Insolventierecht
Verzoek dwangakkoord afgewezen. Voorstel niet goed en controleerbaar gedocumenteerd. Aanbodpercentage lijkt…
Rechtbank Rotterdam, 12 november 2026
ECLI:NL:RBROT:2026:16255 · Rechtbank Rotterdam · 12 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-rotterdam/civiel-recht/insolventierecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbrot-2026-16255
Zaakgegevens
Op 12 november 2026 heeft de Rechtbank Rotterdam in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over insolventierecht.
- Instantie
- Rechtbank RotterdamRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Rotterdam
- Datum uitspraak
- 12 november 2026
- Datum publicatie
- 19 november 2026
- Zaaknummer
- NL:TZ:2616570:R-RK
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Insolventierecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBROT:2026:16255
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Verzoek dwangakkoord afgewezen. Voorstel niet goed en controleerbaar gedocumenteerd. Aanbodpercentage lijkt lager te zijn geworden, hetgeen niet is gecommuniceerd met de schuldeisers. Rechtbank kan niet vaststellen dat de schuldeisers die eerder hebben ingestemd met een hoger percentage, akkoord zijn met een lager percentage. Aanbod niet maximaal haalbare. Saneringskrediet op basis van 40-urige werkweek. Verzoeker heeft verklaard veel overwerk te verrichten. Deze inkomsten zijn niet in aanbod meegenomen. Daarnaast heeft verzoeker een woning gekocht maar niet gemeld aan schuldhulpverlening.
Uitspraak
Rechtbank Rotterdam
Team insolventie
rekestnummer: [rekestnummer]
uitspraakdatum: 12 november 2026
afwijzen gedwongen schuldregeling
in de zaak van:
[verzoeker] ,
wonende te [adres] ,
[postcode] [woonplaats] ,
verzoeker.
1 De procedure
Verzoeker heeft op 12 augustus 2026, tezamen met een verzoek tot toepassing van de schuldsaneringsregeling, een verzoek ingevolge artikel 287a lid 1 Faillissementswet ingediend om een drietal schuldeisers, te weten:
-
[schuldeiser 1] , in behandeling bij Armaere Gerechtsdeurwaarders, hierna te noemen: [schuldeiser 1] ;
-
[schuldeiser 2] B.V., in behandeling bij De Ruijter-Willemsen Gerechtsdeurwaarders, hierna te noemen: [schuldeiser 2] ;
-
[persoon A] en [persoon B] , in behandeling bij G.J. van Velzen gerechtsdeurwaarders, hierna te noemen: [schuldeiser 3] ,
die weigeren mee te werken aan een door verzoeker aangeboden schuldregeling, te bevelen in te stemmen met deze schuldregeling.
[schuldeiser 2] heeft voorafgaand aan de zitting een verweerschrift ingediend. In dit verweerschrift heeft [schuldeiser 2] erop gewezen dat in het verzoekschrift de naam van [schuldeiser 2] onjuist is opgenomen. In het verzoekschrift staat ‘ [naam] B.V.’, dit moet zijn ‘ [schuldeiser 2] B.V.’. [schuldeiser 2] heeft van het verzoekschrift dwangakkoord kennis kunnen nemen en heeft een verweerschrift ingediend. [schuldeiser 2] is niet in haar belangen geschaad. De rechtbank zal dan ook voor [naam] B.V. [schuldeiser 2] B.V. lezen.
[schuldeiser 1] heeft bij monde van haar gemachtigde, Armaere Gerechtsdeurwaarders voorafgaande aan de zitting, bij e-mailbericht van 30 oktober 2026, aan de rechtbank te kennen gegeven alsnog in te stemmen met de aangeboden schuldregeling. Het verzoek ten aanzien van [schuldeiser 1] wordt derhalve als ingetrokken beschouwd.
Ter zitting van 5 november 2026 zijn verschenen en gehoord:
-
verzoeker;
-
[persoon C] , werkzaam bij IJsselgemeenten (hierna te noemen: schuldhulpverlening);
-
[persoon A] , [persoon B] , weigerende schuldeisers;
-
mr. D. Metz, advocaat van [schuldeiser 3] .
De uitspraak is bepaald op vandaag.
2 Het verzoek
Verzoeker heeft volgens het ingediende verzoekschrift elf schuldeisers, waarvan één preferente en tien concurrente schuldeisers. Deze schuldeisers hebben in totaal een bedrag van € 73.919,55 van verzoeker te vorderen. Verzoeker heeft bij brief van 28 april 2026 een schuldregeling aangeboden aan zijn schuldeisers, inhoudende een betaling van 36,86% aan de preferente schuldeisers en 18,43% aan de concurrente schuldeisers tegen finale kwijting.
Het aangeboden akkoord heeft de volgende inhoud en achtergrond. De aangeboden regeling is gebaseerd op de NVVK-norm. De aangeboden regeling is gebaseerd op de afloscapaciteit die verzoeker heeft op basis van zijn dienstbetrekking. Verzoeker werkt fulltime en heeft een arbeidscontract voor onbepaalde tijd. Volgens de aangeboden schuldregeling wordt het aangeboden percentage – door middel van een door schuldhulpverlening ter beschikking gesteld saneringskrediet – in één keer aan de schuldeisers uitgekeerd.
Verzoeker heeft ter zitting verklaard dat hij een contract heeft voor 40 uur per week, maar aanzienlijk meer (overuren) werkt. Verder heeft verzoeker verklaard dat hij - deels na de start van het minnelijk traject- hij diverse schuldeisers heeft betaald, omdat deze schuldeisers het verzoeker moeilijk maakten. Verzoeker heeft daarnaar gevraagd verder meegedeeld dat hij een schuld aan de belastingdienst van € 40.000,-- heeft afgelost en aan overige schuldeisers €13.000,--. Schuldhulpverlening heeft ter zitting verklaard dat bij het verstrekken van een saneringskrediet geen rekening meer wordt gehouden met de inkomsten uit arbeid, omdat het saneringskrediet in één keer wordt verstrekt. Er is bij het aanbod aan de schuldeisers rekening gehouden met de inkomsten van verzoeker op basis van een 40-urige werkweek gedurende 18 maanden.
Over het hierna te bespreken verweer van [schuldeiser 3] over mogelijke extra geldstromen heeft verzoeker verklaard dat etentjes en vakanties e.d. niet door hem worden betaald, maar door zijn huidige partner en vrienden. Het is wel juist dat hij in juni 2026 een woning heeft gekocht. Deze woning heeft verzoeker met behulp van zijn werkgever gekocht voor een bedrag van € 255.000,--. Verzoeker heeft er niet bij stil gestaan dat hij de aankoop van deze woning moest melden aan schuldhulpverlening. Naar zeggen van verzoeker heeft de woning geen overwaarde. Schuldhulpverlening heeft ter zitting meegedeeld er niet van op te hoogte te zijn dat verzoeker een woning heeft gekocht. Ten aanzien van het verweer van [schuldeiser 2] heeft verzoeker verklaard dat hij te lang met zijn onderneming is doorgegaan. Hij is verplichtingen aangegaan die hij niet kon nakomen.
Verzoeker heeft zich op het standpunt gesteld dat hij al het mogelijke heeft gedaan om het aangeboden percentage aan zijn schuldeisers aan te bieden. Verzoeker heeft ter zitting gesteld dat hij voor tijdige betaling van zijn vaste lasten zorg draagt.
Negen schuldeisers stemmen met de aangeboden schuldregeling in. [schuldeiser 3] en [schuldeiser 2] stemmen hier niet mee in. [schuldeiser 3] heeft een vordering van € 3.984,95 op verzoeker. [schuldeiser 2] heeft een vordering van € 8.622,39 op verzoeker.
3 Het verweer
Verweer [schuldeiser 3]
stelt zich op het standpunt dat het verzoek moet worden afgewezen. [schuldeiser 3] heeft verzoeker in goed vertrouwen geholpen toen hij in nood zat. [schuldeiser 3] heeft een bedrag van € 4.500,-- geleend uit hun begrafenisvoorziening. Verzoeker heeft slechts een bedrag van € 1.000,-- terugbetaald. Verzoeker had een relatie met de dochter van [schuldeiser 3] . Toen de relatie werd beëindigd heeft verzoeker vele toezeggingen gedaan om te bespreken hoe de schuld kon worden ingelopen. Van verzoeker werd echter niets meer vernomen. Bovendien heeft [schuldeiser 3] het vermoeden dat verzoeker meerdere inkomensstromen heeft die niet worden vermeld. Uit diverse berichten op social media blijkt dat verzoeker restaurants bezoekt en op vakantie gaat. Daarnaast heeft verzoeker in één van de berichten gemeld dat hij een huis heeft gekocht. Van [schuldeiser 3] kan niet worden verwacht dat zij 80% van hun vordering afboeken als er waarschijnlijk meer geld achter de hand is.
Verweer [schuldeiser 2]
In haar verweerschrift stelt [schuldeiser 2] dat verzoeker hen vanaf het eerste contact opzettelijk heeft misleid. Verzoeker zou een dakrenovatie zou uitvoeren aan een pand van [schuldeiser 2] . [schuldeiser 2] heeft verzoeker een voorschot van € 6.745,-- voldaan om benodigde materialen aan te schaffen. Verzoeker kwam steeds met excuses op de vraag wanneer de werkzaamheden zouden aanvangen. Uiteindelijk heeft verzoeker een overeenkomst ondertekend waarin hij akkoord ging met óf het terugbetalen van het voorschot óf het uitvoeren van de werkzaamheden. Elke reactie en/of betaling bleef uit. [schuldeiser 2] heeft uiteindelijk een ander bedrijf moeten inschakelen om de dakrenovatie uit te voeren. De handelwijze van verzoeker heeft er toe geleid dat er vertraging is ontstaan, waardoor het horecabedrijf van [schuldeiser 2] pas half juni geopend kon worden in plaats van begin maart. [schuldeiser 2] stelt zich op het standpunt dat het verzoek moet worden afgewezen.
Hoewel behoorlijk opgeroepen heeft [schuldeiser 2] geen gebruik gemaakt van de mogelijkheid haar standpunten ter zitting toe te lichten.
4 De beoordeling
Uitgangspunt is dat het iedere schuldeiser in beginsel vrij staat om te verlangen dat 100% van zijn vordering, vermeerderd met rente, wordt voldaan. Nu de aangeboden regeling voorziet in een lagere uitkering dan de volledige vordering, staat het belang van [schuldeiser 3] en [schuldeiser 2] bij hun weigering vast.
De rechtbank ziet zich gesteld voor het beantwoorden van de vraag of [schuldeiser 3] en [schuldeiser 2] in redelijkheid niet tot weigering van instemming met de schuldregeling hebben kunnen komen, in aanmerking genomen de onevenredigheid tussen het belang dat zij heeft bij uitoefening van de bevoegdheid tot weigering en de belangen van verzoeker of de overige schuldeisers die door de weigering worden geschaad.
De rechtbank beantwoordt deze vraag ontkennend en overweegt daartoe als volgt.
Vooropgesteld wordt dat de vordering van [schuldeiser 3] en [schuldeiser 2] een aandeel vormen in de totale schuldenlast (te weten 5,53 % respectievelijk 11,96% daarvan). Gelet daarop zal niet snel kunnen worden geoordeeld dat [schuldeiser 3] en [schuldeiser 2] in redelijkheid niet kon weigeren om met de schuldregeling in te stemmen.
Naar het oordeel van de rechtbank kan niet worden vastgesteld dat het aanbod goed en controleerbaar is gedocumenteerd. In de aanbodbrief en de verklaring ex artikel 285 lid 1 Fw is opgenomen dat er een aanbod is gedaan van 36,86% aan de preferente schuldeisers en 18,43% aan de concurrente schuldeisers. In de rapportage schuldbemiddelaar is vervolgens door schuldhulpverlening aangegeven dat het percentage voor de preferente schuldeisers is verlaagd naar 35.37% en het percentage aan de concurrente schuldeisers naar 17,69%. Schuldhulpverlening heeft afgezien van het versturen van aangepaste betalingsvoorstellen omdat het dossier al geruime tijd liep en enkele schuldeisers het oorspronkelijke voorstel reeds hadden afgewezen. De rechtbank kan niet vaststellen dat de schuldeisers die eerder hadden ingestemd met een hoger percentage, akkoord gaan met het lagere percentage. Bovendien heeft verzoeker ter zitting verklaard dat hij een vordering van € 40.000,-- heeft afgelost aan de belastingdienst en een bedrag van € 13.000,-- aan overige schuldeisers, waardoor de belastingdienst en deze overige schuldeisers een bevoorrechte positie hebben gehad. Schuldeisers dienen gelijk te worden behandeld, althans dat een ongelijke behandeling transparant met de gezamenlijke schuldeisers wordt gedeeld.
De rechtbank is daarnaast van oordeel dat onvoldoende aannemelijk is dat het voorstel het uiterste is waartoe verzoeker in staat moet worden geacht. Verzoeker heeft ter zitting verklaard dat hij een dienstverband heeft van 40 uur per week voor onbepaalde tijd, maar dat hij vaak overwerk verricht. Schuldhulpverlening heeft ter zitting verklaard dat bij de bepaling van het saneringskrediet rekening wordt gehouden met de inkomsten uit arbeid op basis van een 40-urige werkweek. Met overwerk en overige loonemolumenten is geen rekening gehouden.
Bovendien heeft verzoeker ter zitting verklaard dat hij in juni 2026 met behulp van zijn werkgever een huis heeft gekocht. Verzoeker heeft schuldhulpverlening hiervan niet in kennis gesteld. Niet alleen is verzoeker met de aankoop van de woning een aanzienlijke nieuwe schuld aangegaan, ook is niet duidelijk of de woning een overwaarde vertegenwoordigd die ten behoeve van de schuldeisers te gelde kan worden gemaakt. Verzoekster heeft ter zitting verklaard dat na aankoop van de woning zijn woonlasten zijn gedaald van € 1.200,-- naar € 1.000,-- per maand. Dat kan op zich gunstig zijn voor de schuldeisers. Maar met deze wijziging is in de VTLB-berekening en de vaststelling van het saneringskrediet geen rekening gehouden. Een verlaging van de woonlasten impliceert een hogere afloscapaciteit. En ook deze handeling had verzoeker kunnen en moeten delen met zijn schuldeisers.
Als dit aanbod vergeleken wordt met de situatie dat verzoeker zou worden toegelaten tot de wettelijke schuldsaneringsregeling, dan geldt dat dit aanbod mogelijk gunstiger is voor de schuldeisers omdat daarbij, anders dan in de schuldsaneringsregeling, geen kosten voor bewindvoerderssalaris en griffierecht verschuldigd zijn. Zoals de rechtbank echter heden bij afzonderlijke uitspraak zal beslissen, voldoet verzoeker niet aan de vereisten voor toelating tot de wettelijke schuldsaneringsregeling. Hiervan uitgaande, dient het aanbod vergeleken te worden met de situatie dat geen sprake is van een toepassing van de wettelijke schuldsaneringsregeling. Die vergelijking leidt tot de vaststelling dat onvoldoende aannemelijk is dat het voorstel het uiterste is waartoe verzoeker in staat moeten worden geacht. Immers, verzoeker kan geacht worden in staat te zijn om ook na 18 maanden nog aflossingen te doen aan zijn schuldeisers.
Op grond van het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat de belangen van [schuldeiser 3] en [schuldeiser 2] als weigerende schuldeiser zwaarder wegen dan die van verzoeker of de overige schuldeisers. Het verzoek om [schuldeiser 3] en [schuldeiser 2] te bevelen in te stemmen met de door verzoeker aangeboden schuldregeling wordt daarom afgewezen.
De rechtbank zal bij afzonderlijke beslissing op het verzoek tot toepassing van de schuldsaneringsregeling beslissen.
5 De beslissing
De rechtbank:
- wijst af het verzoek om een gedwongen schuldregeling te bevelen.
Dit vonnis is gewezen door mr. M. Aukema, rechter, en in aanwezigheid van
C. van der Velde, griffier, in het openbaar uitgesproken op 12 november 2026.