Stage. Fictieve dienstbetrekking. Loonbegrip. Evenredigheid. Het Uwv heeft de verhouding tussen appellant en…

Centrale Raad van Beroep

Enkelvoudige kamer

Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Limburg van 8 januari 2026, 25/386 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

[appellant] te [woonplaats] (appellant)

de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

Datum uitspraak: 29 oktober 2026

In deze zaak heeft het Uwv het dagloon van de per 29 november 2024 aan appellant toegekende WIA-uitkering vastgesteld op € 30,54. Bij de berekening van het dagloon heeft het Uwv onder andere rekening gehouden met een door appellant ontvangen stagevergoeding. Appellant is van mening dat deze stagevergoeding niet kan worden aangemerkt als sv-loon en daarom niet bij de berekening van zijn dagloon moet worden betrokken. Daarnaast stelt appellant dat strikte toepassing van de dagloonregels in zijn geval leidt tot een onevenredige uitkomst. De Raad volgt appellant hierin niet en komt tot het oordeel dat het Uwv het dagloon juist heeft berekend.

Namens appellant heeft mr. P.H.A. Brauer, advocaat, hoger beroep ingesteld.

Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.

Appellant heeft nadere stukken ingediend.

De meervoudige kamer heeft de zaak verwezen naar een enkelvoudige kamer.

De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 7 oktober 2026. Appellant is verschenen, bijgestaan door mr. Brauer. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. M.J.H.H. Fuchs.

Appellant heeft vanaf 15 november 2022 gewerkt als [werkgever 1] (werkgever 1). Op 2 december 2022 heeft hij zich ziekgemeld. Na afloop van de voorgeschreven wachttijd heeft het Uwv bij besluit van 2 oktober 2024 een WGA-loonaanvullingsuitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) aan appellant toegekend met ingang van 29 november 2024. Het WIA-dagloon is hierbij (na indexering) vastgesteld op € 30,54. Voor de berekening van het dagloon is het Uwv uitgegaan van het loon dat appellant in de periode van 7 februari 2022 tot en met 30 november 2022 heeft genoten. Dit betreft naast het loon uit het dienstverband met werkgever 1 ook de inkomsten die appellant over de periode van 7 februari 2022 tot en met 16 juni 2022 heeft gehad uit een stage bij Blue Tea B.V. (werkgever 2).

Bij beslissing op bezwaar van 27 januari 2025 (bestreden besluit) heeft het Uwv het hiertegen door appellant gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.

2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard en daarmee het bestreden besluit in stand gelaten. Hiertoe heeft de rechtbank – kort samengevat – overwogen dat het Uwv de verhouding tussen appellant en werkgever 2 terecht heeft aangemerkt als een zogenoemde fictieve dienstbetrekking en de stagevergoeding terecht heeft aangemerkt als sv-loon en heeft meegeteld voor de berekening van het WIA-dagloon. Voor zover door appellant een beroep is gedaan op het evenredigheidsbeginsel heeft de rechtbank geoordeeld dat de door appellant gestelde omstandigheden niet leiden tot de conclusie dat het bestreden besluit voor hem onredelijk bezwarend is.

3. Appellant is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Hij heeft in hoger beroep zijn standpunt, dat de stagevergoeding ten onrechte is meegenomen bij de berekening van het WIA-dagloon, herhaald. Appellant heeft er in dit verband op gewezen dat op de loonstroken van werkgever 2 staat dat het uurloon € 0,- was en dat hij niet verzekerd was voor de Wet WIA en de Werkloosheidswet (WW). Hij hoefde geen productieve arbeid te verrichten in het bedrijf maar was bezig met zijn studie. De vergoeding van € 350,- bruto per maand die appellant tijdens zijn stage ontving, moet volgens hem worden gezien als een onkostenvergoeding. Appellant is verder van mening dat de rechtbank zijn beroep op het evenredigheidsbeginsel ten onrechte heeft verworpen. Zijn WIA-uitkering wordt blijvend beïnvloed doordat hij korte tijd stage heeft gelopen en daarvoor een vergoeding heeft ontvangen, terwijl deze vergoeding niet in verhouding staat tot het loon dat hij had op het moment dat hij ziek werd. In feite is appellant zijn arbeidscarrière pas gestart bij werkgever 1 en daarom zou het dagloon van zijn WIA-uitkering uitsluitend moeten worden gebaseerd op het inkomen dat hij had bij deze werkgever, zoals ook is gebeurd bij de uitkering op grond van de Ziektewet die hij voorafgaand aan de WIA-uitkering heeft ontvangen.

4. Het Uwv heeft verzocht om de aangevallen uitspraak te bevestigen.

De stagevergoeding

In artikel 14 van het Dagloonbesluit werknemersverzekeringen (Dagloonbesluit) staat dat onder loon wordt verstaan loon in de zin van artikel 16 van de Wet financiering sociale verzekeringen, dat op zijn beurt verwijst naar de Wet op de loonbelasting 1964 (Wet LB 1964). Op grond van artikel 10 in samenhang met artikel 3, eerste lid, aanhef en onder e, van de Wet LB 1964 wordt als (fictieve) dienstbetrekking beschouwd de arbeidsverhouding van degene die werkzaam is om vakbekwaamheid te verwerven, onder wie mede wordt begrepen degene, die als leerling van een instelling van onderwijs praktisch werkzaam is, alsmede degene, die aan een bedrijfsschool opleiding ontvangt, een en ander indien een beloning wordt genoten, die niet uitsluitend bestaat uit het ontvangen van onderricht.

Net als de rechtbank is de Raad van oordeel dat het Uwv de verhouding tussen appellant en werkgever 2 terecht heeft aangemerkt als een fictieve dienstbetrekking en de stagevergoeding terecht heeft meegenomen bij de berekening van het WIA-dagloon. In artikel 2 van de stageovereenkomst staat dat appellant door werkgever 2 in de gelegenheid wordt gesteld om werkervaring op te doen. Hij werd, bij een werkweek van 40 uur per week, geacht werkzaam te zijn van 8:30 tot 17:00 uur en een half uur per dag te pauzeren. De vergoeding bedroeg € 350,- bruto per maand bij een fulltime stage. Hierbij is vermeld dat verrekening plaatsvindt op basis van het aantal gewerkte uren per week. Voor het standpunt van appellant dat de vergoeding moet worden gezien als een onkostenvergoeding, zijn geen aanknopingspunten te vinden in het dossier. Dat appellant tijdens zijn stage niet verzekerd was voor de Wet WIA en de WW, betekent niet dat de vergoeding die hij daarvoor heeft ontvangen niet kan worden meegeteld bij de berekening van het WIAdagloon. Zoals is overwogen in 5.1, verwijst het Dagloonbesluit voor het loonbegrip (uiteindelijk) naar de Wet LB 1964. De stagevergoeding van appellant is loon in de zin van de Wet LB 1964 en telt daarom mee voor de berekening van het WIA-dagloon. De verwijzing door appellant tijdens de zitting naar een uitspraak van de rechtbank ZeelandWest-Brabant van 14 februari 2024, waarin staat dat het Uwv in die zaak heeft gesteld dat de betrokkene in haar stageperiode niet verzekerd was voor werknemersverzekeringen en dit betekent dat de stage-inkomsten niet als sv-loon kunnen worden aangemerkt, leidt niet tot een ander oordeel.

Met het bestreden besluit heeft het Uwv toepassing gegeven aan artikel 16, eerste lid, van het Dagloonbesluit. Bij een gebonden bevoegdheid heeft op het niveau van het algemeen verbindend voorschrift al een belangenafweging in algemene zin plaatsgevonden. De uitkomst daarvan is neergelegd in de voorwaarden voor de uitoefening van die bevoegdheid. Daarmee is in beginsel ook de evenredigheid van het besluit gegeven. Het te nemen besluit volgt namelijk uit het wel of niet vervuld zijn van de toepassingsvoorwaarden en het bestuursorgaan hoeft daarbij geen belangenafweging te maken. Toch kunnen er bijzondere omstandigheden zijn die maken dat in een voorliggend geval toepassing van het algemeen verbindend voorschrift voor een of meer belanghebbenden zozeer in strijd komt met het evenredigheidsbeginsel dat die toepassing achterwege moet blijven. Dit is het geval als er bijzondere omstandigheden zijn die maken dat toepassing van het algemeen verbindend voorschrift in het voorliggende geval tot een onevenredige uitkomst leidt. Het gaat daarbij alleen nog om de evenwichtigheid.

De rechtbank heeft terecht geoordeeld dat de door appellant gestelde bijzondere omstandigheden niet leiden tot de conclusie dat het bestreden besluit voor hem tot een onevenredige uitkomst leidt. Zoals de Raad al eerder heeft overwogen, volgt de referteperiode voor de vaststelling van het dagloon dwingend uit artikel 13, eerste lid, van de Wet WIA en artikel 13, eerste lid, van het Dagloonbesluit. Uit deze regeling van de referteperiode volgt dat voor de vaststelling van het welvaartsniveau niet bepalend is het loon dat werd genoten op het moment van intreden van het verzekerde risico, maar het loon dat daadwerkelijk is genoten tijdens de gehele referteperiode (historisch dagloon). Hieraan is inherent dat periodes waarin minder loon is ontvangen tijdens de referteperiode, een negatieve invloed hebben op de hoogte van het dagloon. De besluitgever heeft hiermee rekening gehouden en maakt daarbij geen onderscheid naar de reden waarom in een periode minder loon is ontvangen. In het geval van appellant wordt de hoogte van het dagloon veroorzaakt door de omstandigheden dat het loon dat hij tijdens de stageperiode heeft ontvangen aanmerkelijk lager was dan het loon dat hij heeft verdiend bij werkgever 1 en dat hij relatief kort na de indiensttreding bij werkgever 1 ziek is geworden. Dit is een bewust en voorzien gevolg van de systematiek van het historisch dagloon.

Het hoger beroep slaagt dus niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd. Dit betekent dat de vaststelling van het WIA-dagloon op € 30,54 in stand blijft.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.

Deze uitspraak is gedaan door H.G. Rottier, in tegenwoordigheid van L. van Beelen als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 29 oktober 2026.

Tegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na de datum van verzending beroep in cassatie instellen bij de Hoge Raad der Nederlanden (Postbus 20303, 2500 EH Den Haag) ter zake van schending of verkeerde toepassing van bepalingen over de begrippen dienstbetrekking en loon.

Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wettelijke regels

Artikel 12, eerste lid, van de Wet WIA:

In deze wet en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan onder:

Artikel 13 van de Wet WIA:

Artikel 16, eerste lid, van de Wet financiering sociale verzekeringen:
Voor de toepassing van dit hoofdstuk wordt onder loon verstaan het loon en de gage overeenkomstig de Wet op de loonbelasting 1964.

Artikel 3, eerste lid, van de Wet LB 1964:

Artikel 10, eerste lid, van de Wet LB 1964:

Loon is al hetgeen uit een dienstbetrekking of een vroegere dienstbetrekking wordt genoten, daaronder mede begrepen hetgeen wordt vergoed of verstrekt in het kader van de dienstbetrekking.

Artikel 14 van het Dagloonbesluit werknemersverzekeringen

Onder loon wordt in dit hoofdstuk verstaan loon in de zin van artikel 16 van de Wfsv met dien verstande dat niet onder loon wordt begrepen:

Artikel 16 van het Dagloonbesluit werknemersverzekeringen

(A – B + C) / D

waarbij:

A staat voor het loon dat de werknemer in de referteperiode heeft genoten bij alle werkgevers;

B staat voor de bedragen aan vakantiebijslag die in de referteperiode als loon zijn uitbetaald ten laste van een opgebouwd bedrag en de bedragen die in die periode als loon zijn uitbetaald ten laste van een arbeidsvoorwaardenbedrag;

C staat voor de in de referteperiode opgebouwde bedragen ten behoeve van vakantiebijslag dan wel ten behoeve van een arbeidsvoorwaardenbedrag; en

D staat voor 261.

(…)

Artikel 18, eerste lid, van het Dagloonbesluit werknemersverzekeringen:

Het dagloon van de werknemer die vanaf de aanvang van de referteperiode tot en met de laatste dag van het eerste volledige aangiftetijdvak van dat jaar geen loon als bedoeld in artikel 14 of 15 heeft genoten, wordt vastgesteld door bij de toepassing van artikel 16, eerste lid, ‘261’ te vervangen door: het aantal dagloondagen vanaf en met inbegrip van de dag waarop de dienstbetrekking is aangevangen tot en met de laatste dag van de referteperiode.