Kort geding. Vordering tot afgifte hond afgewezen, nu gelet op de uiteenlopende standpunten van partijen in…

Team handel - voorzieningenrechter

zaak- / rolnummer: C/09/551247 / KG ZA 18/253

Vonnis in kort geding van 9 mei 2018

in de zaak van

[eiseres] ,

wonende te [woonplaats] ,

eiseres,

advocaat mr. R. van Venetiën te Alphen aan den Rijn,

tegen:

[gedaagde] ,

wonende te [woonplaats] ,

gedaagde,

in persoon verschenen.

Partijen worden hierna respectievelijk aangeduid als ‘ [eiseres] ’ en ‘ [gedaagde] ’.

Ter zitting is vonnis bepaald op heden.

Op grond van de stukken en het verhandelde ter zitting wordt in dit geding van het volgende uitgegaan.

Partijen hebben een affectieve relatie met elkaar gehad.

Op 8 maart 2016 is [eiseres] in haar woning aan de [adres], hierna ‘de woning’, aangehouden. Tevens is in de woning een doorzoeking ter inbeslagneming gedaan. Daarbij waren aanwezig de rechter-commissaris, de griffier en de officier van justitie en tevens medewerkers van Bureau Jeugdzorg om de in de woning aanwezige kinderen van [eiseres] op te vangen. Tijdens de doorzoeking is een aantal voorwerpen in beslag genomen en na de doorzoeking zijn opsporingsambtenaren in de woning achtergebleven om opvang te regelen voor de in de woning aangetroffen honden.

In verband met de detentie van [eiseres] is de woning ontruimd en zijn de vier in de woning aangetroffen honden in beslag genomen.

Bij brief van 16 augustus 2016 heeft het team Vergunningen & Handhaving van de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland voor zover hier van belang aan [eiseres] meegedeeld dat de in beslag genomen honden conform de uitspraak van de officier van justitie aan [eiseres] zullen worden teruggegeven, dat [eiseres] voor die teruggave contact kan opnemen met de afdeling In Beslaggenomen Goederen en dat zij desgewenst iemand kan machtigen om de honden namens haar op te halen.

In augustus 2016 is één van de in beslag genomen honden, te weten een Mastino Napoletano genaamd [X], hierna ‘[X]’, door [A] , de dochter van [eiseres] , hierna ‘[A]’, opgehaald. [A] woonde op dat moment bij [gedaagde] en zij heeft [X] meegenomen naar de woning van [gedaagde] .

[eiseres] vordert – zakelijk weergegeven – [gedaagde] te veroordelen tot afgifte van [X] aan [eiseres] , op straffe van een dwangsom en met veroordeling van [gedaagde] in de proceskosten.

Daartoe stelt [eiseres] – samengevat – het volgende. [eiseres] is de eigenaar van [X]. [X] staat ook bijgeschreven op het paspoort van [eiseres] . Na haar detentie heeft [eiseres] aan [gedaagde] verzocht om teruggave van [X]. Omdat de bij [A] betrokken jeugdbeschermer echter van oordeel was dat het goed voor [A] zou zijn wanneer [X] bij [gedaagde] zou blijven zolang [A] daar ook woont, is [X] bij [gedaagde] gebleven. In december 2017 is [A] echter uit huis geplaatst, waarna [eiseres] [gedaagde] opnieuw heeft verzocht om [X] aan haar af te geven. Hij heeft dat echter geweigerd. [eiseres] mist [X] en is van mening dat tussen haar en de hond een nauwe en hechte band bestaat. Zowel op grond van het feit dat zij eigenaar is van [X] als in het kader van een belangenafweging dient [X] aan [eiseres] te worden teruggegeven. Nu [gedaagde] hieraan niet meewerkt, heeft [eiseres] belang bij de door haar gevorderde afgifte.

[gedaagde] voert gemotiveerd verweer, dat hierna, voor zover nodig, zal worden besproken.

Tussen partijen is in geschil of [X] aan [eiseres] dient te worden afgegeven, zoals [eiseres] stelt en [gedaagde] gemotiveerd betwist.

Tegenover de verklaringen van [gedaagde] heeft [eiseres] onvoldoende aannemelijk gemaakt dat zij eigenaar is van de hond. De omstandigheid dat [X] staat vermeld in het paspoort van [eiseres] leidt niet tot een ander oordeel. [gedaagde] heeft in dit verband immers genoegzaam aannemelijk gemaakt dat dit komt doordat [eiseres] destijds de administratie voerde binnen de relatie tussen partijen, maar dat dit niets zegt over de eigendom van [X]. Beide partijen claimen derhalve de eigenaar van [X] te zijn. Onder die omstandigheden is de voorzieningenrechter van oordeel dat, zonder nader onderzoek – waarvoor een kort geding zich niet leent – thans niet in de voor toewijzing van een vordering in kort geding vereiste mate aannemelijk is dat de bodemrechter de vordering van [eiseres] zal toewijzen. Bij die stand van zaken is [gedaagde] niet gehouden de hond aan [eiseres] af te geven. Daarbij wordt meegewogen dat tussen partijen niet in geschil is dat [X] bij [gedaagde] goed wordt verzorgd, terwijl ter zitting is gebleken dat [A], die gedurende de weekenden en in de vakanties bij [gedaagde] verblijft, emotioneel zeer aan [X] is gehecht, zodat het ook in haar belang is dat [X], totdat in een bodemprocedure een definitief oordeel omtrent de eigendom van [X] is gegeven, bij [gedaagde] blijft. De vordering van [eiseres] wordt daarom afgewezen.

In de omstandigheid dat partijen een affectieve relatie met elkaar hebben gehad, wordt aanleiding gevonden te bepalen dat iedere partij de eigen proceskosten draagt.

De voorzieningenrechter:

wijst het gevorderde af;

bepaalt dat iedere partij de eigen kosten draagt.