Civiel recht overig

Onrechtmatige publicatie? Publicatie over online gokindustrie in Curaçao. Artikel 8 EVRM, artikel 10 EVRM…

Gerecht in eerste aanleg van Curaçao, 2 november 2026

Zaakgegevens

Op 2 november 2026 heeft het Gerecht in eerste aanleg van Curaçao in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over civiel recht.

Datum uitspraak
2 november 2026
Datum publicatie
16 november 2026
Zaaknummer
CUR202504781
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:OGEAC:2026:216
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Onrechtmatige publicatie? Publicatie over online gokindustrie in Curaçao. Artikel 8 EVRM, artikel 10 EVRM. Afweging.

Uitspraak

GERECHT IN EERSTE AANLEG VAN CURAÇAO

Zaaknummer: CUR202504781

Vonnis van 2 november 2026

in de zaak van

1 [EISER 1],
wonende in Malta,
2. [EISER 2],
wonende in Curaçao,
3. IGA TRUST B.V.,
gevestigd in Curaçao,
eisers in conventie,

verweerders in reconventie,
gemachtigde: mr. R.A. Diaz,


tegen

[GEDAAGDE],

wonende in Curaçao,
gedaagde in conventie,

eiser in reconventie,
gemachtigde: mr. A.C. Small.

Partijen worden hierna [eiser 1], [eiser 2], IGA (of gezamenlijk: [eiser 1] c.s.) en [gedaagde] genoemd.

Inleiding

[gedaagde] is publicist. Hij publiceert onder andere over de online gokindustrie in Curaçao. Hij heeft aangifte gedaan tegen onder anderen [eiser 1] c.s. en daarover gepubliceerd. [eiser 1] c.s. willen dat [gedaagde] deze publicaties rectificeert, omdat die volgens hen onrechtmatig zijn. Het gerecht wijst deze vordering af. Aan de bescherming van het recht op vrijheid van meningsuiting van [gedaagde] komt in dit geval meer gewicht toe dan het recht op bescherming van de persoonlijke levenssfeer van [eiser 1] c.s. Aan de andere kant kan de vordering van [eiser 1] c.s. ook niet als een zogenoemde ‘SLAPP’ worden beschouwd. Daarom wordt de tegenvordering van [gedaagde] ook afgewezen.

1 Het procesverloop

1.1.

Het procesverloop blijkt uit:

  • het verzoekschrift van 28 november 2025, met producties;

  • de conclusie van antwoord, met producties;

  • de aanvullende producties van [eiser 1] c.s.;

  • de aanvullende producties van [gedaagde];

  • de mondelinge behandeling van 19 oktober 2026;

  • de pleitnotities van de beide gemachtigden.

1.2.

Vonnis is bepaald op vandaag.

2 De feiten

2.1. [

eiser 1] is een in Malta gevestigde ondernemer met activiteiten op het terrein van het bestuur van online gokbedrijven. Hij is onder andere eigenaar en bestuurder van de IGA Group, waarvan IGA onderdeel is.

2.2.

IGA is actief als trustkantoor ten behoeve van ondernemingen die online gokdiensten aanbieden.

2.3. [

eiser 2] is werkzaam bij IGA.

2.4. [

gedaagde] is financieel onderzoeker en docent economie. Hij treedt naar buiten als publicist en blogger en is ook politiek actief. Hij is op dit moment werkzaam als medewerker van een fractie in de Staten van Curaçao.

2.5.

Op 24 december 2024 hebben de Staten het wetsvoorstel voor de Landsverordening op de Kansspelen (LOK) aangenomen. Hieraan is een langdurig maatschappelijk debat vooraf gegaan over de wijze waarop de online gokdienstverlening in Curaçao functioneert en het toezicht dat daarop wordt gehouden. Publicaties daarover zijn enkele keren voorwerp geweest van gerechtelijke procedures. Het maatschappelijk debat duurt tot op de dag van vandaag voort.

2.6.

In een interview met [eiser 1] dat op 9 januari 2024 is gepubliceerd op de website van de IGA Group staat (onder de kop “IGA Group expands in Curaçao”) onder andere het volgende:

“In the run-up to the regulatory changes, one of the biggest worries most frequently mentioned by operators was that they’d now be required to immediately have a workforce physically present in Curaçao. How accurate is this? Turns out, [voornaam 1] [[eiser 1]] says, not accurate at all.

‘The regulations are actually very simple. Applications need to be submitted by a company with a Curaçao registered address and one local director. That’s all, there are no other requirements in terms of personnel or anything at the outset. Most applicants already fulfill these conditions, but some others will need to set them up.’

Once apllications are submitted, a provisional licence is issued within two months, following which you have six months to submit policies and procedures to receive a definitive licence.”

2.7.

In het kader van de behandeling van het voorstel voor de LOK in de Staten heeft op 23 februari 2024 een zogenoemde technische briefing in de Staten plaatsgevonden, waaraan behalve toenmalig minister van financiën [betrokkene 1] onder anderen ook [eiser 1] deelnam. Deze briefing werd live uitgezonden op televisie.

2.8.

Op 14 november 2024 heeft [gedaagde] aangifte gedaan van onder andere corruptie, oplichting en witwassen. De aangifte richt zich hoofdzakelijk tot minister [betrokkene 1] en zijn Maltese adviseur en zakenman M. [betrokkene 2], maar ook tegen [eiser 1]. Volgens de aangifte wordt [eiser 1] ervan beschuldigd

“in samenwerking met en met medeweten van de andere Betrokkenen in de Aangifte een juridisch ontoelaatbare zakelijke constructie te hebben gebruikt waardoor verschillende spelers zijn gedupeerd alsmede de Nederlandse en Spaanse toezichthouder voor de kansspelen. [eiser 1] stelde tijdens een interview dat het casino geen personeel hoeft aan te trekken, binnen twee maanden een voorlopige vergunning kan krijgen en dan alvast zes maanden kansspelen mag gaan aanbieden voordat het casino zijn procedures en beleid aan onze overheid verstrekt. Die praktijken hebben geleid tot claims en juridische complicaties voor het eiland. [eiser 1] stond aan het roer van BC.Game toen dit op 12 november 2024 failliet werd verklaard door het Gemeenschappelijk Hof.”

2.9. [

gedaagde] heeft aan deze aangifte ruchtbaarheid gegeven door hierover een persbericht te publiceren op zijn website ([naam website]). In dat persbericht worden [eiser 1] c.s. niet genoemd. Via een link in het persbericht kon de lezer doorklikken naar de aangifte.

2.10.

Op 12 december 2024 heeft [gedaagde] een aanvullende aangifte gedaan tegen dezelfde personen als tegen wie de eerste aangifte zicht richtte (dus ook [eiser 1]) en nu ook tegen onder anderen [eiser 2] en IGA. Deze aanvullende aangifte is onder andere gebaseerd op de opname van een telefoongesprek die [gedaagde] na bekendmaking van de eerste aangifte van een tipgever had ontvangen (hierna: de opname).

2.11.

Ook over deze aanvullende aangifte heeft [gedaagde] een persbericht gepubliceerd. Dit persbericht luidt onder andere als volgt:

“[gedaagde]: Hard Evidence of Fraud, Mismanagement, and Money Laundering at CGB

[...]

In a groundbreaking Supplemental Report , Drs. [voornaam 2] [gedaagde], MSC, CFE, CICA, CCS, presents new evidence further substantiating the already severe allegations against parties involved in Curaçao’s gambling license scandal. The report, [...] reveals a systematic pattern of fraud, financial mismanagement, and money lanudering involving both national and international actors.

This second complaint [...] includes additional evidence. It demonstrates how those implicated – including Minister of Finance [voornaam 3] [betrokkene 1], the “Maltese Investors” [voornaam 4] [betrokkene 2], [...], [...], and [voornaam 1][eiser 1], along with [...], [...], [voornaam 5] [eiser 2], IGA Trust B.V., [...], and the Gaming Control Board (GCB) – engaged in serious misconduct.”

In het vervolg van het persbericht gaat het vooral over de (vermeende) betrokkenheid van de GCB. De namen van [eiser 1] c.s. komen daarin verder niet voor.

2.12.

Naar aanleiding van deze aangifte heeft [eiser 1] op zijn beurt aangifte wegens smaad gedaan tegen [gedaagde].

2.13.

Op 16 december 2024 heeft [gedaagde] naar aanleiding van deze aangifte de Centrale Bank van Curaçao en Sint Maarten (CBCS) verzocht de trustvergunning van IGA in te trekken. Kopie van deze brief heeft [gedaagde] gepubliceerd op zijn website.

2.14.

Kort hierna heeft [gedaagde] zijn website uit de lucht gehaald.

3 Het geschil

3.1. [

eiser 1] c.s. vorderen in conventie – samengevat – dat het gerecht:

  1. [gedaagde] beveelt alle door hem gedane uitlatingen op sociale media te verwijderen en verwijderd te houden;

  2. [gedaagde] beveelt zich te onthouden van iedere verdere onrechtmatige uitlating over [eiser 1] c.s.;

  3. [gedaagde] beveelt een rectificatie te plaatsen op alle sociale media waar hij zijn eerdere uitlatingen had gedaan;

  4. [gedaagde] veroordeelt tot betaling van een voorschot op de schadevergoeding van Cg 130.000 voor ieder van [eiser 1] c.s.;

  5. [gedaagde] veroordeelt in de proceskosten.

3.2. [

gedaagde] is het hier niet mee eens en wil dat de vorderingen worden afgewezen, met veroordeling van [eiser 1] c.s. in de proceskosten.

3.3.

In reconventie vordert [gedaagde] – samengevat – primair een verklaring voor recht dat de door [eiser 1] ingestelde vordering in conventie een zogenoemde Stratetic Lawsuit Against Public Participation (SLAPP) is, subsdiair een verklaring voor recht dat [eiser 1] met deze procedure misbruik van procesrecht maakt, met veroordeling van [eiser 1] in de proceskosten.

3.4. [

eiser 1] is het hier niet mee eens en wil dat de vordering wordt afgewezen.

4 De beoordeling

Procedurele opmerkingen vooraf

4.1.

Beide partijen hebben relatief kort voor de zitting een aanzienlijk pakket aanvullende producties overgelegd. Namens [gedaagde] zijn deze stukken aangeleverd door middel van een USB-stick. Een hardcopy versie hiervan is niet tijdig (in de zin van artikel 22 van het procesreglement) bij het gerecht bezorgd. De hardcopy is pas op de zitting overhandigd. Het aanleveren van stukken via (uitsluitend) een USB-stick is om veiligheidsredenen onwenselijk. Wat betreft [eiser 1] c.s. geldt dat de aanvullende stukken pas na het verstrijken van de termijn als bedoeld in genoemd artikel zijn ingediend. Dat is dus te laat. Bovendien ontbreekt bij beide sets stukken een omschrijving van de stukken en dus ook een beknopte toelichting op de relevantie ervan. Het is niet aan het gerecht om op eigen houtje in een aanzienlijke hoeveelheid stukken op zoek te gaan naar relevante punten.

4.2.

Tegen deze achtergond heeft het gerecht tijdens de zitting met partijen besproken dat alleen van de hier bedoelde aanvullende stukken kennis zal worden genomen voor zover die tijdens de bespreking van de zaak aan de orde zijn gekomen. De overige aanvullende stukken laat het gerecht dus buiten beschouwing.

[gedaagde] geldt als ‘public watchdog’

4.3. [

gedaagde] ziet zich als actieve deelnemer aan het publieke debat. Hij doet dit op het door hem onderzochte terrein van de online gokindustrie door middel van ingezonden stukken in kranten en door middel van berichten op zijn website en sociale media. [eiser 1] c.s. hebben zijn stellingen in dit verband niet betwist. Die stellingen staan dus vast. Het gerecht leidt hieruit af dat [gedaagde] gelijk gesteld moet worden met een journalist. Deze hoedanigheid is van belang. Volgens het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) speelt de pers namelijk een cruciale rol “in facilitating and fostering the public’s right to receive and impart information and ideas.” In dit verband wordt gesproken van de pers als “public watchdog”. Dit geldt dus ook voor [gedaagde].

Toetsingskader

4.4. [

eiser 1] c.s. stellen zich op het standpunt dat [gedaagde] met zijn publicaties onrechtmatig jegens hen heeft gehandeld, omdat hij hun recht op bescherming van de persoonlijke levenssfeer heeft aangetast. Met hun vorderingen willen zij bereiken dat [gedaagde] zijn publicaties intrekt. Hieruit volgt dat toewijzing van de vorderingen van [eiser 1] c.s. leidt tot beperking van het recht van [gedaagde] op vrijheid van meningsuiting.

4.5.

In deze zaak gaat het daarom om de botsing van twee fundamentele rechten: het recht op bescherming van de persoonlijke levenssfeer (artikel 8 EVRM) en het recht op vrijheid van meningsuiting (artikel 10 EVRM). Over de reikwijdte van beide fundamentele rechten en de bij botsing daarvan te maken afweging is de rechtspraak van het EHRM richtinggevend. Het gerecht geeft dit toetsingskader als volgt weer, overgenomen uit het hierboven al aangehaalde arrest en onderstrepingen toegevoegd:

“123.

Bearing in mind the need to protect the values underlying the Convention and considering that the rights under Articles 10 and 8 of the Convention deserve equal respect, it is important to remember that the balance to be struck by national authorities between those two rights must seek to retain the essence of both [...].

(a) Article 10 and press freedom

124.

The Court has consistently held that freedom of expression constitutes one of the essential foundations of a democratic society and one of the basic conditions for its progress and for each individual's self-fulfilment. Subject to paragraph 2 of Article 10, it is applicable not only to ‘information’ or ‘ideas’ that are favourably received or regarded as inoffensive or as a matter of indifference, but also to those that offend, shock or disturb. Such are the demands of pluralism, tolerance and broadmindedness without which there is no ‘democratic society’. As enshrined in Article 10, freedom of expression is subject to exceptions which must, however, be construed strictly, and the need for any restrictions must be established convincingly [...].

125.

Although the press must not overstep certain bounds, regarding in particular protection of the reputation and rights of others, its task is nevertheless to impart — in a manner consistent with its obligations and responsibilities — information and ideas on all matters of public interest. The task of imparting information necessarily includes, however, ‘duties and responsibilities’, as well as limits which the press must impose on itself spontaneously [...].

126.

The vital role of the media in facilitating and fostering the public's right to receive and impart information and ideas has been repeatedly recognised by the Court. Not only does the press have the task of imparting such information and ideas; the public also has a right to receive them. Were it otherwise, the press would be unable to play its vital role as ‘public watchdog’ [...].

127.

Furthermore, the Court has consistently held that it is not for it, any more than it is for the national courts, to substitute its own views for those of the press as to what techniques of reporting should be adopted in a particular case [...].

(b) Article 8, the right to privacy and data protection

129.

[...] the Court has constantly reiterated that the concept of ‘private life’ is a broad term not susceptible to exhaustive definition [...].

130.

Leaving aside the numerous cases in which the Court has held that the right to privacy in Article 8 covers the physical and psychological integrity of a person, private life has also been held to include activities of a professional or business nature [...].

132.

The vast majority of cases in which the Court has had to examine the balancing by domestic authorities of press freedom under Article 10 and the right to privacy under Article 8 of the Convention have related to alleged infringements of the right to privacy of a named individual or individuals as a result of the publication of particular material [...].

134.

The fact that information is already in the public domain will not necessarily remove the protection of Article 8 of the Convention. [...]

5 Necessary in a democratic society

[...]

161.

Having outlined above — see paragraphs 120–138 ‒ some general principles relating to the rights to freedom of expression and respect for private life, as well as why Article 8 of the Convention is clearly engaged in circumstances such as these, the Court considers it useful to reiterate the criteria for balancing these two rights in the circumstances of a case such as the present one.

(a) General principles concerning the margin of appreciation and balancing of rights

[...]

164.

According to the Court's established case-law, the test of necessity in a democratic society requires the Court to determine whether the interference complained of corresponded to a pressing social need, whether it was proportionate to the legitimate aim pursued and whether the reasons given by the national authorities to justify it are relevant and sufficient [...].

165.

The Court has already had occasion to lay down the relevant principles which must guide its assessment — and, more importantly, that of domestic courts — of necessity. It has thus identified a number of criteria in the context of balancing the competing rights. The relevant criteria have thus far been defined as: contribution to a debate of public interest, the degree of notoriety of the person affected, the subject of the news report, the prior conduct of the person concerned, the content, form and consequences of the publication, and, where it arises, the circumstances in which photographs were taken. Where it examines an application lodged under Article 10, the Court will also examine the way in which the information was obtained and its veracity, and the gravity of the penalty imposed on the journalists or publishers [...].

(b) Application of the relevant general principles to the present case

(i) Contribution of the impugned publication to a debate of public interest

167.

There is, as the Court has consistently held, little scope under Article 10 § 2 of the Convention for restrictions on political speech or on debate on matters of public interest [...]. The margin of appreciation of States is thus reduced where a debate on a matter of public interest is concerned [...].

168.

In ascertaining whether a publication disclosing elements of private life also concerned a question of public interest, the Court has taken into account the importance of the question for the public and the nature of the information disclosed [...].

169.

The public has a right to be informed, and this is an essential right in a democratic society which, in certain special circumstances, can even extend to aspects of the private life of public figures. However, articles aimed solely at satisfying the curiosity of a particular readership regarding the details of a person's private life, however well-known that person might be, cannot be deemed to contribute to a debate of public interest [...].

170.

In order to ascertain whether a publication concerning an individual's private life is not intended purely to satisfy the curiosity of a certain readership, but also relates to a subject of general importance, it is necessary to assess the publication as a whole and have regard to the context in which it appears [...].

171.

Public interest ordinarily relates to matters which affect the public to such an extent that it may legitimately take an interest in them, which attract its attention or which concern it to a significant degree, especially in that they affect the well-being of citizens or the life of the community. This is also the case with regard to matters which are capable of giving rise to considerable controversy, which concern an important social issue, or which involve a problem that the public would have an interest in being informed about. The public interest cannot be reduced to the public's thirst for information about the private life of others, or to an audience's wish for sensationalism or even voyeurism [...].

(ii) Subject of the impugned publication and how well-known were the persons concerned

[...]

(iii) Manner of obtaining the information and its veracity

[...]

183.

As to the manner in which the information was obtained, it is important to remember that, in the area of press freedom the Court has held that, by reason of the duties and responsibilities inherent in the exercise of the freedom of expression, the safeguard afforded by Article 10 to journalists in relation to reporting on issues of public interest is subject to the proviso that they are acting in good faith in order to provide accurate and reliable information in accordance with the ethics of journalism [...].

(iv) Content, form and consequences of the publication and related considerations

186.

The Court has held, as indicated previously (see paragraph 127 above), that the approach to covering a given subject is a matter of journalistic freedom. It is for neither the Court nor the domestic courts, to substitute their own views for those of the press in this area [...]. Article 10 of the Convention also leaves it to journalists to decide what details ought to be published in order to ensure an article's credibility [...]. In addition, journalists enjoy the freedom to choose, from the news items that come to their attention, which they will deal with and how. This freedom, however, is not devoid of responsibilities [...]. The choices that they make in this regard must be based on their profession's ethical rules and codes of conduct [...].

187.

Where the impugned information was already publicly available, the Court has had regard to this factor in its assessment of whether the impugned restriction on freedom of speech was ‘necessary’ for the purposes of Article 10 § 2. [...].

(v) Gravity of the sanction imposed on the journalists or publishers”

4.6.

In het navolgende past het gerecht de door het EHRM geformuleerde richtlijnen toe op het onderhavige geval. Het gerecht ziet aanleiding daarbij onderscheid te maken tussen de verschillende eisers.

Ten aanzien van [eiser 1]

4.7.

Allereerst is cruciaal dat het onderwerp van de uitlatingen van [gedaagde] – de online gokindustrie in Curaçao, meer concreet de verwevenheid tussen de overheid en de industrie en de wijze waarop de overheid toezicht houdt op deze industrie – een kwestie is van groot algemeen belang. Dit is een feit van algemene bekendheid in Curaçao. Voor zover nog nodig, verwijst het gerecht in dit verband naar het oordeel hierover van het Gemeenschappelijk Hof van Justitie van 11 oktober 2022. Uitgangspunt is dus dat [gedaagde] met zijn publicaties een bijdrage levert aan het publieke debat over een onderwerp van algemeen belang. Dit brengt mee dat er “little scope” is om beperkingen op te leggen aan die uitlatingen.

4.8.

In de tweede plaats is van belang dat [eiser 1] zelf – voorafgaande aan de gewraakte publicaties – in de publiciteit is getreden. Het meest in het oog springende moment in dat verband is zijn aanwezigheid bij en bijdrage aan de in 2.7 bedoelde ‘technische briefing’ op 23 februari 2024 in de Staten over het nog in te dienen voorstel voor de nieuwe LOK. [eiser 1] is bij die gelegenheid door toenmalig minister [betrokkene 1] gepresenteerd als “investeerder”. [gedaagde] heeft onbetwist gesteld dat Statenleden kritische vragen hebben gesteld over mogelijke belangenverstrengeling tussen de overheid en de kansspelsector. Ook heeft [gedaagde] onbetwist gesteld dat de briefing in de Staten live op televisie is uitgezonden en dat daarbij ook [eiser 1] in beeld is gekomen.

4.9. [

eiser 1] heeft zich ook overigens publiekelijk gemanifesteerd. [gedaagde] heeft genoegzaam onderbouwd (en [eiser 1] heeft dat niet gemotiveerd weersproken) dat [eiser 1] zich profileert als degene die binnen de IGA Group de touwtjes in handen heeft. Met het in 2.6 aangehaalde interview uit januari 2024 is hij in dat kader nadrukkelijk naar buiten getreden om reclame te maken voor de ruime mogelijkheden die de nieuwe Curaçaose regelgeving aan de gokindustrie zal bieden. Daarbij valt op dat, zoals [gedaagde] onbetwist heeft gesteld, [eiser 1] toen al kennelijk goed op de hoogte was van de inhoud van het voorstel (met name op het punt van de ruime mogelijkheden om een voorlopige vergunning te verkrijgen waaraan weinig eisen zouden worden gesteld), terwijl die inhoud op dat moment nog niet openbaar bekend was. Dat de IGA Group, onder leiding van [eiser 1], zich richt op dienstverlening aan de gokindustrie in Curaçao, blijkt ook uit haar aanwezigheid op een internationale beurs voor die industrie, waarbij de IGA Group zich specifiek profileert als “one-stop” voor het aanvragen van een Curaçaose vergunning.

4.10.

Kortom: [eiser 1] heeft er zelf voor gekozen, als buitenlandse “investeerder”, naar buiten te treden op dit binnen de Curaçaose samenleving maatschappelijk gevoelige terrein. Hij zal zich daarom eerder en ook kritischer aandacht moeten laten welgevallen dan iemand die zich niet als zodanig profileert. Wie kaatst, moet de bal verwachten. Voor beperkingen van die kritische aandacht bestaat daarom nog minder ruimte.

4.11.

Wat betreft de vorm en inhoud van de gewraakte uitlatingen geldt het volgende.

4.12. [

gedaagde] heeft aanleiding gezien aangiften tegen onder anderen [eiser 1] te doen. Dat is op zichzelf zijn goed recht, tenzij aangenomen zou moeten worden dat hij wist of behoorde te weten dat die aangifte ongegrond was. Dat laatste is niet gebleken. [eiser 1] c.s. stellen in hun verzoekschrift weliswaar op verschillende plaatsen dat [gedaagde] “opzettelijk” onjuiste feiten heeft vermeld in zijn aangifte of daarin “opzettelijk” feiten niet heeft vermeld, maar wat zij daarvoor aanvoeren is onvoldoende concreet. Dat bepaalde feiten niet goed zijn weergegeven en andere feiten mogelijk niet zijn vermeld, betekent op zichzelf niet dat [gedaagde] dit wist of behoorde te weten. [eiser 1] c.s. hebben geen feiten gesteld die dit anders maken.

4.13. [

gedaagde] heeft de beide aangiften openbaar gemaakt door daarover een persbericht uit te brengen, met daarin een link naar de tekst van de aangifte. In het persbericht bij de tweede aangifte wordt expliciet de naam van [eiser 1] genoemd. In het persbericht bij de eerste aangifte komt de naam van [eiser 1] niet voor, maar door de link naar de eigenlijke aangifte heeft het publiek er alsnog kennis van kunnen nemen dat die aangifte ook tegen [eiser 1] was gericht.

4.14.

Zoals blijkt uit het door het EHRM geschetste toetsingskader, is de wijze waarop een publicist zijn onderwerp in de openbaarheid brengt “a matter of journalistic freedom”. Het is niet aan het gerecht om te bepalen dat de publicist hierin andere keuzes had moeten maken, met dien verstande dat hij deze vrijheid op verantwoorde wijze dient te gebruiken. Deze grenzen heeft [gedaagde] naar het oordeel van het gerecht jegens [eiser 1] niet overschreden. Daartoe overweegt het gerecht het volgende.

4.15.

Van belang is dat de aangiften tegen [eiser 1] niet op zichzelf staan. De aangiften gaan juist met name over toenmalig minister [betrokkene 1] en diens adviseur [betrokkene 2]. Deze aangiften komen voort uit zorgen die [gedaagde] heeft over mogelijke belangenverstrengeling tussen de Curaçaose overheid en Maltese gokindustrie. Die vrees voor mogelijke belangenverstrengeling heeft [gedaagde] op zichzelf voldoende onderbouwd. Hij heeft er onder andere op gewezen dat, ondanks beloften van de minister dat aanvragen voor nieuwe vergunningen zorgvuldig zouden worden getoetst, binnen een jaar al 155 vergunningen waren verleend, zonder dat er voor de toetsing van die aanvragen personeel was. Vast staat dat bij dat proces [betrokkene 2] een prominente rol speelde. Dat bij dit alles ook [eiser 1] in beeld is gekomen, is gelet op wat is overwogen in 4.8 en 4.9 niet verwonderlijk.

4.16.

In zijn aangiften heeft [gedaagde] de verwikkelingen rond het online gokplatform BC.Game als voorbeeld gepresenteerd. Dit platform werd in 2024 geëxploiteerd door de vennootschappen Block Dance B.V. en Small House B.V. Laatstgenoemde deed dit op basis van een vergunning die zij (pas) in februari 2024 van de GCB had gekregen. Beide vennootschappen zijn (al) op 12 november 2024 failliet verklaard, met achterlating van grote schulden aan mensen die via BC.Game hebben gegokt en hun winsten niet uitgekeerd hebben gekregen. In zijn aangiften heeft [gedaagde] gewezen op betrokkenheid van de IGA Group bij beide vennootschappen, omdat dit volgt uit een mededeling op de website van BC.Game. De betreffende mededeling heeft [gedaagde] in deze procedure overgelegd, de juistheid waarvan [eiser 1] c.s. niet hebben betwist. Bovendien is die betrokkenheid later ook nog bevestigd in de verslagen van de curator in beide faillissementen. Daarmee is ook de link gelegd met [eiser 1], nu hij immers degene is die bij de IGA Group aan de touwtjes trekt. Hieraan doet niet af de (tamelijk verhullende) stelling in het verzoekschrift dat IGA “nooit juridisch [is] aangesteld” als bestuurder van Block Dance, omdat

“de aandelenresolutie ontbrak, waarna IGA Trust zich met terugwerkende kracht heeft teruggetrokken en derhalve nimmer bestuurder van Block Dance B.V. is geweest. Dit omdat voortschrijdend inzich heeft opgeleverd dat IGA Trust zich op het standpunt heeft gesteld dat Block Dance B.V. niet binnen de risicobereidheid viel van IGA Trust.”

4.17.

In het licht van al het voorgaande kan niet worden gezegd dat [gedaagde] met de publicatie van zijn aangiften de grenzen van zijn verantwoordelijkheden als publicist heeft overschreden. Dat [gedaagde] zich in het persbericht bij zijn aanvullende aangifte in tamelijk stevige bewoordingen heeft geuit (“Hard Evidence of Fraud” etcetera) en daarbij ook [eiser 1] expliciet heeft genoemd, maakt het voorgaande niet anders. Een publicist als [gedaagde] komt ruimte toe om, voor zover hier al aan de orde, te overdrijven en te provoceren en zijn woorden moeten daarom niet op een goudschaaltje worden gewogen. Daarbij acht het gerecht van belang dat uit het persbericht (en eveneens uit de aangifte zelf) voldoende duidelijk naar voren komt dat de harde bewoordingen uit de kop met name gaan over de rol van de GCB.

4.18.

Uit de rechtspraak van het EHRM blijkt dat ook van belang is de wijze waarop de gepubliceerde informatie is verkregen en de betrouwbaarheid van die informatie. [gedaagde] heeft gesteld dat alle informatie waarop hij zijn oorspronkelijke aangifte heeft gebaseerd openbaar toegankelijk was. [eiser 1] c.s. hebben dat niet betwist. Voor zijn aanvullende aangifte heeft [gedaagde] zich mede gebaseerd op de in 2.10 bedoelde opname en op anonieme tips die hij stelt te hebben ontvangen naar aanleiding van de oorspronkelijke aangifte. [gedaagde] heeft een in dat verband ontvangen mail overgelegd. Daarin wordt onder andere opgemerkt dat [eiser 1]

“frequently boasts of his ‘close connection’ to the top guns of GCB, and even the Finance Minister himself on several occasions, in targeting and inducing new clients (operators) and pressuring them to remain with him.”

In de opname wordt gesproken over een speler die via BC.Game veel geld heeft verloren, terwijl het platform geen KYC-beleid heeft. Gelet op wat al aan de oorspronkelijke aangifte ten grondslag lag, heeft [gedaagde] deze nieuw verkregen informatie in redelijkheid kunnen gebruiken voor een aanvullende aangifte. Dat deze uit anonieme bron afkomstig was, stond hieraan niet in de weg.

4.19.

In het verzoekschrift hebben [eiser 1] c.s. er herhaaldelijk op gewezen dat [gedaagde] in zijn aangiften het OM verzoekt om onderzoek te doen naar de misstanden die zich volgens hem hebben voorgedaan. [eiser 1] c.s. leiden hieruit af dat [gedaagde] zelf ook vond dat die misstanden nog niet vast staan. Kennelijk menen [eiser 1] c.s. dat [gedaagde] daarom van publicatie van de aangiften had moeten afzien. Het gerecht volgt [eiser 1] c.s. hierin niet. Dat nog geen strafbare feiten zijn vastgesteld en dat (volgens [gedaagde]) nog nader onderzoek door het OM nodig is, laat onverlet dat [gedaagde] op basis van zijn onderzoek heeft kunnen menen dat [eiser 1] betrokken was bij misstanden. De vrijheid van meningsuiting gaat verder dan alleen over vaststaande feiten.

4.20.

In dit verband is van belang of een publicist handelt “in good faith in order to provide accurate and reliable information in accordance with the ethics of journalism.” Uit de stellingen van [eiser 1] c.s. volgt dat zij van mening zijn dat [gedaagde] niet te goeder trouw heeft gehandeld. Dat standpunt hebben zij echter niet concreet onderbouwd. Het enkele herhalen van de kwalificatie “opzettelijk” zorgt niet alsnog voor die onderbouwing. Dat komt voor risico van [eiser 1] c.s., want op hen rust de stelplicht.

4.21.

Het gerecht komt tot de conclusie dat van onrechtmatig handelen jegens [eiser 1] niet is gebleken. Aan de bescherming van het recht op vrijheid van meningsuiting van [gedaagde] komt in de gegeven omstandigheden groter gewicht toe dan aan het belang van [eiser 1] bij bescherming van zijn persoonlijke levenssfeer. De vorderingen van [eiser 1] moeten daarom worden afgewezen.

Ten aanzien van IGA

4.22.

Voor IGA geldt hetzelfde. IGA is het juridische vehikel waarmee de IGA Group zich manifesteert in het rechtsverkeer in Curaçao. IGA was bestuurder van (in elk geval) Small Boat B.V. vanaf begin februari 2024 tot enkele weken voor haar faillissement in november van dat jaar, in welk faillissement grote vorderingen van gokkers zijn achtergebleven. Ook staat vast dat IGA ten minste enige bemoeienis heeft gehad met Block Dance. IGA was in 2024 bovendien bestuurder van een andere exploitant van een online gokplatform, te weten Rabidi N.V. In zijn aanvullende aangifte heeft [gedaagde] gewezen op een op internet gepubliceerd rapport, waarin wordt gemeld dat Rabidi in de loop van dat jaar al haar vermogensbestanddelen heeft overgedragen aan Adonio N.V. (waarvan IGA ook bestuurder is), zonder daarvoor enige tegenprestatie te hebben ontvangen, waarna (ook) Rabidi falliet is gegaan met achterlating van vorderingen van spelers op het door Rabibi geëxploiteerde platform. [eiser 1] c.s. zijn hierop in het geheel niet ingegaan, ook al heeft [gedaagde] de kwestie-Rabidi in zijn conclusie van antwoord uitdrukkelijk benoemd. Al deze omstandigheden maken dat niet valt in te zien dat [gedaagde] zijn aanvullende aangifte niet mede tegen IGA mocht richten.

Ten aanzien van [eiser 2]

4.23. [

eiser 2] is net als IGA een van de (nieuwe) geadresseerden in de aanvullende aangifte. In het bijbehorende persbericht wordt [eiser 2] ook met name genoemd. [eiser 1] c.s. menen dat [gedaagde] hiermee onrechtmatig jegens haar heeft gehandeld.

4.24.

De vordering is niet toewijsbaar, omdat [eiser 1] c.s. deze onvoldoende hebben onderbouwd. Daarbij moet worden bedacht dat op hen de stelplicht rust van feiten die kunnen leiden tot het oordeel dat [gedaagde] onrechtmatig heeft gehandeld. Het is niet aan [gedaagde] om feiten te stellen en zo nodig te bewijzen waaruit volgt dat hij niet onrechtmatig heeft gehandeld. [eiser 1] c.s. hebben ten aanzien van [eiser 2] niet aan die stelplicht voldaan. Afgezien van de introductie van [eiser 2] als “bedrijfsleider” van IGA in punt 1 van het verzoekschrift, wordt zij op slechts één andere plek in het verzoekschrift genoemd, namelijk in de alinea waarin wordt ingegaan op de in 2.10 bedoelde opname. In die opname zegt een van de sprekers om iets bij “[voornaam 5]” te checken. [eiser 1] c.s. merken in het verzoekschrift hierover op dat [eiser 2] voor de in de opname bedoelde werkzaamheden verantwoordelijk was als “operations manager”. Die enkele stelling, ook als zij juist zou zijn, is onvoldoende om tot het oordeel te kunnen leiden dat [gedaagde] met zijn publicaties onrechtmatig heeft gehandeld. [eiser 1] c.s. hebben dit gebrek aan feitelijke stellingen tijdens de mondelinge behandeling niet hersteld.

4.25.

Dit betekent dat ook de vordering van [eiser 2] moet worden afgewezen. Tijdens de zitting heeft [eiser 2] aangevoerd dat zij hinder ondervindt van de publicaties. Het gerecht heeft geen reden om dat in twijfel te trekken, maar dat maakt voor de beslissing niet uit. Als er geen onrechtmatig handelen kan worden vastgesteld, komt vergoeding van eventuele schade niet aan de orde.

Geen SLAPP, geen misbruik van procesrecht

4.26. [

gedaagde] meent dat de door [eiser 1] ingestelde vordering moet worden beschouwd als een zogenoemde ‘Strategic Lawsuit Against Public Participation’ (SLAPP). Met zijn vordering is [eiser 1] er volgens [gedaagde] op uit om hem als onderzoeker en publicist monddood te maken en in elk geval hem vrees aan te jagen zodat hij in de toekomst van publicaties zal afzien (het zogenoemde chilling effect). [gedaagde] wil dat deze aard van de door [eiser 1] ingestelde vordering in rechte wordt vastgesteld. Subsidiair meent [gedaagde] dat [eiser 1] in elk geval misbruik van procesrecht maakt door deze procedure te beginnen.

4.27.

De SLAPP is geen vaststaand begrip in het hier geldende recht. [gedaagde] haakt aan bij wat daarover is opgenomen in de Anti-SLAPP-Richtlijn van de Europese Unie. Het moet dan gaan om kennelijk ongegronde vorderingen of misbruik van procesrecht in zaken die aanhangig worden gemaakt tegen natuurlijke personen en rechtspersonen, vanwege hun betrokkenheid bij publieke participatie.

4.28.

Daarvan is in deze zaak niet gebleken. [gedaagde] maakt [eiser 1] forse – strafrechtelijke – verwijten en hij heeft deze in de openbaarheid gebracht met als doel om hiervoor publieke aandacht te genereren. De verwijten van [gedaagde] richten zich met name tegen voormalig minister [betrokkene 1], diens adviseur [betrokkene 2] en de GCB. Hij heeft ervoor gekozen om ook [eiser 1] met name te noemen. Het is aannemelijk dat dit voor [eiser 1] beschadigend is. Hij moet in beginsel de mogelijkheid hebben om de rechtmatigheid van de uitlatingen van [gedaagde] door een rechter te laten toetsen. Het kwalificeren van zijn vordering als SLAPP doet geen recht aan die bevoegdheid. Van een kennelijk ongegronde vordering is geen sprake. Daaraan doet niet af dat [eiser 1] in zijn verzoekschrift geen blijk geeft van de in het kader van de artikelen 8 en 10 EVRM toe te passen belangenafweging. Dat het verzoekschrift uitgebreider had kunnen zijn, maakt de vordering niet kennelijk ongegrond.

4.29.

Om dezelfde reden is ook van misbruik van procesrecht geen sprake. Daarbij verdient opmerking dat, mede gelet op het uit artikel 6 EVRM voortvloeiende recht op toegang tot de rechter, de keuze van een partij om een procedure te beginnen niet snel als misbruik van procesrecht moet worden beschouwd.

4.30.

De tegenvordering van [gedaagde] is dus niet toewijsbaar.

Conclusie

4.31.

De conclusie van het al het voorgaande is dat alle vorderingen over en weer moeten worden afgewezen.

Proceskosten

4.32.

Omdat [eiser 1] c.s. in conventie in het ongelijk worden gesteld, worden zij veroordeeld in de proceskosten. De kosten van [gedaagde] worden tot aan deze uitspraak begroot op Cg 6.000 aan gemachtigdensalaris.

4.33.

De gevorderde wettelijke rente en de nakosten worden toegewezen zoals hierna onder de beslissing vermeld.

4.34.

In reconventie krijgt [gedaagde] ongelijk. De proceskosten van [eiser 1] worden echter begroot op nihil, omdat het geschil in reconventie niet tot extra werkzaamheden voor [eiser 1] heeft geleid.

5 De beslissing

Het gerecht:

5.1.

wijst alle vorderingen in conventie en in reconventie af;

5.2.

veroordeelt [eiser 1] c.s. in de proceskosten van [gedaagde] in conventie, begroot op Cg 6.000, te vermeerderen met Cg 250 aan nakosten zonder betekening, verhoogd met Cg 150 in geval van betekening;

5.3.

bepaalt dat de proceskosten moeten worden betaald binnen veertien dagen en dat die kosten worden verhoogd met de wettelijke rente als niet op tijd wordt betaald;

5.4.

veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten van [eiser 1] c.s. in reconventie, begroot op nihil;

5.5.

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad,

Dit vonnis is gewezen door mr. Th. Veling, rechter, bijgestaan door R. Bodak, griffier, en in het openbaar uitgesproken.

O.a. EHRM 27 juni 2017, ECLI:CE:ECHR:2017:0627JUD000093113. ECLI:NL:OGHACMB:2022:105, onder 4.17. ECLI:NL:OGHACMB:2022:105, onder 4.12. Richtlijn (EU) 2024/1069 van 11 april 2024 betreffende bescherming van bij publieke participatie betrokken personen tegen kennelijk ongegronde vorderingen of misbruik van procesrecht (“strategische rechtszaken tegen publieke participatie”).