Weigering WIA-uitkering toe te kennen omdat appellant minder dan 35% arbeidsongeschikt is. Zorgvuldig…

Centrale Raad van Beroep

Enkelvoudige kamer

Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 13 maart 2025, 24/5958 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

[appellant] te [woonplaats] (appellant)

de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

Datum uitspraak: 28 oktober 2026

Het gaat in deze zaak over de vraag of het Uwv appellant terecht per 18 augustus 2023 geen WIA-uitkering heeft toegekend, omdat hij minder dan 35% arbeidsongeschikt is. Appellant vindt dat hij meer (medische) beperkingen heeft dan het Uwv heeft aangenomen en de door de arbeidsdeskundige geselecteerde functies daarom niet kan vervullen. De Raad volgt dit standpunt niet en komt tot het oordeel dat het Uwv terecht geen WIA-uitkering heeft toegekend.

Namens appellant heeft mr. R. Küçükünal, advocaat, hoger beroep ingesteld. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.

De meervoudige kamer heeft de zaak verwezen naar een enkelvoudige kamer.

De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 16 september 20216. Voor appellant is mr. Küçükünal verschenen. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. M.C. Puister.

1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang.

Appellant heeft voor het laatst gewerkt als tuinbouwmedewerker tomaten voor 40 uur per week. Op 20 augustus 2021 heeft hij zich ziekgemeld met psychische klachten. Nadat appellant een aanvraag om een uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) had ingediend, heeft onderzoek plaatsgevonden door een verzekeringsarts en een arbeidsdeskundige van het Uwv. De verzekeringsarts heeft vastgesteld dat appellant bij het verrichten van werkzaamheden beperkingen heeft en die beperkingen neergelegd in een Functionele Mogelijkhedenlijst (FML) van 18 oktober 2023. Een arbeidsdeskundige heeft vastgesteld dat appellant niet meer geschikt is voor zijn laatste werk. De arbeidsdeskundige heeft vervolgens voor appellant functies geselecteerd. Het Uwv heeft bij besluit van 16 november 2023 geweigerd appellant met ingang van 18 augustus 2023 een WIA-uitkering toe te kennen, omdat hij minder dan 35% arbeidsongeschikt is.

Bij besluit van 25 juni 2024 (bestreden besluit) heeft het Uwv het hiertegen door appellant gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Hieraan liggen rapporten van een verzekeringsarts bezwaar en beroep en een arbeidsdeskundige bezwaar en beroep ten grondslag.

2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard en daarmee het bestreden besluit in stand gelaten. De rechtbank heeft geoordeeld dat de medische rapporten van de verzekeringsarts en verzekeringsarts bezwaar en beroep zorgvuldig tot stand zijn gekomen. De rechtbank is ook van oordeel dat er geen aanleiding is om te twijfelen aan vastgestelde belastbaarheid van appellant op de datum in geding. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft uiteengezet dat geen sprake is van een situatie van geen benutbare mogelijkheden omdat appellant niet voldoet aan de hiervoor geldende criteria. Ook heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep volgens de rechtbank voldoende gemotiveerd dat de stemmingsklachten die appellant heeft, inclusief het piekeren en de eenzaamheidsproblematiek, geen aanleiding geven om veel verdergaande psychische beperkingen aan te nemen dan in de FML van 18 oktober 2023 zijn vastgelegd. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft ook afdoende gemotiveerd waarom appellant niet in aanmerking komt voor een medische urenbeperking en waarom er geen reden is om op lichamelijk gebied beperkingen aan te nemen. Er zijn geen objectiveerbare afwijkingen vastgesteld die hiertoe aanleiding geven. De in beroep overgelegde medische informatie van Reset GGZ heeft niet tot een ander oordeel geleid omdat hierin geen nieuwe medische gegevens staan vermeld die relevant zijn voor de datum in geding. Met de verwoorde psychische klachten is bij het vaststellen van de beperkingen voldoende rekening gehouden. Tot slot is de rechtbank van oordeel dat de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep afdoende heeft gemotiveerd dat de geselecteerde functies passend zijn voor appellant.

3. Appellant is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens en heeft daartegen aangevoerd dat het door het Uwv uitgevoerde medisch onderzoek onzorgvuldig is geweest omdat er geen lichamelijk onderzoek heeft plaatsgevonden. Naast psychische klachten kampt appellant ook met lichamelijk klachten, die hij onder meer in de bezwaarfase kenbaar had gemaakt. Verder heeft appellant aangevoerd dat zijn beperkingen zijn onderschat. Volgens appellant hadden er meer beperkingen aangenomen moeten worden in de rubrieken persoonlijk en sociaal functioneren, dynamische handelingen, statische houdingen en ten aanzien van werktijden. Dit in verband met medicatie, vermoeidheid, slecht slapen door flashbacks en prikkelbaarheid. Appellant betwist dat PTSS niet bij hem is geconstateerd. Hij heeft ingrijpende gebeurtenissen meegemaakt, waaronder een scheiding, het leven zonder gezin en het hebben van een ernstig zieke zoon. Psychiater Jali heeft op 27 november 2023 deze klachten erkend. Er is onvoldoende rekening gehouden met dit rapport van Jali.

4. Het Uwv heeft verzocht om de aangevallen uitspraak te bevestigen.

5. De Raad beoordeelt aan de hand van wat appellant in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden, of de rechtbank het bestreden besluit over de weigering van de WIA-uitkering terecht in stand heeft gelaten. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep niet slaagt. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Op grond van artikel 5 van de Wet WIA bestaat recht op een WIA-uitkering als een betrokkene ten minste 35% arbeidsongeschikt is. De mate van arbeidsongeschiktheid wordt berekend door het loon dat een betrokkene in zijn laatste werk nog had kunnen verdienen, te vergelijken met het loon dat hij kan verdienen in passende functies. Deze beoordeling is gebaseerd op een verzekeringsgeneeskundig en een arbeidskundig onderzoek.

Wat appellant in hoger beroep heeft aangevoerd, vormt in essentie een herhaling van de gronden die hij in beroep heeft aangevoerd. De rechtbank heeft deze gronden uitvoerig besproken en overtuigend gemotiveerd waarom deze niet slagen. Het oordeel van de rechtbank en de daaraan ten grondslag gelegde overwegingen worden onderschreven. De Raad voegt daaraan het volgende toe.

De rechtbank heeft terecht geoordeeld dat het onderzoek van de artsen van het Uwv voldoende zorgvuldig is geweest. Het feit dat door de verzekeringsarts bezwaar en beroep geen lichamelijk onderzoek is verricht, betekent op zichzelf niet dat het medisch onderzoek onvoldoende zorgvuldig is geweest. De verzekeringsarts heeft appellant gezien op een spreekuur. Hierbij heeft wel een psychisch onderzoek plaatsgevonden, maar geen lichamelijk onderzoek omdat de psychische klachten bepalend waren. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft de hoorzitting bijgewoond en heeft beschreven dat er geen indicatie is voor een lichamelijk onderzoek omdat een anatomisch/somatisch substraat voor de lichamelijke klachten ontbreekt. Uit het verhaal van appellant en de beschikbare stukken is op te maken dat de klachten van hoofd, nek en schouders stressgerelateerde klachten zijn. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft daarmee voldoende gemotiveerd waarom van een lichamelijk onderzoek is afgezien.

De rechtbank heeft ook terecht geoordeeld dat het Uwv voldoende en inzichtelijk heeft gemotiveerd dat de geduide functies passend zijn voor appellant. Wat appellant heeft aangevoerd, geeft geen aanleiding voor het oordeel dat de geselecteerde functies in medisch opzicht voor hem niet geschikt zijn.

Het hoger beroep slaagt niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd. Dit betekent dat de weigering appellant een WIA-uitkering toe te kennen in stand blijft.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.

Deze uitspraak is gedaan door F.M. Rijnbeek, in tegenwoordigheid van S.A.M. Schilder als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 28 oktober 2026.