Rechtbank Den Haag · Eerste aanleg - enkelvoudig · Vreemdelingenrecht

RECHTBANK DEN HAAG

de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder

(gemachtigde: mr. C.H.H.P.M. Kelderman).

Procesverloop

Beslissing

Overwegingen

1. Niet in geschil is dat Frankrijk primair verantwoordelijk is voor de asielaanvragen van eisers, nu zij in dit land asiel hebben aangevraagd op 10 januari 2018. Frankrijk heeft deze verantwoordelijkheid ook aanvaard op 12 februari 2018.

2. Eisers hebben niet met documenten aangetoond of anderszins aannemelijk gemaakt dat er concrete aanwijzingen zijn dat Frankrijk het Vluchtelingenverdrag, het EVRM en de verschillende richtlijnen voor asielzoekers niet naleeft, en dat daarom ten aanzien van Frankrijk niet kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Gelet hierop, en nu Frankrijk zich bereid heeft verklaard de aanvragen van eisers in behandeling te nemen, kan ervan kan worden uitgegaan dat aan eisers opvang en medische zorg zal worden verleend. De stelling van eisers dat dit niet het geval is, treft daarom geen doel.

3. De door eisers gestelde medische klachten geven, hoewel deze aannemelijk worden geacht, evenmin aanleiding voor het oordeel dat verweerder de asielaanvragen ten onrechte niet aan zich heeft getrokken omdat overdracht zal leiden tot schending van artikel 3 van het EVRM. Verweerder mag ervan uit gaan dat de medische voorzieningen in Frankrijk vergelijkbaar zijn met die in Nederland, dat Frankrijk in staat is de klachten van eisers te kunnen behandelen en dat eisers na aankomst in Frankrijk toegang hebben tot de nodige behandeling. Eisers hebben ook niet met stukken onderbouwd dat hun medische situatie aanzienlijk en onomkeerbaar zal verslechteren door de overdracht zelf, waarbij de rechtbank overweegt dat eiser in zijn zienswijze heeft bevestigd dat momenteel geen sprake is van een medische behandeling.

4. Met betrekking tot het beroep op artikel 17 van de Dublinverordening overweegt de rechtbank dat aan verweerder beoordelings- en beleidsruimte toekomt bij de vraag of sprake is van zodanig bijzondere feiten en omstandigheden dat overdracht van kennelijke hardheid getuigt. De door eisers aangevoerde feiten en omstandigheden zijn niet zodanig bijzonder dat aanleiding bestaat voor het oordeel dat verweerder niet in redelijkheid heeft kunnen afzien van toepassing van de humanitaire clausule.

5. De slotsom is dat de beroepen ongegrond zijn. De verzoeken om een voorlopige voorziening worden afgewezen. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Rechtsmiddel