Verbintenissenrecht
Geschil over facturen in verband met het uitvoeren van incassowerkzaamheden in het kader van een…
Rechtbank Rotterdam, 13 november 2026
ECLI:NL:RBROT:2026:16097 · Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-rotterdam/civiel-recht/verbintenissenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbrot-2026-16097
Zaakgegevens
Op 13 november 2026 heeft de Rechtbank Rotterdam in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over verbintenissenrecht.
- Instantie
- Rechtbank RotterdamRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Rotterdam
- Datum uitspraak
- 13 november 2026
- Datum publicatie
- 16 november 2026
- Zaaknummer
- 11745425 CV EXPL 25-13502
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Verbintenissenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBROT:2026:16097
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Geschil over facturen in verband met het uitvoeren van incassowerkzaamheden in het kader van een kredietverzekering. Vaststelling redelijk loon. Beroep op verrekening gaat niet op.
Uitspraak
RECHTBANK ROTTERDAM
locatie Rotterdam
zaaknummer: 11745425 CV EXPL 25-13502
datum uitspraak: 13 november 2026
Vonnis van de kantonrechter
in de zaak van
[eiseres] B.V.,
vestigingsplaats: [vestigingsplaats 1] ,
eiseres,
gemachtigde: Van der Meer Incasso & Gerechtsdeurwaarders,
tegen
[gedaagde] B.V.,
vestigingsplaats: [vestigingsplaats 2] ,
gedaagde,
vertegenwoordigd door: [vertegenwoordiger] .
De partijen worden hierna ‘ [eiseres] ’ en ‘ [gedaagde] ’ genoemd.
1 De procedure
Het dossier bestaat uit de volgende processtukken:
-
de dagvaarding van 5 juni 2025, met bijlagen;
-
het antwoord;
-
de aanvullende bijlagen van [eiseres] ;
Op 13 oktober 2026 is de zaak tijdens een zitting besproken. Daarbij waren aanwezig: [persoon A] (jurist bij [eiseres] ), [persoon B] (werkzaam bij Atradius Crédito y Caución S.A.) en [vertegenwoordiger] (administrateur bij [gedaagde] ).
2 De beoordeling
Wat is de kern?
[gedaagde] heeft een kredietverzekering afgesloten bij Atradius Crédito y Caución S.A. (hierna: de verzekeraar). Nadat [gedaagde] vorderingen op twee debiteuren bij de verzekeraar had aangemeld, heeft de verzekeraar deze vorderingen ter incasso doorgeleid aan [eiseres] . [eiseres] heeft vervolgens ten aanzien van beide debiteuren incassowerkzaamheden verricht. [eiseres] heeft hiervoor in totaal € 9.053,55 in rekening gebracht bij [gedaagde] . [gedaagde] heeft niet betaald. [eiseres] eist in deze procedure betaling van dit bedrag met rente en incassokosten van € 1.358,03. [gedaagde] is het hier niet mee eens. Volgens haar hoeft zij ten aanzien van één van de debiteuren de incassokosten niet te betalen. Ook doet [gedaagde] voor de kosten ten aanzien van beide debiteuren een beroep op verrekening.
De kantonrechter oordeelt dat [eiseres] een deel van de kosten in rekening mocht brengen. [gedaagde] kan die kosten niet verrekenen en moet deze kosten daarom betalen. Dit wordt hierna toegelicht.
[gedaagde] moet € 1.923,38 aan [eiseres] betalen
[eiseres] heeft incassowerkzaamheden verricht ten aanzien van twee debiteuren van [gedaagde] : [debiteur 1] (hierna: [debiteur 1] ) en [debiteur 2] B.V. (hierna: [debiteur 2] ). [eiseres] stelt dat zij de kosten van die incassowerkzaamheden bij [gedaagde] in rekening kan brengen. Omdat [eiseres] zich beroept op de rechtsgevolgen van haar stellingen rusten de stelplicht en de bewijslast op haar (artikel 150 Rv).
Partijen zijn het erover eens dat [eiseres] de incassowerkzaamheden heeft uitgevoerd in opdracht van [gedaagde] en dat op die opdrachten de algemene voorwaarden van [eiseres] van toepassing zijn.
[eiseres] baseert de vorderingen ten aanzien van zowel [debiteur 1] als ten aanzien van [debiteur 2] op artikel 10.2 van haar algemene voorwaarden. In artikel 10.2 van de algemene voorwaarden staat:
“Kosten die door ons ingeschakelde Derde partijen gemaakt zijn, inclusief de kosten van juridische procedures, worden waar van toepassing aanvullend in rekening gebracht naast het incassotarief, onafhankelijk van het geboekte incassoresultaat voor zover u ons vooraf toestemming heeft gegeven Diensten te verrichten die deze kosten tot gevolg hebben. Wij kunnen een vooruitbetaling vragen voor deze kosten.”
Voor debiteur [debiteur 1] heeft [eiseres] een faillissementsaanvraag gedaan. Daarbij heeft zij andere partijen ingeschakeld. [gedaagde] heeft vooraf akkoord gegeven voor het maken van die kosten en zij is het ook eens met de hoogte van de factuur van € 1.623,38. Daarom moet [gedaagde] deze kosten betalen.
Voor debiteur [debiteur 2] heeft [eiseres] een aanmaning gestuurd en gebeld met [debiteur 2] . [debiteur 2] heeft daarna de hoofdsom betaald aan [gedaagde] . Op de vraag van [eiseres] of de debiteur de incassokosten nog moest betalen heeft [gedaagde] geantwoord dat de debiteur die kosten niet hoeft te betalen. [eiseres] heeft daarop aan [gedaagde] laten weten dat dit als consequentie heeft dat zij bij [gedaagde] de incassoprovisie in rekening zou gaan brengen. Daarna heeft [eiseres] een factuur gestuurd aan [gedaagde] ter hoogte van € 7.421,17.
[eiseres] is een professionele partij. Uitgangspunt is dat zij als opdrachtnemer voor het uitvoeren van werkzaamheden recht heeft op loon (artikel 7:405 lid 1 BW). [gedaagde] voert aan dat zij ervan uitging dat als [debiteur 2] de incassokosten niet zou betalen, [eiseres] die kosten niet bij haar in rekening zou brengen. [gedaagde] stelt hiermee in feite dat [eiseres] dan dus zou afzien van haar recht op loon. De bewijslast voor die stelling rust op [gedaagde] . Uit de ingediende documenten blijkt niet dat [eiseres] heeft afgezien van loon. [eiseres] heeft [gedaagde] er juist nog op gewezen dat als [debiteur 2] de incassokosten niet zou betalen, [gedaagde] deze zou moeten betalen. [gedaagde] moet dus loon betalen aan [eiseres] .
Het is wel de vraag op welk loon [gedaagde] recht heeft. De kantonrechter kan niet vaststellen dat partijen afspraken hebben gemaakt over de hoogte van het loon. Dat blijkt niet uit artikel 10.2 van de algemene voorwaarden waarnaar [eiseres] verwijst. Die bepaling ziet op kosten die in rekening worden gebracht naast het incassotarief. Wat dat incassotarief is, staat niet in de bepaling. [eiseres] heeft daarnaast verwezen naar een tarievenoverzicht dat wordt genoemd in artikel 10.1 van de algemene voorwaarden, maar zij heeft dat tarievenoverzicht niet als bijlage ingediend. Gezien de bewijslast die op haar rust, had het wel op haar weg gelegen om dat te doen.
[eiseres] stelt daarnaast dat zij een opdrachtbevestiging heeft gestuurd aan [gedaagde] waarin is vermeld wat de incassokosten voor debiteur [debiteur 2] zouden zijn. [eiseres] heeft een opdrachtbevestiging ingediend, maar daarin is niet vermeld wat de incassokosten zijn. Als [eiseres] daarnaast nog een andere opdrachtbevestiging heeft gestuurd had zij die opdrachtbevestiging als bijlage bij de stukken moeten voegen. Ook dat heeft zij niet gedaan. Daardoor heeft [eiseres] haar stelling onvoldoende onderbouwd en staat niet vast dat partijen hebben afgesproken dat [eiseres] voor de werkzaamheden € 7.421,17 in rekening kon brengen.
Als het loon niet blijkt uit afspraken tussen partijen, kan het loon op de gebruikelijke manier worden berekend, of kan een redelijk loon worden bepaald (artikel 7:405 lid 2 BW). In de ingediende documenten zijn geen aanknopingspunten te vinden voor de gebruikelijke manier van berekenen. Daarom moet de kantonrechter een redelijk loon vaststellen. Daarbij moet worden gekeken naar de aard en de omvang van de verrichte werkzaamheden en naar hetgeen in de desbetreffende branche in het algemeen gebruikelijk is. De omvang van de werkzaamheden kan zo nodig worden geschat.
[eiseres] heeft alleen gesteld dat zij een brief heeft gestuurd en heeft gebeld met [debiteur 2] . Zij heeft niet toegelicht hoeveel tijd zij daaraan heeft besteed en ook niet wat voor kosten zij hiervoor heeft moeten maken. Ook kan uit de ingediende documenten niet worden afgeleid wat in de branche gebruikelijk is. De kantonrechter schat dat [eiseres] twee uur heeft besteed aan het schrijven van de brief en het voeren van het telefoongesprek. Voor die werkzaamheden is volgens de kantonrechter een uurtarief van € 150,00 redelijk. Dat betekent dat [gedaagde] een redelijk loon van 2 x € 150,00 = € 300,00 verschuldigd is.
Daarmee komt de hoofdsom die [gedaagde] aan [eiseres] moet betalen op € 1.623,38 + € 300,00 = € 1.923,38.
[gedaagde] kan de kosten niet verrekenen
[gedaagde] stelt dat de verzekeraar nog uitkeringen aan haar moet doen onder de kredietverzekering en dat de kosten die zij aan [eiseres] moet betalen hiermee moeten worden verrekend. De kantonrechter oordeelt dat dit verweer niet slaagt. Verrekening is alleen mogelijk als het gaat om een vordering op dezelfde partij (artikel 6:127 lid 2 BW). De verzekeraar is een andere vennootschap en dus een andere partij dan [eiseres] . Daarom kan [gedaagde] geen beroep doen op verrekening.
[gedaagde] moet incassokosten van € 243,51 betalen
[eiseres] stelt dat [gedaagde] op grond van artikel 10.8 van de algemene voorwaarden de redelijk gemaakte buitengerechtelijke incassokosten moet vergoeden. In dat artikel staat dat de incassokosten 15% van de hoofdsom zijn. Omdat een hoofdsom van € 1.923,38 wordt toegewezen wijst de kantonrechter alleen de incassokosten over dat bedrag toe. Dit is in totaal € 288,51.
Dit betekent dat [gedaagde] in totaal € 1.923,38 + € 288,51= € 2.211,89 moet betalen aan [eiseres] .
[gedaagde] moet rente betalen
Volgens [eiseres] volgt uit artikel 10.8 van de algemene voorwaarden dat zij rente in rekening kan brengen van 1%-punt per maand vanaf de vervaldatum van de factuur. Zij stelt ook dat de vervaldatum van de factuur die ziet op debiteur [debiteur 1] 4 april 2025 is en van de factuur die ziet op [debiteur 2] 15 januari 2025. Omdat [gedaagde] niet heeft aangevoerd dat dit niet klopt, wordt de gevorderde rente toegewezen vanaf die data.
[gedaagde] moet een deel van de proceskosten betalen
De proceskosten komen deels voor rekening van [gedaagde] (artikel 237 Rv). Hoewel maar een deel van de vordering van [eiseres] is toegewezen, kan niet gezegd worden dat zij onterecht tot dagvaarding is overgegaan. De kantonrechter begroot de kosten die [gedaagde] aan [eiseres] moet betalen op € 122,35 aan dagvaardingskosten, € 385,00 aan griffierecht, € 253,00 aan salaris voor de gemachtigde (1 punt x € 253,00) en € 126,50 aan nakosten. Dat is in totaal € 886,85. Hier kan nog een bedrag bij komen als dit vonnis wordt betekend. De hoogte van het griffierecht past bij het deel van de eis dat is toegewezen. Het bedrag dat [eiseres] meer aan griffierecht heeft betaald hoeft [gedaagde] niet te betalen, omdat dat is gebaseerd op het deel van de eis dat is afgewezen. Die kosten waren dus onnodig.
Dit vonnis is uitvoerbaar bij voorraad
Dit vonnis wordt uitvoerbaar bij voorraad verklaard, omdat [eiseres] dat eist en [gedaagde] daar geen bezwaar tegen heeft gemaakt (artikel 233 Rv). Dat betekent dat het vonnis meteen mag worden uitgevoerd, ook als één van de partijen aan een hogere rechter vraagt om de zaak opnieuw te beoordelen.
3 De beslissing
De kantonrechter:
veroordeelt [gedaagde] om aan [eiseres] te betalen € 2.211,89 vermeerderd met rente van 1% per maand over € 1.623,38 vanaf 4 april 2025 tot de dag dat volledig is betaald en over € 300,00 vanaf 15 januari 2025 tot de dag dat volledig is betaald;
veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten, die aan de kant van [eiseres] worden begroot op € 886,85;
verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad;
wijst al het andere af.
Dit vonnis is gewezen door kantonrechter mr. I. van Drongelen en in het openbaar uitgesproken.
68254