gunste van de voetgangster op billijkheidsgronden. De (verzekeraar van) de automobilist moet 80% van de schade vergoeden. Enkele overwegingen over de kosten deelgeschil.
Uitspraak
RECHTBANK Oost-Brabant
Civiel recht
Zittingsplaats 's-Hertogenbosch
Zaaknummer / rekestnummer: C/01/421248 / EX RK 25-168
Beschikking van 11 november 2026
in de zaak van
[verzoekster] ,
te [plaats] ,
verzoekende partij,
hierna te noemen: [verzoekster] ,
advocaat: mr. M.C.N. Mol,
tegen
NATIONALE-NEDERLANDEN SCHADEVERZEKERING MAATSCHAPPIJ N.V.,
te 's-Gravenhage,
verwerende partij,
hierna te noemen: NN,
advocaat: mr. T. Hussein.
1 De zaak in het kort
[verzoekster] heeft ernstig letsel opgelopen toen zij, lopend over de weg, door een bedrijfsauto werd aangereden. NN is de aansprakelijkheidsverzekeraar van de eigenaar van de bedrijfsauto en heeft aansprakelijkheid voor de gevolgen van het ongeval erkend, maar wil maar 70% van de schade van [verzoekster] vergoeden omdat het volgens NN voor een deel ook aan [verzoekster] zelf is toe te rekenen dat het ongeval is gebeurd. [verzoekster] wil dat NN de schade volledig vergoed.
In deze deelgeschilprocedure vragen partijen de rechtbank een beslissing te geven over de omvang van de vergoedingsplicht. De rechtbank oordeelt dat NN 80% van de schade van [verzoekster] zal moeten vergoeden.
2 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- het verzoekschrift met 9 bijlagen
- het verweerschrift, met daarin een tegenverzoek, met 1 bijlage
De mondelinge behandeling heeft plaatsgevonden op 12 mei 2026. Daarbij waren van de kant van de verzoekende partij aanwezig [verzoekster] , haar twee advocaten mr. M.C.N. Mol en mr. T. Nakshbande, en als toehoorders haar ouders en haar vriend. Van de kant van de verwerende partij waren aanwezig de heer [A] , juridisch adviseur van NN, en de advocaat mr. T. Hussein. Tijdens de mondelinge behandeling hebben de advocaten van [verzoekster] spreekaantekeningen overgelegd en voorgelezen. Van hetgeen voor het overige aan de orde is geweest, zijn door de griffier aantekeningen gemaakt.
De datum van de beschikking is ter zitting bepaald op 11 augustus 2026 en daarna tweemaal uitgesteld tot 8 september 2026 en 20 oktober 2026. Op 12 oktober 2026 heeft de griffier aan partijen het bericht gestuurd dat de behandelend rechter vanwege persoonlijke omstandigheden niet in staat is om de zaak verder te behandelen en dat de behandeling van de zaak daarom wordt overgenomen door mr. A. Wijsman-Van Veen. De datum voor de beschikking is daarbij bepaald op vandaag.
3 De feiten
Op 27 januari 2020 vond buiten de bebouwde kom van de gemeente Budel-Schoot een ongeval plaats waarbij de toen 16-jarige [verzoekster] als voetgangster werd aangereden door een Mercedes bedrijfsauto die werd bestuurd door de heer [B] (hierna: [B] ). NN was de WAM-verzekeraar van de bedrijfsauto.
[verzoekster] liep omstreeks 18:00 uur die dag van een hondenpension aan de [straat 1] naar de dichtstbijzijnde bushalte aan de [straat 2] . Het was al volledig donker en er was sprake van regenachtige weersomstandigheden. [verzoekster] liep over de [straat 1] (hierna: de weg) samen met een vriend, [C] (hierna: [C] ). Zij liepen naast elkaar aan de rechterkant van de weg; [verzoekster] op het verharde gedeelte van de weg, [C] rechts naast haar. Ze droegen allebei donkere kleding, zonder reflecterende onderdelen.
Terwijl [verzoekster] en [C] daar liepen en bezig waren met hun mobiele telefoons – [verzoekster] wilde met de telefoon van [C] een ander hondenpension gaan bellen en moest daarvoor in haar eigen telefoon het nummer opzoeken – werden zij van achteren aangereden door de door [B] bestuurde bedrijfsauto. [B] had net daarvoor een fietser ingehaald. Toen [B] [verzoekster] en [C] zag kon hij hen niet meer ontwijken of voor hen remmen, waarna hij hen raakte met de rechterkant van zijn bedrijfsauto. [verzoekster] is daarbij gelanceerd en in de nabijgelegen greppel terechtgekomen, [C] is alleen door de spiegel van de auto geraakt. [verzoekster] heeft bij het ongeval ernstig letsel opgelopen. [C] raakte lichtgewond.
Op de plaats waar het ongeluk gebeurde was de weg ongeveer 4 meter breed, met aan beide kanten een zachte berm van ongeveer 2 meter breed, met daarachter aan beide kanten een greppel. Door de regenachtige weersomstandigheden was de berm drassig/modderig en waren daarin plassen water ontstaan aan de kant van de rijbaan. Op de weg geldt een maximumsnelheid van 60 kilometer per uur.
Onderstaande foto 1 komt uit het politierapport en toont de situatie kort na het ongeval. De conflictzone (botsplaats) is hierop door de politie aangegeven met een rode cirkel, enkele meters achter de bedrijfsauto aan de rechterzijde van de weg. Foto 2 toont de weg bij daglicht.
[afbeelding niet beschikbaar]foto 1
[afbeelding niet beschikbaar]foto 2
In het politierapport staan samengevat de volgende conclusies over de oorzaak, toedracht en gevolgen van het ongeval :
“Resumé:
- Op basis van het onderzoek kon worden vastgesteld dat de bedrijfsauto verlichting heeft gevoerd, maar niet of er gebruik was gemaakt van het grootlicht.
- De bedrijfsauto verkeerde in goede staat van onderhoud.
- De bedrijfsauto bevond zich op de rijbaan op het moment van het ongeval en was niet door de berm gereden.
- Op basis van het aangetroffen splinterveld, waarbij de delen van de rechter-buitenspiegel in een concentratie waren achtergebleven, alsmede de eindpositie van de vrouwelijke voetganger, reed de bedrijfsauto (kort voor de botsing), zeer waarschijnlijk rechts van het midden van de rijbaan.
- Op het moment van het ongeval was er sprake van volledige duisternis bij regenachtige omstandigheden.
- De plaats van het ongeval was verlicht, maar de lichtmasten hadden een beperkte lichtspreiding over een grote tussenliggende afstand.
- Op de plaats van het ongeval was geen sprake van strooi of restlicht.
- De conflictzone was gelegen voorbij een lichtpunt en viel daardoor in een donker gelegen gedeelte.
- Uit proefnemingen kon worden vastgesteld, dat het zicht dat de bestuurder had op de plaats van het ongeval, was beperkt tot de reikwijdte van de lichtbundel, afhankelijk van de ingeschakelde lichtstand (groot of dimlicht).
- Gelet op de aangetroffen eindpositie en aangenomen stopafstand, heeft de bestuurder kort voor het moment van de botsing, waarschijnlijk niet harder gereden dan de ter plaatse geldende maximumsnelheid van 60 kilometer per uur.
- De feitelijk gereden snelheid op het moment van de botsing kon, gelet op het ontbreken van noodzakelijke parameters, niet meer worden gereproduceerd, maar zal moeten worden vastgesteld op basis van tactisch onderzoek (verhoor).
- Beide voetgangers waren donker gekleed. Uit proefnemingen kon worden vastgesteld, dat de voetganger(s) pas zichtbaar werden bij het aanstralen van de verlichting gegenereerd door de bedrijfsauto.
- Het vermijden van een botsing (remmen of uitwijken) was, gelet op het zicht afhankelijk van het door het voertuig gegenereerde kunstlicht, sterk afhankelijk geweest van de snelheid en reactievermogen van de bestuurder van de bedrijfsauto.
- De locatie van het ongeval betrof een provinciale weg, buiten de bebouwde kom, met agrarische bestemming. Voetgangers op deze locatie vielen niet in het gebruikelijke verwachtingspatroon.”
De vader van [verzoekster] heeft namens zijn dochter zowel [B] als de WAM-verzekeraar van de bedrijfsauto (destijds Reaal verzekeringen, nu NN) aansprakelijk gesteld voor de gevolgen van het ongeval. NN heeft zich er aanvankelijk op beroepen dat sprake zou zijn geweest van een overmachtsituatie voor [B] , maar heeft later op grond van artikel 185 Wegenverkeerswet 1994 (WVW) aansprakelijkheid erkend. NN meent evenwel dat haar vergoedingsplicht beperkt moet worden vanwege eigen schuld aan de zijde van [verzoekster] in de zin van artikel 6:101 BW. [verzoekster] is het daar niet mee eens.
4 Het verzoek en het tegenverzoek
[verzoekster] verzoekt de rechtbank:
-
te verklaren voor recht dat NN aansprakelijk is voor de door [verzoekster] geleden en nog te lijden (im)materiële schade als gevolg van het ongeval van 27 januari 2020 en gehouden is die schade voor 100%, althans een door de rechtbank in goede justitie te bepalen percentage, te vergoeden,
-
de kosten van [verzoekster] te begroten op € 14.264,45 inclusief btw, te vermeerderen met het door [verzoekster] betaalde griffierecht en met de wettelijke rente vanaf de datum van indiening van het verzoekschrift tot aan de dag der algehele voldoening,
-
NN te veroordelen in de kosten van de procedure, waaronder de griffierechten en de kosten zoals begroot onder (b).
NN verzet zich tegen toewijzing van dit verzoek van [verzoekster] en verzoekt de rechtbank voor recht te verklaren dat haar vergoedingsplicht vanwege eigen schuld van [verzoekster] wordt vastgesteld op primair 70%, subsidiair 75%, en meer subsidiair een door de rechtbank in goede justitie te bepalen percentage. NN maakt ook bezwaar tegen de omvang van het door [verzoekster] gepresenteerde bedrag aan kosten van het deelgeschil.
De stellingen van partijen zullen, voor zover relevant, bij de beoordeling aan de orde komen.
5 De beoordeling
[verzoekster] heeft zich tot de rechtbank gewend met een verzoek als bedoeld in artikel 1019w Rv. De deelgeschilprocedure biedt betrokkenen bij een geschil over schade als gevolg van dood of letsel in de buitengerechtelijke onderhandelingsfase een eenvoudige en snelle toegang tot de rechter, om de totstandkoming van een minnelijke regeling te bevorderen. De door [verzoekster] (en in tegenverzoek ook door NN) verzochte beslissing over de omvang van de schadevergoedingsplicht van NN kan bijdragen aan de totstandkoming van een vaststellingsovereenkomst en de rechtbank zal het verzoek daarom inhoudelijk beoordelen (artikel 1019z Rv).
NN is aansprakelijk op grond van artikel 185 WVW
In een situatie zoals die zich hier heeft voorgedaan, waarin een op de openbare weg rijdende auto betrokken raakt bij een verkeersongeval waardoor een voetganger schade lijdt, is de eigenaar van die auto aansprakelijk, tenzij aannemelijk is dat het ongeval te wijten is aan overmacht. Dit volgt uit artikel 185 lid 1 van de Wegenverkeerswet 1994 (WVW). De bedoeling van dit artikel is om kwetsbare deelnemers aan het verkeer, zoals fietsers en voetgangers, te beschermen tegen de verhoogde gevaren van gemotoriseerd verkeer (het zogenaamde ‘Betriebsgefahr’) en om degenen die gebruik maken van een motorrijtuig het risico daarvan te laten dragen.
Op grond van artikel 185 lid 1 WVW in samenhang met artikel 6 lid 1 van de Wet aansprakelijkheidsverzekering Motorrijtuigen (WAM), is NN als verzekeraar van de bedrijfsauto, aansprakelijk voor de schade van [verzoekster] , tenzij sprake is geweest van overmacht bij de bestuurder van de auto. Van overmacht was hier echter geen sprake, dat is door NN inmiddels uitdrukkelijk erkend.
Hoe moet de omvang van de schadevergoedingsplicht worden beoordeeld?
De omvang van de schadevergoedingsplicht moet in het algemeen worden beoordeeld aan de hand van de artikelen 6:95 e.v. BW.
Omdat in dit geval sprake is van aansprakelijkheid voor een verkeersongeval op grond van artikel 185 lid WVW moet NN volgens vaste rechtspraak ten minste 50% van de schade van [verzoekster] vergoeden wegens het hiervoor onder 5.2 genoemde ‘Betriebsgefahr’, tenzij sprake zou zijn geweest van opzet of aan opzet grenzende roekeloosheid van [verzoekster] . Dat dit laatste het geval is geweest is door NN niet gesteld en de rechtbank ziet ook geen grond om daar vanuit te gaan. NN zal dus ten minste 50% moeten vergoeden.
NN zal meer dan 50% moeten vergoeden indien de schade voor meer dan 50% het gevolg is van omstandigheden die aan de bestuurder van de bedrijfsauto moeten worden toegerekend, en [verzoekster] voor minder dan 50% eigen schuld heeft aan het ontstaan van haar schade in de zin van artikel 6:101 lid 1 BW. Het komt er op neer dat de rechtbank moet bepalen met welke mate van waarschijnlijkheid de omstandigheden aan de kant van de beide betrokkenen aan het ontstaan van de geleden schade hebben bijgedragen: de wederzijdse causaliteit of causale verdeling.
Vervolgens moet de rechtbank op grond van artikel 6:101 lid 1 BW beoordelen of er redenen van billijkheid zijn om de schadelast anders te verdelen dan volgens de causale verdeling: de zogenaamde billijkheidscorrectie. Redenen voor zo’n correctie kunnen zijn gelegen in de uiteenlopende ernst van de gemaakte fouten of in andere omstandigheden, zoals de ernst van het letsel.
Bij de beoordeling van de causale verdeling komt het dus niet aan op de mate van verwijtbaarheid van de ongevalsveroorzakende omstandigheden. De beoordeling van de mate van verwijtbaarheid komt pas aan de orde bij toepassing van de billijkheidscorrectie. De grens tussen de primaire maatstaf van artikel 6:101 BW (de causale afweging) en de mate van verwijtbaarheid van de gedragingen die daarna moet worden betrokken bij de billijkheidscorrectie is evenwel niet altijd scherp te trekken.
De causale verdeling
Omstandigheden aan de zijde van [B]
Het staat vast dat [B] een verkeersfout heeft gemaakt door met zijn bedrijfsauto [verzoekster] aan te rijden. Zoals [verzoekster] stelt en ook de politie heeft gerapporteerd, heeft [B] artikel 19 Reglement Verkeersregels Verkeerstekens 1990 (RV 1990) overtreden doordat hij niet in staat is geweest om zijn bedrijfsauto tot stilstand te brengen binnen de afstand waarover hij de weg kon overzien en waarover deze vrij was.
[verzoekster] stelt dat [B] met een te hoge snelheid heeft gereden. De rechtbank overweegt dat niet vast staat met welke snelheid [B] precies heeft gereden. De politie heeft met haar technisch onderzoek niet kunnen reproduceren wat de feitelijk gereden snelheid op het moment van de botsing is geweest, maar heeft gelet op de aangetroffen eindpositie en aangenomen stopafstand geconcludeerd dat [B] waarschijnlijk niet harder heeft gereden dan de ter plaatse toegestane maximumsnelheid van 60 kilometer per uur. De fietser die kort voor de botsing door [B] werd ingehaald heeft tegenover de politie direct na het ongeval verklaard dat [B] hem ‘met hoge snelheid, ongeveer 40 kilometer per uur’ had ingehaald. Later heeft de fietser tegenover de politie verklaard: “Ik zag dat een witte bus (…) mij inhaalde met hoge snelheid. Ik denk dat het boven de 40 km/u was. Op de fiets is dit moeilijk in te schatten.” [B] zelf heeft verklaard dat hij ongeveer 60 kilometer per uur reed. De rechtbank ziet in het dossier geen aanknopingspunten om aan te nemen dat [B] sneller reed dan 60 kilometer per uur.
Dat [B] waarschijnlijk niet harder reed dan de ter plaatse toegestane maximumsnelheid betekent nog niet zonder meer dat de snelheid waarmee hij reed er niet mede de oorzaak van is geweest dat het tot een aanrijding is gekomen. Zoals [verzoekster] ook stelt, dient men als automobilist zijn snelheid aan te passen aan de situatie van het moment. Over die situatie overweegt de rechtbank het volgende. Vaststaat dat het ten tijde van het ongeval al volledig donker was. Het was regenachtig weer en de weg was nat. Daardoor was sprake van slecht zicht en een langere remweg. Het was 18:00 uur en rekening moest worden gehouden met de mogelijkheid van fietsers op de weg. Ook moest in enige mate rekening worden gehouden met de mogelijkheid van voetgangers naast of aan de rand van de weg, al vallen voetgangers volgens het politierapport niet in het gebruikelijke verwachtingspatroon van de weg. Uit het politierapport blijkt dat met de aanwezige lantaarnpalen de weg maar gedeeltelijk werd verlicht. Tussen de lantaarnpalen in was sprake van donkere weggedeeltes. De politie heeft vastgesteld dat de botsing plaatsvond op zo’n donker weggedeelte. [B] had op dat donkere weggedeelte alleen zicht op het (beperkte) deel van de weg dat met zijn autolichten werd beschenen. Vaststaat dat hij reed met dimlicht, waarvan de politie heeft vastgesteld dat dit een reikwijdte had van bijna 30 meter. Met een snelheid van 60 kilometer per uur is dat een afstand die wordt afgelegd in nog geen 2 seconden. [B] had daarmee (te) weinig tijd om te kunnen reageren op de aanwezigheid van [verzoekster] en [C] . Dat had hij kunnen voorkomen door zijn snelheid te matigen en/of grootlicht te gebruiken, wat hem een verder en beter zicht op de weg had gegeven. Dat op dat moment sprake was van tegenliggers die hij met grootlicht kon verblinden, is niet gesteld of gebleken.
De rechtbank concludeert dat van de kant van [B] aan het ontstaan van het ongeval heeft bijgedragen dat hij op de deels verlichte weg heeft gereden met een snelheid van omstreeks 60 kilometer per uur en met gebruik van dimlicht, wat hem te weinig tijd gaf om adequaat te kunnen reageren op slecht zichtbare voetgangers op de weg.
Omstandigheden aan de zijde van [verzoekster]
Vaststaat dat [verzoekster] en [C] naast elkaar hebben gelopen, aan de rechterkant van de weg. Waar zij precies hebben gelopen heeft de politie met het technisch onderzoek niet kunnen vaststellen. [C] heeft verklaard dat hij in de berm liep. [verzoekster] heeft verklaard dat zij aan de linkerkant van [C] liep, aan de uiterst rechterkant van de weg. Uitgaande van de juistheid van haar verklaring, is van een verkeersfout van [verzoekster] strikt genomen geen sprake geweest. In artikel 4 lid 3 RVV 1990 is namelijk voorgeschreven dat als trottoir, voetpad en/of (brom)fietspad ontbreken, voetgangers de berm of de uiterste zijde van de rijbaan gebruiken. Bij de weg was geen trottoir, voetpad of (brom)fietspad aanwezig, zodat het [verzoekster] in beginsel was toegestaan in de berm of aan de uiterste kant van de weg te lopen. Anders dan voorheen is in het RVV niet meer voorgeschreven aan welke kant van de weg voetgangers moeten lopen.
Dat geen sprake is geweest van een overtreding van het RVV 1990 door [verzoekster] neemt niet weg dat er naar het oordeel van de rechtbank omstandigheden aan de kant van [verzoekster] zijn aan te wijzen in de zin van onveilige gedragingen die aan het ontstaan van het ongeval hebben bijgedragen. De rechtbank zal dat hier toelichten.
[verzoekster] liep aan de rechterkant van de weg, op het asfalt. In het verleden was wettelijk voorgeschreven dat men aan de linkerkant van de weg moet lopen. Dat voorschrift geldt niet meer, maar nog altijd wordt het lopen aan de linkerkant van de weg in het algemeen als de meest veilige keuze gezien. Door links te lopen heeft men zicht op het tegemoetkomend verkeer op de eigen weghelft en kan men zo nodig de toevlucht zoeken in de berm. [verzoekster] liep aan de rechterkant van de weg, waar de lantaarnpalen stonden. Dat die verlichting de rechterkant veiliger maakte om te lopen dan de linkerkant staat in dit geval niet vast, aangezien het gaat om een smalle weg die in de nabijheid van de lantaarnpalen over de hele breedte werd verlicht, terwijl tussen de opeenvolgende lantaarnpalen sprake was van donkere weggedeelten, ook aan de rechterkant van de weg. De aanrijding heeft plaatsgevonden op een donker weggedeelte. Als [verzoekster] aan de linkerkant van de weg had gelopen – in de linker berm of aan de uiterste linkerkant van de weg – dan was het niet tot een aanrijding gekomen. Uit het politierapport volgt immers dat [B] zeer waarschijnlijk rechts van het midden van de rijbaan heeft gereden, wat ook blijkt uit het feit dat hij [verzoekster] , die naar eigen zeggen uiterst rechts op de weg liep, heeft aangereden. Ook als [verzoekster] niet naast [C] aan de rechterkant van de weg had gelopen maar achter hem in de brede rechterberm, dan had een aanrijding niet plaatsgevonden. Het staat immers vast dat [B] niet door de berm is gereden. [verzoekster] geeft als verklaring voor de door haar gekozen looproute dat zij aan de rechterkant liep omdat dat de kortste route was naar de bushalte, en dat zij op de weg liep omdat de berm drassig was. Hoe begrijpelijk ook, naar het oordeel van de rechtbank is de minder veilige keuze van [verzoekster] om aan de rechterkant van de weg over het asfalt te lopen aan haar toe te rekenen.
[verzoekster] droeg donkere kleding en er zaten geen reflecterende delen op haar kleding of tas. Hetzelfde geldt voor [C] . Weliswaar is het dragen van donkere kleding zonder reflectie niet verboden en levert dit ook geen verkeersfout op, zoals [verzoekster] terecht stelt. Maar die donkere kleding maakte [verzoekster] en [C] in het donker wel slecht zichtbaar voor andere verkeersdeelnemers. Dat de fietser heeft verklaard hen te hebben zien lopen, doet daar niet aan af. Mogelijk heeft de fietser hen gezien terwijl zij onder een lantaarnpaal door liepen, kort voor het ongeval. Het ongeval heeft volgens het politierapport plaatsgevonden op een donker weggedeelte net voorbij die lantaarnpaal. Uit een door de politie uitgevoerd zichtonderzoek ter plaatse is gebleken dat [verzoekster] en [C] met hun donkere kleding daar pas zichtbaar waren vanaf het moment dat het dimlicht van de bedrijfsauto op hen scheen. Aannemelijk is dat [B] [verzoekster] eerder had gezien – en dan mogelijk wel tijdig had kunnen remmen of uitwijken – als zij reflecterende delen op haar kleding of tas had gedragen of althans lichtgekleurde kleding had gedragen. [verzoekster] stelt dat zij bij daglicht was vertrokken naar een haar onbekende locatie en dat zij zich niet welbewust met onopvallende kleding in het donker heeft begeven. De rechtbank begrijpt dat dit zo kan gebeuren, maar naar haar oordeel is die slechte zichtbaarheid vanwege donkere kleding toch een gevaarzettende omstandigheid die in dit verband aan [verzoekster] moet worden toegerekend.
[verzoekster] was bezig met haar telefoon. Zoals zij zelf heeft verklaard wilde zij een ander hondenpension bellen met de telefoon van [C] en zocht zij het nummer van dat andere hondenpension op in haar eigen telefoon. Zij was dus nog niet aan het bellen, maar lette ook niet (volledig) op het verkeer. Dat het feit dat [verzoekster] bezig was met haar telefoon heeft bijgedragen aan het ontstaan van het ongeval is echter onvoldoende komen vast te staan. [verzoekster] heeft weliswaar de bedrijfsauto van [B] niet horen of zien aankomen, maar ook [C] , die naast [verzoekster] liep en waarvan niet is gesteld of gebleken dat hij ook bezig was met een telefoon, heeft de bedrijfsauto niet gehoord of gezien.
Van de kant van [verzoekster] heeft dus aan het ontstaan van het ongeval bijgedragen dat zij niet in de berm heeft gelopen maar op de weg, dat zij heeft gelopen aan de rechterkant van de weg waar ook het achteropkomend verkeer rijdt en dat zij donkere kleding droeg waardoor zij slecht zichtbaar was.
Eigen schuld percentage (causaal)
De rechtbank is van oordeel dat de verkeersfout van [B] in grotere mate aan het ontstaan van de schade heeft bijgedragen dan de onveilige omstandigheden die aan [verzoekster] zijn toe te rekenen. De rechtbank ziet evenwel geen grond om aan te nemen, zoals [verzoekster] wel bepleit, dat de onveilige gedragingen van [verzoekster] zó gering zijn vergeleken met de verkeersfout van [B] , dat die fout van [B] als enige oorzaak van het ongeval moet hebben te gelden en NN dus 100% van de schade moet vergoeden. De omstandigheden aan de kant van [verzoekster] zijn naar het oordeel van de rechtbank zodanig gevaarzettend dat deze ook in niet geringe mate aan het ontstaan van de schade hebben bijgedragen. Conform het standpunt van NN bepaalt de rechtbank het percentage eigen schuld van [verzoekster] op 25%.
Beroep op billijkheidscorrectie
[verzoekster] beroept zich erop dat er redenen van billijkheid zijn om de schadelast volledig bij [B] – en dus bij NN – neer te leggen, ook in geval van een percentage eigen schuld. Zij beroept zich in dat verband op (-) het inherente gevaar van gemotoriseerd verkeer ten opzichte van haar als voetganger (‘Betriebsgefahr’), (-) haar jonge leeftijd van 16 jaar ten tijde van het ongeval, (-) de beperkte verwijtbaarheid aan haar handelen, (-) de ernst van de gevolgen die het ongeval voor haar heeft gehad en nog altijd heeft, en (-) het feit dat het voertuig van [B] tegen aansprakelijkheid was verzekerd.
NN voert verweer. Het ‘Betriebsgefahr’ speelt volgens NN geen rol bij de billijkheidscorrectie. Volgens NN kan [B] geen groter verwijt worden gemaakt dan [verzoekster] : [verzoekster] had andere keuzes kunnen en moeten maken, [B] kon dat niet, aldus NN. Volgens NN rechtvaardigen de leeftijd van [verzoekster] en de aard van het letsel niet een (aanzienlijke) correctie op de causale verdeling. Volgens NN komt het niet voor dat bij eigen schuld van de benadeelde de schade toch voor 100% moet worden vergoed.
De rechtbank overweegt dat het zogenaamde abstracte ‘Betriebsgefahr’ al is verdisconteerd in de zogenaamde 50%-regel die hier van toepassing is (zie hiervoor onder r.o. 5.2 en 5.5) en daarom niet nogmaals mag worden meegewogen bij de beoordeling van een beroep op de billijkheidscorrectie op de causale verdeling (Hoge Raad 3 juni 2005, ECLI:NL:HR:2005:AT4096). Redenen voor een correctie kunnen met name zijn gelegen in de uiteenlopende ernst van de gemaakte fouten, de uiteenlopende mate van verwijtbaarheid, de jonge leeftijd van [verzoekster] en de ernst van het letsel dat zij heeft opgelopen.
De twee omstandigheden die in de causaliteitsafweging voor rekening van [verzoekster] komen zijn haar beperkt verwijtbaar. Door aan de rechterkant van de weg te lopen, op het asfalt, heeft [verzoekster] geen verkeersregel overtreden en het dragen van donkere kleding is in het geheel niet verwijtbaar. [B] daarentegen heeft artikel 19 RVV overtreden. Voor [B] geldt echter dat niet is komen vast te staan dat hij te hard reed, of dat hij andere verlichting (groot licht) had moeten voeren. De mate van verwijtbaarheid is zowel bij [verzoekster] als bij [B] gering. Daarom levert dit geen grond op voor een verdere correctie van aansprakelijkheid op grond van de billijkheid.
De jonge leeftijd van [verzoekster] en de blijvende gevolgen van het ongeval maken dat op grond van de billijkheid het percentage aansprakelijkheid enigszins bijgesteld dient te worden. Tijdens de mondelinge behandeling heeft [verzoekster] toegelicht dat door het ongeval haar leven stilstaat. Zij is bezig met (behandeling van) haar klachten terwijl haar leeftijdsgenoten doorgaan in hun ontwikkeling. Omdat het gaat om blijvende klachten en deze al op jonge leeftijd voor grote beperkingen zorgen is een correctie van 5% op aansprakelijkheid op grond van de billijkheid gerechtvaardigd.
Vergoedingsplicht
Het voorgaande betekent dat vanwege eigen schuld aan de kant van [verzoekster] de vergoedingsplicht van NN met 20% wordt verminderd. De rechtbank zal voor recht verklaren dat NN gehouden is de schade die [verzoekster] heeft geleden en nog zal lijden als gevolg van het ongeval van 27 januari 2020 voor 80% te vergoeden. Zowel het (primaire) verzoek van [verzoekster] (100% vergoedingsplicht) als het (primaire en subsidiaire) tegenverzoek van NN (70 of 75% vergoedingsplicht) zal in zoverre worden afgewezen.
Kosten deelgeschil
De rechtbank moet op grond van artikel 1019aa lid 1 Rv de kosten van de deelgeschilprocedure begroten. Dat geldt ook als een verzoek in deelgeschil geheel of gedeeltelijk wordt afgewezen. Alleen als de deelgeschilprocedure volstrekt onnodig of onterecht is ingesteld, hoeven de kosten van de procedure niet te worden begroot. Van deze laatste situatie is in dit geval geen sprake.
Bij de begroting van de kosten moet de rechtbank de redelijke kosten als bedoeld in artikel 6:96 lid 2 Burgerlijk Wetboek (BW) in aanmerking nemen. Daarbij moet de rechtbank de dubbele redelijkheidstoets hanteren; zowel het inroepen van de rechtsbijstand als de daarvoor gemaakte kosten moeten redelijk zijn.
[verzoekster] maakt aanspraak op € 14.264,45 inclusief btw, te vermeerderen met het griffierecht. Dit bedrag bestaat uit de volgende componenten:
1. voor het opstellen van een verzoekschrift in deelgeschil in 2020,
2. € 4.819,43 voor het opstellen van het onderhavig verzoekschrift en het bespreken daarvan met cliënte (3:54 uur tegen een uurtarief van € 295,- exclusief btw en 10:18 uur tegen een uurtarief van € 275,- exclusief btw,
3. € 4.927,48 voor het bestuderen van het verweerschrift, het opstellen van spreekaantekeningen en overleg met cliënte (8:54 uur tegen een uurtarief van € 287,- exclusief btw en 6:36 uur tegen een uurtarief van € 230,- exclusief btw),
4. € 1.041,81 voor het bijwonen van de zitting (3:00 uur tegen een uurtarief van € 287,- exclusief btw.
De advocaat van [verzoekster] heeft ter zitting declaraties en urenspecificaties overgelegd ter onderbouwing van de bedragen onder 1, 2, en 3.
De rechtbank is met NN van oordeel dat de advocaatkosten genoemd onder 1 die zijn gemaakt voor het opstellen van een verzoekschrift in deelgeschil in 2020 (welk verzoek nooit is ingediend en bovendien zag op een ander geschilpunt dan hier aan de orde) niet in de begroting kunnen worden opgenomen. Die kosten zijn niet aan te merken als kosten van het deelgeschil maar zijn buitengerechtelijke kosten.
Tegen de omvang van het aantal gedeclareerde uren en de hoogte van de gehanteerde uurtarieven is door NN geen bezwaar gemaakt en de rechtbank ziet ook geen reden om deze als onredelijk of bovenmatig aan te merken. Door NN zijn ook geen andere verweren gevoerd tegen de gevorderde kostenbegroting en -veroordeling. De redelijke kosten voor het opstellen van het verzoekschrift en de verdere behandeling van de zaak als bedoeld in artikel 6:96 lid 2 bW zullen door de rechtbank dan ook worden begroot op (€ 4.819,43 + € 4.927,48 + € 1.041,81 =) € 10.788,72 inclusief btw, te vermeerderen met het door [verzoekster] betaalde griffierecht van € 331,-. NN zal tot betaling daarvan worden veroordeeld.
Het verzoek van [verzoekster] om vermeerdering van het toewijsbare bedrag met de wettelijke rente vanaf de datum van indiening van het verzoekschrift is niet toewijsbaar omdat de kostenvergoeding op dat moment nog niet opeisbaar was en van een vertraging in de voldoening in zoverre geen sprake is geweest. De rechtbank zal het mindere toekennen door te bepalen dat NN wettelijke rente over het toewijsbare kostenbedrag verschuldigd is vanaf de 15e dag na de datum van deze beschikking.
6 De beslissing
De rechtbank
verklaart voor recht dat NN aansprakelijk is voor de door [verzoekster] geleden en nog te lijden (im)materiële schade als gevolg van het ongeval van 27 januari 2020 en gehouden is die schade voor 80% te vergoeden,
begroot de kosten van dit deelgeschil op € 10.788,72 inclusief btw te vermeerderen met het door [verzoekster] betaalde griffierecht van € 331,- en veroordeelt NN tot betaling daarvan aan [verzoekster] , te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf de 15e dag na de datum van deze beschikking tot de dag waarop volledig zal zijn betaald,
wijst af hetgeen door [verzoekster] en NN meer of anders is verzocht.
Deze beschikking is gegeven door mr. A. Wijsman-Van Veen en in het openbaar uitgesproken op 11 november 2026.