Verdeling van de wettelijke beperkte gemeenschap

GERECHTSHOF ’s-HERTOGENBOSCH

Team familie- en jeugdrecht

zaaknummer : 200.341.769/01

zaaknummer rechtbank : C/01/390366 / FA RK 23-736

beschikking van de meervoudige kamer van 13 november 2025

inzake

[de man] ,

wonende te [woonplaats] ,

verzoeker in het principaal hoger beroep,

verweerder in het incidenteel hoger beroep,

hierna te noemen: de man,

advocaat mr. J.M. Wigman te 's-Gravenhage,

tegen

[de vrouw] ,

wonende op een geheim adres,

verweerster in het principaal hoger beroep,

verzoekster in het incidenteel hoger beroep,

hierna te noemen: de vrouw,

advocaat mr. N. Groen te 's-Gravenhage.

Vooraf

Deze beschikking gaat over de financiële afwikkeling van de wettelijke (beperkte) gemeenschap van goederen waarin partijen met elkaar waren gehuwd.

Het hof verwijst voor het verloop van het geding in eerste aanleg naar de beschikking van de rechtbank Oost-Brabant ('s-Hertogenbosch) van 26 februari 2024, uitgesproken onder voormeld zaaknummer.

De man is op 22 mei 2024 in hoger beroep gekomen van voormelde beschikking van 26 februari 2024.

De vrouw heeft op 27 juni 2024 een verweerschrift tevens houdende incidenteel hoger beroep ingediend.

De man heeft op 13 augustus 2024 een verweerschrift op het incidenteel hoger beroep ingediend.

Bij het hof zijn voorts de volgende stukken ingekomen:

• een V6-formulier van 20 juni 2025 van de zijde van de man, met als bijlagen een begeleidende brief van diezelfde datum en twee (ongenummerde) producties, ingekomen 20 juni 2025;

• een V6-formulier van 22 juni 2025 van de zijde van de vrouw, met als bijlagen een begeleidende brief van diezelfde datum en de producties 106 tot en met 113, ingekomen op 23 juni 2025;

• een V6-formulier van 24 juni 2025 van de zijde van de man, met als bijlagen een begeleidende brief van diezelfde datum en de producties A en B, ingekomen op 24 juni 2025.

De mondelinge behandeling heeft op 2 juli 2025 plaatsgevonden. Partijen zijn in persoon verschenen, bijgestaan door hun advocaten.

Het hof gaat uit van de volgende feiten.

Bij de bestreden beschikking is de wijze van verdeling van de huwelijksgemeenschap gelast zoals aldaar in pt. 4.8 is weergegeven en is voorts beslist als volgt:

• bepaalt dat de vrouw aan de man een bedrag van € 465,-- moet betalen uit hoofde van door de man betaalde hypotheeklasten van de echtelijke woning, vanaf de datum van ontbinding van de ‘huwelijksgoederengemeenschap’;

• bepaalt dat de man aan de vrouw een gebruiksvergoeding moet betalen van € 465,-- vanaf de datum van ontbinding van de ‘huwelijksgoederengemeenschap’;

• bepaalt dat de vrouw aan de man een bedrag € 173,-- per maand moet betalen over de periode vanaf de datum van ontbinding van de ‘huwelijksgoederengemeenschap’ tot en met 31 december 2023, in verband met de door de vrouw ontvangen hypotheekrenteteruggaaf;

• bepaalt dat de vrouw een bedrag aan de man moet betalen ter hoogte van € 72,45 per maand, te rekenen vanaf de datum van ontbinding van de ‘huwelijksgoederengemeenschap’ tot en met 31 december 2023, in verband met door de man betaalde eigenaarslasten;

• het meer of anders verzochte afgewezen.

De man verzoekt om bij beschikking, voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad, de bestreden beschikking te vernietigen voor zover hij daartegen grieven heeft gericht en, opnieuw rechtdoende, te bepalen dat de verdeling van de beperkte gemeenschap van goederen als volgt wordt vastgesteld:

1. dat de door de man betaalde aflossingen vanaf de datum van peildatum aan de man zullen toekomen ten bedrage van € 303,20 per maand zonder verrekening daarvan met de vrouw;

2. te bepalen dat de vrouw de door haar ontvangen hypotheekrenteteruggave ook vanaf 1 januari 2024 aan de man dient te vergoeden, nu hij de hypotheekrente volledig voldoet;

3. te bepalen dat de vrouw ook vanaf 1 januari 2024 de helft van € 78,61 aan de man dient te vergoeden in verband met de door hem betaalde inboedel- en opstalverzekering tot en met de datum waarop het huis geleverd is aan de koper;

4. te bepalen dat de vrouw de helft van de gemeentelijke belastingen over de jaren 2023 en 2024 aan de man dient te vergoeden van totaal € 462,40 en € 341,94;

5. te bepalen dat de vrouw de helft van de waterschapsbelasting voldoet over de jaren 2023 en 2024 van totaal € 98,60;

6. te bepalen dat de vrouw aan de man binnen een week na het geven van de beschikking in deze een bedrag van € 2.965,- is verschuldigd vanwege de door de man betaalde overdrachtsbelasting van de aankoop van de echtelijke woning;

En de verzoeken van de vrouw waartegen door de man is gegriefd, af te wijzen.

- de man niet-ontvankelijk te verklaren in zijn hoger beroep, dan wel zijn verzoeken in hoger beroep af te wijzen;

1. te bepalen dat partijen de belastingaangiftes en teruggaven over de jaren 2022 t/m 2024 dienen te verrekenen;

2. te bepalen dat de vrouw niet gehouden is om aan de man maandelijks € 72,45 te betalen tot 31 december 2023 uit hoofde van de helft van de eigenaarslasten;

3. te bepalen dat de gebruikersvergoeding blijft doorlopen totdat het huis van partijen aan een derde wordt geleverd en dat de hoogte daarvan in elk geval gelijk is aan de volledige hypotheeklast.

- te bepalen dat de man zijn bankafschriften van zijn bank- en spaarrekening over de maanden november 2022 tot en met februari 2023 aan de vrouw dient te verstrekken op grond van artikel 843a Rv.

Het hof zal de grieven hieronder puntsgewijs bespreken.

Auto’s, motor en inboedel

Voor zover partijen in de hiervoor in rov. 2.5 weergegeven stukken stellingen innemen en of producties overleggen betreffende de auto’s (Renault Twingo en Renault Mégane) de motor en de inboedel, gaat het hof hieraan voorbij, gelet op het feit dat ter zake geen verzoeken zijn geformuleerd. Het hof heeft dit laatste ook met partijen besproken bij de mondelinge behandeling. Partijen hebben toen niet alsnog verzoeken geformuleerd, zodat er daardoor voor het hof niets te beslissen valt. Pogingen bij de mondelinge behandeling over genoemde zaken overeenstemming te bereiken zijn mislukt.

Grief 10 van de man keert zich tegen rov. 3.12.1 tot en met rov. 3.12.3 van de bestreden beschikking. Daarin heeft de rechtbank als volgt overwogen:

Ter toelichting op die grief voert de man het volgende aan. Met de door de vrouw als productie 26 overgelegde nota van afrekening is niet komen vast te staan dat de vrouw met een bedrag van € 13.513,50 heeft geïnvesteerd in de aankoop van de gezamenlijke echtelijke woning. Het aangevoerde bedrag ziet toe op een aflossing van een hypotheekdeel, welke de vrouw kennelijk is aangegaan bij de aankoop van haar woning aan de [adres 1] te [plaats 2] . In dezelfde nota van afrekening is ook te lezen dat de vrouw nog een hypotheek dient in te lossen, namelijk voor een bedrag van € 131.604,11 inclusief dagrente. De man volgt de vrouw niet in haar conclusie dat het door haar aan de bank terugbetaalde geleende bedrag geïnvesteerd is in de aankoop van de door partijen gezamenlijk aangekochte woning. Op de eveneens door de vrouw overgelegde nota van afrekening betreffende de aankoop van de gezamenlijk woning is te lezen dat er door partijen een bedrag is geleend voor de aankoop van de woning en dat er nog een bedrag resteert te betalen. De man heeft met stukken onderbouwd dat hij dit bedrag heeft voldaan en niet de vrouw. Hij verzoekt dan ook om het verzoek van de vrouw – strekkende tot vaststelling van een vergoedingsvordering van de vrouw ten laste van de man van € 13.513,50 – alsnog af te wijzen.

De vrouw verweert zich. Zij heeft door middel van bewijsstukken aangetoond dat partijen een overbruggingshypotheek voor de aankoop van de gezamenlijke woning hadden afgesloten. Dit omdat de woning van de vrouw nog niet verkocht was. Nog voor de overdracht van de gezamenlijke woning aan partijen, verkocht de vrouw haar appartement in [plaats 2] en is de overwaarde uit dit appartement direct afgelost in de overbruggingshypotheek ter grootte van een bedrag van € 13.513,50. De bewijsstukken worden nogmaals ingediend als productie 93.

Het hof overweegt als volgt. De grief betreft enkel de kwestie of de vrouw de overbruggingshypotheek heeft afgelost met een bedrag van € 13.513,50. Zij heeft dit voldoende aangetoond (productie 93: de door de Rabobank aangeboden overbruggingshypotheek met de nota van afrekening van de woning). Daaruit blijkt dat het overbruggingskrediet is afgelost met de verkoopopbrengst van haar eigen woning. De door de rechtbank gehanteerde berekeningsmethodiek heeft de man in hoger beroep niet bestreden, in het bijzonder niet de toepasselijkheid van art. 1:87 BW. Het voorgaande betekent dat de grief faalt.

Grief 11 van de man richt zich tegen rov. 3.12.4 van de bestreden beschikking. Daarin heeft de rechtbank het volgende overwogen:

De vrouw verweert zich. De man heeft kosten voldaan en geen investering gedaan in de woning. Zij betwist dat zij gehouden zou zijn de helft van de kosten van de notaris te dragen. Dat volgt nergens uit.

Grief 12 van de man en grief 4 van de vrouw gaan over de gebruiksvergoeding. Daarmee richten deze grieven zich tegen rov. 3.13.8 van de bestreden beschikking. Daarin heeft de rechtbank het volgende overwogen:

De man heeft het volgende aangevoerd. Hij betwist alsnog dat de vrouw een verplichte bijdrage aan het Blijfhuis diende te voldoen en, indien van toepassing, de hoogte hiervan. De man verzoekt de vrouw om met stukken te onderbouwen wat de bijdrage is geweest van haar verblijf, zodat daar rekening mee kan worden gehouden bij het bepalen of en hoe hoog de bijdrage in de woonlasten van de gezamenlijk echtelijke woning dienen te zijn. Tevens kan de man zich niet vinden in de beslissing van de rechtbank om de bijdrage in de hypotheekrente weg te strepen tegen de gebruiksvergoeding. De rechtbank heeft het totale bedrag aan hypotheekrente inclusief aflossing in de berekening betrokken, terwijl een bedrag van € 303,20 het deel van de aflossing is. Het komt de man onredelijk voor dat de vrouw meeprofiteert van de aflossingen op de woningschuld die door de man worden gerealiseerd. De man is van mening dat de aflossing van de schuld ten goede dient te komen van degene die het heeft betaald. De man legt een bewijsstuk over, waaruit de rentebetaling en de aflossing blijkt.

De vrouw legt als productie 94 over bewijs van haar maandelijkse lasten van het Blijfhuis. Zij stelt dat de man de verkoop van de woning heeft tegengewerkt en wijst in dat verband op productie 95. Het is zeer onredelijk dat de man bewust heeft stilgezeten waardoor de vrouw moet blijven betalen voor de woning waarin de man kon verblijven. De gebruiksvergoeding dient in ieder geval gelijk te worden gesteld aan de volledige hypotheeklasten (rente en aflossing). De rechtbank heeft dit dus goed gedaan. Als het hof dat niet vindt, dan stelt de vrouw incidenteel appel in op het punt dat de gebruiksvergoeding gelijk is aan de hypotheekrente én aflossing. Zij is dan van mening dat de gebruiksvergoeding hoger dient te zijn. Er is immers een forse overwaarde. De gebruiksvergoeding dient door te lopen tot verkoop woning aan derde.

Het hof stelt allereerst vast dat tussen partijen niet in geschil is dat de vrouw recht heeft op een gebruiksvergoeding over de periode 16 februari 2023 (datum ontbinding huwelijksgemeenschap) tot 26 juli 2024 (datum waarop de woning aan de [adres 2] te [plaats 3] is geleverd aan (een) derde(n)). De gebruiksvergoeding is bedoeld als schadeloosstelling voor het gemiste gebruik en genot van die woning (daartoe o.m. HR 22 december 2000, ECLI:NL:HR:2000:AA9143, rov. 3.7 en HR 3 februari 2017, ECLI:NL:HR:2017:156, rov. 4.1.2). Aangezien de man in de periode 16 februari 2023 tot 26 juli 2024 het exclusieve gebruik van de woning had, heeft de vrouw in die periode geen genot gehad van haar aandeel in de woning. Dat betekent dat zij op grond van artikel 3:169 BW in beginsel recht heeft op een schadeloosstelling in de vorm van een gebruiksvergoeding.

Partijen hebben beiden de kwestie van de gebruiksvergoeding aan het hof voorgelegd. Artikel 3:169 BW schrijft voor dat – tenzij een regeling anders bepaalt – iedere deelgenoot in een gemeenschap bevoegd is een gemeenschappelijk goed te gebruiken, mits dit gebruik met het recht van de overige deelgenoten te verenigen is. Deze wettelijke bepaling heeft mede tot strekking de deelgenoot die het goed met uitsluiting van de andere echtgenoot gebruikt, te verplichten de deelgenoot die verstoken wordt van het gebruik en genot waarop hij uit hoofde van het deelgenootschap recht heeft, schadeloos te stellen, bijvoorbeeld door het betalen van een gebruiksvergoeding. Het hof gaat voor de schadeloosstelling in redelijkheid, terwijl dit ook een gebruikelijke berekeningsmethodiek is, uit van de overwaarde van de woning. De WOZ-waarde van de woning is € 517.000,-- (IB-aangifte 2023 van de man, productie HB63). Uit diezelfde IB-aangifte blijkt dat de eigenwoningschuld op 31 december 2023 € 135.121,-- bedroeg, zodat het hof voor de berekening van de gebruiksvergoeding een overwaarde van € 381.879,-- (€ 517.000,-- minus € 381.879,--) tot uitgangspunt neemt. Het hof stelt de gebruiksvergoeding per jaar in redelijkheid vast op 3% van het aandeel van de vrouw in die overwaarde (derhalve 3% van ½ x € 381.879,--), hetgeen neerkomt op, afgerond, € 477,-- per maand. Op grond van het in hoger beroep geldende beginsel van ‘non reformatio in peius’ kan de man echter niet slechter worden van zijn eigen hoger beroep in die zin dat het hof op basis van het gegrond zijn van deze grief tot een hogere door de man te betalen bijdrage zou komen.

Het (voorwaardelijk) incidenteel hoger beroep van de vrouw behoeft – gelet op hetgeen hiervoor is overwogen – geen verdere bespreking meer. Aldus stelt het hof de gebruiksvergoeding vast op € 465,-- per maand, gelijk aan de hoogte van de gebruiksvergoeding die de rechtbank heeft vastgesteld. Het hof zal de bestreden beschikking ten aanzien van de gebruiksvergoeding, zij het op andere gronden, bekrachtigen.

Grief 13 van de man en grief 2 van de vrouw hebben betrekking op de afwijzing van hun verzoeken, zoals door de rechtbank in de rov. 3.13.9 tot en met 3.13.11 weergegeven:

De man (grief 13) kan zich er niet mee verenigen dat de rechtbank heeft overwogen dat nu de vrouw ter zitting heeft aangegeven dat zij vanaf 1 januari 2024 de hypotheekrenteaftrek niet langer ontvangt en de man niet heeft aangetoond dat dat wel het geval is, dat deel van zijn verzoek – inhoudende dat hij een vordering op de vrouw heeft vanwege de door haar ontvangen hypotheekrenteaftrek – daarom zal afwijzen. De man licht dit als volgt toe. Hij kan niet aantonen dat de vrouw een hypotheekrenteaftrek ontvangt. Het is aan de vrouw om met stukken aan te tonen dat zij dit over 2024 niet ontvangt. De man ontvangt zijn deel van de hypotheekrenteaftrek, nu partijen geen fiscaal partner meer zijn, maar hij betaalt wel de gehele hypotheekrente, zonder bijdrage van de vrouw hierin. De man verzoekt te bepalen dat de vrouw de door haar ontvangen hypotheekrenteteruggave ook vanaf 1 januari 2024 aan de man dient te vergoeden, nu hij de hypotheekrente volledig voldoet.

De vrouw verweert zich tegen deze grief van de man. De vrouw heeft geen recht meer op hypotheekrenteaftrek en legt ter onderbouwing hiervan een brief van de Belastingdienst over (productie 96). Uit deze productie blijkt dat de vrouw geen voorlopige aanslag 2024 krijgt omdat uit de definitieve aanslag van 2022 “bleek dat u geld moest betalen. Wij verwachten dat u over 2024 ook moet betalen. Daarom krijgt u nu geen maandelijkse teruggaaf meer.”

Het hof stelt allereerst vast dat de voormalige echtelijke woning op 26 juli 2024 is geleverd aan (een) derde(n), zodat daarmee dit geschil beperkt is tot de periode 1 januari 2024 tot 26 juli 2024. De stelling van de man dat hij de volledige hypotheekrente in deze periode voor zijn rekening heeft genomen en slechts de helft van de hypotheekrenteteruggaaf heeft genoten, is door de vrouw niet weersproken. De enkele betwisting door de vrouw dat zij deze teruggaaf niet heeft ontvangen, ofschoon zij daar recht op heeft, is onvoldoende. Dit betekent dat zijn grief slaagt (hij betaalt de volledige hypotheekrenten en hij heeft in de onderlinge verhouding recht op de teruggaaf) en dat zijn verzoek om te bepalen dat de door de vrouw ontvangen hypotheekrenteteruggaaf vanaf 1 januari 2024 tot 26 juli 2024, wordt toegewezen,

Grief 2 van de vrouw keert zich tegen rov. 3.13.11 van de bestreden beschikking. In die rechtsoverweging heeft de rechtbank het volgende overwogen:

Ter toelichting op haar grief voert de vrouw het volgende aan. Partijen zijn nog altijd gehuwd en eigenaar van een gezamenlijke woning. De vrouw zou over de jaren 2022 en 2024 de belastingaangiftes en -aanslagen willen verrekenen, gelet ook op de beperkte gemeenschap van goederen. De aangiftes 2022 en 2023 zijn bekend, dus de rekensom kan worden gemaakt. Zij verzoekt het hof dan ook te bepalen dat partijen de belastingaangiftes en -aanslagen over de jaren 2022 tot en met 2024 dient te verrekenen.

De man verzet zich tegen verrekening van de belastingaanslagen over de jaren 2023 en 2024.

Het hof oordeelt als volgt. Zoals de rechtbank al heeft geoordeeld is het verzoek te onbepaald en te algemeen geformuleerd, waardoor het niet kan worden toegewezen. Dat is in hoger beroep nog steeds het geval. Hierbij zij nog opgemerkt dat huwelijksgemeenschap al is ontbonden op 16 februari 2023. Wat de vrouw voor de periode daarna voor ogen staat met verrekening is het hof helemaal onduidelijk.

Grief 14 van de man en grief 3 van de vrouw richten zich tegen hetgeen de rechtbank ter zake deze verzekeringen heeft overwogen:

Grief 15 van de man richt zich tegen rov. 3.13.14 van de bestreden beschikking. De rechtbank heeft aldaar als volgt overwogen:

Ter toelichting op deze grief voert de man aan dat hij de WOZ 2023 en 2024, zoals blijkt uit de WOZ-aanslag, heeft betaald. Dit blijkt uit de overgelegde betalingsbewijzen (HB21 en HB22). De bedragen die de vrouw bij helfte aan de man dient te vergoeden zijn:

• Waterschap [locatie] € 97,14 en € 100,06 = € 197,20 : 2 = € 98,60.

• WOZ 2023 € 924,81, waarvan het eigenaarsdeel en een aanslag op basis van meerpersoonshuishouden een bedrag van € 924,81 betreft. De vrouw dient de helft aan de man te voldoen ad € 462,40.

• WOZ 2024 € 877,25, waarvan het eigenaarsdeel een bedrag van € 683,88 betreft (€ 482,83 + € 201,05 = € 683,88). De vrouw dient de helft hiervan te voldoen ad € 341,94.

De vrouw verweert zich. Zij kan zich vinden in het standpunt van de man dat zij in beginsel de helft van de eigenaarslasten van de woning dient te voldoen. Echter, zij is niet bereid om de waterschapslasten te voldoen, nu dit volgens de vrouw gebruikerslasten zijn. Evenmin is zij bereid om de toeslag die verband houdt met een meerpersoonshuishouden te voldoen. Het had op de weg van de man gelegen om bij de gemeente te laten aanpassen dat sprake is van een eenpersoonshuishouden. De man heeft de verkoop van de woning tegengewerkt, waardoor de kosten onnodig voortduren. De vrouw heeft ook niet de financiële middelen om deze kosten te voldoen.

De vrouw heeft een incident opgeworpen ex art. 843a Rv (oud). Zij verzoekt te bepalen dat de man zijn bankafschriften van zijn bank- en spaarrekening over de maanden november 2022 tot en met februari 2023 aan de vrouw dient te verstrekken op grond van artikel 843a Rv. De man heeft in zijn verweer op het incident verklaard dat hij de bankafschriften tijdig aan de vrouw zal doen toekomen, maar dat heeft hij nagelaten, zodat het verzoek nog immer voorligt. Het hof zal het verzoek niettemin afwijzen nu de vrouw onvoldoende duidelijk heeft gemaakt waarin haar rechtmatig belang is gelegen. De enkele door de vrouw gestelde omstandigheid dat er veel geld van de rekeningen van de man ‘verdwenen’ is, dat zij wenst te weten waar het geld naar toe is gegaan, dat de man grote uitgaven heeft gedaan en dat de vrouw niet weet of de man spaargelden naar elders heeft overgeboekt is daartoe onvoldoende. Een voldoende concretisering van benadeling van de gemeenschap of het verborgen houden van gelden (zo het de vrouw daarom al te doen zou zijn) ontbreekt bovendien.

in het principaal en het incidenteel hoger beroep

Op grond van hetgeen hiervoor is overwogen, zal het hof de bestreden beschikking, voor zover aan zijn oordeel onderworpen, gedeeltelijk bekrachtigen – al dan niet onder aanvulling van gronden – en gedeeltelijk vernietigen en beslissen als volgt.

Het hof zal de proceskosten in hoger beroep compenseren, nu partijen gewezen echtgenoten zijn en de procedure de financiële afwikkeling van de beperkte gemeenschap van goederen betreft.

Het hof:

vernietigt de beschikking van de rechtbank Oost-Brabant ('s-Hertogenbosch) van 26 februari 2024, voor zover:

bepaalt dat de man een regresvordering heeft op de vrouw ten bedrage van € 2.965,-- uit hoofde van door hem betaalde kosten ten behoeve van de aankoop van de (voormalige) echtelijke woning van partijen;

bepaalt dat partijen gehouden zijn om belastingteruggaven en -aanslagen te verrekenen voor zover betreft de periode 1 januari 2022 tot 16 februari 2023, met inachtneming van hetgeen in de bestreden beschikking in rov. 3.13.10 ten aanzien van de hypotheekrenteteruggave is overwogen;

bepaalt dat de vrouw vanaf de datum van ontbinding van de huwelijksgemeenschap tot en met 31 december 2023, in verband met door de man betaalde inboedel- en opstalverzekering, een bedrag aan de man dient te voldoen van € 36,22 per maand (zijnde ½ x € 72,45);

bepaalt dat de vrouw over de maanden januari 2024 tot en met april 2024 in verband met de door de man betaalde inboedel en -opstalverzekering een bedrag aan de man dient te voldoen van in totaal € 154,14;

bepaalt dat de vrouw in verband met de door de man betaalde waterschapsbelasting 2023 een bedrag van € 48,17 aan de man dient te voldoen en in verband met de door de man betaalde gemeentelijke eigenaarslasten over 2023 een bedrag van € 462,40;

bepaalt dat de vrouw de door haar ontvangen hypotheekrenteteruggave over de periode 1 januari 2024 tot 26 juli 2024 aan de man dient te vergoeden;

verklaart deze beschikking tot zover uitvoerbaar bij voorraad;

bekrachtigt de beschikking van de rechtbank, al dan niet onder verbetering van gronden, voor het overige;

compenseert de kosten van het geding in hoger beroep in die zin, dat elke partij de eigen kosten draagt;

wijst af het meer of anders verzochte.

Deze beschikking is gegeven door mrs. G.J. Vossestein, A.J.F. Manders en E.F.M. van Swaaij en is op 13 november 2025 uitgesproken in het openbaar in tegenwoordigheid van de griffier.