Vreemdelingenrecht

Oekraïne. Vovo connex bezwaar RTB. Tijdelijke bescherming gehad in Duitsland, maar niet langer actief. Vovo…

Rechtbank Den Haag, 17 november 2026

Zaakgegevens

Op 17 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in een voorlopige voorziening uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Den Haag
Datum uitspraak
17 november 2026
Datum publicatie
17 november 2026
Zaaknummer
NL26.63566
Procedure
Voorlopige voorziening
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:33982
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Oekraïne. Vovo connex bezwaar RTB. Tijdelijke bescherming gehad in Duitsland, maar niet langer actief. Vovo toegewezen.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Groningen

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.63566

uitspraak van de voorzieningenrechter in de zaak tussen

[naam], verzoekster,

V-nummer: [nummer]

(gemachtigde: mr. E. Ebes),

en

de minister van Asiel en Migratie, de minister

(gemachtigde: mr. L.O. Augustinus).

Inleiding

1. Met het primaire besluit van 21 september 2026 heeft de minister de aanvraag van verzoekster om verlening van tijdelijke bescherming afgewezen. Op 15 oktober 2026 heeft verzoekster hiertegen bezwaar gemaakt en de voorzieningenrechter verzocht om een voorlopige voorziening te treffen.

1.1.

De minister heeft op het verzoek gereageerd met een verweerschrift. De voorzieningenrechter heeft het onderzoek vervolgens gesloten.

1.2.

Een zitting is achterwege gebleven, omdat onverwijlde spoed dat vereist.

Beoordeling door de voorzieningenrechter

Onderwerp geschil

2. Verzoekster stelt te zijn geboren op [datum] 1972 en de Oekraïense nationaliteit te hebben. Na de inval in Oekraïne door Rusland heeft de Raad van de Europese Unie besloten om aan ontheemden uit Oekraïne onder voorwaarden tijdelijke bescherming te verlenen op grond van de RTB. Verzoekster heeft in Nederland verzocht om tijdelijke bescherming in de zin van die richtlijn.

2.1.

In het primaire besluit heeft de minister de aanvraag afgewezen, omdat verzoekster heeft verklaard dat zij eerder tijdelijke bescherming heeft gehad in Duitsland. Volgens de minister blijkt uit het Temporary Protection Platform (TPP) dat aan verzoekster met ingang van 31 maart 2022 tijdelijke bescherming is verleend. De tijdelijke bescherming in Duitsland is inmiddels niet meer actief. In dit verband is gewezen op punt 4 van het Uitvoeringsbesluit 2025/1460 en is gesteld dat lidstaten verzoeken om tijdelijke bescherming kunnen afwijzen op grond van artikel 8, eerste lid, van de RTB, als de betreffende persoon in een andere lidstaat tijdelijke bescherming heeft verkregen. Daarnaast is gesteld dat verzoekster niet heeft verklaard afhankelijk te zijn van haar meerderjarige zoon, die tijdelijke bescherming geniet in Nederland.

Standpunten partijen

3. Verzoekster heeft verzocht om haar verzoek om een voorlopige voorziening met spoed te behandelen. Ter onderbouwing is aangevoerd dat door het primaire besluit haar rechtmatig verblijf is beëindigd. Hoewel het gemeentebestuur een beëindiging van de gemeentelijke opvang heeft opgeschort vanwege het bezwaar en haar verzoek, verstrekt hij niet langer leefgeld. Verzoekster heeft gesteld dat zij wel toegang heeft tot medische zorg, maar dat haar spaargeld opraakt. Daarnaast heeft verzoekster aangevoerd dat de tijdelijke bescherming in Duitsland officieel is beëindigd, nadat zij in mei 2022 was teruggekeerd naar haar man in Oekraïne. Ter onderbouwing is een besluit van de Duitse autoriteiten van 24 mei 2022 in kopie overgelegd. Volgens haar is onduidelijk of zij nog aanspraak kan maken op de aan de bescherming verbonden rechten. In dit verband beroept verzoekster zich op het arrest Krasiliva, waaruit volgens haar volgt dat zij niet op grond van artikel 11 van de RTB kan worden uitgesloten van tijdelijke bescherming, omdat zij dit eerder in een andere lidstaat heeft gehad. Tot slot heeft verzoekster aangevoerd dat zij emotioneel afhankelijk is van haar zoon en dat hij medische klachten heeft. Ter onderbouwing is een brief van een psychiater overgelegd.

4. De minister heeft aangevoerd dat verzoekster het spoedeisend belang niet heeft onderbouwd. Een beëindiging van opvang is opgeschort, zij heeft toegang tot medische zorg en het opraken van haar spaargeld is niet onderbouwd. Daarnaast houdt de minister vast aan de afwijzing van de tijdelijke bescherming. In het verweerschrift is gewezen op het Informatiebericht (IB) 2026/20, waarin staat vermeld dat aanvragen van personen worden afgewezen, als zij al tijdelijke bescherming hebben (gehad). Uit het arrest Krasiliva, rechtsoverweging 30, volgt volgens de minister dat het de lidstaten vrijstaat om een op grond van de RTB verkregen titel in een andere lidstaat mee te nemen in een tweede verzoek om tijdelijke bescherming. Voor zover de bescherming niet meer actief is kan verzoekster wederom een verzoek doen in Duitsland, aldus de minister.

Oordeel voorzieningenrechter

5. Als voorafgaand aan een mogelijk beroep bij de bestuursrechter bezwaar is gemaakt, kan de voorzieningenrechter die bevoegd kan worden in de hoofdzaak, op verzoek een voorlopige voorziening treffen als onverwijlde spoed, gelet op de betrokken belangen, dat vereist.

5.1.

Naar het oordeel van de voorzieningenrechter is sprake van voldoende spoedeisend belang, omdat het rechtmatig verblijf van verzoekster is beëindigd en aan haar geen leefgeld wordt verstrekt, zodat zij de gebruikelijke opvangvoorzieningen, als bedoeld in artikel 6 van de RooO niet ontvangt. De voorzieningenrechter zal beoordelen of het bezwaar van verzoekster een redelijke kans van slagen heeft.

5.2.

Het oordeel van de voorzieningenrechter heeft een voorlopig karakter en bindt de rechtbank in een (eventueel) bodemgeding niet.

Het juridisch kader

5.3.

In het arrest Krasiliva is overwogen:

“Het staat de autoriteiten van een lidstaat (…) vrij om in het kader van de behandeling van een (…) aanvraag na te gaan of de personen die een verblijfstitel als bedoeld in artikel 8, lid 1, van richtlijn 2001/55 aanvragen, behoren tot de in artikel 2 van Uitvoeringsbesluit 2022/382 bedoelde categorieën van personen en tijdelijke bescherming genieten, en of zij reeds een verblijfstitel in een andere lidstaat hebben verkregen.”

5.4.

In punt 4 van het Uitvoeringsbesluit (EU) 2025/1460 staat vermeld:

“Aangezien een persoon slechts in één lidstaat tegelijk de aan tijdelijke bescherming verbonden rechten kan genieten, moeten de lidstaten, om ervoor te zorgen dat dat beginsel wordt geëerbiedigd en om meerdere registraties voor tijdelijke bescherming te voorkomen, verzoeken om een verblijfsvergunning op basis van artikel 8, lid 1, van Richtlijn 2001/55/EG afwijzen wanneer duidelijk is dat de betrokken persoon op die basis reeds een verblijfsvergunning in een andere lidstaat heeft verkregen. Dat zou in overeenstemming zijn met het arrest van het Hof van Justitie van 27 februari 2025 in zaak C-753/23 en met name met punt 30 daarvan.”

5.5.

In de Werkinstructie (WI) 2025/63 staat het volgende:

“De lidstaten zijn overeengekomen dat een tijdelijk beschermde niet wordt teruggestuurd naar een lidstaat van een eerder verblijf. Dit betekent dat als een ander EU-land al tijdelijke bescherming heeft verleend maar de ontheemde besluit zich toch in Nederland te vestigen, hij niet hoeft terug te keren naar het land dat hem tijdelijke bescherming heeft verleend. Nederland zal dan zijn eigen beoordeling van de RTB moeten doen. Dat een ander land de ontheemde tijdelijke bescherming heeft gegeven, betekent niet dat Nederland dit ook moet doen. Als de tijdelijke bescherming wel wordt gegeven, zal het andere EU-land de tijdelijke bescherming moeten beëindigen. Een ontheemde kan dus maar in één lidstaat op een specifiek moment tijdelijke bescherming hebben.”

5.6.

In het IB 2026/20 van 15 juni 2026 is het volgende opgenomen:

“De opvang zit vol en tegelijkertijd zijn er signalen dat ontheemden in meerdere lidstaten staan geregistreerd voor tijdelijke bescherming. Dat is niet de bedoeling en ondermijnt het draagvlak voor opvang van ontheemden. De IND gaat daarom, in opdracht van de Minister van Asiel en Migratie, personen weigeren die reeds elders in de EU tijdelijke bescherming hebben gekregen. (…) De tijdelijke bescherming kan worden beëindigd als aannemelijk is dat sprake is (geweest) van tijdelijke bescherming in een andere lidstaat vóór 15 juni 2026.”

Overwegingen

5.7.

De WI 2025/63 is op dit moment nog steeds van kracht, naast het IB 2026/20, zoals hiervoor geciteerd. De voorzieningenrechter stelt vast dat het in de zaak van verzoekster ingenomen standpunt van de minister dat is gebaseerd op het IB 2026/20, inhoudende dat de RTB-aanvraag van een persoon die in een andere lidstaat tijdelijke bescherming heeft of heeft gehad wordt afgewezen, tegenstrijdig is aan de hiervoor geciteerde overweging uit de WI 2025/63. Daarin wordt immers de mogelijkheid opengelaten om in een dergelijk geval wél tijdelijke bescherming te verlenen, met de opmerking dat het andere EU-land dan de daar verleende tijdelijke bescherming moet beëindigen. Naar het oordeel van de voorzieningenrechter staat het standpunt van de minister daarnaast op gespannen voet met het Uitvoeringsbesluit 2025/1460 en het arrest Krasiliva, waaruit met name naar voren komt dat het niet de bedoeling is dat er in twee lidstaten gelijktijdig bescherming wordt genoten. Het Uitvoeringsbesluit 2025/1460 en het arrest lijken zich er niet tegen te verzetten dat een ontheemde eerst in de ene lidstaat bescherming geniet, deze bescherming eindigt, en dat de ontheemde vervolgens in een andere lidstaat bescherming verkrijgt.

5.8.

Uit het primaire besluit maakt de voorzieningenrechter op dat de minister ervan uitgaat dat de tijdelijke bescherming van verzoekster in Duitsland niet langer actief is. Dit volgt eveneens uit het standpunt van de minister in verweer dat verzoekster opnieuw een verzoek kan doen in Duitsland om tijdelijke bescherming. In bezwaar heeft verzoekster een besluit van de Duitse autoriteiten overgelegd, waarin staat vermeld dat zij verplicht was om uit Duitsland te vertrekken voor 31 mei 2022. Naar het voorlopig oordeel van de voorzieningenrechter heeft verzoekster daarmee aannemelijk gemaakt dat haar tijdelijke bescherming in Duitsland is beëindigd. Dit betekent dat in het geval van verzoekster dus geen sprake is van de situatie dat zij in twee EU-landen gelijktijdig tijdelijk internationale bescherming op grond van de RTB zou genieten.

5.9.

Gezien het voorgaande heeft het bezwaar van verzoekster een redelijke kans van slagen en zal de voorzieningenrechter het verzoek toewijzen.

Conclusie en gevolgen

6. De voorzieningenrechter wijst het verzoek toe en treft de voorlopige voorziening dat verzoekster moet worden behandeld als een vreemdeling die onder de werking van de RTB valt, tot vier weken na de dag dat het besluit op bezwaar wordt bekendgemaakt.

7. Omdat het verzoek wordt toegewezen krijgt verzoekster vergoeding van haar proceskosten. De minister moet deze vergoeding betalen. De vergoeding bedraagt in totaal € 934,- (1 punt voor het indienen van een verzoekschrift). De minister hoeft het griffierecht niet te vergoeden, omdat verzoekster daarvan is vrijgesteld.

Beslissing

De voorzieningenrechter:

  • wijst het verzoek om een voorlopige voorziening toe, in die zin dat de minister verzoekster moet behandelen als een vreemdeling die onder de werking van de Richtlijn 2001/55/EG valt, tot vier weken na de dag dat het besluit op bezwaar bekendgemaakt wordt;

  • veroordeelt de minister tot betaling van € 934,- aan proceskosten aan verzoekster.

Deze uitspraak is gedaan door mr. F. Sijens, voorzieningenrechter, in aanwezigheid van mr. A.J. van Bruggen, griffier, en openbaar gemaakt door middel van gepseudononimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.

De uitspraak is openbaar gemaakt en bekendgemaakt op:

Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.

Artikel 8:83, vierde lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) maakt dit mogelijk. De Richtlijn Tijdelijke Bescherming; Richtlijn 2001/55/EG. Arrest van het Hof van Justitie van 27 februari 2025, ECLI:EU:C:2025:133. Artikel 8:81, eerste lid van de Awb. De Regeling opvang ontheemden Oekraïne.