Personen- en familierecht, kinderalimentatie, financiële vergoeding op basis van het Engelse recht

GERECHTSHOF ’s-HERTOGENBOSCH

Team familie- en jeugdrecht

zaaknummers : 200.346.283/01 en 200.346.285/01

zaaknummer rechtbank : C/02/371834/ FA RK 20-2301

beschikking van de meervoudige kamer van 30 oktober 2025

inzake

[de vrouw] ,

wonende te [woonplaats 1] ,

verzoekster in hoger beroep,

hierna te noemen: de vrouw,

advocaat mr. E.M.A. Leijser te [plaats 1] ,

tegen

[de man] ,

wonende te [woonplaats 2] (Groot-Brittannië),

verweerder in hoger beroep,

hierna te noemen: de man,

advocaat: geen.

Het hof verwijst voor het verloop van het geding in eerste aanleg naar de beschikking van de rechtbank Zeeland-West-Brabant (Breda) van 26 juni 2024, uitgesproken onder voormeld zaaknummer.

De vrouw is op 25 september 2024 in hoger beroep gekomen. Het beroepschrift bevat de producties 1 t/m 30.

De man heeft geen verweerschrift ingediend. De advocaat van de man in eerste aanleg heeft zich bij bericht van 1 oktober 2024 onttrokken.

De mondelinge behandeling heeft op 24 september 2025 plaatsgevonden.

Het hof gaat uit van de door de rechtbank vastgestelde feiten voor zover de vrouw daartegen in hoger beroep niet is opgekomen. Onder meer staat het volgende vast:

1. partijen zijn op 15 januari 2011 gehuwd te [plaats 2] (Groot-Brittannië);

2. tijdens hun huwelijk zijn de volgende, nu nog minderjarige kinderen geboren:

• [kind 1] , geboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum 1] 2017, en

• [kind 2] , geboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum 2] 2019, (hierna ook: de kinderen);

Het hof heeft, voor zover hierna bedragen zijn genoemd, deze telkens afgerond, tenzij anders vermeld.

Bij de bestreden beschikking heeft de rechtbank, voor zover van belang, het volgende beslist:

De vrouw verzoekt het hof:

De man heeft geen verweer gevoerd.

De vrouw heeft in hoger beroep twee grieven gericht tegen de bestreden beschikking. Haar grieven zien op de volgende onderwerpen:

• kinderalimentatie (grief 1);

• financiële verzoeken (grief 2).

Het hof zal de grieven hierna per onderwerp bespreken. Alvorens daartoe over te gaan, zal het hof eerst ingaan op de internationale aspecten van deze zaak.

Internationale aspecten

De zaak heeft internationale aspecten omdat de man de Britse nationaliteit heeft (de vrouw heeft de Nederlandse nationaliteit).

Krachtens art. 3, aanhef en sub c, van de Alimentatieverordening (Verordening (EG) nr. 4/2009 van 18 december 2008) komt de Nederlandse rechter rechtsmacht toe. De rechtbank heeft Nederlands recht toegepast op het alimentatieverzoek. Nu daartegen geen grieven zijn gericht, zal ook het hof Nederlands recht toepassen (zie HR 10 februari 2023, ECLI:NL:HR:2023:200).

Omdat het verzoekschrift van de vrouw is ingediend na 29 januari 2019 (namelijk op 6 mei 2020), wordt de bevoegdheid van de Nederlandse rechter om van de verzoeken kennis te nemen, bepaald aan de hand van de Verordening (EU) 2016/1103 van de Raad van 24 juni 2016 tot uitvoering van de nauwere samenwerking op het gebied van de bevoegdheid, het toepasselijke recht en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen op het gebied van huwelijksvermogensstelsels (HuwVermVo). Aangezien de bevoegdheid van de Nederlandse rechter inzake de echtscheiding volgt uit het bepaalde in art. 3 lid 1 sub a tweede streepje Brussel II-bis (partijen hebben hun laatste gewone verblijfplaats in Nederland gehad en de vrouw verblijft nog altijd in Nederland en deze bepaling voor Britse staatsburgers in 2020 nog van kracht was) brengt rechtsmacht in de echtscheidingszaak op grond van art. 5 lid 1 HuwVermVo ook rechtsmacht mee met betrekking tot het verdelingsverzoek.

De rechtbank heeft Engels recht toegepast. Daartegen zijn geen grieven gericht, zodat (zie HR 10 februari 2023, ECLI:NL:HR:2023:200 en HR 4 juli 2025, ECLI:NL:HR:2025:1093) ook het hof Engels recht zal toepassen.

De vrouw heeft aan de rechtbank verzocht een door de man te betalen bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van de kinderen vast te stellen van € 271,25 per maand per kind, met ingang van de datum van indiening van het verzoekschrift. Dat verzoek is afgewezen. De rechtbank heeft daartoe in het eerste onderdeel van rov. 2.26 het volgende overwogen:

Ter toelichting op haar grief voert zij aan dat zij ten tijde van de indiening van het verzoekschrift in eerste aanleg in een safehouse verbleef. Hierdoor had zij geen toegang tot haar financiële gegevens. In verband met mogelijke eerwraak lag na het aanbrengen van de zaak de focus vooral op de zorg voor haar veiligheid en die van de kinderen. Nadat de man in 2023 het besluit had genomen om niet meer in beeld te zijn voor de kinderen, kwam de focus te liggen op de financiële afwikkeling van de echtscheiding. De vrouw had de hoop om met de man tot een regeling te komen. Het is echter uiterst moeilijk gebleken om met de man in contact te komen.

Het hof stelt vast dat de vrouw in hoger beroep wél enige financiële documenten in het geding heeft gebracht voor wat betreft haar verzoek tot een bijdrage van de man in de kosten van verzorging en opvoeding van de kinderen. Dit leidt ertoe dat het hof de door de vrouw verzochte kinderalimentatie alsnog zal beoordelen.

Artikel 1:402 BW laat de rechter grote vrijheid bij het vaststellen van de ingangsdatum van de alimentatieverplichting. Drie data liggen als ingangsdatum het meest voor de hand: de datum waarop de omstandigheden zijn ingetreden die voor de onderhoudsverplichting bepalend zijn, de datum van het inleidend processtuk en de datum waarop de rechter beslist.

Het hof hanteert als ingangsdatum 25 september 2024, zijnde de datum van indiening van het beroepschrift. De vrouw heeft weliswaar verzocht om als ingangsdatum de datum van het inleidend verzoekschrift te hanteren, dan wel subsidiair - zo heeft de vrouw tijdens de mondelinge behandeling in hoger beroep aangevoerd - de datum van de beschikking van de rechtbank, maar het hof is van oordeel dat de man niet eerder dan vanaf de datum van indiening van het beroepschrift rekening heeft kunnen en moeten houden met een aanspraak van de vrouw op kinderalimentatie. Daartoe overweegt het hof dat de vrouw niet eerder dan in hoger beroep financiële documenten in het geding heeft gebracht waar haar verzoeken en standpunten op kunnen steunen.

Bij het bepalen van het eigen aandeel van partijen in de kosten van de kinderen, dient de draagkracht van alle onderhoudsplichtigen en de verhouding waarin een ieder tot de kinderen staat in de beoordeling te worden betrokken.

Het hof neemt bij de bepaling van de draagkracht van de vrouw haar netto besteedbaar inkomen tot uitgangspunt. Dit inkomen wordt vastgesteld door het bruto inkomen en de werkelijke inkomsten uit vermogen, te verminderen met de belastingen en premies die daarover verschuldigd zijn. Het hof gaat daarbij uit van de volgende gegevens.

De vrouw is voor 32 uur per week werkzaam als coach bij [naam] BV . Blijkens de door haar overgelegde salarisspecificatie (productie 41) bedraagt haar brutosalaris (€ 3.019,20 + € 1.097,21=) € 4.116,41 per maand.

- de algemene heffingskorting;

- de arbeidskorting;

- de inkomensafhankelijke combinatiekorting; en

- het kindgebonden budget.

- Draagkracht man

De vrouw heeft onweersproken gesteld dat de man een netto besteedbaar inkomen heeft van € 3.000,-- per maand. Dit leidt aan de zijde van de man tot een beschikbare draagkracht van (70% van [3.000 - (0,3 x 3.000 + 1.310)] =) € 553,-- per maand.

Gebleken is dat er tussen de man en de kinderen geen omgang plaatsvindt en dat niet te verwachten is dat dit binnen afzienbare tijd zal veranderen. Onder die omstandigheden ziet het hof geen aanleiding rekening te houden met een zorgkorting aan de zijde van de man.

Het voorgaande brengt met zich dat het hof de door de man te betalen bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van de kinderen met ingang van 25 september 2024 zal vaststellen op een bedrag van € 142,12 per kind per maand. In verband met de wettelijke indexering bedraagt de bijdrage met ingang van 1 januari 2025 € 151,36 per kind per maand.

De vrouw verzoekt met het eerste onderdeel van haar grief het hof te bepalen dat de man op grond van het Engelse recht ter zake zijn aandeel in de woning aan de [adres] te [woonplaats 1] (hierna: de woning) aan haar een bedrag van € 9.000,-- moet voldoen.

Het hof overweegt als volgt.

Met het tweede onderdeel van haar grief verzoekt de vrouw het hof te bepalen dat de man op grond van het Engelse recht ter zake van de Audi A6 aan haar een bedrag van € 7.181,46 moet voldoen. Zij stelt dat zij gerechtigd is in de eigendom van de Audi A6 van de man nu zij van de koopsom van 10.000 pond uit eigen middelen een bedrag van 6.000 pond heeft voldaan. De vrouw maakt daarom aanspraak op de man van een bedrag van € 7.181,46.

Het hof wijs dit verzoek af. Daartoe overweegt het hof dat de vrouw haar verzoek onvoldoende heeft onderbouwd. Het had op haar weg gelegen stukken in het geding te brengen waaruit de door haar geschetste gang van zaken blijkt. Nu zij dit heeft nagelaten, dient dat voor haar eigen rekening en risico te komen.

Met het derde onderdeel van haar grief verzoekt de vrouw het hof te bepalen dat de man op grond van het Engelse recht ter zake van de inboedel aan haar een bedrag van € 1.000,-- moet voldoen.

in het hoger beroep

Op grond van hetgeen hiervoor is overwogen zal het hof beslissen zoals hierna in het dictum is bepaald.

Het hof zal de proceskosten in hoger beroep compenseren, nu partijen (gewezen) echtgenoten zijn.

Het hof:

vernietigt de beschikking van de rechtbank Zeeland-West-Brabant (Breda) van 26 juni 2024, voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen, en (in zoverre) opnieuw beschikkende:

bepaalt dat de man aan de vrouw met ingang van 25 september 2024 als bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van:

bepaalt dat de man ter zake zijn aandeel in de woning aan de [adres] te [woonplaats 1] een bedrag van € 9.000,-- aan de vrouw moet voldoen (rov. 5.19.2);

bepaalt dat de man ter zake de inboedel een bedrag van € 1.000,-- aan de vrouw moet voldoen (rov. 5.23);

verklaart deze beschikking (tot zover) uitvoerbaar bij voorraad;

bekrachtigt de beschikking van de rechtbank voor het overige;

compenseert de kosten van het geding in hoger beroep in die zin, dat elke partij de eigen kosten draagt;

wijst af het meer of anders verzochte.