Afwijzing aanvraag voor een persoonsgebonden budget op grond van de Jeugdwet: gelet op het rapport van het…

Bestuursrecht

zaaknummer: AWB 16/430

[eiseres] [eiseres] te Steenwijk, eiseres,

gemachtigde: mr. A.P.E.M. Pover,

en

het college van burgemeester en wethouders van Steenwijkerland, verweerder.

Op 17 mei 2015 heeft eiseres een aanvraag ingediend voor een persoonsgebonden budget (hierna: PGB) op grond van de Jeugdwet.

Bij besluit van 4 juni 2015 (het primaire besluit) heeft verweerder besloten de aanvraag af te wijzen.

Bij besluit van 9 december 2015 (het bestreden besluit) heeft verweerder het bezwaar van eiseres ongegrond verklaard.

Eiseres heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.

Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 11 mei 2016. De gemachtigde van eiseres is verschenen. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door E. Leenstra, werkzaam bij verweerder, alsmede door M.A. Lindeboom, werkzaam bij het Centrum voor Jeugd en Gezin (hierna: CJG).

meerderjarig, is opgegroeid bij haar moeder en haar oudere broer. Bij eiseres is sprake van

een psychiatrische problematiek met opnames binnen de GGZ. Ze heeft moeite met

informatieverwerking en in complexe situaties. Ze heeft dan externe hulp nodig om niet vast

te lopen. Ten tijde van het onderzoek is sprake van een stabiele situatie, mede door de

medicatie. Eiseres volgt een HAVO opleiding en zal het lopende schooljaar eindexamen

doen. Eiseres krijgt veel hulp van haar moeder die met name bezig is met het structureren

van het leven van eiseres en het creëren van rust. Daarnaast krijgt eiseres nog hulp van

Karakter via een maandelijks gesprek en mailcontacten. Het CJG ziet aanleiding om eiseres

gebruik te laten maken van individuele begeleiding om te kunnen werken aan haar

zelfstandigheid. Eiseres heeft echter te kennen gegeven daaraan geen behoefte te hebben.

Voor juni 2015 had eiseres een indicatie van Bureau Jeugdzorg Overijssel op grond van de AWBZ voor een PGB voor individuele begeleiding (4 tot 6,9 uren per week), groepsbegeleiding (2 dagdelen per week) en kortdurend verblijf (2 etmalen per week). De indicatie van Bureau Jeugdzorg Overijssel was geldig tot en met 24 april 2015.

afwijking van het advies van de commissie bezwaarschriften van verweerders gemeente

(hierna: commissie). Verweerder heeft hiertoe overwogen dat het wettelijk kader thans niet

meer bestaat uit de AWBZ maar uit de Jeugdwet. Om vast te stellen of een individuele

voorziening op het gebied van jeugdhulp moet worden toegekend wordt er onderzoek gedaan

naar de hulpvraag (de persoonskenmerken, de behoeften). Vervolgens wordt aan de hand

van de ‘verantwoordelijkheidsladder’ onderzocht waar oplossingen gevonden kunnen

worden. Allereerst wordt gekeken naar de eigen mogelijkheden en het probleemoplossend

vermogen van de jeugdige en zijn/haar ouders. In de Jeugdwet is expliciet opgenomen dat

het college alleen gehouden is een voorziening te treffen als de jeugdige en zijn ouders er op

eigen kracht niet uit komen. Wanneer de oplossing voor een (deel)probleem wordt gevonden

in de ‘eigen kracht’ van de jeugdige en zijn ouders, eventueel met inzet van hun sociale

netwerk, komt het college dus niet toe aan het toekennen van een individuele voorziening.

Verweerder heeft de aanvraag van eiseres opgevat als een aanvraag om jeugdhulp,

inhoudende begeleiding van 33 uur per week, te verstrekken in de vorm van een PGB.

Verweerder meent dat er geen aanleiding is om een voorziening toe te kennen omdat de hulp

die moeder biedt voor een deel niet kan worden aangemerkt als jeugdhulp en, voor zover dat

wel het geval is, niet nodig is terwijl bovendien de eigen mogelijkheden en het

probleemoplossend vermogen toereikend zijn. Verweerder verwijst naar het advies van het

CJG. Verder stelt verweerder dat wel degelijk begeleiding nodig is in de vorm van externe

begeleiding omdat het voor eiseres, gelet op haar ontwikkeling naar zelfstandigheid,

noodzakelijk is los te komen van haar moeder. Dat heeft ook het CJG overwogen. Het zou

hier gaan om maximaal tweemaal twee uren per week. Eiseres heeft echter deze hulp niet

aangevraagd en wil die hulp ook niet.

In artikel 2.3 Jeugdwet is het volgende bepaald: “Indien naar het oordeel van het college een jeugdige of een ouder jeugdhulp nodig heeft in verband met opgroei- en opvoedingsproblemen, psychische problemen en stoornissen en voor zover de eigen mogelijkheden en het probleemoplossend vermogen ontoereikend zijn, treft het college ten behoeve van de jeugdige die zijn woonplaats heeft binnen zijn gemeente, voorzieningen op het gebied van jeugdhulp en waarborgt het college een deskundige toeleiding naar, advisering over, bepaling van en het inzetten van de aangewezen voorziening, waardoor de jeugdige in staat wordt gesteld:

a. gezond en veilig op te groeien;

b. te groeien naar zelfstandigheid, en

c. voldoende zelfredzaam te zijn en maatschappelijk te participeren,

rekening houdend met zijn leeftijd en ontwikkelingsniveau.”

Blijkens het bestreden besluit en het verhandelde ter zitting is verweerder van mening dat de gevraagde jeugdhulp van 33 uur individuele begeleiding per week, niet nodig is en deels ook niet als jeugdhulp is aan te merken en dat de gevraagde voorziening niet hoeft te worden getroffen omdat de eigen mogelijkheden en het probleemoplossend vermogen toereikend zijn. Eiseres voert hier tegen aan dat zij het standpunt van de commissie volgt.

Verder stelt eiseres dat het bestreden besluit in strijd is met het zorgvuldigheid- en motiveringsbeginsel dan wel in strijd met andere algemene beginselen van behoorlijk bestuur of regels van geschreven of ongeschreven recht. Ter zitting heeft eiseres niet duidelijk gemaakt op grond waarvan tot vorenstaande strijdigheid zou moeten worden geconcludeerd zodat ook deze beroepsgrond niet leidt tot de conclusie dat het bestreden besluit onrechtmatig is.

Verweerder heeft naar het oordeel van de rechtbank, gelet op het rapport van het CJG, tot de conclusie kunnen komen dat de activiteiten waarvoor jeugdhulp is gevraagd deels niet zijn aan te merken als jeugdhulp dan wel dat de eigen mogelijkheden en het probleemoplossend vermogen toereikend zijn. Hetgeen in beroep is aangevoerd doet daaraan niet af. Het bestreden besluit komt dus niet voor vernietiging in aanmerking. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. W.M.B. Elferink, voorzitter, en mr. H.T. Pos en mr. K. van Leeuwen, leden, allen kinderrechters, in aanwezigheid van mr. M.D. Moeke, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op

griffier voorzitter

Afschrift verzonden aan partijen op: