Conclusie AG. Verdachte is o.g.v. art. 416 lid 2 Sv niet-ontvankelijk verklaard in het hoger beroep. Middel…

1.1

De verdachte is bij arrest van 21 juli 2025 door een enkelvoudige kamer van het gerechtshof Amsterdam (parketnr. 23-000382-25) op de voet van het bepaalde in art. 416 lid 2 Sv niet-ontvankelijk verklaard in het hoger beroep.

1.2

Het cassatieberoep is ingesteld namens de verdachte. Advocaat J. Veltheer heeft een middel van cassatie voorgesteld.

2.1

Het cassatiemiddel betoogt dat in hoger beroep het bepaalde in art. 413 lid 1 Sv niet in acht is genomen, zodat het hof het onderzoek ter terechtzitting had moeten schorsen.

2.2

Uit de aan de Hoge Raad toegezonden betekeningsstukken blijkt dat op 20 mei, 28 mei en 1 juli 2025 tevergeefs is geprobeerd om de appeldagvaarding voor de terechtzitting van 21 juli 2025 uit te reiken op het in de BRP geregistreerde adres van de verdachte ( [a-straat 1] , [plaats] ). Op 15 juli 2025 is de appeldagvaarding uitgereikt aan het openbaar ministerie en is een afschrift verzonden aan het BRP-adres van de verdachte ( [a-straat 1] , [plaats] ).

2.3

Het proces-verbaal van de terechtzitting in hoger beroep van 21 juli 2025 houdt, voor zover relevant, het volgende in:

2.4

Artikel 413 lid 1 Sv schrijft voor dat tussen de dag waarop de dagvaarding aan de verdachte is betekend en die ter terechtzitting een termijn van tenminste tien dagen moet verlopen. In het geval dat de dagvaarding op de voet van art. 36e lid 2 onder b Sv (art. 588 lid 3 aanhef en onder c (oud) Sv) wordt uitgereikt aan de autoriteit van welke zij is uitgegaan, is de betekening voltooid met die uitreiking; de verzending van een afschrift van de dagvaarding maakt geen deel uit van de betekening.

2.5

Wanneer de termijn van art. 413 lid 1 Sv niet is nageleefd, terwijl daar evenmin toestemming voor is gegeven in de zin van art. 265 lid 2 Sv, dient de rechter het onderzoek ter terechtzitting op straffe van nietigheid te schorsen, tenzij de verdachte is verschenen (art. 265 lid 3 Sv). Is dat laatste het geval en verzoekt de verdachte op de zitting uitstel in het belang van zijn verdediging, dan dient de rechter het onderzoek voor bepaalde tijd te schorsen, tenzij de rechter bij met redenen omklede beslissing van oordeel is dat de verdachte redelijkerwijs niet in zijn verdediging kan worden geschaad wanneer het onderzoek wordt voortgezet.

2.6

Een te korte dagvaardingstermijn zonder dat de verdachte daarvoor toestemming heeft gegeven en zonder dat de verdachte ter terechtzitting verschijnt, leidt niet tot nietigheid van de dagvaarding. Het verzuim om het onderzoek ter terechtzitting in dat geval te schorsen leidt wel tot nietigheid van het onderzoek ter terechtzitting en de daarop gegronde uitspraak.

2.7

Uit de aan de Hoge Raad toegezonden betekeningsstukken volgt dat de in art. 413 lid 1 Sv voorgeschreven termijn van tien dagen niet in acht is genomen. Nu de stukken van het geding niets inhouden waaruit zou kunnen volgen dat de verkorting van de termijn heeft plaatsgevonden met toestemming van de verdachte en de verdachte blijkens het proces-verbaal van de terechtzitting aldaar niet is verschenen, had het hof het onderzoek ter terechtzitting op grond van art. 413 jo. 265 lid 3 Sv moeten schorsen.

2.8

Dat verzuim heeft nietigheid van het onderzoek en de naar aanleiding daarvan gegeven uitspraak tot gevolg.

3.1

Het middel slaagt.

3.2

Ambtshalve heb ik geen gronden aangetroffen die tot vernietiging van de bestreden uitspraak aanleiding behoren te geven.

3.3

Deze conclusie strekt tot vernietiging van de bestreden uitspraak en tot terugwijzing van de zaak naar het gerechtshof Amsterdam om op het bestaande hoger beroep opnieuw te worden berecht en afgedaan.