machtiging tot voorlopig verblijf (mvv) voor verblijf als familie- of gezinslid op grond van artikel 8 van…

Zittingsplaats Arnhem

Bestuursrecht

zaaknummer: NL25.1972

en

1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de aanvraag van eiseres om een machtiging tot voorlopig verblijf (mvv) voor verblijf als familie- of gezinslid bij haar zoon [persoon] (referent) op grond van artikel 8 van het EVRM. Eiseres is het niet eens met de afwijzing van de aanvraag. Zij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de aanvraag.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de minister zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat tussen eiseres en de referent geen sprake is van familie- of gezinsleven zoals bedoeld in artikel 8 van het EVRM, omdat er tussen hen geen bijkomende elementen van afhankelijkheid bestaan. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

2. Referent heeft op 4 maart 2022 een aanvraag om een mvv ingediend voor eiseres. De minister heeft deze aanvraag met het besluit van 26 juni 2023 afgewezen. Met het bestreden besluit van 18 december 2024 op het bezwaar is de minister bij de afwijzing van de aanvraag gebleven.

Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. De minister heeft op 25 april 2025 op het beroep gereageerd met een verweerschrift.

De rechtbank heeft het beroep op 22 juni 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: referent, de gemachtigde van eiseres en de gemachtigde van de minister.

Het bestreden besluit

Heeft de minister ten onrechte geconcludeerd dat tussen referent en eiseres geen bijkomende elementen van afhankelijkheid bestaan?

Samenwoning

De beroepsgrond slaagt niet. De rechtbank is van oordeel dat de minister zich terecht op het standpunt stelt dat uit het enkele feit dat eiseres en referent tot 2013 hebben samengewoond, niet blijkt dat sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid. Referent is in 2013 vanuit Jemen verhuisd naar Maleisië om te gaan studeren. Dit vertrek was vrijwillig. In de periode van 2013 tot 2015 heeft referent eiseres vervolgens twee keer bezocht. Hieruit heeft de minister mogen afleiden dat referent en eiseres hun samenwoning in 2013 op vrijwillige basis hebben beëindigd, zodat deze samenwoning in het verleden onvoldoende grond oplevert om nu bijkomende elementen van afhankelijkheid aan te nemen. Dat referent uiteindelijk vanwege de oorlog in Jemen niet heeft kunnen terugkeren naar eiseres, kan hieraan niet afdoen. Dat neemt namelijk niet weg dat eiseres en referent hun samenwoning daarvóór al vrijwillig hadden beëindigd. Verder volgt de rechtbank eiseres niet in haar betoog dat de minister niet in het bestreden besluit mocht betrekken dat het voor een jongvolwassene gebruikelijk is om tot het twintigste levensjaar samen te wonen met één van de ouders en dat eiseres als lerares heeft gewerkt. In de bezwaarfase vindt een volledige heroverweging van het besluit plaats. Dit heeft tot gevolg dat de minister de motivering van het primair besluit in de bezwaarfase mag aanvullen. De rechtbank volgt eiseres evenmin in haar betoog dat de minister haar hierover vooraf, tijdens het gehoor, had moeten bevragen alvorens dit aan de beslissing op bezwaar ten grondslag te leggen. Er bestaat namelijk geen rechtsregel op grond waarvan de minister verplicht is om de vreemdeling vooraf te horen over nieuwe tegenwerpingen in een beslissing op bezwaar. De brief van 5 mei 2023 geeft de rechtbank geen aanleiding voor een ander oordeel, omdat in deze brief geen bijzondere omstandigheden staan over de beëindiging van de samenwoning.

De beroepsgrond van eiseres slaagt niet. De minister stelt zich terecht op het standpunt dat niet is gebleken dat op financieel gebied sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid. De rechtbank stelt voorop dat geen enkel bewijsstuk is overgelegd ter onderbouwing van de gestelde financiële afhankelijkheid. Eiser heeft daarnaast verklaard af en toe geld over te maken als dit noodzakelijk was, maar heeft niet geconcretiseerd hoe vaak dit gebeurde en om welke bedragen dit ging. Ook heeft referent verklaard sinds 5 april 2021 geen geld meer overgemaakt te hebben, dat eiseres leeft van haar pensioen, dat eiseres (financiële) hulp krijgt van één van haar zussen en dat eiseres wordt ondersteund door een vereniging voor oudere vrouwen. Onder deze omstandigheden heeft de minister terecht geen aanleiding gezien voor de conclusie dat sprake zou zijn van financiële afhankelijkheid. Eiser wijst er verder terecht op dat exclusiviteit geen noodzakelijke voorwaarde is, maar dat laat onverlet dat de minister de vraag of eiseres exclusief afhankelijk is van referent wel in zijn beoordeling mag betrekken en daar gewicht aan mag toekennen. Zodoende heeft de minister daarom gewicht mogen toekennen aan het feit dat eiseres ook hulp krijgt van anderen in Jemen dan van referent.

De beroepsgrond van eiseres slaagt niet. De minister stelt zich terecht op het standpunt dat tussen eiseres en referent op medisch gebied geen sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid. Uit verklaringen blijkt weliswaar dat eiseres gezondheidsproblemen heeft, maar ook dat zij hiervoor hulp krijgt van de lokale gemeenschap en van familieleden. Verder blijkt uit de verklaringen dat eiseres zichzelf goed kan redden, ook al is zij slecht ter been en kan zij niet goed zien. Uit de hiervoor genoemde verklaringen kan worden geconcludeerd dat eiseres op het gebied van verzorging en praktische hulp niet van referent afhankelijk is. Daarnaast wijst de minister er terecht op dat de praktische hulp die eiser biedt, zoals het contact met de arts, het zorgen voor spullen van de markt en het regelen van vervoer naar de arts, geen hulp is die de normale banden tussen een moeder en haar meerderjarige zoon overstijgt en dat deze hulp – net zoals nu – op afstand kan worden geboden. Het enkele feit dat in Jemen geen nabehandeling mogelijk zou zijn, betekent evenmin dat er tussen eiseres en referent hierdoor bijzondere elementen van afhankelijkheid bestaan. Hoe vervelend het ontbreken van nabehandelingsmogelijkheden ook is, zegt dat namelijk niets over de mate van afhankelijkheid tussen eiseres en referent. Tot slot wijst eiseres er op zichzelf genomen terecht op dat exclusiviteit geen noodzakelijke voorwaarde voor bijkomende elementen van afhankelijkheid is en hieraan geen doorslaggevend belang mag worden gehecht, maar dat laat onverlet dat de minister – zoals de rechtbank hiervoor ook heeft overwogen – dat wel in de besluitvorming mag betrekken en (zwaar) gewicht mag toekennen aan het feit dat eiseres (ook) hulp krijgt van anderen dan van referent.

De beroepsgrond van eiseres slaagt niet. De minister stelt zich terecht op het standpunt dat niet is gebleken van emotionele afhankelijkheid. Tijdens het gehoor heeft referent verklaard eiseres nodig te hebben om het gevoel van familie te hebben en van haar afhankelijk te zijn voor beslissingen en advies. Ook verklaart referent dat eiseres hem een gevoel geeft van rust en stabiliteit. Verder verklaart referent dat het fijn zou zijn om eiseres in Nederland te hebben, zodat hij zich geen zorgen maakt. De minister stelt echter terecht dat uit deze verklaringen niet blijkt van een band tussen eiseres en referent die de normale band tussen een ouder en een meerderjarig kind overstijgt, zodat hieruit geen emotionele afhankelijkheid voortvloeit. De brief waar eiser naar verwijst bevat geen bijzondere omstandigheden, waarin de rechtbank aanleiding ziet voor een ander oordeel.

De beroepsgrond slaagt niet. De minister heeft terecht aan eiseres tegengeworpen dat eiseres banden heeft met Jemen en dat deze sterker zijn dan haar banden met Nederland. Eiseres ontvangt in Jemen medische zorg en heeft daar een lokaal netwerk. De zussen, de andere zoon van eiseres en een vereniging van oudere vrouwen bieden haar hulp. Ook is eiseres bekend met de voorzieningen in Jemen en heeft zij toegang tot deze voorzieningen. Daarnaast heeft eiseres heel haar leven in Jemen gewoond. De enige band die eiseres met Nederland heeft, is dat referent hier woont. De enkele omstandigheid dat referent het contact met de arts regelt, maakt dit niet anders, nu referent dit – zoals eerder is geoordeeld – op afstand kan blijven doen en het geen aanknopingspunt biedt om aan te nemen dat eiseres hierdoor een band met Nederland heeft.

11. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiseres geen gelijk krijgt en de afwijzing van de aanvraag in stand blijft. Eiseres krijgt daarom geen vergoeding van haar proceskosten.

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. M. Duifhuizen, rechter, in aanwezigheid van S. Voolstra, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.