afwikkeling huwelijkse voorwaarden; afwijzing alle verzoeken wegens onvoldoende onderbouwing. Eindresultaat…

De mondelinge behandeling heeft plaatsgevonden op 16 oktober 2020.

Bij die gelegenheid zijn partijen verschenen, bijgestaan door hun advocaten.

2.2.1.

1. De echtgenoten zullen gehuwd zijn buiten iedere gemeenschap van goederen

(…).

2. Ieder der echtgenoten behoudt derhalve alle goederen, welke hij of zij gedurende het huwelijk verkrijgt, terwijl voor rekening van ieder der echtgenoten blijven alle schulden, welke hij of zij ten huwelijk aanbrengt en die, welke staande het huwelijk in zijn of haar persoon ontstaan (…).

1. a. De kosten van de gezamenlijke huishouding der echtgenoten, daaronder begrepen de kosten van verzorging en opvoeding van de kinderen (…) komen ten laste van de inkomens der echtgenoten, naar evenredigheid daarvan.

b. Voor over de inkomens ontoereikend zijn, komen deze kosten ten laste van de eigen vermogens naar evenredigheid daarvan.

2. Het recht om verrekening te vorderen van teveel of te weinig betaalde bijdrage, vervalt na verloop van drie manden na het einde van het jaar, waarop de verrekening betrekking heeft. (…)

- De ABN AMRO bank, terzake van het saldo van

De vrouw verzoekt primair de man te veroordelen tot het betalen van een bedrag van € 49.797,-, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf het moment van opeisbaarheid aan de vrouw. Voorts verzoekt zij de man te veroordelen tot het betalen van een bedrag aan haar van € 70.776,-, te vermeerderen met de rente van 4%, althans de wettelijke rente vanaf de datum van de transactie van de vrouw naar de man.

Subsidiair verzoekt zij de rechtbank om de man te veroordelen aan haar een bedrag van € 120.573,- te betalen, te vermeerderen met 4% rente, dan wel de wettelijke rente vanaf de datum van de transactie tot de dag der algehele voldoening.

4.1.1.

De vrouw voert ter onderbouwing van haar vordering op de man van € 49.797,- het volgende aan. Zij heeft een vordering op het saldo van de onverdeelde helft van een favorietrekening op naam van haar en haar zus. Dit staat ook zo vermeld op de staat van aanbrengsten in de huwelijkse voorwaarden. De man heeft in de periode van 17 februari 2015 tot en met 24 november 2017 voor een totaalbedrag van € 49.797,- opnames van deze rekening gedaan en dus dit totaalbedrag van het privévermogen van de vrouw onttrokken ten bate van zijn eigen privévermogen. De man dient deze bedragen aan de vrouw te vergoeden.

4.1.2.

Ter onderbouwing van haar vordering op de man van € 70.776,- voert de vrouw het volgende aan. Zij heeft in 2005 een stamrecht BV opgericht. Bij aanvang stond een bedrag van € 89.616,- op de rekening van de stamrecht BV. Vervolgens heeft de man in de periode van 8 maart 2010 tot en met 2 mei 2016 in totaal een bedrag van € 70.776,- onttrokken ten behoeve van zijn eigen privévermogen. De man dient dit bedrag aan haar terug te betalen, te vermeerderen met een rente van 4% (omdat een stamrecht BV minimaal met 4% moet renderen).

4.1.3.

4.1.4.

Tijdens de mondelinge behandeling heeft de vrouw de primaire en secundaire grondslag van haar vorderingen ingetrokken zodat voorligt de vraag of de vrouw een vergoedingsrecht heeft jegens de man van € 120.573,-.

4.1.5.

De man betwist dat de vrouw een vergoedingsrecht heeft. Hij betwist niet dat de opnames zijn gedaan. Wel betwist hij dat de opnames in zijn privévermogen gevloeid zijn. Ook is de vermeende vordering van € 70.776,- volgens hem niet een vordering die de vrouw toekomt. Het is een vordering van de stamrecht BV, die niet als partij in deze zaak is betrokken. De vordering is ook grotendeels verjaard omdat het opnames ten behoeve van de huishouding betreffen. Zowel zijn inkomen als dat van de vrouw is altijd geheel opgegaan aan de kosten van het huishouden. Daarnaast werden er uitgaven gedaan voor het onroerend goed van de man én de vrouw. De belasting en andere kosten die de man heeft moeten maken voor de verwerving van inkomen dienen ook uit het inkomen te worden betaald. Indien de man te kort kwam, vulde de vrouw de tekorten aan met de opnames die zij nu in een tabel heeft genoteerd en die de grondslag vormen voor het beweerdelijke vergoedingsrecht. Zo de vrouw al meer zou hebben betaald aan de kosten van de huishouding dan de man, hetgeen de man betwist, dan is de vordering tot verrekening hiervan in elk geval verjaard, aangezien het recht op verrekening vervalt na afloop van drie maanden na het einde van het jaar waarop de verrekening betrekking heeft.

4.1.6.

Alvorens tot een inhoudelijke beoordeling van het vergoedingsrecht van de vrouw over te gaan, maakt de rechtbank eerst een aantal algemene opmerkingen. Ten eerste wat betreft de onttrekkingen uit de stamrecht BV. Hierin volgt de rechtbank het standpunt van de man niet dat niet de vrouw maar de stamrecht BV een vordering op hem heeft. Niet gesteld of gebleken is namelijk dat de BV een lening heeft verstrekt aan de man. Dit betekent dat op de vrouw als enig aandeelhouder/directeur van de stamrecht BV de verplichting rust om het saldo op de rekening-courant aan te zuiveren bij gebreke waarvan zij (en niet de man) het risico loopt hiervoor fiscaal aangeslagen te worden. De vrouw stelt dat de rekening-courant opnames ten goede zijn gekomen aan het privévermogen van de man. Als dat zo is, dan heeft de vrouw (en niet de stamrecht BV) een vergoedingsrecht jegens de man. Haar privévermogen is immers verminderd ter grootte van de rekening-courantschuld aan de stamrecht BV dan wel de fiscale aanslag die daarvoor in de plaats treedt.

4.1.7.

Gelet op het vorenstaande gaat het beroep door de man op de verjaringstermijn van geldvorderingen ook niet op. Immers, niet de BV maar de vrouw stelt een vordering tot betaling jegens de man in. Voor echtgenoten geldt op grond van artikel 3:320 BW en 3:321 BW een verlengde verjaringstermijn van zes maanden na de datum van ontbinding van het huwelijk. De vrouw heeft haar verzoek tijdig ingesteld.

4.1.8.

Belastingschulden: Opnames 1 (€ 8.000,-), 7 (€ 10.000,-, 15 (€ 30.222,-), 16 (€ 4.892,-), 17 (€ 2.297,-), 18 (€ 2.986,-), 19 (€ 968,-) en 23 (€ 4.162,-)

4.2.1.

De vrouw stelt dat de man opnames heeft gedaan van haar privévermogen om zijn privébelastingschulden te voldoen. Het betreft de volgende door haar genummerde opnames: 1 (€ 8.000,-), 7 (€ 10.000,-, 15 (€ 30.222,-), 16 (€ 4.892,-), 17 (€ 2.297,-), 18 (€ 2.986,-), 19 (€ 968,-) en 23 (€ 4.162,-).

4.2.2.

De man stelt dat het zo zou kunnen zijn dat deze opnames zijn gedaan om belastingschulden te betalen maar dat voor hem niet te achterhalen valt om welke belastingschulden het dan gaat. De vrouw had dit onderbouwd moeten toelichten. In geen geval heeft hij er privébelastingschulden mee afgelost. Het meest waarschijnlijk is dat de opnames zijn gedaan om belastingschulden te betalen die betrekking hebben op de woonlasten (rentevoordeel van onder meer de echtelijke woning dat moest worden terugbetaald). De woonlasten vallen onder de kosten van de huishouding. Het rentevoordeel is ook aangewend ter bestrijding van de kosten van de huishouding en de terugbetaling van het onterecht genoten rentevoordeel is daarom ook een kostenpost die onder de huishouding valt.

4.2.3.

De rechtbank overweegt dat niet alle opnames ter terugbetaling van onterecht genoten rentevoordeel onder de kosten van de huishouding vallen, dit geldt immers alleen voor de rentebetalingen van de hypotheek op de echtelijke woning. De stelling van de vrouw dat ook de hypotheekrente van de echtelijke woning niet als kosten van de huishouding kan worden beschouwd volgt de rechtbank niet, dit zijn immers woonlasten die partijen voor hun echtelijke woning hebben moeten betalen. Of al deze genoemde belastingbetalingen betrekking hadden op de hypotheekrente van de echtelijke woning is niet duidelijk geworden. De vrouw had echter op het verweer van de man onderbouwd moeten aangeven om welke belastingschulden het volgens haar gaat en hoe de betaling ervan ten bate van het privévermogen van de man is gekomen. Nu de vrouw dit heeft nagelaten kan niet worden beoordeeld óf de man is bevoordeeld ten koste van de vrouw en zo ja, voor welk bedrag. De rechtbank zal het verzoek van de vrouw tot vergoeding van deze opnames afwijzen.

4.2.4.

De vrouw stelt dat de man de door haar genummerde opnames 2 (€ 2.500,-), 3 (€ 2.500,-) 5 (€ 1.250,-) en 9 (€ 4.716,-)van haar privévermogen heeft gedaan om de juridische kosten te dekken die de man heeft gemaakt als bestuurder van de stichting De Nollen. De man voert verweer en stelt dat deze opnames een investering van de vrouw in privé betreffen die zij zelf heeft gedaan in het project Nollen. Het project Nollen bestond uit een stichting en een BV. De vrouw wilde destijds investeren in dit project en koos ervoor niet een bedrag van € 10.000,- ineens over te maken maar een aantal rekeningen van de stichting en de BV te betalen ter waarde van ongeveer € 10.000,-. Door deze overboekingen is dus niet de man maar het project Nollen verrijkt.

4.2.5.

Tijdens de mondelinge behandeling heeft de vrouw tegenover het gemotiveerde verweer van de man aangevoerd dat de neef van de man de door de vrouw geïnvesteerde bedragen aan de man heeft terugbetaald en dat de man deze bedragen niet heeft overgemaakt naar de vrouw. De vrouw onderbouwt deze stelling echter niet. Gelet op de ontkenning van deze gang van zaken door de man en het gebrek aan nadere onderbouwing door de vrouw, zal de rechtbank het verzoek van de vrouw tot vergoeding van deze kosten afwijzen.

4.2.6.

4.2.7.

De rechtbank overweegt dat de vrouw niet heeft ontkend dat op de hypotheekschulden van de man niet werd afgelost. Daarmee is aannemelijk dat de genoemde kosten dus in ieder geval deels de hypotheekrente van de echtelijke woning, en daarmee huishoudelijke kosten, betreffen. Mede in dat licht heeft de vrouw haar stelling dat de opnames ten bate zijn gekomen aan het privévermogen van de man, niet, althans onvoldoende met stukken onderbouwd. De rechtbank zal het verzoek tot vergoeding van deze opnames afwijzen.

4.2.8.

De vrouw stelt dat de man de kosten van zijn auto ten laste van haar privévermogen heeft gebracht. De auto stond weliswaar op haar naam maar dat hadden partijen alleen gedaan omdat de vrouw meer schadevrije jaren had. De man was economisch eigenaar van de auto. De man voert verweer en stelt dat het de gezinsauto betrof die ook nog eens op naam van de vrouw stond zodat de vrouw in geen geval kan volhouden dat de opnames die zijn gedaan om de auto op haar naam te bekostigen ten gunste van zijn privévermogen zijn gekomen.

4.2.9.

De rechtbank overweegt dat de vrouw ook op dit punt niet voldoende heeft onderbouwd hoe een opname voor kosten van een auto op haar naam ten bate van het privévermogen van de man is gekomen, zodat het verzoek tot vergoeding van deze kosten zal worden afgewezen.

4.2.10.

De vrouw stelt dat de man met deze bedragen zijn roodstanden op zijn privérekeningen heeft aangevuld. De man beaamt dat deze opnames in overleg zijn gedaan maar stelt dat dit noodzakelijk was om de kosten van de huishouding te dekken, de rente van de hypotheek te kunnen blijven betalen en een BKR registratie te voorkomen.

4.2.11.

De rechtbank overweegt dat ook op dit punt niet is komen vast te staan of deze opnames zijn gedaan ter bestrijding van de kosten van de huishouding of ter bestrijding van privéschulden van de man. Dit komt voor het risico van de vrouw, zij had haar standpunt nader moeten onderbouwen. Om deze reden zal het verzoek van de vrouw tot vergoeding van deze opnames afwijzen.

4.2.12.

De vrouw stelt dat de overboeking die is gedaan vanuit haar stamrecht BV naar de favorietrekening op naam van haar en haar zus een privéschuld van de man betreft. De man stelt dat het slechts een overboeking van de stamrecht BV naar de favorietrekening betreft omdat die rekening moest worden aangezuiverd en dat hij geen geld heeft opgenomen ten bate van zijn privévermogen.

4.2.13.

De rechtbank overweegt dat wat ook de reden van de overboeking is, uit niets blijkt dat er geld in het privévermogen van de man is gevloeid. Ook dit verzoek zal de rechtbank afwijzen.

4.2.14.

De vrouw verzoekt de rechtbank de man te veroordelen tot afgifte van inboedelgoederen. Tijdens de mondelinge behandeling hebben partijen aangegeven dat de inboedel inmiddels is verdeeld en heeft de vrouw haar verzoek ingetrokken.

4.3.1.

De rechtbank stelt allereerst vast dat de man in geen van zijn processtukken een vordering op basis van de afwikkeling van de huwelijkse voorwaarden heeft ingediend. De man heeft bij brief van 23 september 2020 een formulier verdelen en verrekenen ingediend, waarin een aantal te verrekenen bestanddelen worden genoemd, zonder bijbehorende bijlagen ter onderbouwing en zonder hieraan een concrete vordering te koppelen. Vervolgens heeft de man een F9 formulier ingediend op 2 september 2021 met als bijgevoegde productie een aangepast formulier verdelen en verrekenen. De rechtbank merkt hierover op dat verzoeken en vorderingen in een petitum van een processtuk moeten worden geformuleerd, met verwijzing naar producties ter onderbouwing, maar dat het niet aan de rechtbank is om uit overgelegde producties mogelijke vorderingen te destilleren. De man heeft, hiermee geconfronteerd tijdens de mondelinge behandeling, zijn vordering beperkt tot de verrekening van de woning in [plaats] . Hij heeft ter onderbouwing gesteld dat de vrouw weliswaar juridisch eigenaar is van een pand op haar naam aan de [adres] , maar dat partijen samen economisch eigenaar zijn van dit pand. De vrouw heeft dit ontkend. De rechtbank is van oordeel dat het - nog los van de vraag of de man in strijd met de goede procesorde heeft gehandeld door zijn verzoek op deze wijze te doen - de man zijn verzoek in elk geval onvoldoende concreet heeft gemaakt en ook onvoldoende heeft onderbouwd. De blote stelling dat hij 50% economisch eigenaar is van de woning omdat het volgens hem altijd de bedoeling van partijen is geweest om de woning in mede-eigendom te houden, zonder dat wordt toegelicht of ergens uit blijkt waarom partijen dat dan niet gedaan hebben, is onvoldoende grondslag om het verzoek van de man te kunnen toewijzen.

4.3.2.

Tijdens de mondelinge behandeling heeft de vrouw aangegeven dat de bank haar heeft meegedeeld dat de man uit de hoofdelijke aansprakelijkheid voor de hypotheekschuld kan worden ontslagen. De rechtbank gaat er daarom vanuit dat partijen dit in onderling overleg regelen.

4.3.3.

De man stelt nog dat hij voor een bedrag van € 98.510,- aan schulden heeft moeten maken omdat de vrouw sinds partijen feitelijk uiteen zijn gegaan in februari 2019 ten onrechte alle kosten van de kinderen en van de huishouding op hem heeft afgewenteld. Nu de man geen verzoeken verbindt aan deze stelling kan de rechtbank op dit punt geen beslissing nemen.