Vrijspraak voor belaging. Niet voldaan de criteria voor stelselmatigheid. Benadeelde partij niet-ontvankelijk.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de ten laste gelegde belaging van [benadeelde] . Voor zover nodig gaat de rechtbank op het standpunt van de officier van justitie in onder het kopje ‘het oordeel van de rechtbank’.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging bepleit vrijspraak van verdachte van het tenlastegelegde. Op basis van het dossier ontbreekt de wederrechtelijkheid van het handelen, de stelselmatigheid in het contact én het inbreuk maken op iemands persoonlijke levenssfeer. Verdachte heeft daarbij dit ook nimmer gedaan met het oogmerk om aangeefster te dwingen iets te doen, niet te doen, te dulden en/of vrees aan te jagen.

Het oordeel van de rechtbank

Wat in het dagelijks taalgebruik ‘stalking’ wordt genoemd, heet in het Wetboek van Strafrecht (verder: Sr) ‘belaging’. Daarvan is sprake als een verdachte wederrechtelijk, stelselmatig en opzettelijk inbreuk maakt op de persoonlijke levenssfeer van een ander. Daarbij moet de verdachte het oogmerk hebben om die ander te dwingen iets te doen, niet te doen of te dulden dan wel vrees aan te jagen. Bij de beoordeling van de vraag of sprake is van belaging als bedoeld in artikel 285b, eerste lid, Sr zijn verschillende factoren van belang. Het gaat daarbij om de aard, de duur, de frequentie en de intensiteit van de gedragingen van de verdachte, de omstandigheden waaronder deze hebben plaatsgevonden en de invloed daarvan op het persoonlijk leven en de persoonlijke vrijheid van het slachtoffer.

De rechtbank stelt vast dat verdachte eerder is veroordeeld voor belaging van [benadeelde] , namelijk op 4 juni 2020. Bij die veroordeling is aan verdachte een contactverbod met o.a. [benadeelde] opgelegd alsmede een gebiedsverbod voor de straat waar [benadeelde] (destijds) woonde. Dat contact- en gebiedsverbod is op 1 juni 2025 geëindigd. Op 23 augustus 2025 heeft [benadeelde] opnieuw aangifte van belaging gedaan. Zij heeft hierover verklaard dat verdachte vanaf 1 juni 2025 bijna dagelijks bij haar in de straat is te zien. Ook heeft hij op 6 juni 2025 zijn auto pal voor haar deur geparkeerd, terwijl verdachte een paar straten verderop woont en daar een eigen parkeerplaats heeft. Hiervan zitten foto’s in het dossier. Verdachte heeft bekend dat hij zijn auto op 6 juni 2025 voor de deur van [benadeelde] heeft geparkeerd. Dit was eenmalig. Hij heeft verklaard dat de [straat] op zijn looproute naar het bos ligt en dat hij tot 7 juni 2025 via die route naar het bos is gegaan. Hij heeft ontkend verder in de [straat] te zijn geweest.

De rechtbank overweegt dat op basis van het dossier de vereiste stelselmatigheid niet kan worden vastgesteld. De bijna dagelijkse aanwezigheid van verdachte in de [straat] waarover [benadeelde] heeft verklaard, volgt niet uit het dossier. Het dossier bevat slechts foto’s van de geparkeerde auto van verdachte op één dag. Verder bevat het dossier geen beeldmateriaal van bijvoorbeeld de ringdeurbel van [benadeelde] waarop te zien is op welke momenten verdachte daar zou zijn geweest, terwijl [benadeelde] de ringdeurbel in ieder geval sinds 6 juni 2025 heeft. Ook ontbreekt het aan getuigen. Weliswaar heeft de dochter van [benadeelde] verklaard dat zij niet thuis wil zijn omdat verdachte dan langs de woning loopt, maar dat is onvoldoende concreet om de stelselmatigheid te kunnen onderbouwen. Tot slot kan, gelet op de uitgebreidere en genuanceerdere verklaring van verdachte ter zitting, uit zijn antwoord tijdens het politieverhoor “dat is mijn looproute naar het bos, daar loop ik al 25 jaar” niet de conclusie worden getrokken dat daarmee de aangifte van [benadeelde] wordt bevestigd, dat hij daar elke dag was. De belaging kan daarom niet wettig en overtuigend worden bewezen. Verdachte zal hiervan dan ook worden vrijgesproken.