Belastingrecht
Wet WOZ. Goede procesorde verzet zich tegen indienen van stukken na de zitting. Geen aanleiding om onderzoek…
Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 28 oktober 2026
ECLI:NL:GHSHE:2026:2988 · Gerechtshof 's-Hertogenbosch · 28 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/gerechtshof-s-hertogenbosch/bestuursrecht/belastingrecht/hoger-beroep/ecli-nl-ghshe-2026-2988
Zaakgegevens
Op 28 oktober 2026 heeft het Gerechtshof 's-Hertogenbosch in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over belastingrecht.
- Instantie
- Gerechtshof 's-HertogenboschGerechtshofDe rechter in hoger beroep in civiele zaken, strafzaken en belastingzaken. Nederland heeft vier gerechtshoven.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- 's-Hertogenbosch
- Datum uitspraak
- 28 oktober 2026
- Datum publicatie
- 28 oktober 2026
- Zaaknummer
- 24/838
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Belastingrecht
- Procedure
- Hoger beroepHoger beroepEen hogere rechter behandelt de zaak opnieuw, zowel de feiten als het recht, omdat een partij het niet eens is met de eerste uitspraak.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:GHSHE:2026:2988
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Wet WOZ. Goede procesorde verzet zich tegen indienen van stukken na de zitting. Geen aanleiding om onderzoek te heropenen. De heffingsambtenaar en belanghebbende maken de door hen voorgestane waarden niet aannemelijk. WOZ-waarde in goede justitie bepaald. Er bestaat geen plicht tot inpandige opname. De rechtbank heeft ten onrecht een VIS van € 50 in plaats van € 500 toegekend. Hof past HR 12 juli 2024, ECLI:NL:HR:2024:1060 toe. Het hof stelt de PKV voor het beroep opnieuw vast. Hoger beroep gegrond. Geen VIS, omdat financiële belang minder is dan € 1.000 (HR 14 juni 2024, ECLI:NL:HR:2024:853). PKV voor hoger beroep met toepassing met art. 30a, lid 2, Wet WOZ vastgesteld. Geen bijzonder geval als bedoeld in HR 17 januari 2025, ECLI:NL:HR:2025:1375.
Uitspraak
GERECHTSHOF ’s-HERTOGENBOSCH
Team belastingrecht
Enkelvoudige Belastingkamer
Nummer: 24/838
Uitspraak op het hoger beroep van
[belanghebbende] ,
wonend in [woonplaats] ,
hierna: belanghebbende,
tegen de uitspraak van de rechtbank Oost-Brabant (hierna: de rechtbank) van 10 mei 2024, nummer SHE 22/3067, in het geding tussen belanghebbende en
de heffingsambtenaar van de gemeente Eersel,
hierna: de heffingsambtenaar.
1 Ontstaan en loop van het geding
De heffingsambtenaar heeft in het kader van de Wet waardering onroerende zaken (hierna: Wet WOZ) een beschikking gegeven (hierna: de WOZbeschikking) en daarbij de waarde van [adres 1] in [woonplaats] (hierna: de onroerende zaak) vastgesteld. Tevens is de aanslag onroerendezaakbelastingen voor het jaar 2022 bekendgemaakt (hierna: de aanslag).
Belanghebbende heeft bezwaar gemaakt. De heffingsambtenaar heeft uitspraak op bezwaar gedaan en het bezwaar gegrond verklaard.
Belanghebbende heeft tegen deze uitspraak beroep ingesteld bij de rechtbank. De rechtbank heeft het beroep gegrond verklaard.
Belanghebbende heeft tegen de uitspraak van de rechtbank hoger beroep ingesteld bij het hof. De heffingsambtenaar heeft een verweerschrift ingediend.
De zitting heeft plaatsgevonden op 18 september 2026 in ’s-Hertogenbosch. Daar zijn verschenen [gemachtigde] , als gemachtigde van belanghebbende, en, namens de heffingsambtenaar, [heffingsambtenaar] en [heffingsambtenaar] (hierna: de taxateur).
Het hof heeft aan het einde van de zitting het onderzoek gesloten.
Van de zitting is een proces-verbaal opgemaakt, dat gelijktijdig met de uitspraak in Mijn Rechtspraak wordt geplaatst.
Op 22 augustus 2026 is bij het hof een brief van de heffingsambtenaar binnengekomen, met als bijlage een waarderapport van de onroerende zaak. Het hof heeft dit opgevat als een verzoek om heropening van het onderzoek. Het hof heeft het verzoek op de hierna onder 4.0.5. en 4.0.6. vermelde gronden afgewezen en het stuk niet toegelaten tot het geding.
2 Feiten
Belanghebbende is voor 1/9e eigenaresse en de gebruikster van de onroerende zaak.
De woning is een in 1980 gebouwde vrijstaande bedrijfswoning, gelegen in [woonplaats] . Bij de woning horen een aangebouwde garage, een serre en een perceel grond van 16.672 m2.
De waarde van de onroerende zaak is door de heffingsambtenaar per de waardepeildatum 1 januari 2021 vastgesteld op € 617.000.
Belanghebbende heeft in de bezwaarfase een taxatierapport ingebracht, opgesteld op 13 januari 2022 door taxateur [naam 1] . Het doel van de taxatie is het verkrijgen van een inzicht in de marktwaarde van de onroerende zaak in verband met de eventuele overdracht van het aandeel van belanghebbende in het eigendom aan haar zoon. De taxateur concludeert tot een waarde per 27 december 2021 van € 535.000.
Bij uitspraak op bezwaar heeft de heffingsambtenaar de waarde van de onroerende zaak verminderd tot € 574.000. De heffingsambtenaar heeft een kostenvergoeding voor de bezwaarfase toegekend van € 644 (2 punten x € 269 plus € 106 voor het taxatierapport).
De heffingsambtenaar heeft in de beroepsfase een waardematrix ingebracht, opgesteld op 28 februari 2024 door taxateur [naam 2] . De taxateur concludeert tot een waarde per de waardepeildatum van € 673.000. De KOUDV-factoren van de onroerende zaak zijn in de waardematrix alle op 3 (gemiddeld) gesteld, met uitzondering van de kwaliteit en het onderhoud van de woning, die op 2 (matig) zijn gesteld. Daarnaast is de factor voor ligging op 2 (matig) gesteld. Het bedrag van € 673.000 bestaat uit de waarde van de woning van € 350.471, de waarde van een kavel van 2.000 m2 van € 222.000 en de waarde van overige onderdelen (garage, serre en extra grond van 14.672 m2) van € 101.038. In het taxatieverslag zijn ter vergelijking de volgende panden opgenomen:
-
[adres 2] in [woonplaats] , verkocht op 21 september 2020 voor € 735.000. Dit betreft een vrijstaande bedrijfswoning (bouwjaar 1990);
-
[adres 3] in [plaats] , verkocht op 11 september 2020 voor 500.000. Dit betreft een vrijstaande woning (bouwjaar 1985);
-
[adres 4] in [woonplaats] , verkocht op 7 februari 2020 voor € 750.000. Dit betreft een vrijstaande woning (bouwjaar 1979).
De rechtbank heeft het beroep gegrond verklaard, de uitspraak op bezwaar vernietigd voor zover het de vergoeding van het taxatierapport betreft, bepaald dat de uitspraak van de rechtbank in de plaats treedt van de uitspraak op bezwaar voor zover deze is vernietigd, bepaald dat de heffingsambtenaar het griffierecht van € 50 moet vergoeden, de heffingsambtenaar veroordeeld tot betaling van € 794,52 (2 punten x € 269 plus € 256,52 x wegingsfactor 1) aan proceskosten in bezwaar en € 765,63 (3,5 punten x € 875 x wegingsfactor 0,25) aan proceskosten in beroep en de heffingsambtenaar veroordeeld tot het betalen van een vergoeding van immateriële schade aan belanghebbende tot een bedrag van € 50.
3 Geschil en conclusies van partijen
Het geschil betreft het antwoord op de volgende vragen:
-
Heeft de heffingsambtenaar de waarde van de onroerende zaak te hoog vastgesteld?
-
Had de heffingsambtenaar de onroerende zaak inpandig moeten opnemen?
-
Heeft de rechtbank de vergoeding van immateriële schade juist vastgesteld?
-
Heeft de rechtbank de kostenvergoeding voor de bezwaarfase juist vastgesteld?
-
Heeft de rechtbank de proceskostenvergoeding juist vastgesteld?
Belanghebbende concludeert tot vernietiging van de uitspraak van de rechtbank, vernietiging van de uitspraak op bezwaar, vermindering van de WOZ-waarde tot € 318.000, toekenning van een (proces)kostenvergoeding voor bezwaar, beroep en hoger beroep en toekenning van een (correcte) vergoeding van immateriële schade.
De heffingsambtenaar concludeert tot bevestiging van de uitspraak van de rechtbank.
4 Gronden
Vooraf
Tijdens het onderzoek ter zitting van het hof is aan de orde gekomen dat het dossier van het hof uitsluitend zwart-wit foto’s van de onroerende zaak bevat, die ook overigens van matige kwaliteit zijn. Partijen gaven aan dat zij beschikken over de door belanghebbende in bezwaar aan de heffingsambtenaar overgelegde foto’s, die in kleur en van goede kwaliteit zijn. De heffingsambtenaar heeft tijdens de zitting desgevraagd toegezegd de betreffende foto’s binnen een week toe te zenden aan het hof, opdat het hof over dezelfde foto’s beschikt als partijen. Verder is van belang dat de taxateur, tijdens het onderzoek ter zitting van het hof, in eerste termijn heeft verklaard dat hij de door taxateur [naam 2] (hierna: [naam 2] ) opgestelde waardematrix (zie onder 2.6.) opnieuw heeft beoordeeld. Dit naar eigen zeggen om objectief vast te stellen of er iets niet goed was gegaan bij de taxatie door [naam 2] . De taxateur heeft ter zitting verklaard dat hij voor wat betreft de door [naam 2] opgestelde waardematrix in alles kon meegaan. De heffingsambtenaar en diens taxateur hebben het daar, voor zover van belang, in eerste termijn bij gelaten. Nadat de taxateur op een later moment door het hof ermee werd geconfronteerd dat de door [naam 2] opgestelde waardematrix rekenfouten bevat die leiden tot een te hoge m2-prijs van de woning van de onroerende zaak, gaf de taxateur aan dat hij deze rekenfouten eveneens had geconstateerd. Hierop verklaarde de taxateur dat hij twee dagen voor de zitting een nieuwe berekening had gemaakt waarin de betreffende fouten zijn gecorrigeerd. De taxateur gaf op dat moment aan dat hij die nieuwe berekening reeds had uitgeprint en bood aan de nieuwe berekening in het geding te brengen. Dit bewijsaanbod is door het hof afgewezen. Aan het einde van de zitting is het onderzoek door het hof gesloten. Indien de heffingsambtenaar na de zitting de door belanghebbende in bezwaar aan de heffingsambtenaar overgelegde foto’s zou insturen, zouden deze middels heropening van het onderzoek bij de gedingstukken kunnen worden gevoegd.
Op 22 september 2026 – aldus na sluiting van het onderzoek – is door de heffingsambtenaar een stuk getiteld ‘Aanvulling Hoger Beroep (…)’ ingediend. Bij dit stuk is een document getiteld ‘xxllnc Waarderapport wpd2021 HB - [adres 1] [postcode] , [woonplaats] ’ als bijlage gevoegd. Dit betreft een waarderapport van de onroerende zaak per de waardepeildatum 1 januari 2021, opgesteld door de taxateur op 16 september 2026 (zijnde twee dagen voor de zitting). De heffingsambtenaar schrijft dat het hof heeft verzocht om het originele fotomateriaal in te brengen en verwijst daarvoor naar pagina 12 van het voornoemde waarderapport. Daarnaast wordt in het stuk van de heffingsambtenaar gememoreerd aan hetgeen tijdens de zitting was voorgevallen met betrekking tot de rekenfouten in de door [naam 2] opgestelde waardematrix. De heffingsambtenaar schrijft dat de taxateur de overweging had gemaakt om de nieuwe berekening niet op voorhand toe te zenden aan het hof, maar deze uit te printen om op zitting te kunnen overhandigen. Echter, de gelegenheid om de nieuwe berekening aan het hof te overhandigen had zich volgens de heffingsambtenaar niet voorgedaan. De heffingsambtenaar concludeert in het stuk tot een getaxeerde waarde van € 636.000 conform de nieuwe berekening van de taxateur en verwijst hiervoor naar de ingediende bijlage.
Het hof acht het van groot belang dat partijen bij het aangeven van de feitelijke inhoud en omvang van de zaak de voor de beslissing van belang zijnde feiten volledig en naar waarheid aanvoeren. Alhoewel niet gecodificeerd zoals in het civiele recht, moet dit rechtsbeginsel ook van toepassing worden geacht in het bestuursrecht, aangezien de rechter niet tot een juiste beslissing kan komen op basis van onjuiste of onvolledige feiten. Indien een partij gedurende de procedure tot het besef komt dat ingebrachte stellingen of stukken onjuistheden bevatten, brengt dit rechtsbeginsel met zich mee dat deze zo spoedig mogelijk door deze partij moeten worden gecorrigeerd.
Uit hetgeen is vermeld in 4.0.1 en 4.0.2. kan het hof niet anders concluderen dan dat de taxateur al voor de zitting op de hoogte was van de rekenfouten in de waardematrix, maar zijn eerste termijn niet heeft gebruikt om een juiste berekening over te leggen of anderszins belanghebbende en het hof over deze rekenfouten in te lichten. Het hof verwerpt daarom de stelling dat zich geen gelegenheid had voorgedaan om een nieuwe berekening over te leggen. Daarnaast heeft de taxateur het hof op het verkeerde been gezet door, ondanks de bekendheid met de rekenfouten, in zijn eerste termijn de indruk te wekken dat hij het volledig eens was met de door [naam 2] opgestelde waardematrix. Dat hij vervolgens pas nadat hij door het hof was geconfronteerd met de rekenfouten alsnog aanbood het door hem uitgeprinte stuk met een gecorrigeerde berekening over te leggen, acht het hof in het licht van het genoemde rechtsbeginsel in flagrante strijd met de goede procesorde. Om die reden acht het hof het bewijsaanbod van de taxateur ontoelaatbaar en heeft het hof het bewijsaanbod gepasseerd.
Het hof dient verder te beoordelen of het stuk van de heffingsambtenaar van 22 september 2026 en de daarbij gevoegde bijlage worden toegelaten tot het geding, hetgeen met zich mee zou brengen dat het onderzoek dient te worden heropend. Bij de beslissing of een partij de gelegenheid moet krijgen bewijsstukken na de zitting alsnog over te leggen, moet een afweging plaatsvinden. Enerzijds is er het belang dat die partij heeft bij het overleggen van die stukken en de redenen waarom hij dit niet in een eerdere fase van de procedure heeft gedaan, en anderzijds het algemeen belang van een doelmatige procesgang.
Het stuk van de heffingsambtenaar van 22 september 2026 bevat een aanvullend betoog en de daarbij behorende bijlage betreft een waarderapport van 16 september 2026 met – net als het bewijsaanbod van de taxateur ter zitting – een gecorrigeerde berekening. Voorzover het de gecorrigeerde berekening betreft kan deze naar oordeel van het hof niet worden toegelaten om dezelfde redenen als gegeven in 4.0.3 en 4.0.4. De stelling van de heffingsambtenaar dat hij middels dit stuk aan het verzoek zou hebben voldaan met betrekking tot het insturen van de foto’s zoals belanghebbende deze in bezwaar heeft overgelegd, moet worden verworpen. Het hof heeft duidelijk aangegeven welke foto’s het wenste te ontvangen en door meer foto’s in te sturen is daar niet aan voldaan. Voor het overige had de heffingsambtenaar zijn nieuwe betoog en het daarbij behorende waarderapport in een eerder stadium – het hof bedoelt daarmee: in ieder geval vóór het onderzoek ter zitting van het hof – in het geding kunnen en moeten brengen en hij heeft geen valide redenen aangevoerd waarom dat niet is gebeurd. Het toelaten van deze stukken tot het geding zou door de diverse aanvullingen (het aanvullend betoog, het nieuwe waarderapport en de aanvullende foto’s) meebrengen dat de andere partij de gelegenheid moet krijgen om daarop te reageren. Dat zou een aanzienlijke vertraging opleveren in een al lang lopende procedure.
Het hof is op grond van het vorenstaande van oordeel dat het belang van een goede procesorde zich tegen overlegging van deze stukken verzet en deze stukken dus geen aanleiding geven om het onderzoek te heropenen.
Ten aanzien van het geschil
1. De WOZ-waarde
De waarde van de onroerende zaak is de waarde in het economisch verkeer. Dat is de prijs die de hoogst biedende koper onder de beste omstandigheden wil betalen voor de onroerende zaak. De heffingsambtenaar moet aannemelijk maken dat hij de waarde niet te hoog heeft vastgesteld. Het hof zal beoordelen of dat het geval is en betrekt daarbij ook wat belanghebbende heeft aangevoerd.
Naar het oordeel van het hof heeft de heffingsambtenaar, tegenover de gemotiveerde betwisting door belanghebbende, niet aan de op hem rustende bewijslast voldaan. Bij dit oordeel overweegt het hof het volgende.
Nu het hof geen acht slaat op de nieuwe berekening van de taxateur (zie onder 4.0.1. tot en met 4.0.7.) valt de heffingsambtenaar ter onderbouwing van zijn conclusie dat de beschikte waarde niet te hoog is terug op de in de beroepsfase overgelegde waardematrix, opgesteld door [naam 2] (zie onder 2.6.). Zoals reeds genoemd onder 4.0.1. en 4.0.2. is tijdens het onderzoek ter zitting van het hof komen vast te staan dat deze waardematrix rekenfouten bevat. De heffingsambtenaar heeft deze fouten ook erkend. De blote stelling van de heffingsambtenaar dat de getaxeerde waarde, na correctie van die rekenfouten, alsnog hoger uitvalt dan de beschikte waarde, is onvoldoende voor de conclusie dat de heffingsambtenaar aannemelijk heeft gemaakt dat de waarde van de onroerende zaak niet te hoog is vastgesteld.
Zelfs indien het hof de blote stelling van de heffingsambtenaar zou volgen, dan nog acht het hof niet aannemelijk gemaakt dat de beschikte waarde niet te hoog is om de volgende redenen die los staan van de ter zitting geconstateerde rekenfouten.
-
Tussen partijen is niet in geschil dat de kwaliteit en het onderhoud beneden gemiddeld is en de desbetreffende KOUDV-factoren lager dan factor 3 moeten worden vastgesteld. De heffingsambtenaar heeft naar het oordeel van het hof echter onvoldoende onderbouwd waarom de factoren kwaliteit en onderhoud op 2 (“matig”) zijn gewaardeerd en niet op factor 1 (“slecht”). Volgens de heffingsambtenaar wordt factor 1 enkel toegepast indien een pand slooprijp is en hij geeft dit als reden waarom de onderhoudstoestand op factor 2 is gesteld. De heffingsambtenaar heeft tijdens het onderzoek ter zitting toegelicht dat indien alle KOUDV-factoren op 1 worden gesteld, de waarde met 50% naar beneden bijgesteld wordt. Dit zou in de visie van de heffingsambtenaar kennelijk betekenen dat een slooprijp pand – nog los van de grondwaarde – ten opzichte van een zelfde pand in gemiddelde staat nog 50% van die waarde heeft behouden. Het hof acht die conclusie onaannemelijk, waarmee zijn onderbouwing waarom factor 2 is toegepast geen stand meer houdt.
-
De heffingsambtenaar heeft naar het oordeel van het hof onvoldoende kunnen onderbouwen waarom de factor voorzieningen op 3 (“voldoende”) is gewaardeerd, terwijl belanghebbende onweersproken heeft gesteld dat de woning in oorspronkelijke staat is en hoognodig gerenoveerd moet worden. Naar het oordeel van het hof heeft belanghebbende met de in de gedingstukken aanwezige foto’s deze stelling ook overigens aannemelijk gemaakt, aangezien deze foto’s een zeer eenvoudige en gedateerde badkamer en keuken laten zien en daarnaast enkel glas, gedateerde schrootjesplafonds en onafgewerkte muren. Ter zitting heeft de taxateur gesteld dat deze omstandigheden zijn meegenomen in de factoren voor kwaliteit en onderhoud, maar deze stelling is verder niet onderbouwd en acht het hof ook niet aannemelijk.
Nu de heffingsambtenaar niet heeft voldaan aan de op hem rustende bewijslast met betrekking tot de beschikte waarde, komt de vraag aan de orde of belanghebbende de door haar verdedigde waarde aannemelijk heeft gemaakt. Naar het oordeel van het hof dient deze vraag ontkennend te worden beantwoord. Het hof overweegt daarbij als volgt.
Belanghebbende heeft de door haar verdedigde waarde onderbouwd met het taxatierapport van taxateur [naam 1] (zie onder 2.4.). In aanvulling daarop heeft belanghebbende tijdens het onderzoek ter zitting van het hof een correctie bepleit van 50% van de door de heffingsambtenaar ter zitting genoemde waarde van € 636.000 vanwege het feit dat sprake is van een bedrijfswoning bij een houthandel. De correctie van 50% heeft belanghebbende naar eigen zeggen ontleend aan informatie op makelaarswebsites. Dit resulteert in een waarde van € 318.000. Het hof stelt allereerst vast dat de door belanghebbende genoemde informatie op makelaarswebsites geen deel uitmaakt van het dossier. Met de blote stelling dat een correctie van 50% moet worden toegepast vanwege het feit dat sprake is van een bedrijfswoning bij een houthandel, acht het hof belanghebbende niet in haar bewijslast geslaagd. Het taxatierapport van [naam 1] leidt het hof niet tot een ander oordeel. Dit rapport biedt naar het oordeel van het hof namelijk onvoldoende inzicht in de totstandkoming van de door belanghebbende verdedigde waarde. Het hof neemt daarbij in aanmerking dat het taxatierapport geen transactiecijfers van vergelijkingsobjecten noemt. Daarmee is de door belanghebbende verdedigde waarde niet aannemelijk gemaakt.
Nu zowel de heffingsambtenaar als belanghebbende de waarde van de onroerende zaak niet aannemelijk hebben gemaakt, zal het hof de waarde schattenderwijs vaststellen. Rekening houdend met hetgeen partijen over en weer hebben aangevoerd in de gedingstukken en ter zitting, stelt het hof de waarde van de onroerende zaak op de waardepeildatum 1 januari 2021 in goede justitie vast op € 540.000.
2. De inpandige opname
Ten aanzien van belanghebbendes klacht dat er geen waarneming ter plaatse is geweest door de heffingsambtenaar, overweegt het hof dat in het belastingrecht de vrije bewijsleer geldt, wat betekent dat de heffingsambtenaar vrij is in de keuze van de bewijsmiddelen waarmee hij de waarde van de woning onderbouwt. Er is in dat kader dan ook geen plicht tot inpandige opname van de woning.
3. De vergoeding van immateriële schade
Belanghebbende stelt in hoger beroep dat de rechtbank de vergoeding voor immateriële schade ten onrechte heeft bepaald op € 50 in plaats van € 500 per (gedeelte van een) halfjaar waarmee de redelijke termijn is overschreden. De heffingsambtenaar conformeert zich aan de door de rechtbank vastgestelde vergoeding van immateriële schade van € 50.
Het hof overweegt als volgt. Tussen partijen is niet in geschil dat de redelijke termijn voor de behandeling van het geschil in eerste aanleg met minder dan zes maanden is overschreden en dat deze overschrijding volledig toerekenbaar is aan de bezwaarfase. Bijzondere omstandigheden die een verlenging van de redelijke termijn kunnen rechtvaardigen, zijn gesteld noch gebleken.
De door de rechtbank toegewezen vergoeding van immateriële schade van € 50 per (gedeelte van een) halfjaar waarmee de redelijke termijn is overschreden, kan op grond van het in het arrest van de Hoge Raad van 14 juni 2024 geformuleerde overgangsrecht geen stand houden. Er is in het onderhavige geval geen reden om af te wijken van het tarief van € 500 per (gedeelte van een) halfjaar waarmee de redelijke termijn is overschreden.
Aangezien de overschrijding van de redelijke termijn in de onderhavige zaak minder dan zes maanden bedraagt, heeft belanghebbende recht op een schadevergoeding van € 500 voor de overschrijding van de redelijke termijn in eerste aanleg. Dit bedrag komt volledig voor rekening van de heffingsambtenaar. Het hof zal daarom de heffingsambtenaar veroordelen tot betaling van € 500 onder verrekening van een op grond van de uitspraak van de rechtbank (eventueel) al uitbetaald bedrag.
4. De kostenvergoeding voor de bezwaarfase
Belanghebbende stelt in hoger beroep dat de rechtbank de kostenvergoeding voor de bezwaarfase ten onrechte heeft bepaald op € 794,52. Volgens belanghebbende had de rechtbank, gelet op het arrest van de Hoge Raad van 12 juli 2024, bij het vaststellen van de kostenvergoeding punt 1 van onderdeel B2 van de Bijlage bij het Besluit proceskosten bestuursrecht (hierna: Bpb) buiten toepassing moeten laten en de kostenvergoeding voor de bezwaarfase moeten berekenen op basis van het in punt 2 van dat onderdeel vermelde bedrag. Uitgaande van het in 2026 geldende tarief van € 666 per procespunt, dient de kostenvergoeding voor de bezwaarfase te worden vastgesteld op € 1.588,52. De door de rechtbank vastgestelde vergoeding voor het taxatierapport van € 256,52 is niet in geschil.
Het betoog van belanghebbende slaagt. Het hof is van oordeel dat de door de rechtbank toegekende kostenvergoeding voor de bezwaarfase te laag is en moet worden vastgesteld op de hogere waarde per procespunt van € 666. Het hof stelt de kostenvergoeding voor de bezwaarfase daarom vast op het bedrag van € 1.588,52 (2 punten x € 666 x wegingsfactor 1 plus € 256,52 als vergoeding van het taxatierapport).
5. De proceskostenvergoeding
Belanghebbende stelt in hoger beroep dat de rechtbank de proceskostenvergoeding ten onrechte heeft bepaald op € 765,63 in plaats van € 2.625 (2,5 punten x € 875 x wegingsfactor 1 + 1 punt x € 875 x wegingsfactor 0,5). Volgens belanghebbende heeft de rechtbank ten onrechte artikel 2, lid 2, Bpb toegepast. Volgens belanghebbende is geen sprake van de situatie dat belanghebbende in het gelijk is gesteld op een punt van ondergeschikt belang.
De rechtbank heeft een proceskostenvergoeding toegekend, maar heeft daarbij overwogen dat deze alleen wordt toegekend omdat de kosten van het taxatierapport in bezwaar voor een hoger bedrag vergoed hadden moeten worden. De rechtbank zag hierin aanleiding op grond van artikel 2, lid 2, Bpb de proceskostenvergoeding te matigen tot € 765,63. Deze proceskostenvergoeding kan niet in stand blijven, aangezien het hof van oordeel is dat ook het primaire besluit (de uitspraak op bezwaar betreffende de vastgestelde WOZ-waarde) vernietigd moet worden. Het hof stelt de vergoeding van de proceskosten voor de behandeling van het beroep bij de rechtbank daarom vast op 2 (punten) x 934 (waarde per punt, tarief 2026) x 1 (factor gewicht van de zaak) is € 1.868. Op grond van artikel IV, lid a, Wet herwaardering proceskostenvergoedingen WOZ en bpm is artikel 30a Wet WOZ niet op deze proceskostenvergoeding van toepassing.
Belanghebbende heeft tevens gesteld dat vanwege het (geslaagde) verzoek om vergoeding van immateriële schade een proceskostenvergoeding van € 467 (1 punt x € 875 x wegingsfactor 0,5) had moeten worden toegekend. Dat betoog faalt reeds omdat in het geval het beroep gegrond is en uit dien hoofde een proceskostenvergoeding wordt toegekend, geen recht bestaat op een extra procespunt wegens het (geslaagde) verzoek om vergoeding van immateriële schade.
Tussenconclusie
De slotsom is dat het hoger beroep gegrond is.
Ten aanzien van het verzoek om vergoeding van (immateriële) schade
Belanghebbende heeft tijdens het onderzoek ter zitting van het hof verzocht om toekenning van een vergoeding van immateriële schade wegens de overschrijding van de redelijke termijn voor beslechting van dit belastinggeschil in hoger beroep.
Voor de berechting van de zaak in hoger beroep heeft als uitgangspunt te gelden dat het hof uitspraak doet binnen twee jaar nadat het hoger beroepschrift door het hof is ontvangen.
Het hoger beroepschrift is ontvangen op 10 juni 2024. Het hof doet uitspraak op 28 oktober 2026. Dit betekent dat de redelijke termijn in hoger beroep met (afgerond) vijf maanden is overschreden. Het hof heeft geen aanknopingspunten gevonden voor bijzondere omstandigheden, die aanleiding geven voor een beperking van de schadevergoeding.
Aangezien echter het financiële belang in deze zaak minder dan € 1.000 bedraagt en de redelijke termijn met niet meer dan twaalf maanden is overschreden, wordt volstaan met de constatering dat de redelijke termijn is overschreden. De stelling van belanghebbende dat het overgangsrecht zoals de Hoge Raad dat heeft geformuleerd in het arrest van 14 juni 2024 van toepassing is, wordt verworpen. De Hoge Raad heeft in dat arrest beslist dat het overgangsrecht geldt voor zaken waarin (i) de belanghebbende vóór 14 juni 2024 om vergoeding van immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn heeft verzocht, en (ii) de redelijke termijn voor de desbetreffende fase van de procedure (bezwaar en beroep, hoger beroep, cassatieberoep) op 14 juni 2024 is overschreden. Zelfs indien belanghebbende wordt gevolgd in zijn standpunt dat aan cumulatieve voorwaarde (i) is voldaan, omdat het verzoek om vergoeding van immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn is ingediend in de beroepsfase en aldus vóór 14 juni 2024, kan dit niet leiden tot een andere conclusie. Aan de cumulatieve voorwaarde (ii) is namelijk in het onderhavige geval niet voldaan, aangezien de redelijke termijn voor de desbetreffende fase – zijnde de fase van het hoger beroep – op 14 juni 2024 nog niet was overschreden.
Ten aanzien van het griffierecht
De heffingsambtenaar dient aan belanghebbende het bij het hof betaalde griffierecht van € 138 te vergoeden, omdat de uitspraak van de rechtbank wordt vernietigd.
Ten aanzien van de proceskosten
Het hof veroordeelt de heffingsambtenaar tot vergoeding van de kosten die belanghebbende redelijkerwijs heeft moeten maken in verband met de behandeling van het hoger beroep bij de rechtbank en het hof, omdat het door belanghebbende ingestelde hoger beroep gegrond is.
Zoals overwogen in 4.13 stelt het hof deze vergoeding voor de behandeling van het beroep bij de rechtbank op € 1.868. Ten aanzien van de behandeling van het hoger beroep stelt het hof deze tegemoetkoming op 2 (punten) x € 934 (waarde per punt) x 1 (factor gewicht van de zaak) x 0,25 (vermenigvuldigingsfactor artikel 30a, lid 2, Wet WOZ) is € 467. De totale proceskostenvergoeding komt daarmee op een bedrag van € 2.335.
Ten aanzien van de vermenigvuldigingsfactor van artikel 30a, lid 2, Wet WOZ heeft de gemachtigde van belanghebbende gesteld dat zijn geval niet de in r.o. 3.5.1. van het arrest van de Hoge Raad van 17 januari 2025 bedoelde kenmerken heeft en moet worden aangemerkt als een bijzonder geval in de zin van de tweede volzin van artikel 30a, lid 2, Wet WOZ, met als gevolg dat geen aanleiding bestaat tot vermenigvuldiging van de op basis van het Bpb berekende forfaitaire vergoeding met de factor 0,25 (of 0,10).
Het hof stelt voorop dat de stelplicht en de bewijslast met betrekking tot feiten die meebrengen dat het om zo’n bijzonder geval gaat, rusten op de belanghebbende. Daarbij moet buiten redelijke twijfel komen vast te staan dat een of meer van deze kenmerken ontbreken. De vraag of het bedrijfsmodel van (het kantoor van) een beroepsmatig optredende gemachtigde kennelijk niet deze kenmerken heeft, moet worden beoordeeld naar de situatie op het moment waarop het desbetreffende rechtsmiddel is aangewend.
De blote stelling van de gemachtigde van belanghebbende dat zijn bedrijfsmodel inhoudt dat (i) niet wordt opgetreden op basis van no cure no pay, (ii) geen afspraken met cliënten worden gemaakt dat het bedrag van eventuele proceskostenvergoedingen aan de gemachtigde of aan het kantoor wordt afgedragen, en (iii) geen standaard tekstblokken worden gebruikt (met andere woorden: de procedures niet op een zodanige wijze worden gevoerd dat de daarin toegekende proceskostenvergoedingen de in redelijkheid gemaakte kosten ver overtreffen), is naar het oordeel van het hof onvoldoende om te concluderen dat buiten redelijke twijfel is bewezen dat het bedrijfsmodel van (het kantoor van) de gemachtigde van belanghebbende ten tijde van het indienen van het hoger beroep niet alle hiervoor bedoelde drie kenmerken heeft. Dat de rechtbank Oost-Brabant in andere zaken van de gemachtigde van belanghebbende anders heeft geoordeeld, leidt het hof niet tot een andere conclusie. Het hof zal het geval van belanghebbende in de onderhavige zaak dus niet aanmerken als een bijzonder geval als bedoeld in r.o. 3.5.2 van het arrest van de Hoge Raad van 17 januari 2025.
Gesteld noch gebleken is dat belanghebbende overige voor vergoeding in aanmerking komende kosten als bedoeld in artikel 1 Bpb heeft gemaakt.
5 Beslissing
Het hof:
-
verklaart het hoger beroep gegrond;
-
vernietigt de uitspraak van de rechtbank, met uitzondering van de beslissing over de vergoeding van het griffierecht;
-
vernietigt de uitspraak op bezwaar;
-
wijzigt de WOZ-beschikking en stelt de waarde van de onroerende zaak op € 540.000;
-
vermindert de aanslag evenredig;
-
veroordeelt de heffingsambtenaar tot vergoeding van de immateriële schade die belanghebbende heeft geleden tot een bedrag van € 500, onder verrekening van een eventueel al uitbetaald bedrag;
-
bepaalt dat de heffingsambtenaar aan belanghebbende het betaalde griffierecht voor de behandeling van het hoger beroep bij het hof van € 138 vergoedt;
-
veroordeelt de heffingsambtenaar in de kosten van het bezwaar van € 1.588,52, onder verrekening van een eventueel al uitbetaald bedrag;
-
veroordeelt de heffingsambtenaar in de kosten van het geding bij de rechtbank en het hof van in totaal € 2.335, onder verrekening van een eventueel al uitbetaald bedrag.
De uitspraak is gedaan door E.P.A. Brakeboer, raadsheer, in tegenwoordigheid van A.S. van Middelkoop, als griffier.
De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 28 oktober 2026 en een afschrift van de uitspraak is op die datum in Mijn Rechtspraak geplaatst.
De griffier, De raadsheer,
A.S. van Middelkoop E.P.A. Brakeboer
Het aanwenden van een rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kunnen beide partijen binnen zes weken na de verzenddatum beroep in cassatie instellen bij de Hoge Raad der Nederlanden via het webportaal van de Hoge Raad www.hogeraad.nl.
Bepaalde personen die niet worden vertegenwoordigd door een gemachtigde die beroepsmatig rechtsbijstand verleent, mogen per post beroep in cassatie instellen. Dit zijn natuurlijke personen en verenigingen waarvan de statuten niet zijn opgenomen in een notariële akte. Als zij geen gebruik willen maken van digitaal procederen kunnen deze personen het beroepschrift in cassatie sturen aan de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer), postbus 20303, 2500 EH Den Haag. Alle andere personen en gemachtigden die beroepsmatig rechtsbijstand verlenen, zijn in beginsel verplicht digitaal te procederen (zie www.hogeraad.nl).
Bij het instellen van beroep in cassatie moet het volgende in acht worden genomen:
-
Bij het beroepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak overgelegd.
-
(Alleen bij procederen op papier) het beroepschrift moet ondertekend zijn;
-
Het beroepschrift moet ten minste het volgende vermelden:
-
de naam en het adres van de indiener;
-
de dagtekening;
-
een omschrijving van de uitspraak waartegen het beroep in cassatie is gericht;
-
e gronden van het beroep in cassatie.
Voor het instellen van beroep in cassatie is griffierecht verschuldigd. Na het instellen van beroep in cassatie ontvangt de indiener een nota griffierecht van de griffier van de Hoge Raad.
In het cassatieberoepschrift kan de Hoge Raad verzocht worden om de andere partij te veroordelen in de proceskosten.