1:253n, klem en verloren en anderszins noodzakelijk

Het hof heeft [minderjarige] in de gelegenheid gesteld zijn mening kenbaar te maken.

Hij heeft hiervan gebruik gemaakt en hij heeft op 5 september 2025, buiten aanwezigheid van partijen en overige belanghebbenden, met een van de raadsheren gesproken. Een korte weergave van dit gesprek is gezonden aan partijen, waarna zij de gelegenheid hebben gekregen hierop te reageren.

De vader voert – samengevat – het volgende aan. Er is onvoldoende gedaan om de communicatie tussen de ouders te verbeteren. Als de ouders zich inzetten en de wil tonen om kritisch naar zichzelf te kijken als het gaat om de onderlinge communicatie, dan is verbetering mogelijk. De vader staat open voor hulp, maar ook de moeder is nodig om de communicatie te verbeteren. Hulpverlening hiervoor is tot nu toe onvoldoende van de grond gekomen, ondanks verzoeken hiertoe. De afgelopen jaren heeft alleen [instantie 1] in de periode 2018-2019 een poging gedaan om de communicatie tussen partijen te verbeteren. De moeder heeft de communicatie uiteindelijk afgehouden. Verder heeft de vader pogingen gedaan om de communicatie te verbeteren, maar bereidheid van de moeder daartoe bleef uit. De vader wijst op het door hem geïnitieerde tweewekelijkse overleg op neutraal terrein aangaande (de ontwikkeling van) [minderjarige] , welk overleg de moeder na vier of vijf keer heeft gestopt. De mediation in 2022 door [instantie 2] werd ingezet om gezamenlijk tot een ouderschapsplan te komen. De mediation in het kader van het hoger beroep in 2023 had uitsluitend als doel tot een gezamenlijke schoolkeuze te komen. Deze mediation leverde wel resultaat op en heeft laten zien dat de ouders in staat zijn om onderling te communiceren en tot afspraken te komen. Hieraan is door de rechtbank ten onrechte voorbij gegaan. Na de scheiding communiceerden de ouders wekelijks bij de overdracht door middel van een schriftje en later op verzoek van de GI via een mail, totdat de GI de overdrachtsmomenten heeft gestopt, omdat deze teveel stress opleverden voor de vrouw. Een poging van de vader om de communicatie via de overdrachtsmail weer vorm te geven, is op niets uitgelopen omdat de vrouw hiervan op aanraden van de GI heeft afgezien. Ook hieruit blijkt dat partijen in staat zijn geweest om te communiceren, al was dit maar beperkt. Op de meest recente mondelinge behandeling over de verlenging van de ondertoezichtstelling heeft de vader er weer nadrukkelijk op aangedrongen bij de GI om een communicatie-verbetertraject voor de ouders in te zetten. Tot op heden heeft de GI hiertoe geen enkele stap ondernomen. De GI heeft zich continu negatief over de vader uitgelaten zonder oog te hebben voor zijn goede bedoelingen en de vader ten onrechte buiten spel gezet. De vader heeft nooit de wil gehad om te strijden maar slechts de wil om in het belang van [minderjarige] handelen. De ouders hebben eerder problemen gehad bij het maken van de schoolkeuze voor [minderjarige] , wat niet alleen maar in de schoenen van de vader kan worden geschoven. Deze strijd was op het moment dat de moeder het verzoek deed tot eenhoofdig gezag al langere tijd niet meer aan de orde.

Er speelt op dit moment geen discussie of strijd over enige te nemen gezagsbeslissing. De PMT-therapeut heeft aangegeven dat deelname aan de PMT niet nodig is voor de vader. De vader is het gesprek met de GI opnieuw aangegaan en heeft hulp gezocht bij iemand met wie hij de communicatie tussen de ouders kan bespreken. Daar heeft de vader geleerd dat hij moet proberen dingen genuanceerder over te brengen, omdat de vader bot kan overkomen. Dat doet de vader nu en de communicatie verloopt beter. Kortom, de vader ontkent niet dat er een risico bestaat dat [minderjarige] klem of verloren zal raken tussen de ouders ten gevolge van de echtscheiding en de communicatieproblematiek, maar hij betwist dat hierin niet binnen afzienbare tijd verbetering valt aan te brengen. Ook is niet gebleken dat toekenning van eenhoofdig gezag aan de moeder anderszins in het belang van [minderjarige] noodzakelijk zou zijn. Eenhoofdig gezag bij de moeder zorgt niet voor rust bij [minderjarige] . Er is bovendien geen sprake van gewijzigde omstandigheden. Gelet op de co-ouderschapsverdeling is het ook praktisch gewenst dat de vader mede het gezag heeft. De vader acht een raadsonderzoek nodig omdat de rechtbank heeft meegevaren op de stellingen van de moeder, de GI en de raad zonder dat concreet onderzoek is gedaan.

De moeder voert – samengevat – het volgende aan. Sinds de geboorte van [minderjarige] liggen partijen met elkaar overhoop, met als dieptepunt dat [minderjarige] niet kon worden ingeschreven op een basisschool omdat de ouders het niet met elkaar eens konden worden over de schoolkeuze. Rust is er nauwelijks en aan de strijd komt al acht jaar geen einde. Eenhoofdig gezag brengt onder meer met zich dat er makkelijker en sneller beslissingen kunnen worden genomen, waardoor discussies (en daarmee procedures) voorkomen kunnen worden. De bestreden beschikking is een belangrijke stap richting het creëren van meer rust voor [minderjarige] . Er is reeds van alles geprobeerd om tot verbetering te komen van de communicatie, maar het lukt de ouders niet om tot een normaal niveau van communicatie te komen. De ouders hebben hulp gehad van [instantie 1] , [instantie 2] , een mediator, [instantie 3] en [instantie 4] , doch tevergeefs. Ook de ondertoezichtstelling biedt geen soelaas.

De moeder heeft zich afgelopen jaren ingespannen om te komen tot een aanvaardbare communicatie op ouderniveau maar loopt steeds tegen dezelfde problemen aan, namelijk dat afspraken over de inhoud en wijze van communicatie door de vader met voeten worden getreden. De GI beschrijft het treffend, namelijk dat ondanks dat de moeder open en eerlijk antwoord geeft op de gestelde vragen, het de vader niet lukt de antwoorden te horen. Er blijven procedures gevoerd worden.

Ook nu nog is er onrust. In de tijd dat [minderjarige] bij de vader is, gaat hij niet naar zwemles en PMT. Hierover kan geen gesprek worden gevoerd, de vader geeft slechts aan dat hij het niet kan regelen. De moeder acht een nader onderzoek niet noodzakelijk en dit zou druk op de ouders en [minderjarige] leggen. Er geldt al jaren een 50/50 regeling en er is geen reden om de twijfelen aan de bereidheid van de moeder om de regeling na te blijven komen. De GI ziet erop toe dat de moeder de informatieplicht nakomt.

Het hof stelt vast dat de moeder en de vader na de echtscheiding gezamenlijk het ouderlijk gezag over [minderjarige] zijn blijven uitoefenen.

Ingevolge artikel 1:253n van het Burgerlijk Wetboek (BW) kan de rechter op verzoek van de niet met elkaar gehuwde ouders of een van hen het gezamenlijk gezag beëindigen indien nadien de omstandigheden zijn gewijzigd of bij het nemen van de beslissing van onjuiste of onvolledige gegevens is uitgegaan. Alsdan bepaalt de rechter aan wie van de ouders voortaan het gezag over het kind toekomt. Lid 2 verklaart het eerste en derde lid van artikel 1:251a van overeenkomstige toepassing, ingevolge waarvan de rechter bepaalt dat het gezag over een kind aan één ouder toekomt indien:

1. er een onaanvaardbaar risico is dat het kind klem of verloren zou raken tussen de ouders en niet te verwachten is dat hierin binnen afzienbare tijd voldoende verbetering zou komen, of

2. wijziging van het gezag anderszins in het belang van het kind noodzakelijk is.

Het hof acht zich, voor zover de vader heeft verzocht om een onderzoek door de raad, op grond van de stukken en mondelinge behandeling voldoende voorgelicht om een verantwoorde beslissing te nemen, zodat geen noodzaak bestaat om een onderzoek te gelasten.

Er is sprake van gewijzigde omstandigheden die een (her)beoordeling van het gezag over [minderjarige] rechtvaardigt. De verstandhouding tussen de ouders is na de echtscheiding dusdanig verslechterd dat de ouders niet constructief kunnen samenwerken en [minderjarige] is inmiddels onder toezicht gesteld.

Binnen de ondertoezichtstelling is afgelopen jaren veelvuldig hulpverlenging ingezet om de communicatie tussen de ouders beter te laten verlopen. Dat heeft geen verbetering gebracht. Het hof heeft, anders dan de vader betoogt, dan ook geen aanleiding om ervan uit te gaan dat dit in de toekomst wel nog ten positieve zal veranderen. De ouders zijn inmiddels ruim acht jaar uit elkaar; sindsdien is er vrijwel constant discussie geweest en zijn er vele procedures gevoerd. Dat het volgens de vader sinds een tijd rustiger is, er op dit moment geen discussies zijn over gezagsbeslissingen en de communicatie beter verloopt, is voor het hof een bevestiging dat het in het belang van [minderjarige] is dat het eenhoofdig gezag over hem door de moeder wordt uitgeoefend.