Insolventierecht
Schuldeisers zijn niet-ontvankelijk in hun hoger beroep tegen de beschikking waarin een faillissement bij…
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 12 november 2026
ECLI:NL:GHARL:2026:7271 · Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 12 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/gerechtshof-arnhem-leeuwarden/civiel-recht/insolventierecht/hoger-beroep/ecli-nl-gharl-2026-7271
Zaakgegevens
Op 12 november 2026 heeft het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over insolventierecht.
- Instantie
- Gerechtshof Arnhem-LeeuwardenGerechtshofDe rechter in hoger beroep in civiele zaken, strafzaken en belastingzaken. Nederland heeft vier gerechtshoven.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Leeuwarden
- Datum uitspraak
- 12 november 2026
- Datum publicatie
- 12 november 2026
- Zaaknummer
- 200.372.124/01
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Insolventierecht
- Procedure
- Hoger beroepHoger beroepEen hogere rechter behandelt de zaak opnieuw, zowel de feiten als het recht, omdat een partij het niet eens is met de eerste uitspraak.Meer uitleg
- Advocaat
- mr. W. Boeters, mr. [curator]
- ECLI
- ECLI:NL:GHARL:2026:7271
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Schuldeisers zijn niet-ontvankelijk in hun hoger beroep tegen de beschikking waarin een faillissement bij gebrek aan baten is opgeheven. Het beroep op verschoonbare termijnoverschrijding slaagt niet. Schuldeisers hebben geen belang bij hun verzoek om een aantal bevelen aan de curator te geven, nu de curator niet langer in functie is.
Uitspraak
GERECHTSHOF ARNHEM-LEEUWARDEN
locatie Leeuwarden
afdeling civiel recht, handel
zaaknummer gerechtshof 200.372.124/01
(zaaknummer rechtbank Midden-Nederland C/16/21/72 F)
beschikking van 12 november 2026
in de zaak van
1 [schuldeiser1]
die woont in [woonplaats1]
2. [schuldeiser2] B.V.
die is gevestigd in [vestigingsplaats1]
3. [schuldeiser3] B.V.
die is gevestigd in [vestigingsplaats1]
die hoger beroep hebben ingesteld
hierna afzonderlijk te noemen: [schuldeiser1], [schuldeiser2] en [schuldeiser3]
en gezamenlijk te noemen: [schuldeisers]
advocaat: mr. W. Boeters
tegen
mr. [curator] in hoedanigheid van voormalig curator in het faillissement van ECCIP Holding B.V.,
die kantoor houdt in [vestigingsplaats2]
hierna te noemen: de curator
advocaat: mr. [curator]
1 Het verloop van de procedure bij de rechtbank
Op 9 maart 2021 is het faillissement uitgesproken van ECCIP Holding B.V. met benoeming van mr. C.J. Hofman tot rechter-commissaris en met aanstelling van mr. [curator] tot curator.
Op 9 juni 2026 heeft de rechtbank Midden-Nederland op voordracht van de rechter-commissaris het faillissement opgeheven bij gebrek aan baten. Op 10 juni 2026 is dit gepubliceerd in het Centraal Insolventieregister.
Op 7 juli 2026 hebben [schuldeisers] een verzoekschrift ingediend bij de rechtbank. Zij hebben primair met een beroep op artikel 69 Fw een aantal verzoeken gedaan aan de rechter-commissaris. Subsidiair zijn [schuldeisers] in verzet gekomen tegen de opheffing van het faillissement en hebben zij verzocht om vernietiging van de opheffingsbeschikking.
In het vonnis van 17 juli 2026 zijn [schuldeisers] niet-ontvankelijk verklaard in hun verzet. De rechtbank heeft geoordeeld dat er gelet op de beëindiging van het faillissement geen verzoeken meer kunnen worden gericht aan de rechter-commissaris. Daarnaast hadden [schuldeisers] op grond van artikel 9 Fw geen verzet bij de rechtbank, maar hoger beroep moeten instellen tegen de beschikking waarin het faillissement is opgeheven. Ten overvloede overwoog de rechtbank dat de termijn daarvoor al was verstreken op het moment van indiening van het verzoekschrift van 7 juli 2026.
2 Het verloop van de procedure in hoger beroep
Op 20 juli 2026 hebben [schuldeisers] hoger beroep ingesteld tegen de beschikking van 9 juni 2026 en het vonnis van 17 juli 2026. Zij verzoeken het hof om de beschikking van 9 juni 2026 te vernietigen en te bepalen dat het faillissement van ECCIP Holding B.V. wordt voortgezet. Daarnaast verzoeken [schuldeisers] het hof om een tweetal bevelen aan de curator te geven met betrekking tot de afwikkeling van het faillissement.
Het hof heeft kennisgenomen van de overige stukken, waaronder het verweerschrift met bijlagen van de curator. Op 3 november 2026 is van mr. Boeters nog een V6-formulier met bijlagen ontvangen.
De mondelinge behandeling heeft plaatsgevonden op 4 november 2026, waarbij zijn verschenen de heer J.J. [schuldeiser2] , vergezeld door de heer [naam] (adviseur) en bijgestaan door mr. Boeters. De curator was aanwezig via een videoverbinding.
3 De beoordeling
De beslissing in het kort
Het hof zal [schuldeisers] niet-ontvankelijk verklaren in hun hoger beroep voor zover dat zich richt tegen de opheffingsbeschikking van 9 juni 2026 en het vonnis van 17 juli 2026 bekrachtigen. Daarnaast zal het hof [schuldeisers] veroordelen in de proceskosten van de curator. Deze beslissingen zal het hof hierna uitleggen.
[schuldeiser2] en [schuldeiser3] zijn niet-ontvankelijk
Het hof stelt vast dat [schuldeiser2] en [schuldeiser3] geen schuldeisers zijn in het faillissement van ECCIP Holding. De advocaat van [schuldeiser2] en [schuldeiser3] heeft dit erkend op de mondelinge behandeling bij het hof. Gelet op artikel 18 in samenhang met artikel 9 Fw kunnen alleen schuldeisers hoger beroep instellen tegen de beslissing tot opheffing van het faillissement. [schuldeiser2] en [schuldeiser3] zijn alleen al daarom niet-ontvankelijk in hun beroep. Voor hen geldt daarnaast ook wat hierna over de ontvankelijkheid van [schuldeiser1] wordt overwogen; hun gezamenlijke standpunt is daarover hetzelfde.
[schuldeiser1] is niet-ontvankelijk
De rechtbank Midden-Nederland heeft in de beschikking van 9 juni 2026 het faillissement van ECCIP Holding bij gebrek aan baten opgeheven. Het beroepschrift van [schuldeiser1] is op 20 juli 2026 binnengekomen op de griffie van dit hof. Dit roept de vraag op of [schuldeiser1] tijdig beroep heeft ingesteld.
Het hof stelt het volgende voorop. Op grond van artikel 18 in samenhang met artikel 9 lid 1 Fw kan een schuldeiser gedurende acht dagen na het geven van de beschikking hoger beroep daarvan instellen. Toepassing van deze bepaling leidt ertoe dat de termijn voor het instellen van hoger beroep in het geval van [schuldeiser1] eindigde op 17 juni 2026. Het beroepschrift van [schuldeiser1] is meer dan een maand na het verstrijken van de termijn, namelijk op 20 juli 2026, binnengekomen op de griffie van het hof. [schuldeiser1] is daarmee in beginsel niet-ontvankelijk in zijn hoger beroep, tenzij hem een geslaagd beroep op een verschoonbare termijnoverschrijding toekomt. Het uitgangspunt is dat aan de termijnen voor het instellen van een rechtsmiddel strikt de hand moet worden gehouden. Voor een uitzondering is slechts plaats indien degene die het rechtsmiddel instelt als gevolg van een fout of verzuim van (de griffie van) het betrokken gerecht niet tijdig wist en redelijkerwijs ook niet kon weten dat het gerecht een uitspraak had gedaan en die uitspraak hem als gevolg van een niet aan hem toe te rekenen fout of verzuim pas na afloop van de termijn voor het instellen van het rechtsmiddel is toegezonden of verstrekt. Door [schuldeiser1] is niet gesteld, en ook is niet gebleken dat sprake is van een fout of verzuim van het betrokken gerecht.
[schuldeiser1] heeft zich op het standpunt gesteld dat hij niet tijdig op de hoogte was van de opheffing van het faillissement bij gebrek aan baten. Volgens [schuldeiser1] is hij niet gehoord voorafgaand aan de opheffing van het faillissement, omdat de curator de bekende schuldeisers niet heeft opgeroepen. Hij verwijst daarvoor naar artikel 16 lid 2 Fw. Het hof volgt [schuldeiser1] hierin niet. In de faillissementswet is geen verplichting opgenomen voor de curator (of de rechtbank) om de bekende schuldeisers op te roepen voordat het faillissement wegens gebrek aan baten wordt opgeheven, dus ook niet in artikel 16 lid 2 Fw. Dit is door mr. Boeters ook beaamd op de mondelinge behandeling bij het hof. Van een verschoonbare termijnoverschrijding op deze grond kan dus geen sprake zijn. Daar komt nog bij dat de curator in het eindverslag van 23 december 2025 heeft aangekondigd dat het faillissement zou worden voorgedragen voor opheffing. Dat [schuldeiser1] bekend was met het voornemen om het faillissement voor opheffing voor te dragen, blijkt onder meer uit de aansprakelijkstelling van de curator van 27 maart 2026 waarin [schuldeiser1] formeel bezwaar maakt ‘tegen elke voordracht tot opheffing of sluiting van het faillissement’. [schuldeiser1] heeft echter geen afzonderlijke verzoeken gericht aan de rechter-commissaris dan wel een zienswijze ingediend bij de rechtbank ten aanzien van de aanstaande opheffing. De omstandigheid dat [schuldeiser1] niet is gehoord, in die zin dat zijn standpunt niet is meegewogen ten tijde van de opheffingsbeschikking, is daarmee niet aan de curator maar aan [schuldeiser1] zelf te wijten.
[schuldeiser1] is verder van mening dat hij ook anderszins niet tijdig op hoogte is geraakt van de opheffingsbeschikking. Het hof overweegt daartoe als volgt. Het faillissement van ECCIP Holding is op 9 juni 2026 opgeheven bij gebrek aan baten en dit is op 10 juni 2026 gepubliceerd in het Centraal Insolventieregister. Daarnaast heeft de curator op 10 juni 2026 een brief gestuurd aan de bekende schuldeisers, waarin is vermeld dat het faillissement is opgeheven en dat het dossier zal worden gesloten. De advocaat van [schuldeiser1] heeft op de mondelinge behandeling erkend dat de brief van de curator door [schuldeiser1] is ontvangen. Daarbij is niet het standpunt ingenomen dat de ontvangst hiervan buiten de appeltermijn heeft plaatsgevonden. Tegen deze achtergrond kan [schuldeiser1] niet volhouden dat hij niet tijdig op de hoogte was (of kon zijn) van de opheffing van het faillissement. Van een ondeugdelijke notificatie is in het geheel niet gebleken.
Het hof overweegt verder dat ook als wel zou worden aangenomen dat [schuldeiser1] niet tijdig op de hoogte zou zijn geweest van de opheffing van het faillissement, dit nog niet betekent dat [schuldeiser1] ontvankelijk is in zijn hoger beroep. Zo al zou kunnen worden aangenomen dat termijnoverschrijding verschoonbaar is, dan kan dit enkel gelden tot het moment waarop [schuldeiser1] verzet instelde bij de rechtbank op 7 juli 2026. Dat [schuldeiser1] niet tijdig hoger beroep heeft ingesteld, is daarmee dus niet (meer) te wijten aan de omstandigheid dat [schuldeiser1] niet wist of redelijkerwijs kon weten dat de rechtbank het faillissement had opgeheven, maar aan de omstandigheid dat door hem een verkeerd rechtsmiddel is ingesteld. Ook dit is door de advocaat van [schuldeiser1] beaamd op de mondelinge behandeling bij het hof.
Het voorgaande brengt met zich dat het beroep van [schuldeiser1] op een verschoonbare termijnoverschrijding niet slaagt en dat [schuldeiser1] niet-ontvankelijk is in zijn hoger beroep tegen de beschikking van 9 juni 2026.
Heropening van het faillissement
[schuldeisers] hebben subsidiair op de zitting bij het hof verzocht om heropening van het faillissement op grond van artikel 51 Fw. Het hof neemt dit verzoek niet in behandeling, omdat het verzoek voor het eerst is gedaan op de mondelinge behandeling bij het hof. Bovendien opent dit artikel (dat gaat over de gevolgen van een beroep op de faillissementspauliana) niet de mogelijkheid die er door [schuldeiser1] in wordt gelezen.
Voorzover [schuldeiser1] het oog heeft gehad op het bepaalde in artikel 194 Fw wijst het hof er ten overvloede op dat artikel 194 Fw alleen ziet op faillissementen die eindigen door het verbindend worden van een slotuitdelingslijst en dat de Hoge Raad heeft bepaald dat deze wetsbepaling niet analoog van toepassing is op faillissementen die bij gebrek aan baten zijn opgeheven.
Verzoek ex artikel 69 Fw
[schuldeisers] hebben verder nog verzocht om de curator op grond van artikel 69 Fw een aantal bevelen te geven. Omdat de opheffing van het faillissement in dit hoger beroep in stand blijft, is de curator niet langer in functie en kunnen er geen bevelen worden gericht tegen haar. [schuldeiser1] heeft dus in zoverre geen belang bij zijn verzoeken. Overigens heeft het hof geen rol in het kader van artikel 69 Fw. Dit artikel bepaalt immers dat de rechter-commissaris op verzoek van een schuldeiser een bevel kan geven aan de curator om een bepaalde handeling te verrichten. De schuldeiser kan op grond van artikel 67 lid 1 Fw tegen een dergelijke beschikking hoger beroep instellen bij de rechtbank. Ook op deze grond zullen de verzoeken van [schuldeisers] worden afgewezen.
De slotsom
Gelet op het voorgaande zijn [schuldeisers] niet-ontvankelijk in hun hoger beroep tegen de opheffingsbeschikking van 9 juni 2026. Het hof komt daarmee niet toe aan een inhoudelijke beoordeling van de stellingen van [schuldeisers] die zouden moeten leiden tot vernietiging van de opheffing. [schuldeisers] hebben daarnaast geen inhoudelijke bezwaren gericht tegen het vonnis van 17 juli 2026. Het hof zal deze beslissing daarom bekrachtigen.
De curator heeft gevraagd om een proceskostenveroordeling van [schuldeisers] en heeft daartoe aangevoerd dat zij in hoger beroep € 6.921,00 excl. btw aan kosten heeft moeten maken, terwijl zij met haar kantoorgenoten al 560 uur aan het faillissement hebben besteed zonder dat daar een noemenswaardige vergoeding tegenover heeft gestaan. Volgens de curator wordt zij genoodzaakt extra kosten te maken terwijl de rechtbank heeft geoordeeld dat [schuldeisers] niet op tijd tegen de opheffing van het faillissement zijn opgekomen. [schuldeisers] hebben dit niet bestreden.
Het hof ziet in een en ander aanleiding om [schuldeisers] op grond van artikel 289 Rv te veroordelen in de proceskosten. Het hof zal bij de vaststelling van de hoogte van de proceskosten aansluiting zoeken bij de liquidatietarieven civiel zoals die gelden in dagvaardingszaken, daarbij uitgaan van tarief II voor vorderingen van onbepaalde waarde en voor deze procedure 4 punten toekennen.
4 De beslissing
Het hof, recht doende in hoger beroep:
verklaart [schuldeisers] niet ontvankelijk in hun hoger beroep tegen de opheffingsbeschikking van 9 juni 2026;
bekrachtigt het vonnis van de rechtbank Midden-Nederland, locatie Lelystad, van 17 juli 2026;
veroordeelt [schuldeisers] tot betaling van de kosten in het geding in hoger beroep, aan de zijde van de curator vastgesteld op € 5.160,-;
wijst het meer of anders verzochte af.
Deze beschikking is gegeven door mrs. C.P. Lunter, J. Smit en M.A.L.M. Willems en is in tegenwoordigheid van de griffier door mr. W.F. Boele uitgesproken ter openbare terechtzitting van 12 november 2026.