Klacht tegen een notaris. Klager verwijt de notaris dat hij heeft nagelaten om een akte van verdeling inzake…

schadevergoeding

klacht

Op de zitting in hoger beroep, alsmede uit door partijen ingebrachte producties, is gebleken dat op 25 februari 2014 tussen klager en zijn zuster overeenstemming bestond over de door de notaris opgestelde berekening van de erfdelen van de nalatenschap van vader. Ter zitting van 9 juni 2016 heeft de notaris verklaard “over de cijfers bestond overeenstemming, maar niet over de uitbetaling”. De notaris had op dat moment, toen hem van de overeenstemming was gebleken, kunnen overgaan tot het opmaken van een akte van verdeling c.q. van een vaststellingsovereenkomst ten aanzien van de vordering van klager en zijn zuster op moeder op grond van de nalatenschap van vader. Dat over de uitbetaling nog onenigheid bestond, klager en zijn zus waren het niet eens over de omvang van het aan hen uit te keren geldbedrag, aangezien zij van mening verschilden over de hoogte van het bedrag dat gereserveerd moest worden in verband met de verzorging van moeder, doet hieraan niet af.

Gezien de omstandigheden, te weten het moeizaam te noemen verloop van de afwikkeling van de nalatenschap van vader en de getroebleerde verhoudingen tussen klager en zijn zus, waarmee de notaris bekend was, is het hof van oordeel dat het op de weg van de notaris had gelegen om het opmaken van een akte van verdeling c.q. vaststellingsovereenkomst inzake de erfenis van vader voortvarend op te pakken. Toen de notaris enige dagen later, te weten op 3 maart 2014, van de zuster van klager had vernomen dat zij alle verdere medewerking weigerde en zij de notaris verzocht om zijn werkzaamheden te beëindigen, was deze mogelijkheid om tot een spoedige verdeling van de nalatenschap van vader te komen niet meer aan de orde. Het feit dat de notaris in die korte tijdspanne tussen 25 februari en 3 maart 2014 niet tot het opmaken van een akte van verdeling c.q. van een vaststellingsovereenkomst is overgegaan, acht het hof echter niet tuchtrechtelijk verwijtbaar, aangezien de notaris niet behoefde te verwachten dat de verhoudingen tussen klager en zijn zuster in zo’n betrekkelijk kort tijdsbestek opnieuw dermate ernstig verstoord zouden raken dat het opmaken van een akte van verdeling c.q. vaststellingsovereenkomst niet meer mogelijk zou zijn. Het hof acht de klacht dan ook ongegrond.