Aanbestedingsrecht
Aanbesteding. In het tussenvonnis is geoordeeld dat Stedin de inkoop van GvO's had moeten aankondigen en dat…
Rechtbank Rotterdam, 28 oktober 2026
ECLI:NL:RBROT:2026:15790 · Rechtbank Rotterdam · 28 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-rotterdam/civiel-recht/aanbestedingsrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbrot-2026-15790
Zaakgegevens
Op 28 oktober 2026 heeft de Rechtbank Rotterdam in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over aanbestedingsrecht.
- Instantie
- Rechtbank RotterdamRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Rotterdam
- Datum uitspraak
- 28 oktober 2026
- Datum publicatie
- 11 november 2026
- Zaaknummer
- C/10/675946 / HA ZA 24-253
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Aanbestedingsrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBROT:2026:15790
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Aanbesteding. In het tussenvonnis is geoordeeld dat Stedin de inkoop van GvO's had moeten aankondigen en dat zij door dat niet te doen onrechtmatig heeft gehandeld jegens eiseres. De hierdoor geleden schade wordt begroot op € 91.000 te vermeerderen met wettelijke rente.
Uitspraak
RECHTBANK ROTTERDAM
Team handel en haven
zaaknummer / rolnummer: C/10/675946 / HA ZA 24-253
Vonnis van 28 oktober 2026
in de zaak van
de vennootschap naar Belgisch recht
[eiseres] B.V.,
gevestigd te [plaats] , België,
eiseres in de hoofdzaak en in het incident,
advocaat mr. M.C.G. Nijssen te Heerlen,
tegen
de besloten vennootschap
STEDIN NETBEHEER B.V.,
gevestigd te Rotterdam,
gedaagde in de hoofdzaak, verweerster in het incident,
advocaat mr. J.W.A. Bergevoet te Warmond
Partijen zullen hierna [eiseres] en Stedin worden genoemd.
1 De zaak in het kort
[eiseres] is een Belgische onderneming die handelt in GvO’s, Garanties van Oorsprong.
GvO’s zijn digitale certificaten die aantonen dat een bepaalde eenheid van energie (1 MWh aan elektriciteit) op een duurzame wijze is opgewekt en op het publieke elektriciteitsnet is ingevoerd. GvO’s kunnen worden verhandeld.
Stedin heeft in 2016 een 10-jarig contract voor levering van GvO’s gesloten met AFS Energy BV (hierna: AFS), zonder het voornemen daartoe openbaar te maken.
[eiseres] vindt dat Stedin daarmee heeft gehandeld in strijd met het transparantiebeginsel uit de Aanbestedingswet. Zij heeft immers niet kunnen meedingen. Stedin heeft volgens haar onrechtmatig gehandeld. Zij stelt dat zij als gevolg daarvan schade heeft geleden en wil die vergoed zien. Stedin is het daarmee niet eens.
De rechtbank heeft in een tussenvonnis geoordeeld dat Stedin de inkoop van GvO’s had moeten aankondigen en dat zij door dat niet te doen onrechtmatig heeft gehandeld jegens [eiseres] . Als [eiseres] daardoor schade heeft geleden, moet Stedin haar die vergoeden.
Bij een tweede mondelinge behandeling op 19 mei 2026 heeft de rechtbank met [eiseres] en Stedin de aard en de omvang van de schade besproken en nadere inlichtingen van beide partijen gekregen.
2 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
het tussenvonnis van 12 november 2025 en de daaraan ten grondslag liggende stukken;
de akte aanvullende producties mondelinge behandeling, met producties 90 tot en met 115 van de zijde van [eiseres] ;
de akte toelichting overgelegde aanvullende producties voor mondelinge behandeling, tevens akte vermeerdering eis, van [eiseres] ;
de akte nadere toelichting met aanvullende producties K, L, M en N, van Stedin;
de spreekaantekeningen van mr. Nijssen;
de mondelinge behandeling van 19 mei 2026;
de antwoordakte wijziging van eis, met producties O en P, van [eiseres] ;
de antwoordakte uitlating producties O en P van Stedin.
Het bezwaar van [eiseres] tegen de akte 'nadere toelichting met aanvullende producties' van Stedin wordt verworpen. De rechtbank ziet daarin, mede gelet op de lengte van de daaraan voorafgegane akte van [eiseres] , geen verkapte conclusie. De akte maakt deel uit van de processtukken.
3 De verdere beoordeling
eisvermeerdering
[eiseres] heeft haar vordering als volgt vermeerderd:
Bij vordering VII onder a wordt het bedrag verhoogd naar € 335.740,-. De jaren waarover dat bedrag wordt gevorderd, zijn nu 2016 tot en met september 2025.
Namens Stedin is geen bezwaar gemaakt tegen de eisvermeerdering op zichzelf.
De rechtbank doet daarom recht op de aldus vermeerderde eis.
[eiseres] stelt ter onderbouwing van de eisvermeerdering dat haar schade is blijven oplopen tot en met september 2025, nu Stedin haar GvO’s is blijven aanschaffen onder het AFS-contract en de erkenningsregeling pas is gebruikt voor de vraag vanaf oktober 2025.
Stedin heeft de scherpe daling van de aankoopcijfers vanaf 2021 afdoende toegelicht
In het tussenvonnis van 12 november 2025 heeft de rechtbank Stedin in de gelegenheid gesteld een gemotiveerde en gedocumenteerde verklaring te geven voor de scherpe daling van de aankoopcijfers vanaf 2021.
Stedin heeft in haar 'akte nadere toelichting met aanvullende producties' van 19 mei 2026 gesteld dat de daling het gevolg is van de PPA (Power Purchase Agreement) die zij met Eneco heeft gesloten voor de levering van elektriciteit en GvO’s. Die is ingegaan per 1 januari 2021. Het aankoopvolume was ongeveer 400 GWh per jaar, aldus Stedin, onder verwijzing naar de PPA waarin een volume van 394.200 MWh is vermeld.
Volgens [eiseres] levert Stedin geen bewijs voor de exacte bijdrage van GvO's onder de PPA die de hier bedoelde afwijking zou kunnen verklaren. In elk geval blijft er voor 2021 een onverklaard verschil bestaan van 81.000 GvO's, aldus [eiseres] .
De rechtbank oordeelt hierover als volgt.
[eiseres] is uitgegaan (zie tabel 34 in de akte van 5 juni 2024) van een aandeel van 40% inkoop via de PPA en 60% onder het AFS-contract.
Voor 2021 volgt uit die tabel een netverlies van 931.000 MWh. Een percentage van 40 komt dan neer op 372.400 GvO’s onder de PPA en een percentage van 60 op 558.600 GvO’s onder het AFS-contract. Stedin heeft voor (slechts) 455.800 GvO’s facturen overgelegd. Het verschil is 102.800 GvO’s.
De verdeling PPA / AFS is feitelijk echter niet strikt 40% / 60%. [eiseres] gaat uit van een feitelijk jaarlijks aantal van 394.200 GvO’s op basis van de PPA. Dat is voor het jaar 2021 21.800 méér dan wat de rekensom met de door Stedin genoemde 40% oplevert (372.400). Wanneer dit aantal in mindering wordt gebracht op 558.600 AFS-GvO’s (het aantal op basis van 60%), blijkt dat het verschil tussen de berekening van [eiseres] en het door Stedin gefactureerde aantal nog maar 81.000 GvO’s is (558.600 min 21.800 min 455.800).
Dit resterende verschil zou bij de prijzen in 2021 en de door [eiseres] gehanteerde winstmarge van 4.35%, plus een nog vast te stellen kans op succes voor [eiseres] , leiden tot een relatief zeer beperkt schadebedrag, dat de rechtbank daarom als van ondergeschikte betekenis beschouwt.
Voor het jaar 2022 was het netverlies 892.000 MWh. Op basis van een aandeel van 60% GvO's zou het gaan om 535.200 MWh. Stedin heeft facturen overgelegd voor 498.700 GvO’s. Het verschil is 36.500 MWh. Dit verschil is geheel te verklaren door wat het hiervoor genoemde jaarlijks volume van 394.200 (inkoop PPA) méér is dan (40% van 892.000 is) 356.800 GvO's, namelijk 37.400 MWh.
De rechtbank beschouwt hiermee de daling over de jaren 2021 en 2022 als voldoende toegelicht en verklaard door Stedin, en voor zover dat niet volledig het geval is, gaat het om een in deze procedure financieel verwaarloosbaar verschil.
tussenvonnis van 12 november 2025 en vervolg
In het tussenvonnis heeft de rechtbank geoordeeld dat Stedin onrechtmatig heeft gehandeld jegens [eiseres] en dat er een conditio-sine-qua-non verband bestaat tussen dat handelen en de door [eiseres] gestelde schade. [eiseres] heeft doordat Stedin niet aan haar verplichtingen ex artikel 1.9 AW heeft voldaan in elk geval geen kans gehad om mee te dingen. De rechtbank oordeelt voorts dat de door [eiseres] gestelde schade Stedin als een gevolg van haar onrechtmatig nalaten kan worden toegerekend (artikel 6:98 BW).
De vraag die nu voorligt is of [eiseres] in de hypothetische situatie dat de inkoop van GvO’s wel openbaar zou zijn gemaakt een reële kans op gunning van de opdracht zou hebben gehad. Onder 8.8.1 van het tussenvonnis van 12 november 2025 heeft de rechtbank verwoord wat onder een reële kans moet worden begrepen.
Bij de beantwoording van de vraag naar de reële kans gaat de rechtbank uit van de aantallen ingekochte GvO’s, de marktprijzen daarvan en de mogelijke winstmarges over de jaren 2017 tot en met september 2025. Vertrekpunt is daarbij de tabel in § 76 van de conclusie van dupliek, zoals in het tussenvonnis van 12 november 2025 onder 5.4, zesde alinea is overwogen.
De rechtbank slaat geen acht op wat [eiseres] heeft gesteld in haar antwoordakte producties O en P van 15 juli 2026 onder randnummers 4 tot en met 21, nu dat buiten de haar, [eiseres] , geboden processuele gelegenheid valt.
aantallen ingekochte GvO’s
In de tabel van § 76 heeft Stedin over de jaren 2017 tot en met 2023 de aantallen GvO’s weergegeven die volgens haar per jaar onder het GvO-contract bij AFS zijn afgenomen. Ook staan in die tabel de door Stedin geaccepteerde marktprijzen vermeld.
Bij akte vermeerdering eis van 19 mei 2026 heeft [eiseres] op pagina 4 daar een nieuwe tabel tegenover geplaatst. Daarin wordt het jaar 2016 meegeteld. Dat is ten onrechte, zoals de rechtbank al heeft overwogen in het tussenvonnis van 12 november 2025 onder 5.4, tweede alinea. Ook staan in diezelfde tabel bij de jaren 2019 en 2020 ten onrechte NL GvO’s vermeld, die niet voorkomen in de tabel in § 76 bij dupliek. Dat dit ten onrechte is, heeft Stedin bij de mondelinge behandeling afdoende toegelicht: zij is in 2018 door de stijgende prijzen in Nederland overgestapt op 100% Europese GvO’s.
Bij antwoordakte uitlating producties O en P van 15 juli 2026 heeft [eiseres] vervolgens de aantallen GvO’s die volgen uit de door Stedin overgelegde AFS-facturen over de jaren 2017 tot en met 2023 aanvaard, evenals de door Stedin genoemde aantallen voor 2024 en 2025: 515.589 GvO's voor 2024 en 405.000 GvO's voor de periode januari tot en met september 2025.
Dat brengt het totaal aantal ingekochte GvO’s op 6.184.413.
marktprijzen
Wat de marktprijzen betreft geldt het volgende.
Stedin heeft bij conclusie van dupliek onder randnummer 15 de door [eiseres] bij dagvaarding genoemde marktprijzen geaccepteerd. Bij akte vermeerdering eis van 19 mei 2025 heeft [eiseres] een inschatting gemaakt van de marktprijs voor EU GvO’s voor de jaren 2024 en 2025, gebaseerd op de wekelijkse marktprijs, zoals geconstateerd door ICAP (productie 101). Stedin heeft bij haar antwoordakte wijziging van eis die laatste prijzen in de tabel onder randnummer 9 overgenomen: € 1,31 voor EU GvO’s in 2024 en € 0,72 voor EU GvO’s in 2025.
winstmarge
[eiseres] is bij akte vermeerdering eis van 19 mei 2026 uitgegaan van een gemiddelde winstmarge van 4,35% over de periode 2017–2025. Stedin heeft dat percentage als 'onjuist berekend' en 'niet reëel' beoordeeld. Volgens Stedin moet bij een schadeberekening primair worden uitgegaan van 1.39%, de maximale brokerfee in het AFS-contract, welk percentage nagenoeg gelijk is aan de winstmarge van [eiseres] in 2015.
Subsidiair is Stedin van mening dat voor ieder schadejaar afzonderlijk schade moet worden berekend met de in dat jaar gerealiseerde winstmarge, waarbij de uitschieter van 2024 niet moet worden meegenomen, en meer subsidiair dat voor ieder jaar afzonderlijk de schade moet worden berekend.
[eiseres] concludeert bij antwoordakte uitlating producties O en P van 15 juli 2026 tot hantering van een gewogen gemiddelde winstmarge en, subsidiair, berekening op basis van het jaarlijks variërende aankoopbudget en de jaarlijks variërende winstmarges.
De rechtbank oordeelt als volgt. Artikel 6:97 BW bepaalt dat de schade door de rechter moet worden begroot op de wijze die het meest met de aard ervan in overeenstemming is en dat, als de omvang van de schade niet nauwkeurig kan worden vastgesteld, zij wordt geschat. In een hypothetische situatie als deze brengt dat de rechtbank ertoe over te gaan tot een beredeneerde schatting, waarbij de twee uitersten, het laagste en het hoogste percentage per jaar, niet worden meegenomen en van de resterende percentages het gemiddelde wordt genomen. Dat leidt tot een percentage van (ongeveer) 3,5.
aantallen x prijs x winstmarge weergegeven in onderstaande tabel
De hiervoor bedoelde cijfers leiden tot het volgende overzicht.
|
EU GvO |
NL GvO |
Prijs EU |
Prijs NL |
Omzet EU |
Omzet NL |
Omzet totaal |
Winst-marge |
Winst (/schade) |
|
|
2016 |
- |
- |
- |
- |
- |
- |
|||
|
2017 |
600.000 |
397.561 |
0,25 |
3.5 |
€ 150.000,- |
€ 1.391.463,50 |
€ 1.541.464,- |
3,5% |
€ 53.951,22 |
|
2018 |
723.749 |
258.823 |
1,00 |
6,0 |
€ 723.749 |
€ 1.552.938,- |
€ 2.276.687,-,- |
3,5% |
€ 79.684,05 |
|
2019 |
950.000 |
0,45 |
6,85 |
€ 427.500,- |
€ 427.500,- |
3,5% |
€ 14.962,50 |
||
|
2020 |
870.000 |
0,35 |
€ 304.500,- |
€ 304.500,- |
3,5% |
€ 10.657,50 |
|||
|
2021 |
455.800 |
0,50 |
€ 227.900,- |
€ 227.900,- |
3,5% |
€ 7.976,50 |
|||
|
2022 |
498.678 |
3,40 |
€ 1.695,505,20 |
€ 1.695,505,20 |
3,5% |
€ 59.342,68 |
|||
|
2023 |
509.213 |
6,00 |
€ 3.055.278 |
€ 3.055.278,- |
3,5% |
€ 106.934,73 |
|||
|
2024 |
515.589 |
1,31 |
€ 675.421,59 |
€ 675.421,59 |
3,5% |
€ 23.639,76 |
|||
|
2025 |
405.000 |
0,72 |
€ 291.600 |
€ 291.600 |
3,5% |
€ 10.206,- |
|||
|
totaal |
5.528.029 |
656.384 |
€ 10.495.855 |
€ 367.354,94 |
|||||
|
totaal: 6.184.413 |
|||||||||
Bij in totaal 6.184.413 afgenomen GvO’s zou de omzet uitkomen op een bedrag van € 10.495.855. Bij een door schatting begrote winstmarge van 3,5% zou dat een winst geven van € 367.354,93.
de kans op succes in de hypothetische situatie: verschillende visies van Stedin en [eiseres]
Stedin heeft toegelicht dat zij destijds, in 2016, om uitvoering te geven aan de afspraken in het Energieakkoord 2013, op zoek was naar een langdurig commitment, en een partij met wie zij voor alle GvO’s - Nederlandse en Europese - langdurige contracten kon sluiten. Zij wilde actief bijdragen aan duurzaamheid en klimaatdoelstellingen en aan een daadwerkelijk groene investering.
Bij haar akte 'nadere toelichting met aanvullende producties' van 19 mei 2026 heeft Stedin aangevoerd dat [eiseres] waarschijnlijk niet aan de - hypothetische - aanbesteding zou hebben deelgenomen. [eiseres] was toen nog niet actief op de Nederlandse markt, had nog geen interesse kenbaar gemaakt, terwijl er volgens Stedin concrete aanwijzingen zijn dat zij die interesse ook niet heeft gehad. Ook had zij destijds nog niet meegedaan aan Europese aanbestedingen in Nederland, aldus Stedin.
Stedin acht het voorts niet aannemelijk dat [eiseres] aan de minimumeisen op het gebied van ervaring en omzet zou hebben kunnen voldoen, terwijl uit het marktonderzoek naar voren kwam dat zij ook niet de leveringscapaciteit zou hebben gehad, iets wat ook voor andere marktpartijen gold.
Zou [eiseres] hebben meegedongen, dan zou volgens Stedin naast de prijs ook de kwaliteit van de broker- en structureringsdiensten van betekenis zijn geweest, alsmede de borging door [eiseres] dat zij in de schaarse markt voldoende NL wind GvO’s zou kunnen leveren. Grote spelers zoals Eneco en Greenchoice zouden volgens Stedin meer financiële slagkracht hebben gehad. [eiseres] heeft tot dusverre alleen mini-competities in erkenningsregelingen gewonnen, wat iets heel anders is dan het winnen van een open Europese aanbesteding met een langjarige leveringsverplichting voor grote volumes, met volledige marktconcurrentie en zwaardere geschiktheidseisen, zo voert Stedin verder aan.
[eiseres] ziet dat anders. Zij legt haar focus inmiddels volledig op een erkenningsregeling. In erkenningsregelingen heeft ze, aldus [eiseres] , tot dusverre een succesfactor van 70% behaald. Wanneer Stedin op die manier zou hebben aanbesteed zou zij 10 jaar lang samen met andere partijen in concurrentie zijn geweest. Het zou ook niet logisch zijn geweest dat Stedin de concurrentie voor een periode van 10 jaar zou hebben willen afschermen, ook al omdat Stedin in haar conclusies zelf wijst op het feit dat er amper geschikte kandidaten waren destijds. Stedin had er juist alle belang bij om, ter bevordering van de concurrentie, voor een open erkenningsregeling te kiezen waarbij (nieuwe opkomende) kandidaten zich op elk moment zouden hebben kunnen registreren.
Zij wijst er daarnaast op dat Stedin geen enkele deugdelijke motivering geeft voor de zwaarwegende financiële criteria voor haar hypothetische opdracht. Kandidaten zouden in de visie van [eiseres] alle moeite van de wereld hebben gehad om aan die, toen heel ongebruikelijke, eisen te voldoen. Uit de AFS-facturen blijkt dat per aankoopbeslissing tot ongeveer 100.000 GvO’s werden ingekocht. Het is, zo vindt [eiseres] , niet proportioneel om financiële eisen te stellen die een veelvoud daarvan betreffen. In haar huidige erkenningsregeling hanteert Stedin veel minder eisende criteria.
Wat de door Stedin genoemde ervaringseis betreft: het was destijds gebruikelijk een bescheiden ervaringseis te stellen, met name omdat er veel minder kandidaten waren in een markt die nog volop in ontwikkeling was, aldus [eiseres] .
De rechtbank oordeelt als volgt over de kans op succes.
In beginsel rusten op [eiseres] de stelplicht en de bewijslast van de feiten en omstandigheden aan de hand waarvan het bestaan en de omvang van de schade kan worden begroot. De rechtbank stelt in dit geval echter voorop dat aan [eiseres] als benadeelde partij in dat opzicht geen strenge eisen mogen worden gesteld omdat het immers de aansprakelijke, Stedin, is die door haar onrechtmatige handelen aan [eiseres] de mogelijkheid heeft ontnomen zekerheid te verschaffen omtrent datgene wat in de hypothetische situatie zou zijn gebeurd.
Het is bij de beoordeling van wat in een hypothetische situatie zou hebben kunnen plaatsvinden bovendien geen kwestie van 'exacte wiskunde', zoals [eiseres] en Stedin bij de mondelinge behandeling ook hebben beaamd.
In het vonnis van 12 november 2025 heeft de rechtbank onder 8.8.2 de argumenten van Stedin ten aanzien van de vraag of [eiseres] destijds zou hebben meegedongen en de kans op succes reeds genoemd. Partijen hebben zich hierover nader uitgelaten.
Met het hiervoor genoemde uitgangspunt beschouwt de rechtbank de focus van [eiseres] op een open erkenningsregeling, gezien de in 2016 bestaande beperkte leveringscapaciteit voor GvO’s (waarover [eiseres] en Stedin het eens zijn), als niet onrealistisch.
[eiseres] had onder een open erkenningsregeling, zoals zij die nu hypothetisch bepleit, evenwel allereerst moeten strijden om in een langjarig contract 'binnen te komen' en vervolgens in concurrentie met een of meer anderen ieder jaar weer om 'binnen te blijven'. Dat is als het ware dubbelhypothetisch.
Een ander effect is dat het belang van de financiële- en ervaringseisen zich naar het zich laat aanzien bij een erkenningsregeling afneemt. Daarbij ligt, zoals Stedin bij de mondelinge behandeling heeft toegelicht, de lat immers een stuk lager, en zijn de volumes kleiner, terwijl van het aantal mogelijke belangstellenden geen andere schatting lijkt te kunnen worden gemaakt dan dat het door de jaren heen wisselend zou zijn geweest.
Hier tegenover staat dat Stedin in 2016 nog geen erkenningsregeling had en dat zij juist geïnteresseerd was in een langdurig contract en grotere volumes, zodat niet zeker is of zij – ondanks de eerder genoemde schaarste – een erkenningsregeling zou willen toepassen.
De nadere inlichtingen hebben ook verder niet tot een eenduidig beeld geleid. De rechtbank volgt Stedin in elk geval niet in haar stelling dat qua omzet 300% van de opdrachtwaarde kon worden vereist. Stedin verwijst naar artikel 2.90 lid 5 AW, maar miskent daarbij dat 300% het maximaal toegestane vereiste was en licht niet toe waarom zij destijds van het maximum zou zijn uitgegaan en of, en zo ja: waarom, dat wel proportioneel zou zijn geweest. Ook wat de ervaringseis betreft volgt de rechtbank Stedin niet: zij acht het standpunt van [eiseres] dat het destijds gebruikelijk was een bescheiden ervaringseis te stellen omdat de markt toen nog in ontwikkeling was, aannemelijker. Uit de inhoud van de door [eiseres] overgelegde producties 110, 111 en 112 leidt de rechtbank verder af dat [eiseres] destijds voldoende 'in huis had' om broker- en structureringsdiensten te kunnen leveren.
Met inachtneming van het hiervoor beschreven beoordelingskader acht de rechtbank het per saldo voldoende aannemelijk dat [eiseres] in de hypothetische situatie zou hebben meegedongen en een reële kans op succes zou hebben gehad. De resterende onzekerheid hierover komt voor rekening en risico van Stedin.
De rechtbank komt, alle goede en kwade kansen afwegend, tot de schatting dat [eiseres] een reële kans van 20% zou hebben gehad op succes, in de vorm van gunning van de opdracht over de jaren 2017 tot en met september 2025.
Bij een bedrag van € 367.354,925 (zie de tabel in overweging 3.10) leidt 20% tot een winstderving van afgerond € 75.000,-. De rechtbank begroot de schade op dit bedrag.
service fee voor broker- en structureringsdiensten in de hypothetische situatie
Stedin heeft bij conclusie van dupliek (randnummers 73 en 90) aangevoerd dat het in geval van een erkenningsregeling met meerdere leveranciers er om gaat wie de laagste GvO-prijs kan aanbieden. De leverancier heeft dan zijn vergoeding (winstmarge en fee) al opgenomen in de verkoopprijs voor die GvO’s. Bij een raamovereenkomst voor meerdere jaren kan geen vaste GvO-prijs worden afgesproken, omdat de GvO-prijzen fluctueren. In dat geval wordt er voor gekozen om alleen een vaste fee of opslag af te spreken. De leveringsprijs bestaat dan uit de actuele inkoopprijs plus de vaste fee. De fee is de vergoeding voor de leverancier. De rechtbank begrijpt dat verweer aldus dat een service fee volgens Stedin onder een erkenningsregeling geen schadecomponent kan zijn.
De rechtbank oordeelt als volgt.
Onder de raamovereenkomst kreeg AFS haar kosten als service fee vergoed. Onder een erkenningsregeling zou ook [eiseres] kosten hebben gehad. Die kosten zouden dan bij wijze van toeslag verdisconteerd zijn in de prijs per GvO. Nu de berekening van de winstderving door partijen (en door de rechtbank; zie overweging 3.10) is gebaseerd op de aantallen GvO's en de desbetreffende GvO-prijzen, gaat het verweer niet op. In het kader van de schadeberekening dient dus wel rekening te worden gehouden met een service fee als schadecomponent.
Volgens Stedin was onder de raamovereenkomst met AFS de fee per GvO € 0,25, wat door [eiseres] niet is weersproken. De rechtbank rekent met dat bedrag en komt dan, uitgaande van een winstmarge van 3,5% en een geschatte kans van 20% op succes tot een geschat bedrag van € 11.000,- aan gemiste service fee.
referentieschade
[eiseres] gaat uit van een geschat schadebedrag van € 3.000,- voor elk jaar dat zij geen referenties heeft gekregen. Zij heeft daarbij terecht vermeld dat referentieschade een grotendeels subjectief gegeven is, dat niet eenvoudig kwantificeerbaar is.
Stedin heeft daartegen aangevoerd dat de waarde van referenties bij dit type opdrachten beperkt is, en dat vooral van belang is dat aangetoond wordt dat men de gevraagde volumes kan leveren. Een referentieschade van € 24.000,-, zoals door [eiseres] gevorderd, zou neerkomen op een buitenproportionele extra omzet, aldus Stedin. Bij de mondelinge behandeling heeft zij in datzelfde verband aangevoerd dat een referentie geen verschil zou hebben gemaakt, en dat een referentie niet 10 jaar lang blijft doorlopen, maar zij heeft dat standpunt niet verder toegelicht. De rechtbank gaat aan dat bezwaar daarom voorbij.
Op zichzelf heeft Stedin geen bezwaar kenbaar gemaakt tegen de door [eiseres] genoemde hoogte van het bedrag per jaar, maar zij heeft er, terecht, op gewezen dat dat geschatte jaarbedrag moet worden gerelateerd aan de kans dat [eiseres] de opdracht zou zijn gegund. De rechtbank gaat uit van het geschatte bedrag van € 3.000,- voor 7,75 jaren (vanaf 2018, toen er voor het eerst sprake kon zijn van een referentie) tot en met september 2025, en begroot de referentieschade op een bedrag van (afgerond) € 5.000,-.
totale schadevergoeding
In totaal is toewijsbaar (€ 75.000,- + € 11.000,- + € 5.000,- = ) een bedrag van € 91.000,-. Stedin zal worden veroordeeld tot betaling van dit bedrag aan [eiseres] .
wettelijke rente: ingangsdatum 1 januari 2017 en vervolgens per jaar toe te rekenen aan de verschillende schadebedragen
[eiseres] maakt terecht aanspraak op de wettelijke rente over de schadebedragen. Als ingangsdatum noemt zij primair het jaar 2016, volgens haar de aanvang van de onrechtmatige daad van Stedin.
Stedin heeft daartegen aangevoerd dat [eiseres] er ten onrechte van uitgaat dat haar vermeende schade ten volle aanwezig was in 2016. De aankoop van GvO’s onder het GvO-contract heeft verspreid over de afgelopen jaren plaatsgevonden, zodat ook de eventuele schade (naar rato) verdeeld moet worden over de jaren, en op basis daarvan de verschuldigde wettelijke rente.
De rechtbank neemt als aanvangsdatum 1 januari 2017, het jaar waarin de aankopen onder het AFS-contract zijn begonnen. Stedin heeft terecht aangevoerd dat de schade toen niet ten volle aanwezig was, maar in de loop der jaren is ontstaan. De rechtbank rekent deze schade ten dele, namelijk wat de hoofdsom en de fee betreft, schattenderwijs toe aan elk jaar in de periode 2017 tot en met september 2025. Hoofdsom en fee bedragen samen € 86.000,- De periode 2017 tot en met september 2025 beslaat 8,75 jaren. Dat betekent per jaar een bedrag van (€ 86.000,- : 8,75 =) (afgerond) € 9.829,-.
Wat de referentieschade betreft rekent de rechtbank het bedrag van € 5.000,- toe aan de jaren 2018 tot en met september 2025, wat neerkomt op (afgerond) € 667,- per jaar.
verklaringen voor recht
[eiseres] vordert vier verklaringen voor recht.:
1. dat Stedin voor het plaatsen van opdrachten voor de inkoop van GvO’s een aanbestedende dienst is in de zin van de Aanbestedingswet 2012;
2 dat Stedin (vanaf 2016) was gehouden om de overeenkomst met AFS voor de inkoop van GvO’s Europees aan te besteden, althans voor mededinging open te stellen:
3 dat Stedin jegens [eiseres] onrechtmatig heeft gehandeld door met ingang van 2016 tot de dag van dagvaarding, althans vanaf 2 februari 2018 tot de dag van dagvaarding, opdrachten voor de aanschaf van GvO’s niet Europees aan te besteden, of om deze opdrachten te hebben geplaatst en gegund met miskenning van het Nederlands, althans Europees aanbestedingsrecht;
4 dat Stedin jegens [eiseres] bij voortduring onrechtmatig handelt, zolang Stedin vanaf de dag van dagvaarding opdrachten voor de aanschaf van GvO’s niet Europees aanbesteedt of plaatst en gunt met miskenning van het Nederlands, althans Europees aanbestedingsrecht;
Stedin heeft daartegen gemotiveerd verweer gevoerd, dat in het tussenvonnis van 12 november 2025 is weergegeven onder 7.1.4.
De rechtbank oordeelt hierover als volgt.
De verklaringen voor recht onder 2 tot en met 4 vloeien reeds voort uit de toewijsbare vorderingen. Zij zullen worden afgewezen, omdat gesteld noch gebleken is dat [eiseres] daarbij een separaat belang heeft.
Wat de gevorderde verklaring voor recht onder 1 betreft: [eiseres] heeft niet duidelijk gemaakt welk belang zij daarbij zou hebben, nu Stedin een speciale-sectorbedrijf is. De vordering wordt daarom afgewezen.
het gevorderde verbod om uitvoering te geven aan de lopende overeenkomst met AFS
Op dit punt is de vordering ingehaald door het tijdsverloop: de overeenkomst met AFS is inmiddels geëindigd, dus de vordering is niet toewijsbaar.
het gevorderde gebod om opdrachten voor aanschaf van GvO’s op rechtmatige wijze aan te besteden
Ook op dit punt is de vordering niet toewijsbaar. Uit niets is gebleken dat te verwachten is dat Stedin bij de aanschaf van GvO’s onrechtmatig zal handelen. Stedin en [eiseres] doen, zo is ter mondelinge behandeling gebleken, momenteel zaken met elkaar en dat verloopt goed. En overigens is de vordering te algemeen geformuleerd om toewijsbaar te zijn.
het vonnis wordt uitvoerbaar bij voorraad verklaard
De vordering tot uitvoerbaarverklaring bij voorraad is op de wet gebaseerd en Stedin heeft er geen verweer tegen gevoerd. De vordering zal worden toegewezen. Dit betekent dat [eiseres] van het vonnis nakoming kan verlangen, ook wanneer daarvan hoger beroep zou worden ingesteld.
buitengerechtelijke incassokosten
In het tussenvonnis van 12 november 2025 is onder 8.10 beslist dat de buitengerechtelijke incassokosten niet toewijsbaar zijn.
dwangsom niet nodig
Ook is in dat vonnis beslist (onder 8.12) dat er onvoldoende belang is bij oplegging van een dwangsom aan Stedin.
proceskosten
in het incident
De vorderingen worden afgewezen (zie tussenvonnis onder 5.6).
Stedin is in het incident in overwegende mate in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten dragen. De rechtbank begroot die kosten op € 653,- aan salaris voor de advocaat (1 punt tegen tarief II).
in de hoofdzaak
Stedin wordt in overwegende mate in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten dragen. De rechtbank begroot die kosten aan de zijde van [eiseres] op € 135,97 aan dagvaardingskosten, € 6.617,- aan griffierecht en € 17.310.- (6 punten à € 2.885,-) aan salaris voor de advocaat. In totaal is dat € 24.062,97.
De nakosten zijn toewijsbaar: € 189,- zonder betekening en € 296,- bij betekening.
4 De beslissing
De rechtbank
in het incident
wijst de vorderingen af;
veroordeelt Stedin in de kosten van het incident, tot aan deze uitspraak begroot op € 653,- aan salaris voor de advocaat;
veroordeelt Stedin tot betaling aan [eiseres] van een schadevergoeding van € 91.000,- , te vermeerderen met de wettelijke rente zoals aangegeven in overweging 3.20;
veroordeelt Stedin in de proceskosten, tot aan deze uitspraak aan de zijde van [eiseres] begroot op € 24.062,97, plus de nakosten van € 189,- zonder betekening en € 296,- bij betekening;
verklaart deze veroordelingen uitvoerbaar bij voorraad;
wijst het meer of anders gevorderde af.
Dit vonnis is gewezen door mr. R.J.A.M. Cooijmans en in het openbaar uitgesproken op 28 oktober 2026.
2632/1694