Verzoek op grond van artikel 6:6:26 Sv tot kwijtschelding dan wel vermindering van betaling van…

Zittingsplaats Rotterdam

raadkamernummer : 22-024484

datum : 27 februari 2023

beslissing van de enkelvoudige raadkamer op het verzoek op grond van artikel 6:6:26 van het Wetboek van Strafvordering (Sv) van:

geboren op [geboortedatum] 1962 te [geboorteplaats] ( [geboorteland] ),

wonende te ( [postcode 1] ) [woonplaats] , aan de [adres 1] ,

voor deze zaak domicilie kiezende te ( [postcode 2] ) [plaats] , aan de [adres 2] ,

ten kantore van zijn advocaat mr. A.J.M. Vélu,

hierna te noemen: de veroordeelde.

Het gerechtshof Den Haag heeft aan de veroordeelde bij arrest van 16 mei 2012 een ontnemingsmaatregel opgelegd, inhoudende de verplichting tot betaling aan de Staat van

€ 203.662,59. Deze ontnemingsmaatregel is onherroepelijk geworden.

De veroordeelde heeft tot 27 oktober 2022, zijnde de datum van indiening van het verzoekschrift, een bedrag van € 4.525,29 betaald. Het openstaande bedrag van de ontnemingsmaatregel bedraagt hiermee € 199.137,10.

De rechtbank heeft op 27 februari 2023 het verzoek op de openbare zitting behandeld.

De rechtbank heeft de veroordeelde, de raadsman en de officier van justitie in raadkamer gehoord.

Namens de veroordeelde is aangevoerd dat veroordeelde een bijstandsuitkering ontvangt en zij daardoor weinig geld heeft om af te lossen. Veroordeelde houdt per maand € 16,09 over. De kans is groot dat als veroordeelde de schuld moet aflossen dit zal zorgen voor nieuwe schulden. Veroordeelde is 61 jaar, is de Nederlandse taal niet machtig, heeft geen opleiding gevolgd en heeft artrose. Gelet op het bovenstaande is het niet reëel dat veroordeelde een baan gaat vinden. Veroordeelde ontvangt 70 euro leefgeld per week.

De rechter kan ingevolge artikel 6:6:26 lid 1 Sv op schriftelijk en gemotiveerd verzoek van de veroordeelde het bij wege van een ontnemingsmaatregel vastgelegde bedrag verminderen of kwijtschelden. Veroordeelde moet wel aannemelijk maken niet meer over voldoende draagkracht te beschikken. Om in aanmerking te komen voor kwijtschelding dan wel vermindering van het opgelegde ontnemingsbedrag rust op de verzoeker dus de verplichting om gemotiveerd en met bewijsstukken onderbouwd aan te geven dat nu en – in dit geval van belang – de toekomst geen draagkracht aanwezig is om het te betalen bedrag te voldoen. Een structureel gebrek aan draagkracht kan onder andere worden aangetoond met behulp van bewijsstukken omtrent het inkomen en vermogen in combinatie met de arbeidsrechtelijke situatie van veroordeelde.

De rechtbank is van oordeel dat gekeken moet worden of en in hoeverre de veroordeelde draagkracht heeft om aan de haar opgelegde betalingsverplichting te voldoen en of zij er alles aan heeft gedaan om aan die betaling te voldoen. De veroordeelde heeft weliswaar een uitkering, maar de rechtbank deelt het standpunt dat door veroordeelde naar voren is gebracht, inhoudende dat voldoende aannemelijk is dat veroordeelde eenvoudigweg geen draagkracht heeft en, naar het zich laat aanzien, ook niet zal krijgen om de betalingsverplichting na te komen. Ter zitting is dit nader toegelicht en onderbouwd met een overzicht van maandelijkse inkomsten en uitgaven, waaruit blijkt dat de veroordeelde maandelijks een bedrag overhoudt van € 87,05. Omdat veroordeelde wel enige draagkracht heeft en de betalingsverplichting niet voor niets is opgelegd, acht de rechtbank gehele kwijtschelding van het bedrag op dit moment niet op zijn plaats. Wel zal de rechtbank het bedrag verminderen tot een bedrag van € 10.000,=. Het verzoek zal dus in zoverre worden toegewezen.

Deze beslissing is gegeven door

mr. W.M. Stolk, rechter,

in tegenwoordigheid van L.R. van Zaanen, griffier,

en in het openbaar uitgesproken op 27 februari 2023.