Weigering WIA-uitkering toe te kennen. Geen toegenomen beperkingen uit dezelfde oorzaak binnen vijf jaar na 3…

Centrale Raad van Beroep

Enkelvoudige kamer

Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Gelderland van 13 augustus 2025, 24/1232 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

[appellante] te [woonplaats] (appellante)

de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

Datum uitspraak: 29 oktober 2026

Het gaat in deze zaak over de vraag of het Uwv terecht aan appellante geen WIA-uitkering heeft toegekend, omdat bij appellante geen sprake is van toegenomen beperkingen uit dezelfde ziekteoorzaak binnen vijf jaar na 3 augustus 2011 in de zin van artikel 55, eerste lid, aanhef en onder b, van de Wet WIA. Volgens appellante heeft zij meer (medische) beperkingen, dan het Uwv heeft aangenomen. De Raad volgt dit standpunt niet en komt tot het oordeel dat het Uwv terecht geen WIA-uitkering heeft toegekend.

Appellante heeft hoger beroep ingesteld. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.

De meervoudige kamer heeft de zaak verwezen naar een enkelvoudige kamer.

De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 7 oktober 2026. Appellante is via beeldbellen verschenen. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. L.M.C.M. Levels.

1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang.

Appellante heeft voor het laatst gewerkt als muziektherapeute (begeleider B) voor 24 uur per week. Op 5 augustus 2009 heeft zij zich ziekgemeld. Na afloop van de voorgeschreven wachttijd heeft het Uwv geweigerd appellante met ingang van 3 augustus 2011 een WGA-uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) toe te kennen, omdat de mate van haar arbeidsongeschiktheid minder dan 35% is. Dit besluit is na beroep in stand gebleven (uitspraak van de rechtbank van 12 februari 2013, 12/2239). Appellante heeft geen hoger beroep ingesteld.

Appellante heeft zich op 16 juni 2023 bij het Uwv gemeld met toegenomen klachten vanaf 2014. Na dossieronderzoek door een verzekeringsarts heeft het Uwv bij besluit van 16 augustus 2023 geweigerd appellante een WIA-uitkering toe te kennen.

Bij besluit van 18 januari 2024 (bestreden besluit) heeft het Uwv het hiertegen door appellante gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Hieraan ligt een rapport van een verzekeringsarts bezwaar en beroep ten grondslag. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft geconcludeerd dat geen sprake is van toename van beperkingen binnen vijf jaar na de arbeidsongeschiktheidsbeoordeling per 3 augustus 2011.

Onder verwijzing naar de rechtspraak van de Raad wordt appellante niet gevolgd in haar standpunt dat appellante ten onrechte niet is onderzocht door een verzekeringsarts op een spreekuur. Uit de rechtspraak volgt, dat als een betrokkene in de primaire fase niet is onderzocht door een verzekeringsarts, als uitgangspunt geldt dat in de bezwaarfase wel een spreekuurcontact met een verzekeringsarts moet hebben plaatsgevonden. Dit is in beginsel alleen anders als de verzekeringsarts bezwaar en beroep voldoende kan motiveren dat in het licht van de aard van de klachten en de beschikbare medische informatie, een spreekuurcontact geen toegevoegde waarde heeft. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep voldoende gemotiveerd dat het in de bezwaarfase niet noodzakelijk was om appellante in persoon te zien.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep in zijn rapport van 17 januari 2024 overtuigend gemotiveerd dat uit de in het dossier aanwezige medische stukken niet naar voren komt dat sprake is van een gewijzigde medische situatie die zou moeten leiden tot verdergaande psychische of lichamelijke beperkingen.

De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft het dossier bestudeerd. De informatie van de behandelende sector die door appellante is overgelegd is in de heroverweging betrokken, evenals het verslag van de hoorzitting en de reactie daarop. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft overwogen dat hij op basis van de medische stukken tot dezelfde conclusie komt als de verzekeringsarts. Hoewel er bij appellante ten tijde van einde wachttijd in 2011 duidelijk sprake was van psychische problematiek en ook in de vijf jaren nadien, zijn er geen aanwijzingen dat haar gezondheid binnen die jaren als gevolg van deze psychische problematiek is verslechterd en dat er daardoor meer beperkingen aan de orde waren. Appellante was bij einde wachttijd in 2011 al in behandeling voor psychische klachten. Daarna heeft zij nog jaren behandeling en begeleiding gehad. Deze behandeling en begeleiding zijn regelmatig bijgesteld. Dat laatste is op zich niet vreemd, nu er sprake is van complexe psychische problematiek waarbij verschillende diagnosen een rol spelen. Dat appellante destijds onder behandeling was, leidt dus niet zonder meer tot de conclusie dat er sprake is van toegenomen klachten. Dat zal moeten blijken uit het feit dat er in de brieven van behandelaren een toename van klachten wordt gerapporteerd of een dermate toename van intensiteit van de behandeling dat daardoor de belastbaarheid aannemelijk kan zijn afgenomen. Dit laatste blijkt echter niet uit de desbetreffende brieven. De uitgebreide brief van 20 augustus 2013 is opgesteld in het kader van het stellen van de diagnose en een behandelplan, maar er wordt nauwelijks iets gezegd over het beloop. De brieven afkomstig van de gemeente en Pluryn geven blijk van een redelijk functioneren. Zelfzorg, huishouden en regelen van financiën ging destijds relatief goed. Appellante ervaart nog wel somberheidsklachten en in zekere mate heeft zij moeilijkheden in de sociale omgang. Dit belemmert haar functioneren niet dermate dat dit bijvoorbeeld de uitvoering van huishoudelijk taken in de weg staat. Uit dit document kan dus evenmin worden geconcludeerd dat er rond die periode mogelijk een evidente toename van klachten (en beperkingen) is geweest. De brief van de psychotherapeut van 26 oktober 2015 besteedt expliciet aandacht aan het beloop sinds de aanvang van de behandeling bij hem. Hieruit volgen geen aanwijzingen van episodes van toegenomen klachten. Integendeel, feitelijk beschrijft de behandelaar dat appellante sinds de aanvang van de behandeling minder klachten is gaan ervaren en beter is gaan functioneren.

De rechtbank heeft geoordeeld dat de motivering van de verzekeringsarts bezwaar en beroep is gebaseerd op de beschikbare gegevens en goed is te volgen en consistent is. Appellante heeft weliswaar gesteld dat de situatie anders was en dat er wel sprake was van een toename van beperkingen sinds 2011, maar zij heeft dat niet met medische of andere stukken onderbouwd.

3. Appellante is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Appellante heeft herhaald dat zij niet is gezien door een verzekeringsarts bezwaar en beroep. Appellante heeft aangevoerd dat in de jaren 2011 tot en met 2016 haar dagelijks functioneren grotendeels werd bepaald door aanhoudende lichamelijke uitputting, ernstige incontinentie, beperkte mobiliteit en zelfzorg, psychische overbelasting en angstklachten als gevolg van de zwangerschapsgerelateerde klachten en foutieve behandeling en cognitieve problemen en overprikkeling. Zij was niet belastbaar voor werk en fysiek en psychisch niet in staat om zelfstandig een WIA-aanvraag in te dienen of tijdig beroep in te stellen. Pas vanaf 2014 kreeg appellante toegang tot intensieve begeleiding via Pluryn. Deze ondersteuning was noodzakelijk om structuur aan te brengen in haar dagelijks leven, basisadministratie te regelen en überhaupt in contact te komen met instanties. Ook kreeg zij in deze periode huishoudelijke en persoonlijke ondersteuning van gemiddeld 5 uur per week. Zonder deze hulp kon zij haar leven niet zelfstandig organiseren. Appellante heeft verwezen naar de psychologische rapporten van psycholoog Ulrich ter bevestiging dat zij in deze jaren kampte met ernstige overbelasting, cognitieve uitputting en emotionele instabiliteit.

4. Het Uwv heeft verzocht om de aangevallen uitspraak te bevestigen.

5. De Raad beoordeelt of de rechtbank terecht het bestreden besluit over de weigering van de WIA-uitkering in stand heeft gelaten aan de hand van wat appellante in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep niet slaagt. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Artikel 55, eerste lid, aanhef en onder b, van de Wet WIA (tekst zoals die luidde in de periode in geding) bepaalt dat als op de eerste dag na afloop van de wachttijd geen recht op een WGA-uitkering is ontstaan omdat de verzekerde op die dag niet gedeeltelijk arbeidsongeschikt is, alsnog recht op die uitkering ontstaat met ingang van de dag dat de verzekerde wel (gedeeltelijk) arbeidsongeschikt wordt, als hij op de dag hieraan voorafgaand minder dan 35% arbeidsongeschikt was en de (gedeeltelijke) arbeidsongeschiktheid voortkomt uit dezelfde oorzaak als die op grond waarvan hij gedurende de wachttijd ongeschikt was tot het verrichten van zijn arbeid. Op grond van het derde lid van dit artikel kan dit recht niet later ingaan dan vijf jaar na de in artikel 54, tweede lid, bedoelde dag.

Wat appellante in hoger beroep heeft aangevoerd is een herhaling van de gronden die zij al in beroep naar voren heeft gebracht. De rechtbank heeft de beroepsgronden afdoende besproken en met juistheid geoordeeld dat deze gronden niet slagen. De overwegingen die aan het oordeel van de rechtbank ten grondslag liggen, worden geheel onderschreven. Daaraan wordt het volgende toegevoegd.

Appellante heeft haar WIA-aanvraag laat ingediend, namelijk negen jaar na 2014. Daarmee is sprake van een zogenoemde laattijdige aanvraag. Volgens vaste rechtspraak moet, als daarvan sprake is, de omstandigheid dat door tijdsverloop de medische situatie niet meer verantwoord is vast te stellen, voor risico blijven van de degene die (alsnog) de late aanvraag doet. Zoals de verzekeringsarts bezwaar en beroep in het rapport van 17 januari 2024 terecht heeft opgemerkt is het aan appellante om medische gegevens in te brengen over de periode van vijf jaar na 3 augustus 2011. De conclusie van de verzekeringsarts bezwaar en beroep dat een spreekuurcontact ver na de te beoordelen periode geen toegevoegde waarde heeft kan in deze zaak worden gevolgd. In deze zaak is sprake van beoordeling van een (afgesloten) periode in het verleden, en deze beoordeling moet plaatsvinden op grond van beschikbare medische gegevens. Er is geen aanleiding om in deze zaak het achterwege laten van een spreekuur onzorgvuldig te achten.

De rechtbank heeft terecht geoordeeld dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep in het rapport van 17 januari 2024 inzichtelijk heeft gemotiveerd dat op grond van de beschikbare gegevens geen sprake is van een toename van ziekte (en beperkingen) uit dezelfde ziekteoorzaak binnen vijf jaar na 3 augustus 2011. Dat aan appellante huishoudelijke en persoonlijke ondersteuning is toegekend op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning, wil op zichzelf niet zeggen dat dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep haar beperkingen in die periode heeft onderschat.

Het hoger beroep slaagt dus niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd. Dit betekent dat de weigering om aan appellante een WIA-uitkering toe te kennen in stand blijft.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.

Deze uitspraak is gedaan door J.H. Ermers, in tegenwoordigheid van S.A.M. Schilder als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 29 oktober 2026.