Personen- en familierecht
hof bepaalt de omvang van de huwelijksgoederengemeenschap opnieuw. Incompleet procesdossier.
Gerechtshof Amsterdam, 10 november 2026
ECLI:NL:GHAMS:2026:3139 · Gerechtshof Amsterdam · 10 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/gerechtshof-amsterdam/civiel-recht/personen-en-familierecht/hoger-beroep/ecli-nl-ghams-2026-3139
Zaakgegevens
Op 10 november 2026 heeft het Gerechtshof Amsterdam in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over personen- en familierecht.
- Instantie
- Gerechtshof AmsterdamGerechtshofDe rechter in hoger beroep in civiele zaken, strafzaken en belastingzaken. Nederland heeft vier gerechtshoven.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Datum uitspraak
- 10 november 2026
- Datum publicatie
- 10 november 2026
- Zaaknummer
- 200.353.080/01 en 200.353.080/02
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Personen- en familierecht
- Procedure
- Hoger beroepHoger beroepEen hogere rechter behandelt de zaak opnieuw, zowel de feiten als het recht, omdat een partij het niet eens is met de eerste uitspraak.Meer uitleg
- Advocaat
- mr. R.H. Bouwman te Amsterdam, mr. M.L. Hamburger te Amstelveen
- ECLI
- ECLI:NL:GHAMS:2026:3139
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
hof bepaalt de omvang van de huwelijksgoederengemeenschap opnieuw. Incompleet procesdossier.
Uitspraak
GERECHTSHOF AMSTERDAM
Afdeling civiel recht en belastingrecht
Team III (familie- en jeugdrecht)
zaaknummers: 200.353.080/01 en 200.353.080/02
zaaknummer rechtbank: C/13/736037 / FA RK 23-4360 en C/13/755911 FA RK 24-5798
beschikking van de meervoudige kamer 10 november 2026 in de zaak van
[de man] ,
geregistreerd te [plaats A] , feitelijk verblijvende te [plaats B] ,
verzoeker in hoger beroep en in het incident,
verder te noemen: de man,
advocaat: mr. R.H. Bouwman te Amsterdam,
en
[de vrouw] ,
wonende te [plaats B] ,
verweerster in hoger beroep en in het incident,
verder te noemen: de vrouw,
advocaat: mr. M.L. Hamburger te Amstelveen.
1 De zaak in het kort
De zaak gaat over de verdeling van de huwelijksgoederengemeenschap.
De rechtbank heeft de wijze van verdeling vastgesteld en bepaald dat de man aan de vrouw een bedrag van € 319.766,74 dient te voldoen, dat de vrouw de helft van de waarde van de inboedel zal ontvangen en dat ieder draagplichtig is voor de helft van de schulden van partijen op de peildatum. De man is het daar niet mee eens en wil dat het hof de omvang van de gemeenschap opnieuw bepaalt. De vrouw is het wel eens met de bestreden beschikking. Het hof komt uit op een door de man aan de vrouw te betalen bedrag van € € 117.891,75, verklaart de vrouw alsnog niet ontvankelijk in haar verzoek ter zake van de inboedel en bekrachtigt het oordeel van de rechtbank ten aanzien van de draagplicht van partijen voor de schulden.
2 De procedure in hoger beroep
De man is op 31 maart 2025 in hoger beroep gekomen van de beschikking van 3 maart 2025 (hierna: de bestreden beschikking) van de rechtbank Amsterdam (hierna: de rechtbank).
Het beroepschrift bevat tevens een incidenteel verzoek tot schorsing van de werking van de bestreden beschikking (zaaknummer 200.353.080/02).
De vrouw heeft op 29 april 2025 een verweerschrift in het incident ingediend.
De vrouw heeft op 21 juli 2025 een verweerschrift in de hoofdzaak ingediend.
Het hof heeft daarnaast de volgende stukken ontvangen:
- een bericht van de zijde van de vrouw van 6 januari 2026,
- een bericht van de zijde van de vrouw van 6 maart 2026;
- een bericht van de zijde van de man van 16 maart 2026 met bijlagen.
De zitting heeft op 29 juni 2026 plaatsgevonden. Daarbij waren aanwezig:
- de man, bijgestaan door zijn advocaat,
- de vrouw, bijgestaan door haar advocaat en door T. Koc, tolk in de Engelse taal.
De advocaat van de vrouw heeft op de zitting een pleitnotitie overgelegd.
3 De feiten
Partijen zijn [in] 2013 te [plaats C] (Gambia) gehuwd. Tijdens hun huwelijk is geboren [minderjarige] [in] 2014.
De Gambiaanse rechter heeft op 2 november 2023 de echtscheiding tussen partijen uitgesproken. Deze uitspraak is in eerste instantie ingeschreven in de Nederlandse registers van de burgerlijke stand.
Bij beschikking van 28 augustus 2024 heeft de rechtbank geoordeeld dat de Gambiaanse echtscheidingsbeslissing niet in Nederland kan worden erkend en dat de inschrijving van deze beslissing in de registers van de burgerlijke stand ongedaan dient te worden gemaakt. De rechtbank heeft alsnog tussen partijen de echtscheiding naar Nederlands recht uitgesproken. De beslissing op de verzoeken van partijen betreffende de afwikkeling van het huwelijksvermogen heeft de rechtbank aangehouden tot een nader te bepalen zitting, omdat de rechtbank onvoldoende informatie had om een beslissing te kunnen nemen.
Bij beschikking van 23 december 2024 heeft de rechtbank opnieuw de beslissing op de verzoeken van partijen betreffende de afwikkeling van het huwelijksvermogen aangehouden.
Het huwelijk van partijen is op 19 juni 2025 ontbonden door inschrijving van de echtscheidingsbeschikking van 28 augustus 2024 in de registers van de burgerlijke stand.
4 De omvang van het hoger beroep
Bij de bestreden beschikking heeft de rechtbank de wijze van verdeling van de tussen partijen bestaande huwelijksgoederengemeenschap vastgesteld en, overeenkomstig het verzoek van de vrouw, bepaald dat de man aan de vrouw een bedrag van € 319.766,74 moet voldoen, dat de vrouw de helft van de waarde van de inboedel zal ontvangen, zijnde een bedrag van € 3.938,50, en dat ieder van partijen draagplichtig is voor de helft van de schulden van partijen op de peildatum.
De man verzoekt de bestreden beschikking te vernietigen en de omvang van de gemeenschap opnieuw te bepalen, ditmaal slechts met inachtneming van daadwerkelijk bewijs.
De vrouw verzoekt de man niet-ontvankelijk te verklaren in zijn hoger beroep, althans zijn verzoeken af te wijzen en de bestreden beschikking te bekrachtigen, zo nodig onder aanvulling of verbetering van de gronden. Ter zitting in hoger beroep heeft zij nog verzocht de man te veroordelen in de kosten van de procedure.
5 De motivering van de beslissing
Rechtsmacht en toepasselijk recht
De man heeft de Nederlandse nationaliteit en de vrouw heeft de Liberiaanse nationaliteit zodat de zaak een internationaal karakter draagt. Omdat de Nederlandse rechter op grond van de verordening Brussel II-ter rechtsmacht heeft met betrekking tot de in eerste aanleg uitgesproken echtscheiding, heeft hij ook rechtsmacht ten aanzien van het verzochte met betrekking tot het huwelijksvermogensstelsel van partijen zoals bepaald in artikel 5, lid 1, van de Verordening huwelijksvermogensstelsels. De rechtbank heeft op de verzoeken Nederlands recht toegepast. Daartegen is geen grief gericht, zodat ook het hof hiervan zal uitgaan.
Incompleet procesdossier
De vrouw stelt dat de man niet-ontvankelijk moet worden verklaard in zijn hoger beroep, omdat hij niet alle stukken van het procesdossier heeft overgelegd. Zij wijst erop dat de man op grond van het Procesreglement verzoekschriftprocedures familiezaken gerechtshoven (hierna: het Procesreglement) is gehouden om bij de indiening van zijn beroepschrift alle stukken uit de eerste aanleg in het geding te brengen. De man is daartoe door het hof meerdere keren in de gelegenheid gesteld, maar hij heeft niet alle stukken ingediend. In het bijzonder ontbreekt de correspondentie die de vrouw in januari 2025 aan de rechtbank heeft gezonden evenals productie 4 van de zijde van de man (zijnde financiële stukken), met als gevolg dat het hof de zaak niet kan beoordelen, aldus de vrouw.
De advocaat van de man heeft ter zitting in hoger beroep verklaard dat hij in de veronderstelling verkeerde dat de ontbrekende stukken aan het hof waren gestuurd. De man heeft ter zitting om aanhouding verzocht om alsnog de ontbrekende stukken over te leggen.
Het hof heeft dit verzoek afgewezen wegens strijd met de goede procesorde.
In artikel 1.2.6 van het Procesreglement is als uitwerking van artikel 34 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) voorgeschreven dat een beroepschrift compleet, dat wil zeggen voorzien van de stukken uit de eerste aanleg, moet worden ingediend. Dit voorschrift strekt ertoe zeker te stellen dat de rechter in hoger beroep zich adequaat op de mondelinge behandeling kan voorbereiden. Als completering achterwege blijft, kan het hof het beroep niet-ontvankelijk verklaren, indien sprake is van strijd met de goede procesorde.
Met de vrouw is het hof van oordeel dat het procesdossier niet volledig is en om die reden niet voldoet aan de vereisten van het Procesreglement. De man heeft geen stukken overgelegd van vóór het aanvullend verzoek van de vrouw van 18 november 2024. Het hof beschikt dus niet over de beschikking van 28 augustus 2024 en evenmin over de stukken op grond waarvan de rechtbank die beschikking heeft gegeven. Wel heeft de man naderhand de volgens de vrouw ontbrekende productie 4 uit de eerste aanleg ingediend die, zo heeft hij ter zitting in hoger beroep verklaard, de grote hoeveelheid aan bankafschriften betreft die hij in eerste aanleg op 7 januari 2025 in het geding had gebracht. Ook beschikt het hof over de brief die de vrouw op 3 februari 2025 bij de rechtbank heeft ingediend. De vrouw heeft op haar beurt haar pleitnota van 31 juli 2024 en het proces-verbaal van de behandeling bij de rechtbank van 27 november 2024 ingediend. Hoewel het door de man ingediende procesdossier niet voldoet aan de vereisten die daaraan door het Procesreglement en artikel 34 Rv worden gesteld, is het hof van oordeel dat dit niet een zodanige schending van de goede procesorde oplevert, dat de man als gevolg daarvan niet-ontvankelijk moet worden verklaard in zijn hoger beroep. Het hof overweegt hiertoe dat de overgelegde stukken op zichzelf voldoende informatie bevatten omtrent de stellingen/weren van partijen in eerste aanleg en dat, voor zover die informatie niet volledig is, dit voor rekening en risico van de man komt; het is immers aan hem om zijn stellingen te onderbouwen. Daarbij komt dat de vrouw zelf ook niet concreet gesteld heeft dat en waarom zij wordt geschaad in de wijze waarop zij verweer kan voeren vanwege het ontbreken van stukken uit de eerste aanleg. Het voorgaande leidt tot de conclusie dat de man kan worden ontvangen in zijn hoger beroep.
Norm van behoorlijke rechtspleging
Ter zitting in hoger beroep heeft de vrouw gesteld dat de zaak niet inhoudelijk kan worden behandeld, omdat de grieven die de man heeft geformuleerd onvoldoende concreet en onvoldoende gespecificeerd zijn, zodat het hof niet in staat is de bestreden beschikking te toetsen. De man heeft volgens haar daarmee niet voldaan aan de eisen van een behoorlijke rechtspleging.
Het hof overweegt dat volgens vaste rechtspraak aan een grief de eis wordt gesteld dat die behoorlijk in het geding naar voren wordt gebracht, zodat die voor de rechter en de wederpartij voldoende kenbaar is. Naar het oordeel van het hof heeft de man in zijn beroepschrift voldoende duidelijk naar voren gebracht op welke gronden de bestreden beschikking naar zijn mening moet worden vernietigd. Voor de vrouw was dit ook voldoende kenbaar, aangezien zij uitvoerig verweer heeft gevoerd. Het hof kan de zaak dus inhoudelijk behandelen.
Peildatum samenstelling en omvang huwelijksgemeenschap
Partijen zijn vóór 1 januari 2018 getrouwd. Zij hebben geen huwelijkse voorwaarden laten opstellen, hetgeen betekent dat gelet op het bepaalde in artikel 1:93 en 1:94, lid 1 (oud) van het Burgerlijk Wetboek (BW) door het huwelijk van partijen een algehele wettelijke gemeenschap van goederen is ontstaan en dat in beginsel alle bestaande bezittingen en schulden alsook de tijdens het huwelijk verkregen bezittingen en ontstane schulden in die gemeenschap vallen.
Door partijen zijn geen grieven gericht tegen de vaststelling door de rechtbank dat door de indiening van het verzoekschrift tot echtscheiding bij de Nederlandse rechter de huwelijksgemeenschap van partijen op 3 juli 2023 is ontbonden. Dat betekent in beginsel dat de goederen die partijen op 3 juli 2023 (de peildatum) hadden, moeten worden verdeeld. Van de schulden die zij op 3 juli 2023 hadden, moet worden vastgesteld wie onderling welk deel daarvan moet betalen. Daarbij geldt als uitgangspunt dat ingevolge artikel 1:100 BW ieder van partijen recht heeft op de helft van de waarde van de goederen en ieder van hen de helft van de schulden zal moeten dragen.
Samenstelling en omvang huwelijksgemeenschap
In haar aanvullende zelfstandige verzoek in eerste aanleg van 18 november 2024 heeft de vrouw op een rij gezet welke bestanddelen de huwelijksgemeenschap volgens haar bevat. De man heeft een dergelijke opstelling niet gemaakt, maar heeft een aantal bestanddelen op de lijst van de vrouw betwist. De rechtbank heeft de wijze van verdeling van de tussen partijen bestaande gemeenschap vastgesteld aan de hand van bedoelde opstelling van de vrouw. Tegen die beslissing heeft de man twee grieven gericht.
De grieven
De man komt in zijn eerste grief op tegen het oordeel van de rechtbank dat de man geen nader standpunt, verweer of verzoek heeft geformuleerd bij de door hem op 7 januari 2025 ingediende financiële stukken (de bankafschriften uit productie 4). Volgens de man had hij reeds gesteld dat de door de vrouw in haar aanvullende zelfstandige verzoek van 18 november 2024 geschetste vermogensbestanddelen een onjuiste weergave van zaken opleverden. De door de man op verzoek van de rechtbank ingediende stukken dienden juist ter onderbouwing van zijn reeds ingenomen standpunten in (met name) de pleitaantekeningen van 27 november 2024.
In zijn tweede grief verzoekt de man het hof om de omvang van de huwelijksgoederen-gemeenschap opnieuw te bepalen, waarbij hij verwijst naar bedoelde pleitaantekeningen, waarin de advocaat van de man puntsgewijs ingaat op de opgave van bestanddelen, zoals opgenomen in het aanvullende zelfstandige verzoek van de vrouw. Beide grieven hebben – kort gezegd – tot doel dat het hof de verdeling van de huwelijksgoederengemeenschap opnieuw bekijkt en beoordeelt en lenen zich derhalve voor gezamenlijke bespreking, waarbij het hof de door de vrouw in haar aanvullend zelfstandige verzoek genoemde bestanddelen als uitgangspunt zal nemen.
* Woning in Gambia / Duitse bankrekeningen
De vrouw stelt dat partijen een woning in Gambia in eigendom hadden die de man in het zicht van de echtscheiding heeft verkocht. De verkoopsom, die zij op grond van de verkoopadvertentie op € 89.000,- schat, maakt deel uit van de huwelijksgemeenschap op 3 juli 2023 en moet dan ook bij helfte worden verdeeld.
De man betwist dat de woning in de gemeenschap viel. Hij voert hiertoe aan dat hij de woning voorafgaand aan het huwelijk met eigen middelen heeft gekocht, de woning daarmee buiten de gemeenschap valt en de opbrengst van de verkoop van de woning daarmee eveneens buiten de verdeling valt.
Anders dan de man meent, leidt het feit dat partijen in gemeenschap van goederen zijn gehuwd ertoe dat de woning die hij vóór het huwelijk met eigen middelen heeft gekocht, deel is gaan uitmaken van de huwelijksgemeenschap van partijen, zoals reeds uiteengezet onder 5.7 hiervoor.
De vrouw stelt zich verder op het standpunt dat de man de verkoopopbrengst heeft gestort op twee rekeningen bij een Duitse spaarbank. Zij overlegt hiertoe een bankafschrift per 30 mei 2022 van Sparkasse Hilden-Ratingen-Velbert met een bijschrijving op twee rekeningen, te weten een bedrag van € 15.000,- op de rekening met rekeningnummer [rekeningnummer 1] en een bedrag van € 69.245,64 op de rekening met rekeningnummer [rekeningnummer 2] . Dit bedrag van in totaal € 84.245,64 dient volgens de vrouw te worden verdeeld.
De man heeft ter zitting bij de rechtbank naar voren gebracht dat hij de woning in Gambia in 2022 heeft verkocht voor iets meer dan € 84.000,- en de verkoopopbrengst vervolgens naar een bankrekening in Duitsland heeft overgemaakt. Hiervan resteert echter niets meer omdat de man de opbrengst heeft moeten gebruiken voor uitgaven ten behoeve van de meerderjarige zoon van de vrouw, waaronder kosten van studie en visum.
Het hof stelt vast dat niet (langer) tussen partijen in geschil is dat de verkoopopbrengst van de woning in Gambia op een (of meer) Duitse bankrekening(en) is gestort en dat het saldo op die bankrekening(en) op 3 juli 2023 in beginsel in de verdeling dient te worden betrokken. Niet dan wel onvoldoende is bestreden dat een bedrag van in totaal € 84.245,64 op 30 mei 2022 op de Duitse bankrekening(en) stond. De vrouw stelt dat dit bedrag op 3 juli 2023 deel uitmaakte van de huwelijksgemeenschap van partijen, volgens de man was het saldo op dat moment nihil. De man heeft echter tegenover de gemotiveerde stelling van de vrouw nagelaten om aan te tonen wat het saldo van de Duitse bankrekeningen was op de peildatum terwijl dat wel op zijn weg had gelegen. Voor zover de man stelt dat hij in de periode van 30 mei 2022 tot en met 3 juli 2023 geld uit de verkoop van de woning in Gambia heeft aangewend voor de studie en het visum van de zoon van de vrouw, zal het hof hierop nader ingaan bij de bespreking van de woonark hieronder. Wat betreft de gestelde andere uitgaven, heeft de man weliswaar verwezen naar de als productie 4 in het geding gebrachte bankafschriften, maar mocht hij niet van het hof en de vrouw verwachten dat zij zelf deze bijzonder omvangrijke productie op haar eventuele relevantie doorzochten om te bepalen wat op 3 juli 2023 al dan niet nog resteerde van de koopsom. Het was aan de man om de vrouw en het hof duidelijk te maken wat hij als grondslag voor de beoordeling van zijn verzoek voorlegde, mede in aanmerking genomen hetgeen de vrouw hierover naar voren had gebracht. Nu de man dit heeft nagelaten gaat het hof ervan uit dat het bedrag van € 84.245,64 dat op 30 mei 2022 nog op de twee bankrekeningen van Sparkasse Hilden-Ratingen-Velbert stond, op de peildatum nog steeds op die rekeningen stond en daarmee voor verdeling in aanmerking komt. Het hof zal de twee bankrekeningen van Sparkasse Hilden-Ratingen-Velbert toedelen aan de man onder de gehoudenheid om aan de vrouw de helft van het totale saldo van € 84.245,64 op peildatum, zijnde € 42.122,82, te betalen.
* Woning in [plaats B]
De vrouw stelt dat de man in het bezit moet zijn van een woning in [plaats B] . Zij heeft op bankafschriften van de man het adres [A-straat] [1] te [plaats B] gezien. In zijn aangifte IB 2023 maakte hij voorts melding van bezittingen op dat adres. Volgens de vrouw gaat het om een appartement ter waarde van € 323.000,- dat in de gemeenschap valt.
De man ontkent dat hij een woning in [plaats B] bezit. Hij had een woonark aan de [A-straat] [2] in [plaats B] waarop hij samen met de vrouw heeft gewoond, maar die is in 2022 verkocht. Partijen kregen vervolgens een sociale huurwoning aan de [B-straat] in [plaats B] . In die woning is de vrouw blijven wonen na het uiteengaan van partijen in juni 2023. De man heeft vanaf juni 2023 tijdelijk een deel van een woning aan de [A-straat] [1] in [plaats B] gehuurd. Hij moest deze woning per 1 april 2024 verlaten en is toen op zijn boot gaan wonen (en woont daar nu nog).
Nu de vrouw stelt dat de man een huis in [plaats B] in eigendom heeft dat in de gemeenschap valt en de man dit gemotiveerd betwist, is het aan de vrouw om haar stelling nader te onderbouwen. Het enkele gegeven dat het adres van die woning is vermeld als postadres op bankafschriften van de man, is hiertoe onvoldoende, temeer daar die bankafschriften dateren van na de peildatum, zodat daaruit niet de conclusie kan worden getrokken dat de woning op 3 juli 2023 deel van de huwelijksgemeenschap uitmaakte. De man heeft zowel in eerste aanleg als in hoger beroep verklaard dat hij de woning tijdelijk huurde en dat hij die noodgedwongen heeft moeten verlaten. Daarbij komt dat uit de BRP blijkt dat de man zich pas na de peildatum, te weten op 9 juli 2023 op dit adres ( [A-straat] [1] ) heeft ingeschreven. Nu de vrouw haar stelling dat van de zijde van de man een huis in [plaats B] tot de huwelijksgemeenschap behoort onvoldoende nader heeft onderbouwd, gaat het hof hieraan voorbij.
* Allianz Levensverzekering AG [0000]
De vrouw heeft gesteld dat een levensverzekering bij Allianz ter hoogte van € 427,37 in de gemeenschap valt. De man heeft in eerste aanleg toegelicht dat dit een pensioen uit een faillissementsuitkering betreft. Nu hij het door de vrouw gestelde bedrag niet - althans niet met stukken onderbouwd - heeft betwist, neemt het hof dit mee in de verdeling.
* Lijfrenteverzekering Provinzial
De vrouw stelt zich verder op het standpunt dat tot de te verdelen gemeenschap tevens een Lijfrenteverzekering Provinzial valt. Nu de vrouw geen waarde hieraan koppelt en uit het overzicht van de Duitse bankrekeningen blijkt dat de waarde van deze lijfrenteverzekering op 30 mei 2022 € 0,- was, zal het hof de lijfrenteverzekering aan de man toedelen zonder een waarde eraan toe te kennen.
* Nederlandse bankrekeningen
De vrouw stelt dat de man drie bankrekeningen bij de Rabobank heeft. Bij twee daarvan heeft zij saldi vermeld van respectievelijk € 14.859,71 ( [rekeningnummer 3] ) en € 35.000,75 ( [rekeningnummer 4] ). Zij baseert die saldi op een “bank statement” dat de Rabobank kennelijk op verzoek van de man op 9 maart 2022 aan hem heeft verstuurd.
Nu de man niets daartegenover heeft gesteld anders dan de blote stelling dat van die gelden vrijwel niets resteert in verband met het betalen van vaste lasten, gaat het hof ervan uit dat die twee bankrekeningen op de peildatum tot de gemeenschap behoorden en dat de saldi op 3 juli 2023 de door de vrouw genoemde bedragen betreffen. Voor zover de man heeft verwezen naar de bankafschriften, herhaalt het hof zijn overweging dat het niet aan de rechter is om – zonder nadere toelichting van de man – deze grote hoeveelheid bankafschriften over een reeks van jaren te onderzoeken en vervolgens te bepalen wat de saldi waren op de peildatum.
Aan de derde bankrekening (met rekeningnummer [rekeningnummer 5] ) heeft de vrouw geen saldo verbonden. De man geeft aan deze rekening niet te kennen. Ter zitting in eerste aanleg heeft hij het vermoeden geuit dat het een bankrekening van de zoon van de vrouw is. Daarop heeft de vrouw verwezen naar een door haar op 7 augustus 2023 ingediende uitdraai van de rekening bij de Rabobank in de procedure voorlopige voorzieningen. Nu deze bankrekening niet voorkomt op het “bank statement” van 9 maart 2022 en de vrouw geen bedrag heeft verbonden aan deze bankrekening, laat het hof deze bankrekening buiten de verdeling.
* Bankrekening in Gambia
De vrouw stelt zich voorts op het standpunt dat een bankrekening bij de Ecobank in Gambia ook tot de huwelijksgemeenschap van partijen behoort.
De man betwist dit. Volgens hem was deze bankrekening al in januari 2023 opgeheven en stond er op dat moment geen geld meer op.
Gelet op deze betwisting was het aan de vrouw haar stelling ten aanzien van de bankrekening nader te onderbouwen. Nu zij dit dat heeft nagelaten en het bestaan van (enig saldo op) de rekening dus niet is komen vast te staan, gaat het hof hieraan voorbij.
* Pleziervaartuig
Tussen partijen is niet in geschil dat de man op 3 juli 2023 een [boot] (bouwjaar 1977) (hierna: de boot) in eigendom had en dat de waarde hiervan tussen partijen bij helfte dient te worden verdeeld. Wel verschillen partijen van mening over de waarde van de boot.
De vrouw stelt onder verwijzing naar door haar overgelegde foto’s van internet de te verdelen waarde op € 19.500,-. Uit (onder andere) het proces-verbaal van 27 november 2024 leidt het hof af dat de man in eerste aanleg een taxatierapport in het geding heeft gebracht waarin de waarde van de boot is getaxeerd op € 3.500,-. De vrouw heeft die waarde betwist, daartoe stellende dat de taxatie niet betrouwbaar is, omdat deze niet is gedaan door een onafhankelijke taxateur; volgens de vrouw kende de taxateur de man. Het hof beschikt niet over het door de man in eerste aanleg overgelegde taxatierapport (dat kennelijk onderdeel is van het deel van het procesdossier dat niet is ingediend door de advocaat van de man). Bij gebrek aan dit taxatierapport en daarmee aan een onderbouwde betwisting van de door de vrouw gestelde waarde, gaat het hof uit van de juistheid van de door de vrouw genoemde waarde van de boot van € 19.500,-. Het hof zal de boot aan de man toedelen onder de verplichting een bedrag van € 9.750,- aan de vrouw te betalen.
* Auto
De vrouw stelt dat tot de ontbonden gemeenschap een niet nader gespecificeerde auto behoort. Zij heeft geen waarde aan de auto verbonden. De man beaamt dat partijen in het bezit waren van een auto. Volgens hem heeft de auto het echter na 3 juli 2023 begeven en heeft hij een andere auto gekocht. Ter zitting in eerste aanleg heeft de man daaraan toegevoegd dat hij bij inruil van de oude auto een bedrag van € 750,- heeft ontvangen en dat hij daarvan de helft aan de vrouw zou betalen. De vrouw heeft daarop gesteld dat de auto vóór 3 juli 2023 is verkocht maar heeft geen enkel aanknopingspunt geboden voor de waardebepaling (zoals merk, jaartal en kilometerstand) zodat het hof, bij gebrek aan deze informatie, zal uitgaan van een in de verdeling te betrekken opbrengst van € 750,-. Nu de man dit bedrag heeft ontvangen, is hij gehouden de helft ad € 375,- aan de vrouw te betalen.
* Woonark
De vrouw stelt zich op het standpunt dat op 3 juli 2023 tot de ontbonden huwelijksgemeenschap een woonark gelegen aan de [A-straat] [2] te [plaats B] (hierna: de woonark) behoorde ter waarde van € 105.000,-.
De man betwist dit. Hij betoogt dat hij de woonark op 3 januari 2022 heeft verkocht voor € 105.000,-. Van de verkoopopbrengst resteerde slechts € 80.000,-, omdat hij de ligplaats en de werfbaas nog moest betalen. Het restant heeft hij aangewend voor kosten van de zoon van de vrouw. Ter zitting heeft de man aangevoerd dat hij het geld heeft gebruikt om de schuld aan de internationale school in Gambia van € 14.000,- voor het onderwijs van de zoon te betalen. Daarnaast heeft hij betaald voor een aanvraag voor een studie in Spanje, een visum en het verblijf in Spanje.
Ter zitting heeft de vrouw beaamd dat de woonark in 2022 is verkocht. Zij stelt zich echter op het standpunt dat er een nieuwe woning voor in de plaats is gekomen, hetgeen de man heeft betwist.
Nu partijen het erover eens zijn dat de woonark, die de rechtbank in eerste aanleg voor een waarde van € 105.000,- in de verdeling heeft betrokken, in januari 2022 is verkocht en dus geen deel meer uitmaakte van de huwelijksgoederengemeenschap op 3 juli 2023, ligt de verdeling van de woonark zelf niet langer voor. Dat de man van dit bedrag een nieuwe woning heeft gekocht, heeft de vrouw naar het oordeel van het hof niet aangetoond. Daar staat tegenover dat de man evenmin heeft aangetoond dat hij van dit bedrag alle door hem gestelde kosten heeft voldaan. De kosten voor de ligplaats van de woonark en het aan de werfbaas verschuldigde bedrag, zijn door de vrouw betwist. Voor zover deze zouden moeten blijken uit de bankafschriften uit productie 4 herhaalt het hof wederom zijn overweging dat het niet aan het hof is om uit een dergelijke hoeveelheid - onduidelijk gesorteerde - afschriften op te maken welk bedrag resteerde op de peildatum. Wel houdt het hof rekening met een bedrag van € 14.000,- ter zake van een schuld aan de internationale school in Gambia ten behoeve van de zoon van de vrouw en een bedrag van € 10.000,- ten behoeve van (procedures rond) de aanvraag van de studie van de zoon van de vrouw in [plaats D] . De man heeft zowel in eerste aanleg als in hoger beroep gesteld dat hij bedoelde kosten heeft voldaan. Weliswaar is niet helemaal duidelijk of de man deze kosten heeft voldaan uit de opbrengst van de woning in Gambia dan wel van de woonark, doch dat hij deze kosten heeft gemaakt acht het hof voldoende aannemelijk; de vrouw heeft op de zitting in hoger beroep erkend dat de man kosten voor haar zoon heeft betaald tot het uiteengaan van partijen in 2023 en de hoogte van de door de man genoemde bedragen niet betwist. Daarom acht het hof het redelijk een bedrag van in totaal € 24.000,- in mindering te brengen op de opbrengst van de woonark. Aldus zal rekening worden gehouden met een bedrag van € 81.000,- dat tussen partijen moet worden verdeeld ter zake van de opbrengst van de woonark. Daarbij sluit het hof overigens niet uit dat, door zowel het saldo op de Rabobankrekeningen per maart 2022 als dit deel van de opbrengst van de woonark in de verdeling te betrekken, mogelijk sprake is van een dubbeltelling, doch bij gebreke van gemotiveerde en onderbouwde stellingen van de man op dit punt, komt dit voor rekening en risico van de man.
* Inboedel
Ter zitting in hoger beroep heeft de vrouw haar oorspronkelijke zelfstandig verzoek ten aanzien van de inboedel ingetrokken.
Slotsom
In het licht van het voorgaande zal het hof de bestreden beschikking voor zover het de verdeling van de huwelijksgoederengemeenschap betreft, vernietigen en de wijze van verdeling opnieuw vaststellen.
* Schulden
De vrouw heeft bij de rechtbank gesteld dat partijen een huurschuld en een schuld aan DUO hebben. De rechtbank heeft bepaald dat de man en de vrouw ieder draagplichtig zijn voor de helft van de schulden van partijen op 3 juli 2023. Tegen die beslissing heeft de man geen expliciete grief geformuleerd, maar heeft hij verwezen naar zijn pleitnota in eerste aanleg, waarin hij stelt de huurschuld in het najaar van 2023 te hebben afgelost. Ter zitting heeft de man verklaard dat de DUO-schuld nog bestaat.
De vrouw heeft op haar beurt gesteld dat zij degene is geweest die huurschuld heeft afgelost. Geen van partijen heeft zijn/haar stellingen betreffende de huurschuld op enigerlei wijze onderbouwd, zodat niet kan worden vastgesteld dat en, zo ja, door wie de huurschuld is afgelost. Voor zover de vrouw in eerste aanleg heeft willen betogen dat, omdat zij reeds een deel van zowel de huurschuld als de schuld aan DUO heeft afgelost, dient te worden afgeweken van het wettelijk uitgangspunt dat partijen bij helfte draagplicht zijn voor op de peildatum bestaande schulden, heeft zij hiervoor onvoldoende aangevoerd. Nu niet is komen vast te staan of en wie de huurschuld heeft betaald, is evenmin vast te stellen of de vrouw een regresrecht heeft op de man. Bij deze stand van zaken ziet het hof geen aanleiding anders te beslissen dan de rechtbank. Het hof zal de beschikking waarvan beroep dan ook bekrachtigen voor zover daarin is bepaald dat ieder van partijen draagplichtig is voor de helft van de schulden van partijen op de peildatum.
Proceskosten
Ter zitting in hoger beroep heeft de vrouw verzocht de man te veroordelen in de kosten van het hoger beroep wegens nodeloos procederen.
Met zijn wijze van procederen – vooral het ondanks herhaald verzoek niet indienen van het volledige dossier – heeft de man de procedure weliswaar gecompliceerd, maar gezien de uitkomst van het hoger beroep kan niet worden geconcludeerd dat de man nodeloos hoger beroep heeft ingesteld. Het hof zal de kosten dan ook compenseren zoals gebruikelijk is in geval van ex-echtelieden.
Schorsingsincident
Ter zitting heeft de man zijn verzoek tot schorsing van de werking van de bestreden beschikking ingetrokken. Dit leidt ertoe dat het hof de man daarin niet-ontvankelijk zal verklaren.
Het hof ziet onvoldoende aanleiding om de man te veroordelen in de proceskosten van het incident, zoals de vrouw heeft verzocht. Ook deze kosten zullen worden gecompenseerd.
Dit alles leidt tot de volgende beslissing.
6 De beslissing
Het hof:
In de zaak met zaaknummer 200.353.080/01
vernietigt de beschikking waarvan beroep voor zover het de verdeling van de huwelijksgoederengemeenschap betreft en, opnieuw rechtdoende:
stelt de wijze van verdeling van de tussen partijen bestaande gemeenschap als volgt vast:
-
bepaalt dat het saldo van € 15.000,- op rekeningnummer [rekeningnummer 6] bij de Sparkasse Hilden Ratingen-Velbert in Duitsland aan de man wordt toegedeeld, onder de verplichting van de man om een bedrag van € 7.500,- aan de vrouw te betalen;
-
bepaalt dat het saldo van € 69.245,64 op rekeningnummer [rekeningnummer 7] bij de Sparkasse Hilden Ratingen-Velbert in Duitsland aan de man wordt toegedeeld, onder de verplichting van de man om een bedrag van € 34.622,82 aan de vrouw te betalen;
-
bepaalt dat het saldo van € 14.859,71 op rekeningnummer [rekeningnummer 8] bij de Rabobank aan de man wordt toegedeeld, onder de verplichting van de man om een bedrag van € 7.429,86 aan de vrouw te betalen;
-
bepaalt dat het saldo van € 35.000,75 op rekeningnummer [rekeningnummer 9] bij de Rabobank aan de man wordt toegedeeld, onder de verplichting van de man om een bedrag van € 17.500,38 aan de vrouw te betalen;
-
bepaalt dat het [boot] /Zeiljacht bouwjaar 1977 aan de man wordt toegedeeld onder de verplichting van de man om een bedrag van € 9.750,- aan de vrouw te betalen;
-
bepaalt dat de auto aan de man wordt toegedeeld onder de verplichting van de man om een bedrag van € 375,- aan de vrouw te betalen;
-
veroordeelt de man om ter zake van de opbrengst van de woonark een bedrag van € 40.500,- aan de vrouw te betalen;
-
bepaalt dat de Levensverzekering Allianz, rekeningnummer [rekeningnummer 5] , Ecobank aan de man wordt toegedeeld onder de verplichting van de man om een bedrag van € 213,69 ,- aan de vrouw te betalen;
-
bepaalt dat de lijfrente Provinzial aan de man zal worden toegedeeld zonder dat hieraan een waarde zal worden toegekend;
hetgeen neerkomt op een in totaal door de man aan de vrouw te betalen bedrag van € 117.891,75 (EENHONDERDZEVENTIENDUIZEND ACHTHONDERD EENENNEGENTIG EURO EN VIJFENZEVENTIG CENT).
bekrachtigt de beschikking van de rechtbank voor zover daarin is bepaald dat ieder draagplichtig is voor de helft van de schulden van partijen op de peildatum;
verklaart deze beschikking uitvoerbaar bij voorraad;
wijst af het meer of anders verzochte;
In de zaak met zaaknummer 200.353.080/02
verklaart de man niet-ontvankelijk in zijn verzoek tot schorsing van de werking van de bestreden beschikking.
Deze beschikking is gegeven door mr. A.R. Sturhoofd, mr. R.M. Troost en mr. M. Overmars, in tegenwoordigheid van mr. F.J.E. van Geijn als griffier en is op 10 november 2026 uitgesproken in het openbaar.