Dublin-Roemenië, beroep ongegrond.

RECHTBANK DEN HAAG

uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[naam], eiser

(gemachtigde: mr. J. de Jong),

de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder

(gemachtigde: mr. S. de Vita).

Procesverloop

Overwegingen

1. Eiser is geboren op [geboortedatum] en heeft de Syrische nationaliteit. Op 2 januari 2020 heeft hij een asielvraag ingediend. Bij het bestreden besluit heeft verweerder die aanvraag niet in behandeling genomen omdat Roemenië verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan. Roemenië heeft dit bevestigd door op 19 februari 2020 verweerders terugnameverzoek te accepteren.
   

2. Eiser heeft in beroep aangevoerd dat verweerder de behandeling van zijn asielaanvraag op grond van artikel 17, eerste lid, van de Dublinverordening aan zich had moeten trekken. Het is onbekend of er inmiddels een beslissing is genomen op de asielaanvraag die hij in december 2019 in Roemenië heeft ingediend. Verweerder heeft ook niet de moeite genomen om dit na te vragen. Indien er een negatieve beslissing is genomen, kan deze aanvraag beschouwd worden als een opvolgende aanvraag en worden afgewezen vanwege het ontbreken van nieuwe feiten of omstandigheden. De kans op refoulement is daarmee aanwezig. Er kan daarom niet uitgegaan worden van het interstatelijk vertrouwensbeginsel.
   

3. De rechtbank stelt vast dat de beroepsgronden grotendeels een herhaling zijn van de zienswijze en dat verweerder daar in het bestreden besluit al gemotiveerd op gereageerd heeft. Verweerder heeft er terecht op gewezen dat Roemenië met het accepteren van het terugnameverzoek heeft gegarandeerd eisers asielaanvraag in behandeling te nemen en te beoordelen conform de geldende internationale verdragen. Verweerder heeft, gelet op de claimacceptatie, terecht geen aanleiding gezien om de status van eisers in Roemenië ingediende asielaanvraag te verifiëren. Eiser heeft zijn vrees dat hij door Roemenië teruggestuurd zal worden naar Syrië, niet onderbouwd. Zijn betoog faalt en het beroep zal ongegrond worden verklaard.

4. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Beslissing