Toekenning AOW, waarbij een korting is toegepast van 48% wegens (ruim) 24 niet-verzekerde jaren. Weigering…

2. Bij de aangevallen uitspraak is het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. Daarbij heeft de rechtbank overwogen dat appellant onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt dat hij gedurende meer periodes dan door de Svb is aangenomen, verzekerd is geweest op grond van de AOW. Niet is gebleken dat het besluit van 4 mei 2010 onjuist zou zijn.

3. In hoger beroep heeft appellant aangevoerd dat hij op grond van zijn werkzaamheden in Nederland recht heeft op een hoger pensioen. De Svb heeft ten onrechte geen onderzoek gedaan naar de door hem ingebrachte lijst van werkgevers.

4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.

Tussen partijen is in geschil of de Svb heeft mogen weigeren om terug te komen van het besluit van 4 mei 2010.

De aanvraag van appellant is een herhaalde aanvraag als bedoeld in artikel 4:6 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Bij uitspraak van 20 december 2016 (ECLI:NL:CRVB:2016:4872) heeft – ook – de Raad zijn rechtspraak over de toetsing door de bestuursrechter van besluiten op een herhaalde aanvraag of een verzoek om terug te komen van een besluit gewijzigd. In een geval als het voorliggende, waarin het bestuursorgaan toepassing geeft aan artikel 4:6, tweede lid, van de Awb, betekent dit dat de bestuursrechter aan de hand van de aangevoerde beroepsgronden toetst of het bestuursorgaan zich terecht, zorgvuldig voorbereid en deugdelijk gemotiveerd op het standpunt heeft gesteld dat er geen nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden zijn.

Met wat door appellant naar voren is gebracht en aan stukken is ingebracht, is niet voldaan aan het in artikel 4:6 van de Awb gestelde vereiste van “nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden”, nu deze argumenten naar voren hadden kunnen en moeten worden gebracht in de eerdere procedure tegen het besluit van 4 mei 2010. De Svb was derhalve wat betreft het verleden bevoegd om het verzoek om herziening onder verwijzing naar het besluit van 4 mei 2010 af te wijzen.

Wat betreft de periode vanaf de aanvraag van 10 februari 2015 wordt geoordeeld dat de enkele stelling van appellant, dat hij voor verschillende bij naam genoemde werkgevers heeft gewerkt, onvoldoende concreet is om te kunnen concluderen dat de in het besluit van 4 mei 2010 vermelde niet-verzekerde tijdvakken onjuist zouden zijn. Het ligt in het kader van een herhaalde aanvraag op de weg van appellant om concrete en verifieerbare gegevens aan te dragen die nopen tot nader onderzoek. Daarin is hij niet geslaagd. De rechtbank heeft dan ook terecht geoordeeld dat er geen aanleiding is om het besluit van 4 mei 2010 onjuist te achten.

Uit 4.1 tot en met 4.4 volgt dat het hoger beroep niet slaagt en dat de aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.

Deze uitspraak is gedaan door T.L. de Vries, in tegenwoordigheid van H. Achtot als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 22 december 2017.

(getekend) T.L. de Vries

(getekend) H. Achtot

Tegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na de datum van verzending beroep in cassatie instellen bij de Hoge Raad der Nederlanden (Postbus 20303, 2500 EH

’s-Gravenhage) ter zake van schending of verkeerde toepassing van bepalingen over het begrip verzekerde.