Vreemdelingenrecht
VK, vovo hangende bezwaar tegen afwijzing uitstel van vertrek, spoedeisend belang, bezwaar geen redelijke…
Rechtbank Den Haag, 10 augustus 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:33438 · Rechtbank Den Haag · 10 augustus 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/voorlopige-voorziening/ecli-nl-rbdha-2026-33438
Zaakgegevens
Op 10 augustus 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in een voorlopige voorziening uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Utrecht
- Datum uitspraak
- 10 augustus 2026
- Datum publicatie
- 12 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.43598
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Voorlopige voorzieningVoorlopige voorzieningEen tijdelijke maatregel van de voorzieningenrechter, bijvoorbeeld het schorsen van een besluit, zolang bezwaar of beroep loopt.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:33438
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
VK, vovo hangende bezwaar tegen afwijzing uitstel van vertrek, spoedeisend belang, bezwaar geen redelijke kans van slagen, geen acute medische noodsituatie bij beëindigen opvang, verzoek afgewezen.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Utrecht
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.43598
uitspraak van de voorzieningenrechter in de zaak tussen
[verzoeker] , V-nummer: [V-nummer] , verzoeker
(gemachtigde: mr. W.C. Boelens),
en
de minister van Asiel en Migratie,
(gemachtigde: mr. K. Kana).
Inleiding en procesverloop
1. In deze uitspraak beslist de voorzieningenrechter op het verzoek om een voorlopige voorziening van verzoeker.
De minister heeft met het bestreden besluit van 14 juli 2026 (bestreden besluit) bepaald dat verzoeker geen uitstel van vertrek op grond van artikel 64 van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) krijgt. Tevens heeft de minister daarbij een terugkeerbesluit opgelegd.
Verzoeker heeft bezwaar gemaakt tegen het bestreden besluit en de voorzieningenrechter verzocht om een voorlopige voorziening te treffen.
De minister heeft een verweerschrift ingediend.
Vanwege onverwijlde spoed en omdat partijen hierdoor niet in hun belangen worden geschaad, heeft de voorzieningenrechter partijen niet uitgenodigd voor een zitting.
Beoordeling door de voorzieningenrechter
2. Verzoeker heeft verzocht om vrijstelling van de verplichting tot het betalen van het griffierecht. Hij heeft voldoende aangetoond dat hij voldoet aan de voorwaarden voor deze vrijstelling. De voorzieningenrechter verleent verzoeker daarom vrijstelling.
Waar gaat deze zaak over?
3. Verzoeker is geboren op [geboortedatum] 1964 en heeft de Iraakse nationaliteit. Hij heeft eerder, op 7 juli 2022, een asielaanvraag ingediend. De minister heeft deze asielaanvraag bij besluit van 14 juli 2025 afgewezen. Daarbij heeft de minister verzoeker voorlopig uitstel van vertrek verleend, tot uiterlijk 14 juli 2026, in afwachting van een beoordeling in het kader van artikel 64 van de Vw. De rechtbank heeft het beroep van verzoeker tegen het besluit van 14 juli 2025 ongegrond verklaard bij uitspraak van 26 februari 2026.
Het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COa) heeft de gemachtigde van verzoeker bij e-mailbericht van 12 juli 2026 laten weten dat verzoeker na het aflopen van de termijn voor uitstel van vertrek nog vier weken in de opvang mag verblijven, maar dat hij per 12 augustus 2026 de opvang moet verlaten als er dan nog geen positieve ontwikkeling is in zijn zaak in het kader van artikel 64 van de Vw.
In het bestreden besluit heeft de minister bepaald dat verzoeker geen uitstel van vertrek op grond van artikel 64 van de Vw krijgt. De minister verwijst daartoe naar adviezen van het Bureau Medische Advisering (BMA). Uit het BMA-advies van 29 januari 2026 blijkt dat verzoeker medicatie krijgt vanwege een eerder hartinfarct en voor diabetes mellitus type 2. Bij uitblijven van medische behandeling verwacht het BMA een medische noodsituatie binnen de indicatieve termijn van drie tot zes maanden. Volgens het BMA is de noodzakelijke medicatie echter aanwezig in Irak en kan verzoeker reizen. Uit het aanvullende BMA-advies van 25 maart 2026 blijkt dat bij verzoeker Parkinson is vastgesteld en dat hij medicatie gebruikt om de klachten te verminderen. Het BMA verwacht bij het uitblijven van deze behandeling, hoewel belastend, geen orgaanschade of andere ernstige gevolgen voor de gezondheid. Er zal dus geen medische noodsituatie ontstaan en daarom heeft het BMA de beschikbaarheid van behandeling ook niet onderzocht.
Verzoeker heeft de voorzieningenrechter verzocht te bepalen dat hij, tot vier weken nadat de minister op het bezwaar heeft beslist, in Nederland mag blijven, en dat hij gedurende de bezwaarprocedure wordt behandeld als een vreemdeling op wie artikel 64 van de Vw van toepassing is. Verzoeker voert aan dat zijn bezwaar tegen het bestreden besluit een redelijke kans van slagen heeft, en verwijst naar zijn bezwaargronden. Verder wijst hij erop dat hij onder medicinale behandeling staat wegens diabetes en een eerder hartinfarct. Het onderbreken van die behandeling leidt volgens het BMA tot een potentieel levensbedreigende situatie. Bovendien heeft hij de ziekte van Parkinson en daarvoor krijgt hij ook medicatie. Verzoeker is vanwege zijn medische problemen zeer kwetsbaar en sterk verminderd zelfredzaam. Beëindiging van de opvang en/of verstrekkingen kan voor hem desastreuze gevolgen hebben. Gelet hierop en nu het toewijzen van de gevraagde voorlopige voorziening geen onomkeerbare gevolgen heeft, dient de belangenafweging ook in het voordeel van verzoeker uit te vallen.
Oordeel van de voorzieningenrechter
4. De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af. Hierna legt de voorzieningenrechter uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit
oordeel heeft. Het oordeel van de voorzieningenrechter heeft een voorlopig karakter en bindt de rechtbank in een (eventueel) bodemgeding niet.
5. De voorzieningenrechter is van oordeel dat verzoeker een spoedeisend belang heeft bij de door hem gevraagde voorziening, omdat hij volgens het e-mailbericht van het COa de opvang op 12 augustus 2026 moet verlaten.
6. Naar het voorlopig oordeel van de voorzieningenrechter heeft het bezwaar van verzoeker tegen het bestreden besluit geen redelijke kans van slagen. Hierbij is het volgende van belang.
De minister heeft het bestreden besluit gebaseerd op adviezen van het BMA. Er is geen grond om aan te nemen dat de minister niet van die BMA-adviezen heeft mogen uitgaan. Dat verzoeker tijdens een eerdere zitting bij de rechtbank een kwetsbare indruk maakte, volstaat hierbij niet. Verzoeker heeft geen recente medische informatie overgelegd waaruit blijkt dat niet langer van de BMA-adviezen kan worden uitgegaan. Uit de BMA-adviezen volgt – kort samengevat – dat voor de behandeling in verband met diabetes mellitus type 2 en het eerdere hartinfarct medicatie aanwezig is in Irak en dat bij het uitblijven van medicatie voor Parkinson geen medische noodsituatie binnen de indicatieve termijn optreedt.
De bewijslast dat verzoeker geen toegang zal hebben tot de vereiste medische zorg, rust op verzoeker. Wat verzoeker aanvoert leidt niet tot een ander oordeel over deze bewijslast. Verzoeker heeft naar het voorlopig oordeel van de voorzieningenrechter niet aannemelijk gemaakt dat hij geen toegang zal hebben tot de vereiste medische zorg. Dat verzoeker op dit moment niet over officiële identiteitsdocumenten beschikt, is onvoldoende om aannemelijk te achten dat hij geen toegang zal hebben tot die medische zorg.
Anders dan verzoeker aanvoert hoefde het BMA niet te onderzoeken of er medicatie voor Parkinson beschikbaar is in Irak, nu het uitblijven van behandeling niet tot een medische noodsituatie binnen de indicatieve termijn zal leiden. Dat het een progressieve ziekte betreft, is hierbij niet van belang.
Ook de stellingen van verzoeker over de noodzaak van het verrichten van een geactualiseerde refoulementbeoordeling, volgt de voorzieningenrechter niet. De minister heeft de asielaanvraag van verzoeker afgewezen bij besluit van 14 juli 2025 en de rechtbank heeft het beroep daartegen ongegrond verklaard bij uitspraak van 26 februari 2026. In het bestreden besluit heeft de minister een geactualiseerde refoulementbeoordeling verricht. Wat verzoeker aanvoert is naar het voorlopig oordeel van de voorzieningenrechter onvoldoende om te oordelen dat die beoordeling onjuist is.
Gelet op het voorgaande heeft de minister zich naar het voorlopig oordeel van de voorzieningenrechter terecht op het standpunt gesteld dat verzoeker niet in aanmerking komt voor uitstel van vertrek op grond van artikel 64 van de Vw. Verzoeker behoort dus niet tot één van de in artikel 3, derde lid, van de Regeling verstrekkingen asielzoekers en andere categorieën vreemdelingen 2005 (Rva) genoemde categorieën asielzoekers die recht hebben op opvang in een opvangvoorziening. Geen van de in artikel 3, derde lid, onder f, g en h, van de Rva genoemde situaties is in het geval van verzoeker aan de orde.
Uit vaste rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, waaronder de uitspraak van 22 maart 2018, volgt dat de minister in beginsel niet gehouden kan worden tot het verlenen van opvang in de situaties die niet zijn voorzien in de Rva. Dit is alleen anders als sprake is van bijzondere omstandigheden in de zin van een acute medische noodsituatie die aansluit bij de omstandigheden vermeld in artikel 3, derde lid, aanhef en onder f, g en n, van de Rva en daarom direct gerelateerd is aan de aan het COA uitdrukkelijk toegekende bevoegdheid. Het COA kan dus onder zeer bijzondere omstandigheden besluiten om de verstrekkingen, hoewel daarop geen aanspraak bestaat, voort te zetten. Het is aan verzoeker om aannemelijk te maken dat van zulke bijzondere omstandigheden sprake is.
Daarin is verzoeker naar het oordeel van de voorzieningenrechter niet geslaagd. Hierbij is van belang dat de minister erop heeft gewezen dat verzoeker op grond van artikel 10, eerste en tweede lid, van de Vw de medisch noodzakelijke zorg kan blijven ontvangen. Verzoeker heeft weliswaar verwezen naar de BMA-adviezen, maar daarin is niet beoordeeld wat de gevolgen zijn van het beëindigen van de opvang. De voorzieningenrechter ziet in de BMA-adviezen ook geen aanknopingspunten dat er door het beëindigen van de opvang (met voortzetting van de medische zorg) een acute medische noodsituatie zal ontstaan, of dat dit anderszins ernstige gevolgen zal hebben voor verzoeker.
7. Uit wat hiervoor is overwogen volgt dat de belangenafweging ook niet in het voordeel van verzoeker uitvalt.
Conclusie en gevolgen
8. De voorzieningenrechter wijst het verzoek af. Dat betekent dat verzoeker geen gelijk krijgt. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De voorzieningenrechter wijst het verzoek om voorlopige voorziening af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. J.J. Janssen, voorzieningenrechter, in aanwezigheid van mr. S.J. Valk, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op 10 augustus 2026
Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.