Weigering Wajong-uitkering toe te kennen. Appellante vindt dat zij duurzaam niet over arbeidsvermogen…

Centrale Raad van Beroep

Enkelvoudige kamer

Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Oost-Brabant van

14 juli 2025, 24/4022 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

[appellante] te [woonplaats] (appellante)

de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

Datum uitspraak: 28 oktober 2026

Het gaat in deze zaak over de vraag of het Uwv terecht heeft geweigerd appellante een uitkering op grond van de Wajong toe te kennen. Appellante vindt dat zij (duurzaam) niet over arbeidsvermogen beschikt en om die reden als jonggehandicapte had moeten worden aangemerkt. De Raad volgt dit standpunt niet en komt tot het oordeel dat het Uwv terecht heeft geweigerd appellante een Wajong-uitkering toe te kennen.

Appellante heeft hoger beroep ingesteld. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.

De meervoudige kamer heeft de zaak verwezen naar een enkelvoudige kamer.

De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 16 september 2026. Appellante is verschenen en bijgestaan door haar moeder. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. J.W. van Schaik.

1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang.

Appellante, geboren op [geboortedatum] 1999, heeft met een door het Uwv op 7 april 2023 ontvangen formulier een aanvraag ingediend voor een uitkering op grond van de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten (Wajong). Daarbij is vermeld dat appellante onder meer lijdt aan common-variable immunodeficiency (CVID) en zwanenhalsvingers. Het Uwv heeft vervolgens een verzekeringsgeneeskundig en arbeidskundig onderzoek verricht, waarna geconcludeerd is dat appellante weliswaar nu geen arbeidsvermogen heeft, maar dat deze situatie niet duurzaam is. Met een besluit van 4 augustus 2023 heeft het Uwv vervolgens geweigerd appellante een Wajong-uitkering toe te kennen.

Bij besluit van 23 oktober 2023 (bestreden besluit) heeft het Uwv het hiertegen door appellante gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Het Uwv heeft zich op het standpunt gesteld dat appellante arbeidsvermogen heeft. Hieraan liggen rapporten van een verzekeringsarts bezwaar en beroep en een arbeidsdeskundige bezwaar en beroep ten grondslag.

De rechtbank heeft het oordeel van het Uwv gevolgd dat appellante een taak kan uitvoeren in een arbeidsorganisatie. De arbeidsdeskundige heeft in het rapport van 3 augustus 2023 overwogen dat de geselecteerde taak voor appellante geschikt is en bij haar opleidingsniveau (MBO-2, VMBO-basis) past. Appellante heeft eerder een uitkering aangevraagd op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (WIA). Op het formulier voor de WIA-aanvraag heeft eiseres aangegeven dat ze geen typevaardigheden en geen computervaardigheid heeft, maar volgens de taakbeschrijving wordt dat ook niet vereist. Het gaat om routinematige en eenvoudige werkzaamheden, die daarom haalbaar zijn voor eiseres. Appellante kan haar telefoon bedienen en volgens de arbeidsdeskundige is dat vergelijkbaar met de handelingen die ze voor deze taak moet uitvoeren. Ook de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep vindt, zoals uiteengezet in het rapport van 21 oktober 2024, dat deze taak geschikt is voor appellante. Zij is niet beperkt geacht ten aanzien van het bedienen van een toetsenbord en muis. In de taak is er ook geen zeer intensief gebruik van de vingers en handen. De rechtbank heeft vastgesteld dat uit het overleg tussen de verzekeringsarts en arbeidsdeskundige naar voren is gekomen dat de taak passend is bij de handbeperkingen van appellante.

De rechtbank heeft het oordeel van de verzekeringsartsen gevolgd dat appellante vier uur per dag belastbaar is en één uur aaneengesloten kan werken. De verzekeringsarts heeft in zijn rapport van 1 augustus 2023 gesteld dat het aannemelijk is dat appellante op energetisch gebied beperkingen heeft in verband met haar CVID, een zeldzame ziekte waarbij het afweersysteem niet goed antistoffen kan maken. Dat maakt haar beperkt voor werken laat in de avond en in de nacht, maar zij is in ieder geval vier uur per dag en vijf dagen per week belastbaar. De verzekeringsarts bezwaar en beroep sluit zich hierbij aan in het rapport van 4 oktober 2024. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft ook het dagverhaal van appellante bij de beoordeling betrokken. Hieruit blijkt volgens hem dat er sprake is van een verhoogde recuperatiebehoefte, maar niet dat sprake is van een structurele en sterk verhoogde slaapbehoefte gedurende de dag. Er is daarom geen medische noodzaak voor een grotere beperking in de duurbelastbaarheid.

Dat appellante energetisch beperkt is, staat volgens de rechtbank niet ter discussie. De rechtbank wil aannemen dat appellante naast 11-12 uur nachtrust ook overdag veel tijd rustend doorbrengt (op de bank), maar dat dit laatste medisch noodzakelijk is, is op geen enkele manier aannemelijk geworden en blijkt ook niet uit het verslag van psycholoog Van den Heuvel. Appellante heeft er nog op gewezen dat zij destijds na school ook vaak meteen naar bed ging, tot het avondeten, maar op de zitting heeft appellante gezegd dat zij in die periode wellicht ook werd overvraagd. Daarbij heeft de rechtbank ook overwogen dat volgens vaste rechtspraak de voorwaarde ‘ten minste vier uur per dag belastbaar zijn’ niet betekent dat de periode van ten minste vier uur per dag aaneengesloten hoeft te zijn. Appellante heeft er op de zitting nog op gewezen dat zij meer vermoeid is gebleven na het ondergaan van een narcose in maart 2024. Deze gebeurtenis valt echter buiten de beoordelingsperiode. De rechtbank kan dit laatste daarom niet betrekken bij de vraag of appellante recht heeft op een Wajong-uitkering.

De rechtbank heeft geconcludeerd dat het Uwv terecht heeft geoordeeld dat appellante arbeidsvermogen heeft en daarom geen recht op een Wajong-uitkering heeft.

Zij stelt zich, kort en zakelijk weergegeven, op het standpunt dat zij meer beperkt is dan het Uwv aanneemt. Appellante acht de verzekeringsarts en arbeidsdeskundige daarnaast niet voldoende deskundig om haar situatie te beoordelen. Appellante acht het onbegrijpelijk dat ze eerder in het kader van de WIA wel arbeidsongeschikt is geacht en er nu anders geoordeeld wordt, terwijl haar ziekte progressief is. Appellante heeft verzocht om inschakeling van een onafhankelijk deskundige.

5. De Raad beoordeelt aan de hand van wat appellante in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden, of de rechtbank het bestreden besluit over de weigering om een Wajong-uitkering toe te kennen terecht in stand heeft gelaten. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep niet slaagt. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Wat appellante in hoger beroep heeft aangevoerd, is in essentie een herhaling van de gronden in beroep. De rechtbank heeft deze gronden gemotiveerd besproken en overtuigend gemotiveerd waarom deze niet slagen. De Raad onderschrijft het oordeel van de rechtbank. Daaraan wordt het volgende toegevoegd.

Vastgesteld kan worden dat appellante door beide verzekeringsartsen psychisch en lichamelijk is onderzocht. Alle klachten van appellante zijn daarbij zorgvuldig in de oordeelsvorming betrokken en informatie van de behandelende sector is door de verzekeringsartsen meegewogen. Door de arbeidsdeskundigen is gemotiveerd toegelicht dat appellante beschikt over basale werknemersvaardigheden en de geselecteerde taak kan uitvoeren in een arbeidsorganisatie.

Aangezien er geen reden is voor twijfel aan de beoordeling door het Uwv, wordt het verzoek om een onafhankelijke deskundige in te schakelen, afgewezen.

Dat appellante in het kader van de WIA in aanmerking is gekomen voor een uitkering, doet aan het voorgaande niet af. De WIA kent andere criteria voor de beoordeling van arbeidsmogelijkheden dan de Wajong, waardoor de conclusies die in het kader van de WIA over de arbeidsmogelijkheden van appellante zijn getrokken, niet zonder meer betekenen dat zij ook voor een Wajong-uitkering in aanmerking komt.

Het hoger beroep slaagt niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd. Dit betekent dat de weigering om een Wajong-uitkering toe te kennen in stand blijft.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.

Deze uitspraak is gedaan door F.M. Rijnbeek, in tegenwoordigheid van S.A.M. Schilder als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 28 oktober 2026.