Voorhanden hebben MDMA en hasjiesj. Geen vormverzuim bij aanhouding verdachte: Inzet politiehond conform…

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van 15 juli 2019.

Namens de verdachte is hoger beroep ingesteld tegen voormeld vonnis.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door de raadsvrouw naar voren is gebracht.

Aan de verdachte is ten laste gelegd dat:

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zal het hof deze verbeterd lezen. De verdachte wordt daardoor niet in de verdediging geschaad.

Het vonnis waarvan beroep zal worden vernietigd, omdat daarvan slechts aantekening is gedaan ingevolge artikel 378a van het Wetboek van Strafvordering.

De raadsvrouw heeft betoogd dat de verdachte dient te worden vrijgesproken, omdat niet kan worden bewezen dat de verdachte 92 gram hasjiesj, of in ieder geval meer dan 30 gram, bij zich heeft gehad. Daartoe heeft zij aangevoerd dat de brokken hasjiesj inclusief de sealbags zijn gewogen, die per stuk 2 gram wegen.

Het hof overweegt als volgt.

Uit onderzoek van verbalisant [verbalisant] is gebleken dat het totale gewicht van de in beslag genomen brokken hasjiesj 92 gram bedroeg. Maar ook in het geval dat de verbalisant de sealbags zou hebben meegewogen, zou het totale gewicht van de hasjiesj niet relevant minder dan 92 gram zijn geweest, aangezien, anders dan de raadsvrouw als (niet nader onderbouwd) uitgangspunt heeft genomen, dergelijke sealbags een nagenoeg verwaarloosbaar gewicht hebben. Het verweer wordt verworpen.

Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 1 en 2 ten laste gelegde heeft begaan, met dien verstande dat:

Hetgeen onder 1 en 2 meer of anders is ten laste gelegd, is niet bewezen. De verdachte moet hiervan worden vrijgesproken.

Het bewezen verklaarde is gegrond op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat, zoals deze na het eventueel instellen van beroep in cassatie zullen worden opgenomen in de op te maken aanvulling op dit arrest.

Geen omstandigheid is aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het onder 1 en 2 bewezen verklaarde uitsluit, zodat dit strafbaar is.

Het onder 1 bewezen verklaarde levert op:

opzettelijk handelen in strijd met het in artikel 2 onder C van de Opiumwet gegeven verbod.

Het onder 2 bewezen verklaarde levert op:

opzettelijk handelen in strijd met het in artikel 3 onder C van de Opiumwet gegeven verbod.

Geen omstandigheid is aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte ten aanzien van het onder 1 en 2 bewezen verklaarde uitsluit, zodat de verdachte strafbaar is.

De politierechter in de rechtbank Noord-Holland heeft de verdachte voor het in eerste aanleg bewezen verklaarde, te weten het handelen in strijd met artikel 2 onder B en artikel 3 onder B van de Opiumwet, veroordeeld tot een taakstraf voor de duur van 120 uren, subsidiair 60 dagen hechtenis.

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de verdachte zal worden veroordeeld tot dezelfde straf als door de rechter in eerste aanleg opgelegd.

De raadsvrouw heeft betoogd dat de inzet van de diensthond bij de aanhouding van de verdachte in strijd was met de ambtsinstructie. Dit onherstelbaar vormverzuim in de zin van artikel 359a van het Wetboek van Strafvordering (Sv) dient te leiden tot strafvermindering. Het concrete nadeel van de verdachte bestond daaruit dat de diensthond in zijn been heeft gebeten, hetgeen een schending van zijn lichamelijke integriteit opleverde. De raadsvrouw heeft daarnaast gewezen op het bepaalde in artikel 63 van het Wetboek van Strafrecht (Sr) en de omstandigheid dat de verdachte first offender is met betrekking tot opiumfeiten. Zij heeft verzocht aan de verdachte een taakstraf van 40 uren op te leggen.

Het hof overweegt als volgt.

Bij de zoekactie naar de verdachte, die kort daarvoor – geboeid – uit een dienstauto was ontsnapt, is gebruik gemaakt van een diensthond, die onder toezicht stond van een geleider. Nadat de verdachte door de hond en de geleider was opgespoord, wilde hij vluchten. De (aangelijnde) diensthond heeft vervolgens, ondanks een poging van de geleider om dit te voorkomen, enkele krassen op het been van de verdachte gemaakt.

Naar het oordeel van het hof is de diensthond , de Koninklijke marechaussee en andere opsporingsambtenaren ingezet. Dat de verdachte daarbij krassen in zijn been heeft opgelopen, is voor hem vervelend, maar maakt de inzet van de hond niet disproportioneel. Het verweer wordt verworpen en het hof zal deze omstandigheid niet in strafmatigende zin meewegen.

Het hof heeft in hoger beroep de op te leggen straf bepaald op grond van de ernst van de feiten, de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en gelet op de persoon van de verdachte. Het hof heeft daarbij in het bijzonder het volgende in beschouwing genomen. De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het voorhanden hebben van 11,86 gram MDMA en ongeveer 92 gram hasjiesj. Drugs zijn schadelijk voor de gezondheid en vormen als zodanig een bedreiging voor de volksgezondheid. De handel in en het gebruik van verdovende middelen leiden bovendien tot allerlei vormen van criminaliteit, overlast en andere maatschappelijke problemen.

Blijkens een de verdachte betreffend uittreksel uit de Justitiële Documentatie van 2 juli 2019 is hij eerder voor het plegen van strafbare feiten onherroepelijk veroordeeld. Omdat dit andersoortige delicten betreffen, zal het hof deze veroordelingen niet in zijn nadeel meewegen.

Het hof heeft gelet op de straffen die in soortgelijke gevallen plegen te worden opgelegd. Deze hebben hun weerslag gevonden in de Oriëntatiepunten van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht (LOVS). Daarin wordt een taakstraf van 80 uren genoemd voor het voorhanden hebben van 10-50 gram harddrugs en een geldboete ter hoogte van € 200 voor het voorhanden hebben van 31-100 gram softdrugs.

Het hof acht, alles afwegende, een taakstraf voor de duur van 80 uren passend en geboden. In het bepaalde in artikel 63 Sr ziet het hof geen aanleiding deze straf te matigen.

De op te leggen straf is gegrond op de artikelen 2, 3, 10 en 11 van de Opiumwet en de artikelen 22c, 22d, 57 en 63 van het Wetboek van Strafrecht.

Deze wettelijke voorschriften worden toegepast zoals geldend ten tijde van het bewezen verklaarde.

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:

Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder 1 en 2 ten laste gelegde heeft begaan.

Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven is bewezen verklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart het onder 1 en 2 bewezen verklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.

Veroordeelt de verdachte tot een taakstraf voor de duur van 80 (tachtig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door 40 (veertig) dagen hechtenis.

Dit arrest is gewezen door de meervoudige strafkamer van het gerechtshof Amsterdam, waarin zitting hadden mr. P.F.E. Geerlings, mr. H.A. van Eijk en mr. M.L.M. van der Voet, in tegenwoordigheid van mr. C.J.J. Kwint, griffier, en is uitgesproken op de openbare terechtzitting van dit gerechtshof van 29 juli 2019.

mr. P.F.E. Geerlings en mr. M.L.M. van der Voet zijn buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.

[…]