Gerechtshof Den Haag, hoger beroep belastingrecht

3. De Rechtbank heeft geoordeeld, waarbij belanghebbende is aangeduid als eiser en de Inspecteur als verweerder:

6. De rechtbank beoordeelt eerst of de aanslag IB/PVV 2017 tot het juiste bedrag is opgelegd. Meer specifiek gaat de rechtbank in op de vraag of de nabetaling van de uitkering die betrekking heeft op het jaar 2017 maar is uitbetaald in 2018, in 2017 tot het belastbare inkomen uit werk en woning moet worden gerekend. Het gaat dan om het (bruto) bedrag van € 3.446.

7. Verweerder stelt dat op grond van artikel 3.146 van de Wet inkomstenbelasting 2001 (Wet IB 2001) moet worden uitgegaan van het jaar waarin de nabetaling daadwerkelijk is ontvangen, dus 2018. In dit artikel staat op welk tijdstip bepaalde bestanddelen van het inkomen uit werk en woning worden genoten. Als algemene genietingsmomenten noemt artikel 3.146 van de Wet IB 2001 het moment waarop de desbetreffende inkomensbestanddelen zijn ontvangen, zijn verrekend, ter beschikking zijn gesteld, rentedragend zijn geworden of vorderbaar en inbaar zijn geworden.

8. De rechtbank is van oordeel dat het op grond van artikel 3.146 van de Wet IB niet mogelijk is om een deel van de nabetaling van de WGA-uitkering uit het inkomen van 2018 te halen en alsnog toe te rekenen aan 2017. De nabetaling is namelijk pas voor het eerst inbaar geworden bij de gegronde uitspraak op bezwaar in 2018. Het gelijk is aan verweerder.

9. De rechtbank begrijpt de stelling van eiser dat sprake is van een individuele buitensporige last als een beroep op artikel 1 van het Eerste Protocol van het Europese Verdrag voor de Rechten van de Mens (EP). Voor de beantwoording van de vraag of het niet heffen van inkomstenbelasting in 2017 over de nabetaling op individueel niveau in strijd is met artikel 1 EP is beslissend of de last zich in eisers geval sterker laat voelen dan in het algemeen en of de last voor hem buitensporig is. Dat kan zich bij eiser alleen voordoen als bijzondere, niet voor alle met deze heffingswijze geconfronteerde belastingplichtigen geldende, feiten en omstandigheden een buitensporige last voor hem teweegbrengen.[1] Bij de beoordeling van de vraag of een zodanige individuele en buitensporige last zich voordoet, moeten de gevolgen van de aanslag als geheel beschouwd worden bezien in samenhang met de gehele financiële situatie van de betrokkene.[2]

10. Eiser is er naar het oordeel van de rechtbank niet in geslaagd om aannemelijk te maken dat sprake is van een individuele buitensporige last. De rechtbank begrijpt goed dat het niet in 2017, maar in 2018 betalen van de inkomstenbelasting over de nabetaling zwaarder op eiser drukt omdat hij daarmee onder meer zijn recht op zorgtoeslag in 2018 verliest en door wijziging van de tarieven in de inkomstenbelasting ongunstiger af is. Dat gegeven maakt echter nog niet dat sprake is van een individuele buitensporige last. Immers, dit geldt ook voor andere belastingplichtigen die te maken krijgen met een nabetaling waardoor inkomensafhankelijke regelingen zoals de zorgtoeslag worden geraakt. Er zijn verder geen feiten en omstandigheden aannemelijk geworden waaruit volgt dat de gevolgen van de belastingheffing voor eiser, in vergelijking met andere belastingplichtigen die ook een nabetaling in een later jaar hebben ontvangen, zich sterker laten voelen. Eiser heeft weliswaar gesteld dat hij als gevolg het toerekenen aan 2017 ook ten aanzien van inkomen dat hij geniet van de SVB, onderscheidenlijk lokale heffingen een nog zwaardere last heeft gevoeld, maar heeft daartoe onvoldoende aangevoerd. De rechtbank herhaalt dat zij niet in twijfel trekt dat eiser in financieel zwaar weer terecht is gekomen, maar komt op grond vna hetgeen eiser heeft aangevoerd niet tot de conclusie dat sprake is van een schending van het eerste protocol. Tot slot biedt ook de hoogte van de aanslag in relatie tot het inkomen in 2017 geen aanknopingspunt voor de veronderstelling dat sprake is van een buitensporige last.

11. Voor zover eiser heeft gesteld dat in zijn geval “netto” minder resteert dan bedoeld is door de wetgever, of dan maatschappelijk wenselijk is, merkt de rechtbank op dat, zelfs indien dit moet worden aangenomen, de rechter niet de innerlijke waarde of billijkheid van een wet beoordeelt.

12. Eiser heeft verder gesteld dat er tegemoetkomend beleid zou moeten zijn op grond waarvan het bedrag alsnog in 2017 wordt belast. Verweerder heeft in reactie daarop toegelicht dat dit beleid er was, maar voor het onderhavige jaar niet meer bestaat. In het verleden heeft er namelijk een op de hardheidsclausule gebaseerde zogenoemde “uitsmeerregeling” gegolden. Dat beleid vormde een vangnet voor buiten de schuld van de belastingplichtige sterk vertraagde overheidsbetalingen en hield in dat het progressieve tarief voor dergelijke betalingen gematigd kon worden. Het beleid werd eerst beperkt tot inkomsten die mede zagen op jaren tot 2000 en is in 2016 helemaal ingetrokken.[3] De reden was dat eventuele financiële (belasting)schade die geleden wordt door de te late betaling door de veroorzaker van die schade vergoed zou moeten worden.[4] Het beroep van eiser op de uitsmeerregeling kan daarom niet slagen.

13. Voor zover eiser een beroep op toepassing van de hardheidsclausule in het algemeen wil doen, geeft de rechtbank het volgende in overweging. Hoewel de rechter hierover niet kan oordelen, lijkt er gelet op de reden waarom het beleid is ingetrokken weinig kans te zijn op succes van een dergelijk verzoek. Het zou immers neerkomen op alsnog een beroep doen op uitdrukkelijk en met reden verlaten beleid. De rechtbank hecht eraan eiser dit mee te geven bij zijn afweging om een verzoek om toepassing van de hardheidsclausule toe te zenden aan de Minister van Financiën.

14. De rechtbank kan de stelling van eiser dat verweerder in strijd heeft gehandeld met het zorgvuldigheidsbeginsel en het evenredigheidsbeginsel niet volgen, omdat eiser onvoldoende heeft onderbouwd dat en op welke wijze verweerder in strijd met deze algemene beginselen van behoorlijk bestuur heeft gehandeld. Uit de gedingstukken volgt dat verweerder uitvoerig met eiser gecorrespondeerd heeft en dat hij eiser meermaals in de gelegenheid heeft gesteld toelichting te geven of stukken te overleggen. Verweerder heeft hiermee voldaan aan zijn plicht de benodigde kennis te vergaren omtrent de relevante feiten en de af te wegen belangen. Van schending van het motiveringsbeginsel is evenmin sprake. Verweerder is in de uitspraak op bezwaar voldoende ingegaan op wat eiser in zijn bezwaarschrift heeft aangevoerd.

15. Eiser heeft tot slot ter zitting nog gesteld, doch verder niet aannemelijk gemaakt, dat zijn verzoek aan verweerder ten onrechte is afgewezen onderscheidenlijk dat zijn arbeidsongeschiktheidspercentage aanvankelijk onjuist was ingeschat, omdat hij voorkomt op de zogenoemde ‘zwarte lijst’, de Fraude signaleringsvoorziening (FSV). De omstandigheid dat de gegevens van eiser zijn opgenomen in de FSV, wat hier verder ook van zij, betekent evenwel niet dat het verzoek van eiser om ambtshalve verhoging van de aanslag IB/PVV 2017 moet worden toegewezen, te meer nu onderhavige procedure door eiser zelf is gestart en niet het gevolg is van een zgn uitworp door verweerder.

16. Gelet op wat hiervoor is overwogen is het beroep ongegrond verklaard.

17. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.