De rechtbank veroordeelt een 25-jarige man tot een gevangenisstraf van 102 dagen en een taakstraf van 120…

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat de dagvaarding, wat betreft de ter terechtzitting van 10 juli 2025 toegelaten wijziging van de tenlastelegging, partieel nietig dient te worden verklaard. Hij heeft daartoe aangevoerd dat, voor zover het Openbaar Ministerie met de wijziging van de tenlastelegging heeft beoogd om verdachte in de onderhavige strafzaak ook te vervolgen voor de ‘enkele klap’ of ‘veeg’ die hij [slachtoffer] (hierna: [slachtoffer] ) zou hebben gegeven, er geen sprake is van hetzelfde feit als bedoeld in artikel 68 Wetboek van Strafrecht (Sr). De raadsman stelt dat dit wat betreft de juridische aard niet onder dezelfde delictsomschrijving als de gedragingen van het primair en subsidiair ten laste gelegde valt. Ook zijn er andere strafmaxima aan de orde. Wat betreft strekking, plaats en omstandigheden waaronder die handelingen (de klap of veeg) zijn verricht, kan niet worden gesproken van hetzelfde feit. Dit alles maakt de wijziging van de tenlastelegging ontoelaatbaar, aldus de raadsman.

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat in het primair en subsidiair ten laste gelegde het totaal aan geweldshandelingen, te beginnen met de eerste klap tot het overlijden, besloten ligt. In het meer en meest subsidiair ten laste gelegde ligt ook de eerste fase van het geweld besloten, waardoor er wel degelijk sprake is van hetzelfde feit als bedoeld in artikel 68 Sr.

De rechtbank verwerpt het verweer van de raadsman en overweegt daartoe als volgt. Het dossier van onderzoek Idaho is gericht op de vele geweldshandelingen die tussen 27 en 28 maart 2025 jegens [slachtoffer] zouden zijn gepleegd. De vraag is of, en zo ja welke van, de handelingen aan de verdachten in dit onderzoek toegeschreven kunnen worden. Evenals de officier van justitie is de rechtbank van oordeel dat daarbij het geheel aan handelingen in ogenschouw genomen moet worden. De rechtbank is daarom van oordeel dat de bij wijziging van de tenlastelegging van 10 juli 2025 toegevoegde misdrijven dezelfde gedragingen beschrijven, als de gedragingen die reeds bij inleidende dagvaarding aan verdachte ten laste waren gelegd. Ook verschillen deze niet dusdanig van juridische aard, dat er geen sprake is van hetzelfde feit als bedoeld in artikel 68 Sr. Bovendien heeft de raadsman ter terechtzitting van 10 juli 2025, blijkens het proces-verbaal van die zitting, geen bezwaar gemaakt tegen de wijziging van de tenlastelegging. De rechtbank stelt daarom vast dat de dagvaarding geldig is.

De rechtbank heeft verder vastgesteld dat zij bevoegd is tot kennisneming van deze zaak, dat de officier van justitie ontvankelijk is in de vervolging en dat er geen redenen zijn voor schorsing van de vervolging.

In de nacht van 27 op 28 maart 2025 worden drie verbalisanten op straat aangesproken door [naam 1] (hierna: [naam 1] ). Hij verklaart ten overstaan van de verbalisanten dat hij in zijn woning in elkaar is geslagen door een man die hij “ [naam 2] ” noemt en een onbekend gebleven persoon. [naam 1] vertelt de agenten dat “ [naam 2] ” en de onbekend gebleven persoon aan de [adres 2] verblijven. De verbalisanten gaan daarop ter plaatse en krijgen van de bewoner van de [adres 2] , [medeverdachte 1] (hierna: [medeverdachte 1] ), toestemming om binnen te treden. In een van de slaapkamers wordt het levenloze lichaam van [slachtoffer] (hierna: [slachtoffer] ) aangetroffen. Daarop wordt [medeverdachte 1] door de verbalisanten aangehouden.

Naar aanleiding van deze gebeurtenis is er een onderzoek door Team Grootschalige Opsporing (TGO) opgestart onder de naam Idaho. Vanwege hun aanwezigheid in de woning aan de [adres 2] in de avond van 27 maart 2025 en in de nacht van

27 op 28 maart 2025, worden ook [verdachte] (hierna: verdachte of [verdachte] ) en [medeverdachte 2] (hierna: [medeverdachte 2] ) aangemerkt als verdachten in dit onderzoek. Zij hebben zich op

31 maart 2025, na telefonisch contact met het onderzoeksteam, gemeld op het politiebureau alwaar zij zijn aangehouden. De strafzaak tegen [medeverdachte 2] is door het Openbaar Ministerie geseponeerd. Aan zowel [medeverdachte 1] als [verdachte] is primair het medeplegen van moord dan wel doodslag ten laste gelegd en subsidiair het medeplegen van de zware mishandeling van [slachtoffer] , al dan niet met voorbedachte raad, met de dood ten gevolg. Aan [verdachte] is meer subsidiair de poging tot zware mishandeling en meest subsidiair de mishandeling van [slachtoffer] ten laste gelegd.

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat wettig en overtuigend bewezen kan worden verklaard dat [verdachte] [slachtoffer] met zijn onderarm een tot drie klappen heeft gegeven, waardoor zij “knock-out” is gegaan. De officier van justitie heeft gerequireerd tot vrijspraak van het primair en subsidiair ten laste gelegde, omdat niet wettig en overtuigend bewezen kan worden dat er causaal verband bestaat tussen deze handeling(en) van [verdachte] en het overlijden van [slachtoffer] . De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het meer subsidiair ten laste gelegde wettig en overtuigend bewezen kan worden verklaard.

De raadsman heeft zich primair op het standpunt gesteld dat [verdachte] vrijgesproken dient te worden van het primair en subsidiair ten laste gelegde, nu op basis van het dossier niet kan worden vastgesteld wat de doodsoorzaak van [slachtoffer] is geweest. Subsidiair heeft de raadsman zich op het standpunt gesteld dat [verdachte] vrijgesproken dient te worden van het primair en subsidiair ten laste gelegde, wegens het ontbreken van voldoende wettig en overtuigend bewijs voor de betrokkenheid van [verdachte] bij het overlijden van [slachtoffer] . Voor wat betreft het meer subsidiair en meest subsidiair ten laste gelegde heeft de raadsman zich op het standpunt gesteld dat de rechtbank niet toekomt aan de kwalificatievraag, onder dezelfde redenering als hiervoor onder “geldigheid van de dagvaarding” reeds uiteen is gezet, zodat verdachte ook van het meer subsidiair en meest subsidiair ten laste gelegde vrijgesproken moet worden. Tot slot heeft de raadsman aangevoerd dat, bij gebrek aan informatie omtrent de klap, het voorwaardelijk opzet op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel niet kan worden vastgesteld. Ditzelfde geldt voor het voor een bewezenverklaring van mishandeling vereiste pijn en/of letsel.

Hierna stelt de rechtbank op grond van de inhoud van het dossier en het onderzoek ter terechtzitting de feiten en omstandigheden vast. De rechtbank overweegt verder, al dan niet in reactie op gevoerde verweren, waarom zij op basis van die feiten en omstandigheden tot conclusies en beantwoording van de bewijsvraag komt.

De verklaring van [verdachte]

De redengevende feiten en omstandigheden

De overwegingen van de rechtbank

- Het primair en subsidiair ten laste gelegde
Om tot een bewezenverklaring van moord dan wel doodslag (primair) of zware mishandeling met de dood ten gevolg (subsidiair) te kunnen komen, moet worden vastgesteld dat een causaal verband bestaat tussen het door [verdachte] gepleegde geweld en het overlijden van [slachtoffer] . De rechtbank is, evenals de officier van justitie en de raadsman, van oordeel dat er geen causaal verband is vast te stellen tussen de door [verdachte] gepleegde geweldshandelingen en de dood van [slachtoffer] . De rechtbank zal [verdachte] daarom vrijspreken van het primair en subsidiair ten laste gelegde.

- Het meer subsidiair ten laste gelegde

De vraag die de rechtbank vervolgens dient te beantwoorden is of de aan [verdachte] ten laste gelegde poging tot zware mishandeling van [slachtoffer] bewezen kan worden verklaard. De rechtbank verwerpt allereerst, onder verwijzing naar wat zij reeds onder “de geldigheid van de dagvaarding” heeft overwogen, het tot vrijspraak strekkende verweer van de raadsman met betrekking tot de gewijzigde tenlastelegging.

De rechtbank acht op grond van de in de bijlage opgenomen bewijsmiddelen waarin zijn vervat de redengevende feiten en omstandigheden waarop de bewezenverklaring steunt wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het meer subsidiair ten laste gelegde feit heeft begaan, met dien verstande dat:

hij in de periode van 27 tot en met 28 maart 2025 te Enschede, ter uitvoering van

het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan [slachtoffer] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen, met kracht met zijn hand, vuist en/of onderarm tegen het hoofd en/of gelaat en/of lichaam van [slachtoffer] heeft geslagen en/of gestompt, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid.

De rechtbank acht niet bewezen wat aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd, zodat zij hem daarvan zal vrijspreken.

De in de tenlastelegging voorkomende taal- en/of schrijffouten zijn verbeterd in de bewezenverklaring. De verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte voor het meer subsidiair ten laste gelegde wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van twaalf maanden, waarvan vier maanden voorwaardelijk, met aftrek van de tijd die hij reeds in verzekering en voorlopige hechtenis heeft doorgebracht. Daarbij is meegewogen dat het door verdachte toegepaste geweld de eerste schakel was in de keten van gewelddadige gebeurtenissen die tot de dood van [slachtoffer] hebben geleid.

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat met de onderbouwing van de eis van de officier van justitie, de grondslag van de tenlastelegging op ontoelaatbare wijze wordt verlaten. Er worden dan immers omstandigheden bij de strafmaat betrokken, die niet kunnen worden bewezen. De oriëntatiepunten van het LOVS schrijven voor een voltooide zware mishandeling een gevangenisstraf voor de duur van drie maanden voor.

Bij de strafoplegging houdt de rechtbank rekening met de aard en de ernst van het gepleegde feit, de omstandigheden waaronder dit is zijn begaan en de persoon van verdachte zoals die uit het dossier en tijdens de behandeling ter terechtzitting naar voren zijn gekomen. De rechtbank acht daarbij in het bijzonder het volgende van belang.

De ernst van het feit

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan een poging tot zware mishandeling van [slachtoffer] , een kwetsbare en met verslaving(en) kampende vrouw. Hij heeft haar, in een razernij, met dusdanige kracht geslagen dat zij “knock-out” ging, omdat hij dacht dat zij betrokken was bij de diefstal van zijn fiets. Door zo te handelen, en daarmee voor eigen rechter te spelen, heeft verdachte op grove wijze inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van [slachtoffer] . Dit geweld markeerde het begin van een avond waarin zij door buitensporig geweld om het leven is gebracht. Verdachte heeft slechts mondjesmaat verantwoordelijkheid genomen voor zijn aandeel in de gewelddadige avond die uiteindelijk tot de dood van [slachtoffer] heeft geleid. Hij heeft zijn handelen gebagatelliseerd en op vragen die de nabestaanden wellicht meer duidelijkheid over de laatste momenten van [slachtoffer] hadden kunnen geven, geweigerd antwoord te geven. De rechtbank rekent dit de verdachte aan.

De persoon van verdachte

De rechtbank heeft acht geslagen op een uittreksel uit de Justitiële Documentatie van verdachte van 26 augustus 2026. Hieruit blijkt dat verdachte niet eerder is veroordeeld voor een soortgelijk strafbaar feit.

De rechtbank heeft kennisgenomen van het reclasseringsadvies van 29 september 2025. Hierin staat onder meer het volgende. Verdachte woont bij zijn ouders en verklaart dat hij een goede band met zijn gezinsleden heeft. Hij ervaart steun vanuit zijn familie. Verdachte stelt in het bouwbedrijf van zijn neef werkzaam te zijn, hetgeen door zijn neef telefonisch is bevestigd. Tegelijkertijd bestaan er bij de reclassering zorgen op het gebied van middelengebruik en de omgang met personen in een drugsgerelateerd milieu. Met name gelet op de ernst van het ten laste gelegde, de ontkennende houding van verdachte en de gesignaleerde zorgen op de verschillende leefgebieden, ziet de reclassering onvoldoende mogelijkheden voor reclasseringsinterventies. De risico’s op recidive en op letsel kunnen niet worden in geschat. De reclassering adviseert een straf zonder bijzondere voorwaarden.

De op te leggen straf

Gezien de ernst van het gepleegde feit en de omstandigheden waaronder dit is begaan kan niet anders worden gereageerd dan met het opleggen van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf. De rechtbank zal hierbij volstaan met het opleggen van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf gelijk aan de tijd die verdachte reeds in verzekering en voorlopige hechtenis heeft doorgebracht. Daarnaast zal de rechtbank, vanuit het oogpunt van vergelding, een onvoorwaardelijke taakstraf opleggen, waarmee tevens wordt beoogd verdachte van een vorm van dagbesteding in een legitieme omgeving te voorzien.

De rechtbank acht, alles afwegende, oplegging van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf gelijk aan de duur van het voorarrest en een taakstraf van 120 uren passend en geboden.

[benadeelde 2] , [benadeelde 4] , [benadeelde 5] , [benadeelde 6] , [benadeelde 7] en [naam 4] , wettelijk vertegenwoordiger van de minderjarige [benadeelde 3] , hebben zich als benadeelde partij gevoegd in dit strafproces. Zij worden bijgestaan door mr. W. van Egmond.

Affectieschade

[benadeelde 2] , [benadeelde 4] , [benadeelde 5] , [benadeelde 6] en [benadeelde 7] vorderen elk een bedrag van

€ 17.500,-- per persoon ter vergoeding van affectieschade. [naam 4] vordert na wijziging van de vordering ter terechtzitting door mr. W. van Egmond, als vertegenwoordiger van de minderjarige [benadeelde 3] , een bedrag van € 20.000,-- ter vergoeding van affectieschade.

Materiële schade

[benadeelde 6] vordert een bedrag van € 610,-- ter vergoeding van materiële schade, bestaande uit de volgende posten:

[benadeelde 7] vordert een bedrag van € 1.806,70 ter vergoeding van materiële schade, bestaande uit de volgende posten:

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de benadeelde partijen niet-ontvankelijk moeten worden verklaard in hun vorderingen, wegens het ontbreken van een verband tussen de poging tot zware mishandeling van [slachtoffer] en de gestelde schade.

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat de benadeelde partijen niet-ontvankelijk dienen te worden verklaard in hun vorderingen bij een vrijspraak van verdachte voor betrokkenheid bij het overlijden van [slachtoffer] .

Naar het oordeel van de rechtbank is door de bewezenverklaarde poging tot zware mishandeling geen rechtstreekse schade toegebracht aan de benadeelde partijen. De rechtbank begrijpt de vordering van de benadeelde partijen zo, dat zij vergoeding van de schade vorderen die zij door het overlijden van [slachtoffer] hebben geleden. Verdachte wordt echter vrijgesproken van het primair en subsidiair ten laste gelegde. De bewezenverklaarde poging tot zware mishandeling houdt geen rechtstreeks verband met de gestelde schade. De rechtbank zal daarom de benadeelde partijen in hun vorderingen niet-ontvankelijk verklaren.