Jeugdstrafrecht. Vrijspraak poging tot doodslag en zware mishandeling. Bewezenverklaring poging tot zware…

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de primair ten laste gelegde poging tot doodslag, door [slachtoffer 1] (hierna: [slachtoffer 1] ) met kracht in zijn gezicht te schoppen. Op de camerabeelden is te zien dat [slachtoffer 1] na de schop direct buiten bewustzijn raakte. Gezien de plek waar [slachtoffer 1] is geraakt en de kracht van de schop is de officier van justitie van mening dat verdachte bewust de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat hij door zijn handelen [slachtoffer 1] zou doden. Dat verdachte zonder schoen en slechts eenmaal heeft geschopt, doet daar niet aan af. Dat verdachte werd uitgedaagd wordt niet ondersteund door de beelden.

Ook acht de officier van justitie feit 2 wettig en overtuigend bewezen. Verdachte heeft een grote bijdrage geleverd aan het geweld dat hij samen met zijn mededaders heeft gepleegd en waarvan [slachtoffer 1] , [slachtoffer 2] (hierna: [slachtoffer 2] ) en [slachtoffer 3] (hierna: [slachtoffer 3] ) slachtoffer zijn geworden.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging meent dat de rechtbank niet tot een bewezenverklaring van het primair ten laste gelegde feit kan komen. Er is geen sprake van (voorwaardelijk) opzet op het doden van [slachtoffer 1] . Verdachte heeft eenmaal en zonder schoen richting het hoofd van [slachtoffer 1] geschopt, maar de precieze richting en kracht is niet geheel te duiden. Voorts kan niet worden geconcludeerd dat deze schop van een zodanige kracht was dat sprake is van een naar algemene ervaringsregels aanmerkelijke kans op de dood. Daarnaast volgt uit de medische stukken niet dat het letsel van [slachtoffer 1] potentieel dodelijk was.

Ook het subsidiair ten laste gelegde feit kan niet wettig en overtuigend worden bewezen. Niet is voldaan aan de kwalificatie van zwaar lichamelijk letsel. Bij [slachtoffer 1] is geen sprake van complexe breuken en ook is nader medisch ingrijpen niet noodzakelijk geweest. De verdediging verzoekt dan ook om verdachte van de primair en subsidiair ten laste gelegde feiten vrij te spreken.

Voor wat betreft het meer subsidiair ten laste gelegde feit en feit 2 refereert de verdediging zich aan het oordeel van de rechtbank.

De bewezenverklaring

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte

Feit 1 meer subsidiair

op 30 augustus 2025 te Hulst , ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan [slachtoffer 1] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen (met kracht) tegen het gezicht van die [slachtoffer 1] heeft geschopt, terwijl die [slachtoffer 1] op de grond lag, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;

Feit 2

op 30 augustus 2025 te Hulst , openlijk, te weten, aan de Korte Nieuwstraat en/of de Steenstraat, in vereniging geweld heeft gepleegd tegen [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] en [slachtoffer 3] door

De rechtbank acht niet bewezen hetgeen meer of anders is ten laste gelegd. Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie vordert aan verdachte op te leggen een werkstraf van 160 uren en een jeugddetentie voor de duur van 137 dagen, met aftrek van voorarrest (die hij op 17 dagen berekent), waarvan 120 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. Bij zijn strafeis heeft de officier van justitie rekening gehouden met de aard en ernst van de feiten en de persoonlijke omstandigheden van verdachte. Als strafverzwarende factoren heeft hij meegewogen dat verdachte nog in een proeftijd liep en dat sprake is van recidive.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging verzoekt de rechtbank bij de strafoplegging rekening te houden met de persoonlijke omstandigheden van verdachte, het tijdsverloop, de impact van het voorarrest, het advies van de Raad voor de Kinderbescherming (hierna: de Raad) en de jeugdreclassering en het positieve verloop van de schorsingsperiode. De verdediging meent dat een onvoorwaardelijke jeugddetentie gelijk aan het voorarrest en daarnaast een (deels voorwaardelijke) werkstraf passend is, waarbij de raadsvrouw verzoekt om de strafeis van de officier van justitie te matigen zodat verdachte niet wordt overvraagd.

Het oordeel van de rechtbank

De aard en ernst van de feiten

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan een poging tot zware mishandeling door [slachtoffer 1] met kracht tegen het gezicht te schoppen, terwijl hij op de grond lag. Als gevolg daarvan heeft [slachtoffer 1] onder meer een gebroken kaak, een gebroken neus en tandletsel opgelopen. Daarnaast heeft verdachte zich samen met zijn mededaders schuldig gemaakt aan het openlijk in vereniging plegen van geweld tegen [slachtoffer 1] , [slachtoffer 2] en [slachtoffer 3] . Zij zijn door de verdachten (met kracht) geslagen en/of geschopt tegen het gezicht, het hoofd en/of het lichaam. Met zijn handelen heeft verdachte inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van de slachtoffers. Voor de slachtoffers is het een bedreigende en beangstigende situatie geweest die bovendien, zoals volgt uit de toelichtingen bij de verzoeken tot schadevergoeding, nog steeds voor gevoelens van angst en onveiligheid bij hen zorgt. Het handelen van verdachte getuigt van een gebrek aan respect voor de veiligheid van de slachtoffers, maar ook voor het gevoel van veiligheid in de maatschappij. Het geweldsincident heeft zich buiten op straat afgespeeld. Andere mensen zijn niets vermoedend geconfronteerd met geweld in wat voor hun een veilige omgeving moet zijn. De rechtbank neemt verdachte dit zeer kwalijk.

De rechtbank houdt verder rekening met de omstandigheid dat sprake is van eendaadse samenloop tussen de feiten 1 en 2.

De persoon van verdachte

De rechtbank heeft kennis genomen van het strafblad van verdachte van 10 september 2026, waaruit volgt dat hij tweemaal eerder is veroordeeld voor openlijke geweldpleging. Dit betekent dat sprake is van recidive. Daarnaast blijkt uit het strafblad dat verdachte ten tijde van het bewezenverklaarde in een proeftijd liep naar aanleiding van de uitspraak van de kinderrechter van 17 mei 2024. De rechtbank acht deze omstandigheden strafverzwarend.

Ook slaat de rechtbank acht op het rapport van de Raad voor de Kinderbescherming van 20 oktober 2026 dat over verdachte is opgemaakt en de toelichting en het advies van de vertegenwoordigster van de Raad tijdens de zitting. De Raad handhaaft het advies zoals weergegeven in haar rapport. Daaruit volgt dat de schorsingsperiode positief is verlopen. Verdachte heeft goed meegewerkt aan de begeleiding door de jeugdreclassering en het traject bij Stichting OpenDoor. Hierbij is aandacht besteed aan het vergroten van de vaardigheden van verdachte, bijvoorbeeld bij het omgaan met agressie en met voor hem moeilijke situaties. De Raad meent dat de inzet van de jeugdreclassering niet langer geïndiceerd is, omdat de door de jeugdreclasseerder en Stichting OpenDoor gestelde doelen zijn behaald. De Raad adviseert daarom om aan verdachte een deels voorwaardelijke werkstraf op te leggen onder de algemene voorwaarde dat hij tijdens zijn proeftijd geen strafbare feiten pleegt. De Raad acht een proeftijd van 1 jaar passend, mede gelet op de duur en het positieve verloop van de schorsingsperiode.

De bij verdachte betrokken jeugdreclasseerder heeft ook toegelicht dat de schorsingsperiode positief is verlopen. Verdachte is goed in contact geweest, is zijn afspraken nagekomen en heeft goed meegewerkt aan het traject bij Stichting OpenDoor. De jeugdreclasseerder heeft er vertrouwen in dat verdachte voortaan de voor hem moeilijke situaties anders zal benaderen. Ook zij meent dat de inzet van jeugdreclassering niet langer nodig is. De doelen zijn behaald.

Oplegging van de straf

Bij de strafoplegging neemt de rechtbank de hiervoor genoemde adviezen en omstandigheden in aanmerking. Ook let de rechtbank op de straffen die in soortgelijke zaken zijn opgelegd en de landelijke oriëntatiepunten voor straftoemeting van het LOVS voor minderjarigen. Gelet op de aard en de ernst van het bewezenverklaarde vindt de rechtbank een onvoorwaardelijke jeugddetentie passend en geboden. Alles afwegend zal zij de duur hiervan vaststellen op de tijd die verdachte al in voorarrest heeft gezeten. De rechtbank acht een terugkeer naar de jeugdgevangenis niet in zijn belang. Om te voorkomen dat verdachte zich (opnieuw) met het plegen van strafbare feiten zal bezig houden, zal de rechtbank daarnaast een voorwaardelijke jeugddetentie opleggen, maar zonder toezicht door de jeugdreclassering. Uit het Raadsrapport en de toelichting van de vertegenwoordigster van de Raad en de jeugdreclasseerder blijkt, zoals hierboven al is vermeld, dat de schorsingsperiode positief is verlopen. Verdachte heeft goed meegewerkt aan de begeleiding door de jeugdreclassering en het traject bij Stichting OpenDoor. Hij heeft zijn kansen met beide handen aangegrepen en zijn vaardigheden vergroot als het gaat om het omgaan met agressie en met voor hem moeilijke situaties. Gebleken is dat de door de jeugdreclasseerder en Stichting OpenDoor gestelde doelen zijn behaald en dat het traject bij Stichting OpenDoor inmiddels positief is afgerond. Met de Raad en de jeugdreclasseerder is de rechtbank daarom van oordeel dat de inzet van de jeugdreclassering niet langer noodzakelijk is. Om verder recht te doen aan de ernst van de feiten, ziet de rechtbank reden om verdachte ook een werkstraf op te leggen. Bij de bepaling van de hoogte hiervan betrekt de rechtbank in het nadeel van verdachte dat verdachte de feiten tijdens zijn proeftijd heeft gepleegd en dat sprake is van recidive. Aan de andere kant houdt de rechtbank er rekening mee dat verdachte een zinvolle vrijetijds- en dagbesteding heeft. Hij werkt fulltime en de rechtbank wil voorkomen dat verdachte wordt overvraagd. De rechtbank neemt verder in overweging dat de officier van justitie bij zijn strafeis onder feit 1 is uitgegaan van een bewezenverklaring van een poging tot doodslag. Omdat de rechtbank tot een bewezenverklaring van een poging tot zware mishandeling is gekomen, legt zij een lagere voorwaardelijke jeugddetentie en werkstraf op dan is gevorderd.

Alles overwegend is de rechtbank van oordeel dat 60 dagen jeugddetentie, met aftrek van het voorarrest welke de rechtbank op 17 dagen begroot, waarvan 43 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren, en daarnaast een werkstraf van 60 uren passend en geboden is. De rechtbank acht een proeftijd van 2 jaren passend, omdat verdachte tweemaal eerder voor openlijke geweldpleging strafrechtelijk is veroordeeld en ook om de kans op recidive zo ver als mogelijk in te perken. Aan de voorwaardelijke straf zal de rechtbank de algemene voorwaarde verbinden dat verdachte zich voor het einde van de proeftijd niet schuldig maakt aan een strafbaar feit.

Voorlopige hechtenis

Gelet op het voorgaande zal de rechtbank het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis opheffen.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht de gevorderde materiële schade voor toewijzing vatbaar met uitzondering van de schadepost “inkomstenverlies”. Hij vindt dat die schadepost onvoldoende is onderbouwd. De gevorderde immateriële schade acht hij in zijn geheel voor toewijzing vatbaar, subsidiair een hoog gedeelte daarvan. Hij vordert om de toe te wijzen schadevergoeding hoofdelijk op te leggen, te vermeerderen met de wettelijke rente en de schadevergoedingsmaatregel toe te passen.

Het standpunt van de verdediging

Ten aanzien van de immateriële schade verzoekt de verdediging om het gevorderde schadebedrag te matigen. Voor wat betreft de materiële schade refereert de verdediging zich ten aanzien van de reiskosten en de niet-vergoede medische kosten aan het oordeel van de rechtbank, met uitzondering van de kosten voor de periodieke controle op 28 november 2025 wegens het ontbreken van het causale verband en de factuur van € 675,- voor [bedrijf 1] , omdat dit bedrag aan de benadeelde is teruggestort. Voor de schadeposten “inkomstenverlies” en “beschadigd horloge” verzoekt de verdediging om de benadeelde partij niet-ontvankelijk te verklaren, omdat deze schadeposten onvoldoende zijn onderbouwd. Tot slot wordt verzocht om aansluiting te zoeken bij de bedragen aan schadevergoeding die zijn toegewezen in de zaken tegen de mededaders.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank heeft overwogen dat bewezen kan worden verklaard dat verdachte het onder feit 1 meer subsidiair ten laste gelegde en feit 2 heeft gepleegd. Dit betekent dat verdachte onrechtmatig tegenover [slachtoffer 1] heeft gehandeld en zijn schade moet vergoeden.

Materiële schade

Namens de benadeelde partij is een bedrag van € 3.361,05 aan materiële schade gevorderd, bestaande uit € 132,- aan reiskosten, € 2.400,67 aan niet-vergoede medische kosten,

€ 468,38 aan inkomstenverlies en € 360,- aan kosten voor een beschadigd horloge.

Deze schadepost bestaat uit € 385,- aan eigen risico, € 1.340,67 aan niet-vergoede tandartskosten volgens het CZ-overzicht en € 675,- aan niet-vergoede tandartskosten volgens de factuur van [bedrijf 2] .

De rechtbank zal de gevorderde schadebedragen van € 385,- aan eigen risico en

€ 1.340,67 aan niet-vergoede tandartskosten toewijzen, met uitzondering van de kosten voor de periodieke controle door de tandarts op 28 november 2025. De eerstgenoemde schadeposten zijn door de verdediging niet betwist en naar het oordeel van de rechtbank voldoende onderbouwd en staan in een voldoende rechtstreeks verband met het bewezenverklaarde handelen. Op basis van het CZ-overzicht begroot de rechtbank de kosten van de periodieke controle op 28 november 2025 op een bedrag van € 45,84 (€ 17,01 + € 28,83). Deze post is betwist en de rechtbank is van oordeel dat de causaliteit tussen de periodieke controle en het bewezenverklaarde onvoldoende is onderbouwd. Dit deel van de vordering zal de rechtbank dan ook afwijzen. Ook zal de rechtbank het gevorderde schadebedrag van € 675,- aan niet-vergoede tandartskosten afwijzen. De rechtbank constateert op grond van het dossier namelijk dat dit bedrag aan de benadeelde partij zou zijn teruggestort. Gelet op voorgaande acht de rechtbank de vordering voor een bedrag van € 1.679,83 toewijsbaar en zal zij het overige deel van de vordering afwijzen.

Immateriële schade

Namens de benadeelde partij is een bedrag van € 11.000,- aan immateriële schade gevorderd. De rechtbank acht de door het slachtoffer geleden immateriële schade toewijsbaar voor een bedrag van € 4.000,-, gelet op de onderbouwing van de vordering en de hoogte van de schadevergoedingen die in min of meer vergelijkbare gevallen zijn toegekend. De rechtbank is van oordeel dat deze schade in een voldoende rechtstreeks verband met het bewezenverklaarde handelen staat. Uit de toelichting op de vordering volgt namelijk dat de benadeelde als gevolg van het bewezenverklaarde handelen een gebroken kaak, een gebroken neus en tandletsel heeft opgelopen, dat hij paniekaanvallen en slaapproblemen had en dat hij angstig en alert is (geweest). De rechtbank acht het overige deel van deze schadepost onvoldoende onderbouwd en is van oordeel dat een verdere behandeling van dit deel van de vordering een onevenredige belasting van het strafgeding oplevert. Daarom zal de rechtbank de benadeelde partij voor het overige deel van de vordering niet-ontvankelijk verklaren. Dat deel van de vordering kan bij de burgerlijke rechter worden aangebracht.

Benadeelde partij [slachtoffer 2] (feit 2)

De benadeelde partij [slachtoffer 2] heeft een vordering tot schadevergoeding ingediend van

€ 2.558,90. Dit bedrag bestaat uit € 558,90 aan materiële schade en € 2.000,- aan immateriële schade. Daarnaast wordt de wettelijke rente gevorderd en wordt verzocht de schadevergoedingsmaatregel op te leggen. Verder wordt verzocht om uit te gaan van hoofdelijke aansprakelijkheid.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht de gevorderde materiële en immateriële schade voor toewijzing vatbaar. Hij vordert om de toe te wijzen schadevergoeding hoofdelijk op te leggen, te vermeerderen met de wettelijke rente en de schadevergoedingsmaatregel op te leggen.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging stelt dat de gevorderde immateriële schadevergoeding aan de hoge kant is en verzoekt om een schadebedrag van € 750,- toe te wijzen, gezien het relatief lichte letsel. Voor wat betreft de materiële schade meent de verdediging dat de schadepost “niet-vergoede tandartskosten” voor toewijzing vatbaar is. Ten aanzien van de schadepost “ketting” verzoekt de verdediging om de benadeelde partij niet-ontvankelijk te verklaren, omdat het causale verband niet eenvoudig vast te stellen is. Tot slot wordt verzocht om aansluiting te zoeken bij de bedragen aan schadevergoeding die zijn toegewezen in de zaken tegen de mededaders.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank heeft overwogen dat bewezen kan worden verklaard dat verdachte feit 2 heeft gepleegd. Dit betekent dat verdachte onrechtmatig tegenover [slachtoffer 2] heeft gehandeld en zijn schade moet vergoeden.

Materiële schade

Namens de benadeelde partij is een bedrag van € 558,90 aan materiële schade gevorderd, bestaande uit € 279,90 aan niet-vergoede tandartskosten en € 279,- voor een ketting.

Deze schadepost bestaat uit € 203,31 en € 47,76 voor de tandartsafspraken op 1 september en 7 oktober 2025 en € 28,83 voor de afspraak bij de orthodontist op 1 september 2025.

De rechtbank zal de niet-vergoede tandartskosten voor het bedrag van € 279,90 toewijzen, omdat deze schadepost door de verdediging niet is betwist. De schade is naar het oordeel van de rechtbank ook voldoende onderbouwd en staat in een voldoende rechtstreeks verband met het bewezenverklaarde handelen.

Immateriële schade

Namens de benadeelde partij is een bedrag van € 2.000,- aan immateriële schade gevorderd. De rechtbank acht de door het slachtoffer geleden immateriële schade toewijsbaar voor een bedrag van € 750,-, gelet op de onderbouwing van de vordering en de hoogte van de schadevergoedingen die in min of meer vergelijkbare gevallen zijn toegekend. De rechtbank is van oordeel dat deze schade in een voldoende rechtstreeks verband met het bewezenverklaarde handelen staat. Uit de toelichting op de vordering blijkt namelijk dat de benadeelde als gevolg van het bewezenverklaarde handelen een gezwollen voorhoofd en rode verkleuring op zijn hoofd en hals had, dat er stukjes van zijn voortanden waren afgebroken en dat hij tot op heden nachtmerries en gevoelens van angst en onveiligheid heeft. De rechtbank acht het overige deel van deze schadepost onvoldoende onderbouwd en is van oordeel dat een verdere behandeling van dit deel van de vordering een onevenredige belasting van het strafgeding oplevert. Daarom zal de rechtbank de benadeelde partij voor het overige deel van de vordering niet-ontvankelijk verklaren. Dat deel van de vordering kan bij de burgerlijke rechter worden aangebracht.

Benadeelde partijen [slachtoffer 1] (feit 1 en 2) en [slachtoffer 2] (feit 2)

Hoofdelijkheid

De rechtbank stelt vast dat verdachte de strafbare feiten samen met anderen heeft gepleegd en dat zij naar burgerlijk recht hoofdelijk aansprakelijk zijn voor de gehele schade. Daarom zal de rechtbank de vordering en de schadevergoedingsmaatregel voor beide benadeelden hoofdelijk toewijzen. Dit betekent dat verdachte niet meer hoeft te betalen voor zover het bedrag door één of meer mededaders is betaald, en andersom.

Wettelijke rente

Tevens zal de gevorderde wettelijke rente worden toegewezen vanaf het tijdstip waarop de feiten werden gepleegd, te weten 30 augustus 2025.

Schadevergoedingsmaatregel

De rechtbank zal ook de schadevergoedingsmaatregel opleggen tot betaling van de toegekende schadebedragen. Dit betekent dat het CJIB de inning zal verzorgen. De rechtbank zal geen vervangende gijzeling verbinden aan de schadevergoedingsmaatregel (aantal dagen: 0). De rechtbank houdt daarbij rekening met de landelijke afspraken die hierover zijn gemaakt voor jeugdzaken. Zij ziet geen aanleiding om daarvan in deze zaak af te wijken.

Kostenveroordeling

Ook zal de rechtbank verdachte veroordelen in de kosten die de benadeelde partijen tot aan deze uitspraak in verband met de vordering hebben gemaakt (omdat er geen proceskosten zijn gevorderd tot op heden begroot op nihil) en in de kosten die de benadeelde partijen ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog moeten maken.