Vervolgings-EAB uit België. Artikel 6 OLW: geen beroep op de terugkeergarantie. Artikel 11 OLW…

Parketnummer: 13-258716-26

Datum uitspraak: 5 november 2026

UITSPRAAK

op de vordering van 23 september 2026 van de officier van justitie bij deze rechtbank tot het in behandeling nemen van een Europees aanhoudingsbevel (EAB).

Dit EAB is uitgevaardigd op 8 september 2026 door de onderzoeksrechter in de Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel, België, (hierna: de uitvaardigende justitiële autoriteit) en strekt tot de aanhouding en overlevering van:

[de opgeëiste persoon]

geboren in [geboorteplaats] op [geboortedag] 1990,

ingeschreven in de Basisregistratie Personen op het adres:

[BRP-adres] ,

hierna ‘de opgeëiste persoon’.

De behandeling van het EAB heeft plaatsgevonden op de zitting van 22 oktober 2026, in aanwezigheid van mr. K. van der Schaft, officier van justitie. De opgeëiste persoon is verschenen en is bijgestaan door mr. B.J. Korver, als waarnemer voor mr. M.L. van Gessel, beiden advocaat in Amsterdam.

De rechtbank heeft voor sluiting van het onderzoek ter zitting de gevangenhouding bevolen met gelijktijdige schorsing van dat bevel tot aan de uitspraak.

Ter zitting heeft de opgeëiste persoon verklaard dat de bovenvermelde persoonsgegevens juist zijn en dat hij de Nederlandse nationaliteit heeft.

Het EAB vermeldt een bevel tot aanhouding bij verstek van de onderzoeksrechter bij de Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel van 8 september 2026.

De uitvaardigende justitiële autoriteit verzoekt de overlevering vanwege het vermoeden dat de opgeëiste persoon zich schuldig heeft gemaakt aan naar Belgisch recht strafbare feiten. Deze feiten zijn omschreven in het EAB.

De uitvaardigende justitiële autoriteit heeft de strafbare feiten aangewezen als zogenoemde lijstfeiten, die in Nederland in de lijst van bijlage 1 bij de OLW staan vermeld, te weten:

deelneming aan een criminele organisatie;

illegale handel in verdovende middelen en psychotrope stoffen.

Uit het EAB volgt dat voor deze feiten naar het recht van België een vrijheidsstraf van minstens drie jaren kan worden opgelegd.

Dit betekent dat de rechtbank geen onderzoek doet naar de vraag of de feiten ook naar Nederlands recht strafbaar zijn.

De opgeëiste persoon heeft de Nederlandse nationaliteit, maar heeft geen beroep gedaan op artikel 6 OLW. De rechtbank komt daarom niet toe aan de vraag of de overlevering afhankelijk moet worden gemaakt van de in artikel 6, eerste lid, OLW bedoelde garantie.

Inleiding

Bij uitspraak van 14 december 2022 heeft de rechtbank geoordeeld dat er een algemeen gevaar bestaat dat gedetineerden in alle detentie-instellingen in België worden onderworpen aan een onmenselijke behandeling gelet op de detentieomstandigheden in die instellingen.

Bij brief van 29 september 2026, afkomstig van het Directoraat-generaal Wetgeving, Fundamentele rechten en Vrijheden, Dienst internationale samenwerking in strafzaken, Centrale autoriteit, is voor de opgeëiste persoon de volgende detentiegarantie gegeven:

“1. In welke detentie-instelling zal de opgeëiste persoon gedetineerd worden?

[de opgeëiste persoon] zal worden opgesloten in de gevangenis van Haren, indien na overlevering door de bevoegde gerechtelijke autoriteit wordt beslist dat de persoon in voorlopige hechtenis dient te blijven.

2. Welke waarborgen worden gegarandeerd inzake de detentieomstandigheden in de detentie-instelling?

België garandeert dat de opgeëiste persoon na overlevering zal worden opgesloten in een instelling en op een wijze die in overeenstemming is met de fundamentele rechten en in het bijzonder relevante internationale standaarden (o.a. CPT standaarden) met in begrip van voldoende individuele leefruimte, afgescheiden sanitair en dagactiviteiten buiten de cel.

In deze zaak garandeert België de volgende waarborgen inzake de detentieomstandigheden waar [de opgeëiste persoon] aan zal worden onderworpen na overlevering:

- De opgeëiste persoon zal niet worden opgesloten in een cel met minder dan 3 m2 individuele levensruimte. Dit geldt zowel indien de opgeëiste persoon in een eenpersoons- als in een meerpersoonscel zou worden opgesloten.

- De gemiddelde minimum leefruimte van elke cel is 9 m2 inclusief vast meubilair.

o De sanitair blokken omvatten een wasbak en een toilet dat is afgescheiden van de rest van de cel door een muur of scherm

o Het vast meubilair omvat onder andere een tafel, kast, bed en bureau.

- De opgeëiste persoon zal een bed ter beschikking hebben en zal bijgevolg niet op grond hoeven te slapen.

- Er worden verschillende dagactiviteiten buiten de cel voorzien. Deze activiteiten omvatten in ieder geval regelmatige wandelingen in een open koer en familiebezoeken alsook toegang tot gemeenschappelijke ruimtes. Aanvullende activiteiten zoals sport en arbeid zijn onderhevig aan aanzienlijke wachtlijsten.

Standpunt van de verdediging

De verdediging heeft zich – onder verwijzing naar het Jaarverslag 2025 van de Commissie van Toezicht Haren – op het standpunt gesteld dat de officier van justitie niet-ontvankelijk moet worden verklaard in de vordering tot het in behandeling nemen van het EAB. Uit het Jaarverslag 2025 blijkt dat sprake is van een enorm personeelstekort en structurele overbevolking, terwijl daarover in de verstrekte detentiegarantie niet wordt gesproken. Daarnaast volgt uit nieuwsberichten dat de directeur van de gevangenis in Haren deze zomer uit eigen beweging is afgetreden omdat de problemen te groot waren en daarvoor geen oplossing kon worden gevonden. Subsidiair heeft de verdediging zich op het standpunt gesteld dat de zaak moet worden aangehouden om nadere informatie van de Belgische autoriteiten te verkrijgen over de detentieomstandigheden in de gevangenis in Haren.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich – onder verwijzing naar jurisprudentie van deze rechtbank – op het standpunt gesteld dat artikel 11 OLW niet aan overlevering in de weg staat. Het door de rechtbank aangenomen algemeen gevaar wordt voor de opgeëiste persoon weggenomen door de verstrekte individuele detentiegarantie. Uit het Jaarverslag 2025 van de Commissie van Toezicht Haren volgt niet dat niet aan de verstrekte detentiegarantie kan worden voldaan.

Oordeel van de rechtbank

De ten aanzien van de opgeëiste persoon verstrekte detentiegarantie van 29 september 2026 is niet afkomstig van de uitvaardigende justitiële autoriteit. De rechtbank dient daarom de geboden zekerheid van de garantie te toetsen aan de hand van een globale beoordeling van alle gegevens waarover zij beschikt.

De rechtbank is van oordeel dat er voor de opgeëiste persoon na overlevering geen reëel gevaar bestaat dat hij aan een onmenselijke of vernederende behandeling in de zin van artikel 4 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie wordt onderworpen, omdat dit gevaar met de verstrekte detentiegarantie voor hem is weggenomen. Het Jaarverslag 2025 van de Commissie van Toezicht Haren en de nieuwsberichten waarop door de verdediging is gewezen, vormen naar het oordeel van de rechtbank een bevestiging van het algemeen gevaar en geen weerlegging van de geboden detentiegarantie. De rechtbank verwerpt daarom het verweer van de verdediging en ziet geen aanleiding om hierover nadere vragen te stellen aan de Belgische autoriteiten.

Het EAB ziet op feiten die geacht worden geheel of gedeeltelijk op Nederlands grondgebied te zijn gepleegd. In zo’n situatie kan de rechtbank de overlevering weigeren.

Standpunt van de verdediging

De advocaat van de opgeëiste persoon verzoekt de overlevering op grond van artikel 13 OLW te weigeren. De rol van de opgeëiste persoon bij de in het EAB omschreven strafbare feiten heeft zich geheel op Nederlands grondgebied afgespeeld. De woning van de opgeëiste persoon en de woning van zijn moeder zouden zijn gebruikt als opslaglocatie dan wel distributiepunt van verdovende middelen. Verder wordt over de opgeëiste persoon alleen gezegd dat personen in en uit zijn woning komen met sporttassen. Niet is gebleken dat die sporttassen worden meegegeven aan drugskoeriers en dat die drugskoeriers dan naar België gaan.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie verzoekt de rechtbank af te zien van deze weigeringsgrond en voert daartoe onder meer aan dat het onderzoek in België is aangevangen, de bewijsmiddelen zich in België bevinden, de verdovende middelen in België zijn ingevoerd, de medeverdachten in België worden vervolgd en het Openbaar Ministerie niet voornemens is de opgeëiste persoon te vervolgen voor de feiten zoals omschreven in het EAB.

Oordeel van de rechtbank

De rechtbank stelt voorop dat:

De rechtbank moet bij haar beoordeling rekening houden met de omstandigheden van het geval, zoals:

De rechtbank stelt vast dat, gelet op de omstandigheden die de officier van justitie heeft genoemd, het gegeven dat de feiten worden geacht geheel of gedeeltelijk in Nederland te zijn gepleegd onvoldoende aanleiding vormt om de weigeringsgrond toe te passen. Hetgeen de verdediging heeft aangevoerd, is onvoldoende voor de rechtbank om tot een ander oordeel te komen.

De rechtbank stelt vast dat het EAB voldoet aan de eisen van artikel 2 OLW. Verder staan geen weigeringsgronden aan de overlevering in de weg en is geen sprake van een geval waarin aan het EAB geen gevolg mag worden gegeven. De rechtbank staat daarom de overlevering toe.

De artikelen 2, 5, 7 en 13 OLW.

STAAT TOE de overlevering van [de opgeëiste persoon] aan de onderzoeksrechter in de Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel (België) voor de feiten zoals die zijn omschreven in onderdeel e) van het EAB.

Deze uitspraak is gedaan door

mr. M. Westerman, voorzitter,

mrs. B.M. Vroom-Cramer en D.L.S. Ceulen, rechters,

in tegenwoordigheid van mr. G. Riedijk, griffier,

en in het openbaar uitgesproken op de zitting van 5 november 2026.

Ingevolge artikel 29, tweede lid, OLW staat tegen deze uitspraak geen gewoon rechtsmiddel open.