Mondeling usp, ongegrond.

RECHTBANK DEN HAAG

proces-verbaal van de mondelinge uitspraak van de enkelvoudige kamer van

6 juli 2021 in de zaak tussen

[eiser] , eiser, V-nummer: [V-nummer]

(gemachtigde: mr. A. Orhan),

de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder

(gemachtigde: A.T.M. Vroom- van Berckel).

Procesverloop
Bij besluit van 20 mei 2020 (het primaire besluit) heeft verweerder vastgesteld dat eiser geen rechtmatig verblijf als gemeenschapsonderdaan heeft op grond van artikel 8.12 van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb). Verder heeft verweerder eiser opgedragen Nederland binnen vier weken te verlaten.

Beslissing

Overwegingen

1. Eiser is geboren op [geboortedag] 1953 en heeft de Spaanse nationaliteit. Eiser verblijft volgens de Basisregistratie Personen (BRP) sinds 18 juni 2008 in Nederland. Met ingang van 7 juni 2019 ontvangt hij een AIO uitkering op grond van de Participatiewet en doet hij een beroep op algemene middelen.

2. Verweerder heeft op 22 juli 2019 te kennen gegeven onderzoek in te stellen en naar aanleiding van dit onderzoek heeft verweerder zich op het standpunt gesteld dat eiser geen rechtmatig verblijf heeft gehad op grond van artikel 8.12, eerste lid, van het Vb 2000, omdat niet is gebleken dat eiser als economisch actieve of economisch niet-actieve gemeenschapsonderdaan is aan te merken.

3. Eiser voert in beroep enkel aan dat hij ten onrechte niet in bezwaar is gehoord.

4. De rechtbank is van oordeel dat verweerder in het bestreden besluit terecht heeft geconcludeerd dat het bezwaar kennelijk ongegrond was en dat daarom van het horen in bezwaar kon worden afgezien. Eiser heeft ook in bezwaar niet aangetoond dat hij als gemeenschapsonderdaan die langer dan drie maanden in Nederland mag verblijven moet worden aangemerkt. Eiser heeft daarnaast geen stukken overgelegd die verweerder ertoe hadden moeten te brengen om eiser te horen in bezwaar. De enkele stelling van eiser dat hij na 11 jaar verblijf in Nederland niet zou kunnen worden uitgezet is niet nader gemotiveerd en leidt niet tot een ander oordeel.

5. Het beroep is daarom ongegrond.

6. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.