Materieel strafrecht

Bevestiging behalve ten aanzien van de straf en de beslissing op de vordering benadeelde partij. Openlijke…

Gerechtshof Amsterdam, 13 november 2026

Zaakgegevens

Op 13 november 2026 heeft het Gerechtshof Amsterdam in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over materieel strafrecht.

Instantie
Gerechtshof Amsterdam
Zittingsplaats
Amsterdam
Datum uitspraak
13 november 2026
Datum publicatie
13 november 2026
Zaaknummer
23-003495-22
Procedure
Hoger beroep
ECLI
ECLI:NL:GHAMS:2026:3164
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Bevestiging behalve ten aanzien van de straf en de beslissing op de vordering benadeelde partij. Openlijke geweldpleging. Verwerping beroep op noodweer en exces. Het hof acht de feiten en omstandigheden die de verdediging aan het verweer ten grondslag heedft gelegd niet aannemelijk geworden. Overschrijding van de redelijke termijn. Taakstraf 100 uur met aftrek. Het hof houdt rekening met de Rotterdamse schaal en acht de gevorderde kosten wel voldoende onderbouwd.

Uitspraak

afdeling strafrecht

parketnummer: 23-003495-22

datum uitspraak: 13 november 2026

TEGENSPRAAK

Verkort arrest van het gerechtshof Amsterdam gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 9 december 2022 in de strafzaak onder parketnummer 13-149823-22 tegen

[verdachte] ,

geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 2002,

adres: [adres] .

Onderzoek van de zaak

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van 30 oktober 2026 en naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg.

De verdachte heeft hoger beroep ingesteld tegen voormeld vonnis.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen de verdachte en de raadsman naar voren hebben gebracht.

Vonnis waarvan beroep

Het hof verenigt zich met het vonnis waarvan beroep en zal dit derhalve bevestigen behalve ten aanzien van de straf en de beslissing op de vordering van de benadeelde partij, in zoverre zal het vonnis worden vernietigd, en met dien verstande dat het hof:

- de overweging van de politierechter ten aanzien van het noodweer vervangt door de navolgende overweging;

- indien beroep in cassatie wordt ingesteld de door de politierechter gebruikte bewijsmiddelen zal uitwerken in een op te maken aanvulling op dit arrest.

Bespreking van het beroep op noodweer(exces)

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat de verdachte moet worden ontslagen van alle rechtsvervolging omdat hem een geslaagd beroep op noodweer dan wel noodweerexces toekomt.

De advocaat-generaal heeft geconcludeerd tot honorering van het beroep op noodweer.

Het oordeel van het hof

Het hof stelt voorop dat voor een geslaagd beroep op noodweer(exces) aannemelijk moet worden dat het handelen van de verdachte was geboden door de noodzakelijke verdediging van zijn of eens anders lijf, eerbaarheid of goed tegen een ogenblikkelijke wederrechtelijke aanranding.

De verdachte heeft ter terechtzitting in hoger beroep bekend dat hij de aangever heeft geslagen, maar stelt dat hij dit deed nadat de aangever eerst de medeverdachte en daarna hem had geslagen.

Het hof acht de feiten en omstandigheden die de verdediging aan het verweer ten grondslag heeft gelegd, inhoudende dat het de aangever is geweest die als agressor de eerste klap heeft uitgedeeld, niet aannemelijk geworden. De door de verdediging gegeven lezing van de gebeurtenissen vindt zijn weerlegging in de verklaringen van de aangever en van de getuige [getuige] . Het hof ziet geen reden om te twijfelen aan de betrouwbaarheid of de geloofwaardigheid van de verklaring van [getuige] , temeer nu zij zichzelf in haar verklaring eveneens belast. Het hof gaat uit van de lezing van de aangever en [getuige] , waaruit volgt dat de verdachte en de medeverdachte als eersten de aangever hebben geslagen.

Gelet op het vorenstaande is het hof van oordeel dat de verdachte de hem verweten gedragingen niet heeft verricht in een situatie waarin en op een tijdstip waarop voor hem de noodzaak bestond tot verdediging van eigen of eens anders lijf tegen een ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding, dan wel het onmiddellijk dreigend gevaar daarvoor. Het verweer wordt verworpen.

Op grond van de hiervoor vermelde feiten en omstandigheden is het hof van oordeel dat geen sprake is geweest van een noodweersituatie, zodat het beroep op noodweerexces reeds daarom niet slaagt. Het verweer wordt verworpen.

Oplegging van straf en maatregel

De politierechter heeft de verdachte voor het in eerste aanleg bewezenverklaarde veroordeeld tot een taakstraf voor de duur van 120 uur met aftrek van voorarrest.

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de verdachte zal worden ontslagen van alle rechtsvervolging.

De raadsman heeft zich primair op het standpunt gesteld dat de verdachte moet worden ontslagen van alle rechtsvervolging. Subsidiair heeft de raadsman zich op het standpunt gesteld dat aan de verdachte een geheel voorwaardelijke straf moet worden opgelegd, dan wel hem schuldig te verklaren zonder oplegging van straf of maatregel.

Het hof heeft in hoger beroep de op te leggen straf en maatregel bepaald op grond van de ernst van het feit en de omstandigheden waaronder dit is begaan en gelet op de persoon van de verdachte. Het hof heeft daarbij in het bijzonder het volgende in beschouwing genomen.

De verdachte heeft zich samen met zijn medeverdachte schuldig gemaakt aan openlijke geweldpleging waarbij het slachtoffer door hen is geslagen. Het slachtoffer heeft hierdoor pijn en letsel ondervonden. Dit is een vervelend feit dat inbreuk heeft gemaakt op de lichamelijke integriteit van het slachtoffer. Feiten als het onderhavige dragen bij aan de in de maatschappij heersende gevoelens van angst en onveiligheid, in het bijzonder bij hen die daarvan slachtoffer of getuige zijn. Het hof rekent dit de verdachte aan.

Blijkens een de verdachte betreffend uittreksel uit de justitiële documentatie van 16 oktober 2026 is hij niet eerder strafrechtelijk veroordeeld.

Het hof acht in beginsel een taakstraf voor de duur van 120 uren, met aftrek van voorarrest, passend en geboden.


Redelijke termijn

Het hof stelt vast dat er in hoger beroep sprake is geweest van een overschrijding als bedoeld in artikel 6

van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM). De verdachte heeft op 9 december

2022 hoger beroep ingesteld en het hof wijst op 13 november 2026 arrest. Gelet hierop is de redelijke termijn met bijna 2 jaar overschreden. In die omstandigheid ziet het hof aanleiding om de op te leggen straf te matigen tot een taakstraf voor de duur van 100 uren.

Toepasselijke wettelijke voorschriften

De op te leggen straf en maatregel zijn gegrond op de artikelen 9, 22c, 22d, 36f en 141 van het Wetboek van Strafrecht.

Vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij]

De benadeelde partij heeft zich in eerste aanleg in het strafproces gevoegd met een vordering tot schadevergoeding. Deze bedraagt € 3.529,28. De vordering is bij het vonnis waarvan beroep toegewezen tot een bedrag van € 1.835,72. De benadeelde partij heeft zich in hoger beroep opnieuw gevoegd voor het bedrag van de oorspronkelijke vordering.

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de vordering van de benadeelde partij moet worden afgewezen, gelet op het geslaagde beroep op noodweer wat de verdachte toekomt.

De raadsman heeft primair bepleit dat de vordering van de benadeelde partij moet worden afgewezen gelet op het verweer strekkende tot noodweer. Subsidiair heeft de raadsman ten aanzien van de materiële kosten aangevoerd dat de taxikosten en de vertalingskosten dienen te worden afgewezen omdat deze niet zijn onderbouwd. De raadsman heeft het hof verzocht rekening te houden met de eigen rol van de aangever.

Het hof overweegt als volgt.

Materiële schade

De vordering ten aanzien van de materiële schade bedraagt totaal € 1.288,37 en bestaat uit de volgende schadeposten:

a. a) de reiskosten ter hoogte van € 132,35;

b) de medische kosten ter hoogte van totaal € 596,43;

c) de kosten voor het vertalen van de medische stukken ter hoogte van € 550,50.

Het hof merkt op dat het totaalbedrag van alle schadeposten uit komt op € 1.279,28 in plaats van de gevorderde € 1.288,37.

Uit het onderzoek ter terechtzitting is het hof voldoende gebleken dat de benadeelde partij als gevolg van het bewezenverklaarde handelen van de verdachte rechtstreeks schade heeft geleden. De gevorderde materiële schade zal worden toegewezen als volgt. Met de politierechter is het hof van oordeel dat reiskosten en de medische kosten voldoende zijn onderbouwd met facturen en verband houden met het bewezenverklaarde. Ten aanzien van de taxikosten gaat het hof voorbij aan het verweer van de raadsman dat de benadeelde partij in Duitsland woonde en op de factuur niet zichtbaar is van waar naar waar de taxirit heeft plaatsgevonden. Het hof wijst in dit verband op het dossier, waaruit volgt dat de benadeelde partij bij zijn aangifte als zijn adres het adres van zijn vriendin ( [getuige] ) in [plaats] heeft opgegeven.

Anders dan de advocaat-generaal en raadsman is het hof van oordeel dat de gevorderde kosten voor het vertalen van de medische stukken wel voldoende zijn onderbouwd en verband houden met het bewezenverklaarde. Ondanks dat de vordering geen inhoudelijke factuur bevat, bevat de vordering als bijlage een schermafbeelding. Op deze schermafbeelding is te zien dat de benadeelde partij een bestelling heeft gedaan bij [bedrijf] voor het vertalen van het Duits naar het Nederlands. De schermafbeelding bevat daarnaast een bestelnummer, een besteldatum en een totaalbedrag. In dit verband merkt het hof op dat blijkens de schermafbeelding het totaalbedrag van de vertaalkosten € 550,00 is in tegenstelling tot de gevorderde € 550,50.

Naar het oordeel van het hof kan de materiële schade van de vordering worden toegewezen tot een bedrag van € 1.278,78. Het hof wijst de vordering voor het overige af.

Immateriële schade

De benadeelde partij heeft daarnaast immateriële schade gevorderd ter hoogte van € 2.250,00.

Het hof stelt vast dat de benadeelde partij door het bewezenverklaarde lichamelijk letsel heeft opgelopen als bedoeld in artikel 6:106 onder b van het Burgerlijk Wetboek en daarmee recht heeft op een naar billijkheid vast te stellen immateriële schadevergoeding. Bij het bepalen van de hoogte van de immateriële schade heeft het hof acht geslagen op de Rotterdamse Schaal in samenhang met de ‘Aanbevelingen rechtspraak voor de begroting van smartengeld op basis van art. 6:106 BW’ (rechtspraak.nl). Ook heeft het hof gelet op de onderbouwing van de vordering en de aard en de ernst van het feit en het daardoor ontstane letsel. Het hof heeft tevens gelet op welke bedragen in vergelijkbare zaken worden toegewezen.

Het hof stelt alles afwegend en in onderlinge samenhang bezien – tegen de achtergrond van HR 15 maart 2019, ECLI:NL:HR:2019:376 en HR 2 juni 2026, ECLI:NL:HR:2026:822 – vast dat de totale omvang van de vergoedbare immateriële schade van € 2.250,00 billijk is.

Het hof wijst de vordering van de benadeelde partij gedeeltelijk toe tot een bedrag van € 3.528,78, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen datum.

Bewezen is verklaard dat de verdachte dit misdrijf tezamen en in vereniging met een ander heeft gepleegd. Dit brengt met zich dat de verdachte hoofdelijk aansprakelijk is voor deze ontstane schade. De verdachte is aldus tot vergoeding van die schade gehouden zodat de vordering tot dat bedrag hoofdelijk zal worden toegewezen. Het hof zal – eveneens hoofdelijk – de schadevergoedingsmaatregel op leggen op de hierna te noemen wijze om te bevorderen dat de schade door de verdachte wordt vergoed.

De hoofdelijke aansprakelijkheid brengt mee dat voor zover dit schadebedrag of een gedeelte daarvan reeds door of namens de mededader aan de benadeelde partij en/of de Staat is betaald, de verdachte in zoverre van die betalingsverplichting zal zijn bevrijd.

BESLISSING

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep ten aanzien van de strafoplegging en de van vordering benadeelde partij en doet in zoverre opnieuw recht.

Veroordeelt de verdachte tot een taakstraf voor de duur van 100 (honderd) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door 50 (vijftig) dagen hechtenis.

Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde taakstraf in mindering zal worden gebracht, volgens de maatstaf van twee uren taakstraf per in voorarrest doorgebrachte dag, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.

Vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij]

Wijst toe de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [benadeelde partij] ter zake van het primair bewezenverklaarde tot het bedrag van € 3.528,78 (drieduizend vijfhonderdachtentwintig euro en achtenzeventig cent) bestaande uit € 1.278,78 (duizend tweehonderdachtenzeventig euro en achtenzeventig cent) materiële schade en € 2.250,00 (tweeduizend tweehonderdvijftig euro) immateriële schade, waarvoor de verdachte met de mededader(s) hoofdelijk voor het gehele bedrag aansprakelijk is, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Wijst de vordering van de benadeelde partij tot schadevergoeding voor het overige af.

Veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil.

Legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [benadeelde partij] , ter zake van het primair bewezenverklaarde een bedrag te betalen van € 3.528,78 (drieduizend vijfhonderdachtentwintig euro en achtenzeventig cent) bestaande uit € 1.278,78 (duizend tweehonderdachtenzeventig euro en achtenzeventig cent) materiële schade en € 2.250,00 (tweeduizend tweehonderdvijftig euro) immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Bepaalt de duur van de gijzeling op ten hoogste 35 (vijfendertig) dagen. Toepassing van die gijzeling heft de verplichting tot schadevergoeding aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer niet op.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte of zijn mededader(s) aan een van beide betalingsverplichtingen hebben voldaan, de andere vervalt.

Bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente voor de materiële en de immateriële schade op 30 april 2022.

Bevestigt het vonnis waarvan beroep voor het overige.

Dit arrest is gewezen door de meervoudige strafkamer van het gerechtshof Amsterdam, waarin zitting hadden mr. A.E.M. Röttgering, mr. J.W.P. van Heusden en mr. A.P.M. van Rijn, in tegenwoordigheid van mr. L.M. Steur, griffier, en is uitgesproken op de openbare terechtzitting van dit gerechtshof van 13 november 2026.

mr. A.E.M. Röttgering en mr. A.P.M. van Rijn zijn buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.

=========================================================================

[…]