afwijzing machtiging tot voortzetting van de crisismaatregel

Zaak-/rekestnr.: C/09/593684 / FA RK 20-3439

Datum beschikking: 05 juni 2020

Beschikking naar aanleiding van het op 02 juni 2020 door de officier van justitie ingediende verzoek tot voortzetting van een crisismaatregel, als bedoeld in artikel 7:7 van de Wet verplichte geestelijke gezondheidszorg (Wvggz), ten aanzien van:

hierna te noemen: betrokkene,

geboren op [geboortedag] 1970, te [geboorteplaats] ,

wonende te [woonplaats] ,

thans verblijvende in de accommodatie [verblijfplaats]

advocaat: mr. W. Vahl te Barneveld.

Bij het verzoekschrift zijn de volgende bijlagen gevoegd:

De mondelinge behandeling van het verzoek heeft plaatsgevonden op 05 juni 2020.

Bij die gelegenheid zijn op grond van artikel 2 Tijdelijke wet COVID-19 Justitie en Veiligheid de navolgende personen gelijktijdig telefonisch gehoord door de rechtbank omdat het houden van een fysieke zitting vanwege de geldende veiligheidsmaatregelen met betrekking tot het coronavirus niet mogelijk was:

De officier van justitie heeft in het verzoekschrift aangekondigd niet ter zitting te zullen verschijnen. Omdat de rechtbank van oordeel is dat het verzoek geen nadere motivering of toelichting behoeft, heeft de rechtbank de officier van justitie niet telefonisch gehoord.

In verweer op het verzoek heeft de advocaat voor betrokkene betoogd dat er geen sprake is van een ernstig en onmiddellijk dreigend nadeel dat tot de inzet van verplichte zorg noopt.

De betrokkene wilde – na een periode van detentie – zijn leven weer op de rails zetten, maar daar stond een nog openstaande detentiestraf aan in de weg. Hij heeft zich vervolgens vrijwillig gemeld om zijn straf uit te zitten. Kort na zijn komst in de gevangenis werd het regime zeer zwaar als gevolg van de Coronamaatregelen. Betrokkene zat 23 uur per dag op cel. Betrokkene heeft veel meegemaakt en leeft met een groot verlies. Hij is weduwnaar en zijn kinderen wonen niet meer bij hem. De hulpbehoefte van de betrokkene gaat uit naar de praktische problemen. Hij wil huisvesting, werk en contact met zijn kinderen. Zijn weg heeft hij nog niet gevonden. Dat maakt hem somber maar er zijn geen concrete aanwijzingen dat betrokkene zich van het leven wil beroven. Het vermoeden echter dat de betrokkene een depressieve stemmingsstoornis heeft met risico op suïcide, is onvoldoende onderbouwd, zodat het onderhavige verzoek moet worden afgewezen.

Van de zijde van de accommodatie is ter zitting naar voren gebracht dat het vermoeden dat de betrokkene een depressieve stemmingsstoornis met gedachtes aan suïcide heeft, actueel is. De mate van suïcidaliteit is moeilijk in te schatten omdat het niet lukt om daarover in gesprek te komen. De betrokkene lijkt zijn leven als uitzichtloos te ervaren en laat zich ook uit in die zin, maar is hierin moeilijk invoelbaar. Nu betrokkene ggz-hulp stellig van de hand wijst, zijn er grote zorgen over wat er kan gebeuren en hoe het de betrokkene zal vergaan, als hij nu naar huis gaat.

De rechtbank komt evenwel tot een afwijzing van het verzoek omdat er naar haar oordeel voor het bestaan van een uit de psychiatrische problematiek voortvloeiend onmiddellijk dreigend ernstig nadeel in de vorm van levensgevaar door suïcidaliteit onvoldoende aanknopingspunten zijn. Er hebben zich in het verleden immers geen concrete feiten voorgedaan die een dreigende suïcide voldoende onderbouwen. De overgelegde politiemutaties vermelden op dit punt niets. De medische verklaring vermeldt dat het risico op suïcide niet goed is in te schatten, wat de arts ter zitting beaamt. De verpleegkundige ervaart een ‘niet pluis gevoel’ na gesprekken met de betrokkene. Dit alles is evenwel onvoldoende om vast te stellen dat bij betrokkene sprake is van een reëel te veronderstellen suïcidewens die zodanig acuut dreigend is dat een gedwongen opname in een gesloten setting noodzakelijk is.

wijst af het verzoek tot het verlenen van een machtiging tot voortzetting van de crisismaatregel