Art. 15, lid 1, onderdeel a en slot, Wet OB 1968; recht op aftrek van voorbelasting; geen nieuw feit nodig…

Team Belastingrecht

meervoudige kamer

nummer BK-22/00005

in het geding tussen:

[X] te [Z] ( [buitenland] ), domicilie gekozen hebbend te [Z-1] , belanghebbende,

en

op het hoger beroep van belanghebbende tegen de uitspraak van de Rechtbank Den Haag (de Rechtbank) van 18 november 2021, nummer SGR 20/3711.

Met dagtekening 28 augustus 2018 is aan belanghebbende over het tijdvak van 1 januari 2013 tot en met 31 december 2017 een naheffingsaanslag in de omzetbelasting van € 3.769 opgelegd. Daarbij is bij beschikkingen een vergrijpboete opgelegd van € 942 en € 316 aan belastingrente in rekening gebracht.

De Inspecteur heeft bij uitspraak op bezwaar van 17 april 2020 de naheffingsaanslag en de beschikking inzake belastingrente gehandhaafd en de boete verminderd tot nihil.

- verklaart het beroep ongegrond.

- veroordeelt verweerder tot het betalen van een schadevergoeding aan eiseres tot een bedrag van € 1.000;

- draagt verweerder op het betaalde griffierecht van € 178 aan eiseres te vergoeden.”

Belanghebbende heeft tegen de uitspraak van de Rechtbank hoger beroep ingesteld bij het Hof. In verband daarmee is een griffierecht geheven van € 274. De Inspecteur heeft een verweerschrift ingediend.

De mondelinge behandeling van de zaak heeft plaatsgehad ter zitting van het Hof van 8 december 2022, gehouden te Den Haag. Ter zitting is tevens behandeld het hoger beroep van belanghebbende in de zaak met nummer BK-22/00007, het hoger beroep van [A] in de zaak met nummer BK-22/00003 en het hoger beroep van [naam praktijk] in de zaak met nummer BK-22/00004. De Inspecteur is wel, doch belanghebbende is niet verschenen. Belanghebbende die door de griffier bij aangetekende brief, verzonden op 27 juli 2022, onder vermelding van plaats, datum en tijdstip is uitgenodigd om op de zitting te verschijnen, heeft schriftelijk bericht niet ter zitting aanwezig te zullen zijn en heeft daarbij niet om uitstel van de zitting verzocht. Van het verhandelde ter zitting is één proces-verbaal opgemaakt.

Belanghebbende heeft op [datum] 2008 de eenmanszaak ” [naam eenmanszaak] ” opgericht. Deze eenmanszaak staat bij de KvK geregistreerd als praktijk van psychotherapeuten, psychologen en pedagogen.

Belanghebbende heeft over onderhavige de tijdvakken aangiften omzetbelasting ingediend. Op de aangifte omzetbelasting over het derde kwartaal 2015 heeft belanghebbende eenmalig een bedrag (€ 343) aan verschuldigde omzetbelasting aangegeven, dat na aftrek van voorbelasting resulteerde in een terug te betalen bedrag van € 58. Op de overige aangiften omzetbelasting is alleen voorbelasting aangegeven die ook aan belanghebbende is uitbetaald.

Op 18 september 2017 is bij belanghebbende telefonisch een boekenonderzoek aangekondigd. Per brief van 28 september 2017 is de aankondiging van het boekenonderzoek schriftelijk bevestigd. Het doel van het onderzoek is om de aanvaardbaarheid vast te stellen van de aangiften omzetbelasting over het tijdvak 1 januari 2012 tot en met 31 december 2016.

Op 16 oktober 2017 heeft belanghebbende een klacht ingediend tegen de controleambtenaar. Na behandeling van de klacht is de klacht op 29 maart 2018 deels gegrond verklaard. In de brief over de klachtafhandeling spreekt de klachtbehandelaar de verwachting uit dat de controleambtenaar contact op zal nemen met belanghebbende over het vervolg van het boekenonderzoek.

De controleambtenaar heeft geen contact opgenomen met belanghebbende en heeft op grond van de door belanghebbende ingediende aangiften IB/PVV en aangiften OB een controlerapport opgesteld. Het controlerapport is op 25 juli 2018 aan belanghebbende verzonden.

In het controlerapport heeft de Inspecteur geconcludeerd dat geen sprake is van ondernemerschap voor de omzetbelasting, wat aanleiding vormt voor correctie van de in aftrek gebrachte voorbelasting. Naar aanleiding van dit rapport heeft de Inspecteur aan belanghebbende met dagtekening 28 augustus 2018 de volgende naheffingsaanslag opgelegd over het tijdvak 1 januari 2013 tot en met 31 december 2017:

Op 10 september 2018 heeft belanghebbende bezwaar gemaakt tegen de naheffingsaanslag. Bij brief van 15 januari 2020 heeft de Inspecteur belanghebbende verzocht een nadere motivering van het bezwaarschrift te geven. Een reactie van belanghebbende is uitgebleven. Op 10 maart 2020 heeft de Inspecteur een voornemen tot uitspraak op bezwaar aan belanghebbende gezonden. Naar aanleiding daarvan hebben partijen gecorrespondeerd. Met dagtekening 17 april 2020 heeft de Inspecteur uitspraak op bezwaar gedaan. De naheffingsaanslag is daarbij gehandhaafd en de vergrijpboete is door de Inspecteur verminderd tot nihil.

”Beoordeling van het geschil

Aftrek van voorbelasting

Algemene beginselen van behoorlijk bestuur

Heffingsrente

Immateriële schadevergoeding

Proceskosten

(…)

In geschil is of de naheffingsaanslag terecht is opgelegd en zo ja, of de Inspecteur onrechtmatig heeft gehandeld door de aangiften van belanghebbende te onderzoeken. Belanghebbende beantwoordt de eerste vraag ontkennend en de tweede bevestigend. De Inspecteur beantwoordt de eerste vraag bevestigend en de tweede vraag ontkennend.

Belanghebbende concludeert tot vernietiging van de uitspraak van de Rechtbank (behoudens de beslissing omtrent de vergoeding van immateriële schade), de uitspraak op bezwaar, de naheffingsaanslag en de beschikking inzake belastingrente en tot vergoeding van proceskosten en schade.

De Inspecteur concludeert tot bevestiging van de uitspraak van de Rechtbank.

Het geschil spitst zich in de eerste plaats toe op de vraag of belanghebbende recht heeft op aftrek van voorbelasting. De Rechtbank heeft daarover de juiste beslissing genomen. Het Hof benadrukt dat belanghebbende de bewijslast heeft en aannemelijk moet maken dat zij recht heeft op aftrek van de in haar aangiften als voorbelasting afgetrokken bedragen. Belanghebbende heeft geen facturen, bonnen of betaalbewijzen overgelegd of andere nuttige en objectieve gegevens uit haar administratie. Het enkel overleggen van specificaties en V&W-rekeningen is niet voldoende. De Inspecteur hoeft, anders dan belanghebbende meent, niet te beschikken over een nieuw feit.

Belanghebbende heeft ook in hoger beroep niets aangevoerd of met stukken gestaafd op grond waarvan anders moet worden geoordeeld. De Inspecteur heeft dan ook terecht de onderhavige naheffingsaanslag opgelegd. Dat de Inspecteur aanvankelijk van oordeel was dat geen sprake was van ondernemerschap aan de kant van belanghebbende doet aan de rechtmatigheid van het opleggen van de naheffingsaanslag niet af. De Inspecteur heeft de bevoegdheid om periodiek een boekenonderzoek in te stellen bij een belastingplichtige en kan tijdens het verloop van de procedure zijn mening herzien en nieuwe standpunten innemen. Daarvoor is het onderzoek mede bedoeld. Niet is gesteld of gebleken dat het nageheven bedrag niet juist is.

Het verweerschrift in hoger beroep vermeldt dat belanghebbende op 3 maart 2021 een brief heeft ontvangen van de behandelaar van haar inzageverzoek in de databank FSV die inhoudt dat zij niet is opgenomen in die databank en ook dat haar persoonsgegevens niet zijn verwerkt in hert kader van het project 1043. Belanghebbende heeft daarentegen haar stelling in het hogerberoepschrift dat zij wel in de databank FSV zal staan en haar persoonsgegevens wel zullen zijn verwerkt in het kader van het project 1043, omdat haar zus in die databank staat en de persoonsgegevens van haar zus zijn verwerkt in het kader van dat project, verder niet onderbouwd, zodat het Hof hieraan voorbijgaat. Het Hof hecht geloof aan de verklaring van de kant van de Inspecteur dat geen sprake is geweest van enig signaal uit de databank FSV of het project 1043 dat de reden zou zijn voor het aankondigen van een boekenonderzoek bij belanghebbende. Dat belanghebbende vanwege haar tweede nationaliteit zou zijn gediscrimineerd, is niet gebleken.

Het Hof is met de Rechtbank van oordeel dat van schending van enig door belanghebbende genoemd beginsel van behoorlijk bestuur geen sprake is. Belanghebbende heeft deze klacht niet onderbouwd.

Belanghebbende heeft in hoger beroep geen afzonderlijke gronden aangevoerd tegen de in rekening gebrachte belastingrente. Dat in strijd met de wet belastingrente in rekening is gebracht, is gesteld noch gebleken.

Het hoger beroep is ongegrond.

6. Het Hof ziet geen aanleiding voor een veroordeling in de proceskosten.

Het Gerechtshof:

Deze uitspraak is vastgesteld door A. van Dongen, W.M.G. Visser en J.B.O. Bijl, in tegenwoordigheid van de griffier L. van den Bogerd. De beslissing is op 19 januari 2023 in het openbaar uitgesproken.

aangetekend aan

partijen verzonden:

Tegen deze uitspraak kunnen beide partijen binnen zes weken na de verzenddatum beroep in cassatie instellen bij de Hoge Raad der Nederlanden via het webportaal van de Hoge Raad www.hogeraad.nl.

Bepaalde personen die niet worden vertegenwoordigd door een gemachtigde die beroepsmatig rechtsbijstand verleent, mogen per post beroep in cassatie instellen. Dit zijn natuurlijke personen en verenigingen waarvan de statuten niet zijn opgenomen in een notariële akte. Als zij geen gebruik willen maken van digitaal procederen kunnen deze personen het beroepschrift in cassatie sturen aan de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer), Postbus 20303, 2500 EH Den Haag.

Alle andere personen en gemachtigden die beroepsmatig rechtsbijstand verlenen, zijn in beginsel verplicht digitaal te procederen (zie www.hogeraad.nl).

Bij het instellen van beroep in cassatie moet het volgende in acht worden genomen:

a. - de naam en het adres van de indiener;

b. - de dagtekening;

c. - de vermelding van de uitspraak waartegen het beroep in cassatie is gericht;

d. - de gronden van het beroep in cassatie.

Voor het instellen van beroep in cassatie is griffierecht verschuldigd. Na het instellen van beroep in cassatie ontvangt de indiener een nota griffierecht van de griffier van de Hoge Raad. In het cassatieberoepschrift kan de Hoge Raad verzocht worden om de wederpartij te veroordelen in de proceskosten.