Civiel recht overig

Onbetaalde facturen. Eiser doet beroep op schijn van volmachtverlening (artikel 3:61 lid 2 BW). Vordering…

Rechtbank Amsterdam, 13 november 2026

Zaakgegevens

Op 13 november 2026 heeft de Rechtbank Amsterdam in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over civiel recht.

Instantie
Rechtbank Amsterdam
Zittingsplaats
Amsterdam
Datum uitspraak
13 november 2026
Datum publicatie
9 november 2026
Zaaknummer
12198793 / CV EXPL 26-5975
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBAMS:2026:10998
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Onbetaalde facturen. Eiser doet beroep op schijn van volmachtverlening (artikel 3:61 lid 2 BW). Vordering eiser wordt toegewezen.

Uitspraak

RECHTBANK Amsterdam

Civiel recht

Kantonrechter

Zaaknummer: 12198793 / CV EXPL 26-5975

Vonnis van 13 november 2026

in de zaak van

BMN Bouwmaterialen B.V.,

gevestigd te Nieuwegein,

eisende partij,

hierna te noemen: BMN,

gemachtigde: mr. J.W. Hilhorst,

tegen

[gedaagde] (h.o.d.n. [bedrijf] ),

wonende te [woonplaats] ,

gedaagde partij,

hierna te noemen: [gedaagde] ,

procederend in persoon.

1 De procedure

1.1.

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- de dagvaarding van 13 april 2026, met producties 1-5;

- de conclusie van antwoord van 7 juni 2013, met producties 1-2;

- de aanvullende productie 6 van BMN;

- het proces-verbaal van de mondelinge behandeling van 1 oktober 2026 en de daarin vermelde stukken.

1.2.

Ten slotte is bepaald dat een vonnis zal worden uitgesproken.

2 De feiten

2.1.

BMN is een groothandel in bouwmaterialen en aanverwante artikelen met meerdere vestigingen in Nederland.

2.2.

[gedaagde] heeft een eenmanszaak onder de naam [bedrijf] . Onder die naam voert hij werkzaamheden uit als aannemer.

2.3.

In het kader van (bouw)projecten in Noord-Holland en Flevoland had [gedaagde] een zzp’er, genaamd [naam], ingeschakeld.

2.4.

In de periode mei 2024 tot en met januari 2025 kocht [naam], namens [gedaagde] ( [bedrijf] ), vier keer bouwmaterialen bij BMN. BMN heeft daarvoor facturen aan [bedrijf] gezonden op 16 mei 2024, 20 december 2024, 3 januari 2025 en 3 februari 2025. Elk van deze bestellingen is volgens de factuur gehaald bij een vestiging van BMN in Noord-Holland. Op deze facturen is steeds de naam "[naam]" als referentie vermeld. [gedaagde] betaalde deze facturen door middel van automatische incasso.

2.5.

Een latere factuur van 19 februari 2025 vermeldt opnieuw "[naam]" als referentie. Dit keer vermeldt de factuur dat de bestelling bij een vestiging van BMN in Zeeland is opgehaald. [gedaagde] betaalde (ook) deze factuur door middel van automatische incasso.

2.6.

In de periode van 24 maart tot en met 25 april 2025 stuurde BMN nog zes facturen aan [gedaagde] voor een totaalbedrag van € 5.480,25. Op elk van deze facturen is de naam "[naam]" als referentie vermeld. De facturen van 24 maart 2025, 25 maart 2025, 26 maart 2025 en 7 april 2025 vermelden dat de bestellingen zijn opgehaald bij vestigingen van BMN in Zeeland, dan wel zijn afgeleverd op een adres in Zeeland. De factuur van 15 april 2025 vermeldt dat bouwmaterialen zijn opgehaald bij een vestiging van BMN in Noord-Holland.

Deze facturen zijn onbetaald gebleven.

3 Het geschil

3.1.

BMN vordert dat [gedaagde] , bij uitvoerbaar bij voorraad te verklaren vonnis, wordt veroordeeld tot betaling van € 7.100,90, bestaande uit:

Hoofdsom

€ 5.480,25

Wettelijke handelsrente tot 1 april 2026

€ 971,64

Buitengerechtelijke incassokosten

€ 649,01

Verder vordert BMN betaling van de wettelijke handelsrente over de hoofdsom

(€ 5.480,25) vanaf 1 april 2026 en de proceskosten.

3.2.

BMN stelt dat [naam] de in 2.6 genoemde bestellingen heeft gedaan namens [gedaagde] en vordert betaling van de koopprijs.

3.3.

[gedaagde] concludeert dat de vordering van BMN moet worden afgewezen. [gedaagde] betwist dat er koopovereenkomsten tussen hem en BMN tot stand zijn gekomen. Hij voert aan dat [naam] niet gemachtigd was om [gedaagde] te vertegenwoordigen.

3.4.

Daartegenover doet BMN een beroep op schijn van volmachtverlening.

4 De beoordeling

4.1.

De kantonrechter zal de vordering van BMN toewijzen. De kantonrechter is van oordeel dat BMN redelijkerwijs mocht aannemen dat [gedaagde] een toereikende volmacht aan [naam] had verleend om bouwmaterialen te bestellen. Ondanks dat [naam] niet langer toestemming van [gedaagde] had om (verdere) koopovereenkomsten te sluiten, zijn om die reden toch koopovereenkomsten tussen BMN en [gedaagde] tot stand gekomen. De kantonrechter zal dat oordeel hieronder toelichten.

4.2.

In deze zaak heeft [gedaagde] onweersproken gesteld dat [naam] – toen hij in maart en april 2025 de onbetaalde aankopen deed – niet langer bevoegd was hem ( [bedrijf] ) te vertegenwoordigen. Toch kan een overeenkomst tussen BMN en [gedaagde] tot stand zijn gekomen wanneer het beroep van BMN op de zogenaamde "schijn van volmachtverlening" slaagt.

4.3.

De schijn van volmachtverlening is vastgelegd in artikel 3:61 lid 2 BW, dat als volgt luidt: "Is een rechtshandeling in naam van een ander verricht, dan kan tegen de wederpartij, indien zij op grond van een verklaring of gedraging van die ander heeft aangenomen en onder de gegeven omstandigheden redelijkerwijze mocht aannemen dat een toereikende volmacht was verleend, op de onjuistheid van deze veronderstelling geen beroep worden gedaan."

4.4.

Een beroep op deze schijn van volmachtverlening slaagt wanneer is voldaan aan de volgende twee vereisten (toegepast op deze zaak). Ten eerste is vereist dat BMN aannam dat [gedaagde] een toereikende volmacht aan [naam] had verleend. Ten tweede is ook vereist dat BMN redelijkerwijs mocht aannemen dat [gedaagde] een toereikende volmacht aan [naam] had verleend, gelet op de verklaringen of gedragingen van [gedaagde] .

4.5.

Tussen BMN en [gedaagde] bestaat geen discussie over het eerste vereiste: BMN nam aan dat [gedaagde] een toereikende volmacht aan [naam] had verleend. Dat is niet, althans onvoldoende, door [gedaagde] weersproken.

4.6.

Tussen BMN en [gedaagde] bestaat wel discussie over het tweede vereiste: mocht BMN ook redelijkerwijs aannemen dat [gedaagde] een toereikende volmacht aan [naam] had verleend?

4.7.

Jurisprudentie van de Hoge Raad vult dat vereiste als volgt in (toegepast op deze zaak). Schijn van volmachtverlening kan aan [gedaagde] worden toegerekend indien BMN gerechtvaardigd heeft vertrouwd op volmachtverlening aan [naam] op grond van feiten en omstandigheden die voor risico van [gedaagde] komen en waaruit, naar verkeersopvatting, zodanige schijn van vertegenwoordigingsbevoegdheid kan worden afgeleid. Dat kan ook worden veroorzaakt door een niet-doen van [gedaagde] , waaronder het laten voortbestaan van een bepaalde situatie. Het is echter onvoldoende als het vertrouwen van BMN uitsluitend is gebaseerd op verklaringen en gedragingen van [naam].

4.8.

De kantonrechter past deze toets toe en oordeelt dat BMN redelijkerwijs mocht aannemen dat [naam] over een toereikende volmacht beschikte. Dat wordt hieronder toegelicht.

BMN mocht redelijkerwijs aannemen dat [gedaagde] een toereikende volmacht aan [naam] had verleend

4.9.

[gedaagde] heeft ter zitting verklaard dat [naam] in het verleden als zzp'er assisteerde bij enkele projecten van [gedaagde] ( [bedrijf] ) in Flevoland en Noord-Holland.

4.10.

BMN stelt dat zij bij het aanmaken van een nieuwe klant inventariseert welke persoon/personen bevoegd is/zijn om namens die nieuwe klant aankopen te doen. Daar wordt aantekening van gemaakt in haar Customer Relationship Management-systeem (CRM-systeem). [gedaagde] erkent dat hij op enig moment door BMN is gebeld met de vraag of [naam] namens [gedaagde] ( [bedrijf] ) bouwmaterialen mocht kopen. [gedaagde] heeft toen bevestigd dat [naam] daartoe bevoegd was. Tegen die achtergrond was [gedaagde] zich ervan bewust dat [naam] bij BMN te boek stond als gevolmachtigd.

4.11.

In de praktijk gedroegen [gedaagde] en [naam] zich aanvankelijk ook daadwerkelijk naar deze volmacht. [naam] kocht in de periode van mei 2024 tot en met januari 2025, vier keer bouwmaterialen bij BMN en haalde deze vier bestellingen op bij verschillende vestigingen in Noord-Holland. Na aankoop verstuurde BMN een factuur naar [gedaagde] ( [bedrijf] ) met daarop de naam "[naam]" als referentie. [gedaagde] betaalde deze facturen door middel van automatische incasso.

4.12.

Na verloop van tijd verliep de samenwerking tussen [gedaagde] en [naam] niet meer naar tevredenheid. [gedaagde] heeft zijn samenwerking met [naam] daarom begin 2025 beëindigd.

4.13.

Bij of na beëindiging van die samenwerking deed [gedaagde] géén (proactieve) mededeling aan BMN dat [naam] niet langer was gevolmachtigd om bouwmaterialen bij BMN te kopen.

4.14.

Enige tijd daarna werd [gedaagde] voor het eerst geconfronteerd met een ongewenste aankoop door [naam] toen hij de factuur van 19 februari 2025 ontving en kennisnam van de daaropvolgende automatische incasso. Deze factuur vermeldde de naam "[naam]" als referentie. Het is niet vast komen te staan dat [gedaagde] vervolgens een (reactieve) mededeling aan BMN deed dat [naam] niet langer was gevolmachtigd om bouwmaterialen bij BMN te kopen. Weliswaar stelt [gedaagde] dat hij BMN begin maart 2025 heeft gebeld, maar BMN heeft dit gemotiveerd weersproken; een dergelijk telefoongesprek is niet in haar CRM-systeem terug te vinden. [gedaagde] heeft daar onvoldoende tegenovergesteld, bijvoorbeeld door preciezer aan te geven wanneer dat telefoongesprek plaatsvond en met wie hij heeft gesproken.

4.15.

Ten slotte deed [gedaagde] evenmin een dergelijke (reactieve) mededeling aan BMN toen hij de zes achtereenvolgende (onbetaalde) facturen van maart en april 2025 ontving. Alle overgelegde facturen vermelden de naam "[naam]" als referentie. Pas toen BMN op 15 mei 2025 aan [gedaagde] berichtte dat leveranties aan [gedaagde] geblokkeerd werden, heeft [gedaagde] schriftelijk gereageerd (bij e-mail van 25 mei 2025). Ook in die e-mail meldt hij nog steeds niet dat [naam] niet langer gevolmachtigd is bestellingen te doen. Hij schrijft slechts dat hij geen project in Middelburg heeft en verzoekt BMN om pakbonnen om te achterhalen wat er precies gaande is. Op dat moment beschikte [gedaagde] echter al over meerdere facturen waarop de naam "[naam]" als referentie stond, zodat hij al wist of behoorde te weten dat [naam] ongewenste aankopen deed. [gedaagde] wist dit ook daadwerkelijk want hij heeft ter zitting verklaard dat hij naar aanleiding van de facturen contact heeft opgenomen met [naam]. Tegen die achtergrond had het op de weg van [gedaagde] gelegen om aan BMN terug te koppelen dat [naam] niet langer gevolmachtigd was om namens [gedaagde] bestellingen bij BMN te doen.

4.16.

Anders dan [gedaagde] meent, oordeelt de kantonrechter dat het onder de omstandigheden van deze zaak niet aan BMN was om onderzoek te doen of [naam] nog steeds gevolmachtigd was. Hoewel [naam] eerdere bestellingen ophaalde bij vestigingen in Noord-Holland, is niet gesteld dat BMN ermee bekend was of moest zijn dat [naam]' volmacht aan bepaalde voorwaarden zou zijn verbonden (bijvoorbeeld: [naam] is alleen bevoegd tot aankopen bij bepaalde vestingen of [naam] is alleen bevoegd indien aankopen voor een bepaald project zijn bestemd).

4.17.

Samengevat deelde [gedaagde] eerst aan BMN mede dat [naam] bevoegd was namens [gedaagde] ( [bedrijf] ) bestellingen te doen, waarna [gedaagde] herhaaldelijk naliet (proactief of reactief) mededeling aan BMN te doen dat [naam] niet langer gevolmachtigd was om bouwmaterialen bij BMN te kopen. De kantonrechter oordeelt dat [gedaagde] , door dit niet-doen, de situatie liet voortbestaan dat BMN redelijkerwijs mocht aannemen dat [naam] nog altijd een toereikende volmacht had om bouwmaterialen bij BMN te kopen. Daarom moet [gedaagde] de facturen betalen, ondanks dat [naam] niet langer toestemming van [gedaagde] had om (verdere) koopovereenkomsten te sluiten.

Buitengerechtelijke incassokosten

4.18.

BMN vordert vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten. De vordering moet worden beoordeeld op grond van artikel 6:96 BW en het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten (hierna: het Besluit). BMN heeft voldoende gesteld en onderbouwd dat buitengerechtelijke incassowerkzaamheden zijn verricht. [gedaagde] heeft de gevorderde buitengerechtelijke incassokosten niet weersproken. BMN heeft daarom recht op een vergoeding voor de kosten van die werkzaamheden. Het gevorderde bedrag van € 649,01 aan buitengerechtelijke incassokosten komt overeen met het in het Besluit bepaalde tarief en zal worden toegewezen.

Wettelijke rente

4.19.

BMN vordert de wettelijke handelsrente op grond van artikel 6:119a BW. Vast staat dat sprake is van vertraging in de betaling van geldsommen die voortvloeien uit handelsovereenkomsten. [gedaagde] heeft de gevorderde wettelijke handelsrente ook niet betwist, zodat deze zal worden toegewezen.

Conclusie

4.20.

Uit het voorgaande volgt dat [gedaagde] wordt veroordeeld tot betaling van het volgende:

Hoofdsom

€ 5.480,25

Wettelijke handelsrente tot 1 april 2026

€ 971,64

Buitengerechtelijke incassokosten

€ 649,01

Totaal

€ 7.100,90

Te vermeerderen met de wettelijke handelsrente over de hoofdsom vanaf 1 april 2026 tot aan de dag der algehele voldoening.

4.21.

Daarnaast zal [gedaagde] in de proceskosten worden veroordeeld, aangezien hij grotendeels in het ongelijk is gesteld:

Kosten van de dagvaarding

€ 130,16

Griffierecht

€ 559,00

Salaris gemachtigde

€ 720,00

(2 punten x € 360,00)

Nakosten

€ 144,00

(plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing)

Totaal

€ 1.553,16

5 De beslissing

De kantonrechter

5.1.

veroordeelt [gedaagde] om aan BMN te betalen een bedrag van € 7.100,90, te vermeerderen met de wettelijke handelsrente als bedoeld in artikel 6:119a BW over de hoofdsom van € 5.480,25, met ingang van 1 april 2026 tot aan de dag van volledige betaling;

5.2.

veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten van €1.553,16, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [gedaagde] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend;

5.3.

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad;

5.4.

wijst het meer of anders gevorderde af.

Dit vonnis is gewezen door mr. D.W.R. Henderickx en in het openbaar uitgesproken op 13 november 2026.

HR 19 februari 2010, ECLI:NL:HR:2010:BK7671 (ING/Bera), r.o. 3.4. HR 14 oktober 2022, ECLI:NL:HR:2022:1456 (Zorgverzekeraars/IPGGZ), r.o. 3.2. HR 3 februari 2017, ECLI:NL:HR:2017:142, r.o. 3.4.3. Zie randnummer 2.5 hierboven.