Personen- en familierecht
kinderalimentatie, verdiencapaciteit, IKB, onderhoudsplicht kind eerdere relatie.
Gerechtshof Amsterdam, 10 november 2026
ECLI:NL:GHAMS:2026:3173 · Gerechtshof Amsterdam · 10 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/gerechtshof-amsterdam/civiel-recht/personen-en-familierecht/hoger-beroep/ecli-nl-ghams-2026-3173
Zaakgegevens
Op 10 november 2026 heeft het Gerechtshof Amsterdam in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over personen- en familierecht.
- Instantie
- Gerechtshof AmsterdamGerechtshofDe rechter in hoger beroep in civiele zaken, strafzaken en belastingzaken. Nederland heeft vier gerechtshoven.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Datum uitspraak
- 10 november 2026
- Datum publicatie
- 16 november 2026
- Zaaknummer
- 200.363.704/01
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Personen- en familierecht
- Procedure
- Hoger beroepHoger beroepEen hogere rechter behandelt de zaak opnieuw, zowel de feiten als het recht, omdat een partij het niet eens is met de eerste uitspraak.Meer uitleg
- Advocaat
- mr. Y. Weggemans-Bruin te Heerhugowaard, mr. D.E.M. Boukens te Hoorn
- ECLI
- ECLI:NL:GHAMS:2026:3173
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
kinderalimentatie, verdiencapaciteit, IKB, onderhoudsplicht kind eerdere relatie.
Uitspraak
GERECHTSHOF AMSTERDAM
Afdeling civiel recht en belastingrecht
Team III (familie- en jeugdrecht)
zaaknummer: 200.363.704/01
zaaknummer rechtbank: C/15/348688 / FA RK 24-491
beschikking van de meervoudige kamer van 10 november 2026 in de zaak van
[de vader] ,
wonende te [plaats A] , gemeente [gemeente 1] ,
verzoeker in hoger beroep,
verder te noemen: de vader,
advocaat: mr. Y. Weggemans-Bruin te Heerhugowaard,
en
[de moeder] ,
wonende te [plaats B] , gemeente [gemeente 2] ,
verweerster in hoger beroep,
verder te noemen: de moeder,
advocaat: mr. D.E.M. Boukens te Hoorn.
Het hof heeft daarnaast als belanghebbende aangemerkt:
- de minderjarige [minderjarige] , hierna: [minderjarige] .
1 De zaak in het kort
De zaak gaat over de kinderalimentatie voor [minderjarige] (4). De rechtbank heeft de kinderalimentatie bepaald op € 331,- per maand met ingang van 18 april 2024.
De vader is het daar niet mee eens en wil een bijdrage van € 25,- per maand betalen en van € 27,- per maand met ingang van 1 april 2026.
2 De procedure in hoger beroep
De vader is op 16 januari 2026 in hoger beroep gekomen van een beschikking van 17 oktober 2025 (hierna: de bestreden beschikking) van de rechtbank Noord-Holland (Alkmaar) (hierna: de rechtbank).
De moeder heeft op 17 maart 2026 een verweerschrift ingediend.
Het hof heeft daarnaast de volgende stukken ontvangen:
- een bericht van de zijde van de moeder van 24 april 2026 met bijlagen,
- een bericht van de zijde van de moeder van 2 juli 2026 met bijlagen,
- een bericht van de zijde van de moeder van 13 juli 2026 met bijlagen,
- een bericht van de zijde van de vader van 22 juli 2026 met bijlagen, en
- een bericht van de zijde van de moeder van 28 juli 2026 met bijlagen.
De zitting heeft op 3 augustus 2026 plaatsgevonden. Daarbij waren aanwezig:
- de vader, bijgestaan door zijn advocaat,
- de moeder, bijgestaan door haar advocaat.
De advocaat van de moeder heeft op de zitting een pleitnotitie overgelegd.
3 De feiten
Partijen hebben een relatie met elkaar gehad van 2014 tot oktober 2023. Zij zijn de ouders van [minderjarige] , geboren [in] 2022. De vader heeft [minderjarige] erkend. Partijen zijn gezamenlijk belast met het gezag over [minderjarige] . [minderjarige] heeft zijn hoofdverblijfplaats bij de moeder.
Bij beschikking van de rechtbank van 7 mei 2024 is een zorgregeling bepaald op grond waarvan [minderjarige] in de oneven weken bij de vader is van donderdag 17.30 uur tot maandag 10.00 uur en in de even weken van donderdag 17.30 uur tot vrijdag 18.30 uur, tenzij de vader uiterlijk op zondagavond vóór 18.00 uur aangeeft dat hij donderdag vrij is. In dat geval verblijft [minderjarige] in de even weken van woensdag 17.30 uur tot vrijdag 18.30 uur bij de vader. Ter zitting in hoger beroep heeft de vader verklaard dat hij op donderdagen vrij is en dat [minderjarige] in de even weken steeds al vanaf woensdag 17.30 uur bij hem is.
Ook is ten aanzien van de vakanties en feestdagen een verdeling vastgesteld.
4 De omvang van het hoger beroep
De rechtbank heeft in de bestreden beschikking een door de vader met ingang van 18 april 2024 te betalen bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van [minderjarige] bepaald van € 331,- per maand.
Deze beschikking is gegeven op het verzoek van de moeder om een bijdrage te bepalen van € 500,- per maand met ingang van 13 december 2023, althans een zodanige bijdrage te bepalen met ingang van een zodanige datum als de rechtbank juist zou achten.
De vader verzoekt, met vernietiging van de bestreden beschikking, het inleidend verzoek van de moeder alsnog af te wijzen en een bijdrage voor [minderjarige] te bepalen van € 25,- per maand met ingang van 18 april 2024 en van € 27,- per maand met ingang van 1 april 2026.
De moeder verzoekt de bestreden beschikking te bekrachtigen.
5 De motivering van de beslissing
Behoefte [minderjarige] en ingangsdatum
Het hof constateert dat partijen het in eerste aanleg en ook in hoger beroep erover eens zijn dat de geïndexeerde behoefte van [minderjarige] in 2024 € 924,- per maand bedroeg. Ook het hof gaat hiervan uit. Na indexering bedroeg zijn behoefte in 2025 en 2026 respectievelijk € 984,- per maand en € 1.029,- per maand.
Ook de door de rechtbank bepaalde ingangsdatum (18 april 2024) is niet in geschil, zodat het hof daarvan eveneens zal uitgaan.
Met zijn vijf grieven heeft de vader de draagkracht van partijen aan de orde gesteld.
Draagkracht moeder
Inkomen
De moeder is sinds 2016 werkzaam in loondienst bij [X] B.V. Gezien de jaaropgaven van 2024 en 2025 bedroeg haar fiscaal loon achtereenvolgens € 27.821,- en € 28.926,-. De moeder werkt 28 uur per week (75,68%).
De rechtbank heeft de draagkracht van de moeder gebaseerd op haar loon in 2024. De vader wijst er in zijn tweede grief op dat het inkomen van de moeder in 2025 hoger was en stelt dat om die reden over dat jaar een nieuwe berekening moet worden gemaakt. Het hof volgt de vader niet in dat standpunt. Uit de loonstroken van de moeder blijkt dat zij sinds 2024 niet meer uren is gaan werken of van functie is veranderd. Dat haar jaarloon in 2025 hoger was, valt toe te schrijven aan de jaarlijkse inflatiecorrectie. Een dergelijke wijziging van het inkomen vormt onvoldoende aanleiding om de draagkracht van de moeder in 2025 te herberekenen.
Lening
In zijn eerste grief stelt de vader de lening van de moeder aan de orde; hij meent dat de rechtbank met de aflossing daarvan geen rekening had moeten houden, omdat de lening verwijtbaar en vermijdbaar is.
Het hof constateert dat uit de door de moeder overgelegde leningsovereenkomst blijkt dat haar ouders aan haar op 30 oktober 2023 een lening hebben verstrekt van € 12.000,-. Partijen zijn die maand uit elkaar gegaan en de moeder heeft samen met [minderjarige] de in eigendom aan de vader toebehorende woning verlaten. Op 18 november 2023 heeft de moeder een auto gekocht voor € 12.199,- (de factuur is overgelegd als productie 5 HB).
Nadat zij met [minderjarige] enkele maanden bij haar ouders had verbleven, heeft de moeder per 1 mei 2024 een huurwoning gevonden. Naar de moeder stelt, heeft zij de woning moeten stofferen en inrichten, welke kosten grotendeels door haar ouders zijn betaald. Om deze kosten te kunnen terugbetalen, hebben de ouders van de moeder haar op 24 oktober 2024 een bedrag van € 3.600,- geleend, zijnde het bedrag dat de moeder tot dan toe op de oorspronkelijke lening had afgelost (twaalf maal een aflossing van € 300,-). De moeder lost sindsdien op de lening € 150,- per maand af.
Naar het oordeel van het hof heeft de moeder met het overleggen van facturen van de aanschaf van de auto, maar ook van onder andere Carpet Land, Ikea en ten behoeve van andere benodigdheden voor herinrichting, voldoende onderbouwd dat zij kosten heeft moeten maken na het verbreken van de samenwoning met de vader. Het hof beschouwt die kosten niet als onredelijk hoog.
Gezien haar inkomen (in relatie tot haar kosten) en gelet op het feit dat de vader tot voor kort geen bijdrage betaalde voor [minderjarige] , acht het hof aannemelijk dat de moeder onvoldoende vrije ruimte had om daaruit dergelijke uitgaven te doen, ook al heeft zij enkele maanden – naar het hof aanneemt: kosteloos – bij haar ouders ingewoond en ook al zijn haar woonlasten lager dan het woonbudget dat uit de berekening van de rechtbank volgt (ter hoogte van 30% van haar netto besteedbaar inkomen (NBI)).
Uit de door de moeder in het geding gebrachte bankafschriften blijkt voorts dat zij aflost op de lening. Het hof ziet dan ook geen aanleiding om ervan uit te gaan dat de ouders van de moeder de lening op enig moment zullen kwijtschelden. Evenmin ziet het hof aanleiding om van een lagere aflossing (van € 75,- per maand) uit te gaan zoals de vader subsidiair heeft verzocht.
Gezien hetgeen hiervoor is overwogen, is het hof van oordeel dat de rechtbank terecht rekening heeft gehouden met de aflossing op de lening van € 150,- per maand.
Het voorgaande brengt mee dat het hof de berekening van de draagkracht van de moeder van de rechtbank (van € 381,- per maand) overneemt.
Draagkracht vader
Inkomen
De vader heeft een eenmanszaak, genaamd [XX] . Uit de rapporten IB blijken de volgende winstcijfers:
2019 € 34.378,-
2020 € 52.410,-
2021 € 95.718,-
2022 € 118.525,-
2023 € 88.758,-
2024 € 34.883,-
en de navolgende concept-winstcijfers:
2025 € 39.813,-
2026 € 5.931,- (per 30 juni 2026).
De vader is op 1 april 2026 fulltime in loondienst getreden bij [Y] . Ten aanzien van zijn salaris kan uitgegaan worden van € 4.819,- bruto per maand (exclusief vakantiegeld).
Winst 2024 en 2025
De rechtbank heeft de draagkracht van de vader gebaseerd op de winst van 2023, omdat 2021 en 2022 geen representatief beeld zouden geven (in verband met Covid). Nu de vader sinds eind 2023 minder uren is gaan werken in verband met zijn aandeel in de zorg voor [minderjarige] , heeft de rechtbank op de winst van € 88.758,- een bedrag van € 26.672,- in mindering gebracht, uitkomend op € 62.086,-.
De vader vindt dat de rechtbank van een te hoge winst is uitgegaan. Toen partijen nog samen waren, werkte de vader meer dan fulltime en sinds zij uit elkaar zijn, werkt hij minder dan fulltime vanwege genoemde zorg voor [minderjarige] . Daarbij komt dat het werk is afgenomen. In coronatijd was er veel vraag naar verbouwingen, maar inmiddels is die vraag, onder andere als gevolg van de gestegen kosten van levensonderhoud, energie en materiaal, afgenomen. De vader deed geen grote projecten meer en huurde ook geen zzp’ers meer in. De vader betoogt in zijn derde grief dat bij de bepaling van zijn draagkracht in 2024 rekening moet worden gehouden met de winst van dat jaar van € 34.883,- en in 2025 met het gemiddelde van 2024 en 2025 van € 35.894,-.
Omdat de vader de combinatie van zelfstandig ondernemerschap en de zorg voor [minderjarige] op de dagen dat hij bij hem is niet kon volhouden, is hij in loondienst getreden. Hij verzoekt vanaf 1 april 2026 met zijn salaris uit loondienst rekening te houden. Hij heeft zijn eenmanszaak weliswaar nog niet beëindigd voor het geval het werken in loondienst hem niet bevalt, maar hij verricht geen werkzaamheden meer als stukadoor.
De moeder heeft verweer gevoerd. Met het oog op diens onderhoudsplicht en zijn verdiencapaciteit, kan volgens haar van de vader worden verlangd dat hij meer werkt dan hij stelt te doen; zij stelt dat hij dat waarschijnlijk ook al doet.
Het hof acht het redelijk om uit te gaan van een winst van de vader van € 50.000,- per jaar in 2024 en 2025. De jaarcijfers laten weliswaar een lagere winst zien in die jaren, maar het hof is van oordeel dat de vader een hogere verdiencapaciteit had en dat hij die had kunnen benutten. Het hof acht het begrijpelijk dat de vader sinds het uiteengaan van partijen minder uren kan werken, alleen al vanwege de zorg voor [minderjarige] , maar wanneer naar de winstcijfers van 2023 wordt gekeken (en de nog hogere winstcijfers in 2021 en 2022) in vergelijking met die van 2024 en 2025, valt daarin een dermate grote daling te zien dat die naar het oordeel van het hof niet alleen kan worden verklaard door de zorg voor [minderjarige] .
De vader heeft andere oorzaken voor de winstdaling genoemd, zoals een verminderde vraag naar verbouwingen. Het mag zo zijn dat er in de coronaperiode een (extra) piek was in de vraag naar verbouwingen, maar het is een feit van algemene bekendheid dat er nog steeds veel vraag is naar ambachtslieden, waaronder stukadoors, in de bouw. Het hof acht dan ook niet aannemelijk dat de vraag naar verbouwingen zo sterk is afgenomen, als door de vader is betoogd. Hetgeen de vader aan stukken in het geding heeft gebracht (een overzicht met het aantal zakelijke en particuliere opdrachtgevers door de jaren heen en twee mails) volstaat niet als onderbouwing van zijn stelling.
Ook heeft de vader naar voren gebracht dat hij minder grote klussen kan aannemen vanwege zijn beperktere beschikbaarheid. Hij heeft echter niet toegelicht waarom hij zijn inkomsten niet kon aanvullen met meer kleinere klussen, althans heeft hij niet duidelijk gemaakt waarom het teruglopen van grotere klussen bijdraagt aan de fors verminderde winst.
Tot slot heeft de vader gewezen op de gestegen inkoopprijzen van materialen en de gestegen kosten van energie, maar hij heeft ter zitting in hoger beroep reeds erkend dat die prijzen veelal aan de klant worden doorberekend en dus relatief weinig effect hebben op zijn winst.
Dienstverband
Met ingang van 1 april 2026 zal het hof rekening houden met het salaris van de vader van € 4.819,- bruto per maand. Dat de vader daarnaast nog inkomsten uit zijn eigen bedrijf heeft, zoals de moeder heeft gesteld, is tegenover de gemotiveerde betwisting van de vader onvoldoende onderbouwd, zodat daaraan voorbij wordt gegaan. De vader ontvangt daarnaast maandelijks een bedrag van € 822,- aan Individueel Keuzebudget (IKB) dat hij volledig inzet voor het kopen van verlof. De vader stelt dat verlof nodig te hebben in verband met de zorg voor [minderjarige] en zijn dochter uit een eerdere relatie: [dochter] , geboren [in] 2011. Daarom dient het IKB volgens hem buiten beschouwing te worden gelaten als inkomensbestanddeel.
Het hof stelt vast dat de vader een dienstverband heeft van 36 uur en dat hij die uren over vier dagen verdeelt, zodat hij op donderdagen vrij is.
In de even weken is [minderjarige] bij de vader vanaf woensdag om 17.30 uur. Het hof gaat ervan uit dat de vader op maandag, dinsdag en woensdag geen verlof hoeft op te nemen. Op donderdag is de vader vervolgens vrij.
Op de vrijdagen moet de vader wel verlof opnemen: in de oneven weken is [dochter] bij hem (naar het hof aanneemt: na school) evenals [minderjarige] . In de even weken is [minderjarige] tot 18.30 uur bij de vader.
[in] 2026 is [minderjarige] vier jaar geworden en hij zal na de zomervakantie zijn gestart op de basisschool. Dat brengt mee dat [minderjarige] op de vrijdagen niet meer de hele dag bij de vader verblijft. Hoewel de vader geen toelichting heeft gegeven op de schooltijden van [minderjarige] en evenmin op de combinatie van school met zijn werk, acht het hof het niet redelijk dat de vader nog verlof koopt voor de gehele vrijdag. Uitgegaan wordt daarom van een component ter hoogte van € 400,- uit het IKB dat bij het inkomen van de vader wordt opgeteld. Het restant kan de vader aanwenden voor het kopen van verlof. Daarbij gaat het hof ervan uit dat de vader de zorg tijdens feestdagen en vakanties kan opvangen met zijn basisverlof.
Onderhoudsplicht [dochter]
Bij beschikking van de rechtbank van 12 februari 2014 is een door de vader te betalen bijdrage voor [dochter] bepaald van € 67,- per maand met ingang van 1 januari 2014. Na indexering bedroeg de bijdrage van 2024 tot en met 2026 respectievelijk € 85,- per maand, € 91,- per maand en € 95,- per maand.
[dochter] verblijft eenmaal per twee weken afwisselend van donderdag tot en met zondag en van vrijdag tot en met zondag 16.00 uur bij de vader.
Het hof is met de vader eens dat de (ruim twaalf jaar geleden vastgestelde) bijdrage voor [dochter] geen reëel beeld meer geeft van zijn kosten voor haar. Het hof zal met die gestegen lasten rekening houden op na te melden wijze.
Het hof zal daartoe eerst de behoefte van [dochter] bekijken. In de beschikking van 12 februari 2014 is haar behoefte berekend op € 150,- per maand, gebaseerd op een NBI van € 1.563,- per maand (inkomsten van de vader; de moeder van [dochter] had destijds geen inkomsten). Met juistheid heeft de vader echter erop gewezen dat [dochter] moet meeprofiteren van zijn gestegen inkomen: als hij en de moeder van [dochter] bij elkaar waren gebleven, had het gestegen inkomen van de vader immers ook een positieve invloed gehad op het bedrag dat aan [dochter] zou zijn uitgegeven. Het uitgangspunt in dit soort gevallen is, op grond van het Rapport Alimentatienormen, dat het eigen aandeel van de ouders in de kosten van het kind opnieuw wordt bepaald en dan op basis van alleen dat hogere inkomen van die ouder (in dit geval: de vader).
Bij de bepaling van de huidige behoefte van [dochter] neemt het hof hetzelfde NBI in aanmerking dat is gebruikt voor de berekening van de behoefte van [minderjarige] . Uit de berekening bij het verweerschrift in eerste aanleg van de vader, die als uitgangspunt lijkt te zijn genomen voor de tussen partijen overeengekomen behoefte, blijkt een NBI van de vader in 2023 van € 4.160,- per maand. Bij dit NBI, en uitgaande van de behoeftetabel voor twee kinderen, bedroeg de behoefte van [dochter] in 2023 € 482,- per maand. Na indexering bedroeg [minderjarige] behoefte van 2024 tot en met 2026 respectievelijk € 512,-, € 545,- en € 570,- per maand.
De vader stelt dat hij naast de alimentatie extra kosten heeft voor [dochter] (zoals haar verblijfskosten maar ook kosten van paardrijles) en dat mede om die reden zijn beschikbare draagkracht gelijkelijk moet worden verdeeld tussen [dochter] en [minderjarige] .
Gezien het verschil in behoefte tussen [dochter] en [minderjarige] (te verklaren door het verschil in inkomen tussen de moeder enerzijds en de moeder van [dochter] anderzijds) zal het hof de draagkracht van de vader verdelen naar rato van die behoefte: 36 % ten behoeve van [dochter] en 64 % ten behoeve van [minderjarige] . Bij deze benadering zal niet ook nog eens apart rekening worden gehouden met de verblijfskosten van [dochter] , die immers in mindering zouden strekken op het aan [dochter] toe te rekenen deel van de draagkracht. Overigens overstijgt – zoals uit het hierna overwegende volgt - in 2024 het draagkrachttekort bij [dochter] (€ 240,-) het bedrag van haar zorgkorting (€ 128,- op basis van een zorgkorting van 25 %) ruimschoots. Ook in de nieuwe situatie vanaf 1 april 2026 overstijgt het draagkrachttekort bij [dochter] van € 276,- (behoefte € 570,- minus beschikbare draagkracht € 294,-) het bedrag van haar zorgkorting (€ 143,-) ruimschoots.
Indien de vader verder nog extra kosten draagt voor [dochter] , dient hij die uit zijn vrije ruimte te betalen. Hij heeft onvoldoende onderbouwd dat hij dergelijke kosten structureel draagt.
Lening
De vader voert aan dat per 1 maart 2026 rekening moet worden gehouden met een lening van zijn vader. De vader lost € 200,- per maand af op een door zijn vader aan hem geleend bedrag van € 10.000,- in verband met zijn advocaatkosten, de aanschaf van inboedel, het opknappen van zijn tuin en de kosten van het LBIO.
Het hof is van oordeel dat de vader – tegenover de gemotiveerde betwisting door de moeder – onvoldoende heeft onderbouwd dat zijn lening niet vermijdbaar en niet verwijtbaar is. Mede gelet op het feit dat het geleende bedrag nog steeds op zijn spaarrekening staat, is de noodzaak voor het aangaan van de lening onvoldoende onderbouwd; hij heeft het immers nog niet uitgegeven.
Voor zover de vader het geleende geld wil aanwenden voor de bijdrage voor [minderjarige] dan wel voor de kosten van het LBIO, heeft te gelden dat dit niet ten koste kan gaan van de alimentatie voor [minderjarige] aangezien de moeder dan in feite deels zelf betaalt voor de haar toekomende kinderbijdrage ten behoeve van [minderjarige] .
Bijdrage met ingang van 18 april 2024
De vader heeft een totale draagkracht van € 755,-. Daarvan is beschikbaar voor [minderjarige] € 483,- en voor [dochter] € 272,-. Op grond van hetgeen hiervoor is overwogen, hebben de moeder en de vader samen een draagkracht in 2024 van (€ 381,- + € 483,- =) € 864,- per maand.
In het geval van de moeder heeft het hof de berekening van de rechtbank overgenomen en in het geval van de vader is gerekend met een winst van € 50.000,-, de zelfstandigenaftrek, de MKB-winstvrijstelling en de toepasselijke heffingskortingen.
Een draagkrachtvergelijking is hier niet nodig, omdat de ouders samen niet genoeg draagkracht hebben voor alle kosten van [minderjarige] van € 924,- per maand. Zij moeten daarom ieder hun volledige draagkracht gebruiken. Dat betekent dat de vader met € 483,- per maand moet bijdragen in de kosten van [minderjarige] .
Op het aandeel van de vader van € 483,- strekt de (niet in geschil zijnde) zorgkorting van € 323,- per maand (35% van € 924,-) in beginsel in mindering. Op de regel dat de zorgkorting de bijdrage vermindert, wordt echter een uitzondering gemaakt in het geval de draagkracht van de ouders gezamenlijk onvoldoende is om in de behoefte van het kind te voorzien. In dit geval is de gezamenlijke draagkracht € 864,- per maand, zodat er een tekort is van € 60,- per maand. Het tekort wordt aan beide ouders voor de helft toegerekend. Dit betekent dat het hof een zorgkorting van (€ 323,- minus € 30,- =) € 293,- per maand in mindering brengt op de draagkracht van de vader. Er blijft dan een bedrag over van (€ 483 ,- minus € 293,- =) € 190,- per maand dat de vader aan kinderalimentatie moet betalen.
Indexatie per 1 januari 2025 en 1 januari 2026?
Op grond van HR 18 juli 2025, ECLI:NL:HR:2025:1165 – voor zover hier van belang – moet artikel 1:402a Burgerlijk Wetboek (BW) aldus worden uitgelegd dat de daarin voorziene jaarlijkse indexering van de kinderbijdrage betrekking heeft op de periode die is gelegen ná de uitspraak waarbij die bijdrage is gewijzigd. Ook indien de rechter de kinderbijdrage wijzigt met ingang van een datum die is gelegen vóór die die van zijn uitspraak, vindt de jaarlijkse indexering op de voet van artikel 1:402a BW slechts plaats voor de periode die is gelegen ná die uitspraak.
De rechter is echter gehouden zich ambtshalve rekenschap te geven van de gevolgen die de jaarlijkse indexering als bedoeld in artikel 1:402a BW zou hebben gehad voor de hoogte van het door hem bepaalde bedrag indien de datum van zijn uitspraak zou zijn samengevallen met de datum waarvan het gewijzigde bedrag is verschuldigd. Die gevolgen kan de rechter verdisconteren in zijn bepaling van de hoogte van het verschuldigde bedrag over de periode die is gelegen vóór zijn uitspraak.
Het hof overweegt als volgt. Evident is dat [minderjarige] er belang bij zou hebben als de bijdrage voor de kosten van zijn opvoeding en verzorging per januari 205 en per januari 2026 zou stijgen met een percentage, gelijk aan de wettelijke indexering (onderscheidenlijk 6,5 % en 4,6 %). Aangezien echter bij het bepalen van de draagkracht van de vader in 2025 en tot 1 april 2026 wordt uitgegaan van een verdiencapaciteit als hiervoor onder 5.8 overwogen, en aan zijn zijde niet ervan kan worden uitgegaan dat zijn inkomen in die periode is gestegen (bijvoorbeeld door indexering), zal het hof de hiervoor genoemde kinderbijdrage van € 190,- per maand niet verhogen.
Bijdrage met ingang van 1 april 2026
Per 1 april 2026 maakt het hof een nieuwe berekening in verband met het in loondienst treden van de vader bij [Y] .
Aan de zijde van de moeder berekent het hof de draagkracht aan de hand van haar fiscaal loon in 2025. Wanneer daarnaast rekening wordt gehouden met de aflossing op de lening, de toepasselijke heffingskortingen en het kindgebonden budget, blijkt bij haar een beschikbare draagkracht van € 365,- per maand.
Aan de zijde van de vader berekent het hof de draagkracht aan de hand van zijn loon van € 4.819,- bruto per maand, exclusief vakantiegeld, en te vermeerderen met IKB van € 400,- per maand. Wanneer daarnaast rekening wordt gehouden met de pensioenpremie (van € 332,- per maand) en de toepasselijke heffingskortingen bedraagt zijn totale draagkracht € 818,- per maand. Daarvoor is beschikbaar ten behoeve van [minderjarige] € 524,- en ten behoeve van [dochter] € 294,-.
Samen hebben partijen een draagkracht van (€ 365,- + € 524,- =) € 889,- per maand.
Een draagkrachtvergelijking is hier niet nodig, omdat de ouders samen niet genoeg draagkracht hebben voor alle kosten van [minderjarige] van € 1.029,- per maand. Zij moeten daarom ieder hun volledige draagkracht gebruiken. Dat betekent dat de vader met € 524,- per maand moet bijdragen in de kosten van [minderjarige] .
Zoals hiervoor overwogen, wordt op de regel dat de zorgkorting de bijdrage vermindert, een uitzondering gemaakt in het geval de draagkracht van de ouders gezamenlijk onvoldoende is om in de behoefte van het kind te voorzien. In dit geval is de gezamenlijke draagkracht € 889,- per maand, zodat er een tekort is van € 140,- per maand. Het tekort wordt aan beide ouders voor de helft toegerekend. Dit betekent dat het hof een zorgkorting van (€ 360,- minus € 70,- =) € 290,- per maand in mindering brengt op de draagkracht van de vader. Er blijft dan een bedrag over van (€ 524,- minus € 290,- =) € 234,- per maand dat de vader aan kinderalimentatie moet betalen.
Terugbetalingsverplichting
Volgens vaste rechtspraak geldt dat de rechter die een onderhoudsverplichting verlaagt met ingang van een vóór zijn uitspraak gelegen datum, aan de hand van hetgeen in de procedure is gebleken, dient te beoordelen in hoeverre een daaruit voortvloeiende terugbetalingsverplichting in redelijkheid kan worden aanvaard.
Voor zover de moeder meer kinderalimentatie heeft ontvangen dan haar op grond van deze beschikking toekomt (hetgeen niet aannemelijk is omdat partijen ter zitting hebben verklaard dat de vader op dat moment tweemaal € 500,- had betaald aan het LBIO), zal het hof, gelet op het consumptieve karakter ervan alsmede de geringe draagkracht van de moeder (hoogte inkomen; verder is niet gebleken van spaargelden), bepalen dat zij het eventueel teveel ontvangene niet behoeft terug te betalen, waarbij het hof in aanmerking neemt dat de door de rechtbank vastgestelde kinderalimentatie de behoefte van [minderjarige] niet overstijgt.
Het hof heeft berekeningen gemaakt van de draagkracht van partijen. Een exemplaar van deze berekeningen is aan deze beschikking gehecht en maakt daarvan deel uit.
Dit leidt tot de volgende beslissing.
6 De beslissing
Het hof:
vernietigt de beschikking waarvan beroep en, opnieuw rechtdoende:
bepaalt de door de vader te betalen bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van [minderjarige] met ingang van 18 april 2024 op € 190,- (HONDERD NEGENTIG EURO) per maand en met ingang van 1 april 2026 op € 234,- (TWEEHONDERD VIERENDERTIG EURO) per maand, de toekomstige termijnen telkens bij vooruitbetaling te voldoen, met dien verstande dat, voor zover de vader over de periode vanaf 18 april 2024 tot heden meer heeft betaald en/of op hem is verhaald, de bijdrage tot heden wordt bepaald op hetgeen door de vader is betaald en/of op hem is verhaald;
verklaart deze beschikking uitvoerbaar bij voorraad;
wijst af het meer of anders verzochte.
Deze beschikking is gegeven door mr. M.T. Hoogland, mr. A.N. van de Beek en mr. J.W. van Zaane, in tegenwoordigheid van mr. F.J.E. van Geijn als griffier en is op 10 november 2026 in het openbaar uitgesproken door de oudste raadsheer.