Verbintenissenrecht

Splitsing van hoofdzaak en vrijwaringszaak. Geschil over de vraag of een aannemer nog moet betalen voor de…

Rechtbank Den Haag, 14 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 14 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over verbintenissenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Den Haag
Datum uitspraak
14 oktober 2026
Datum publicatie
11 november 2026
Zaaknummer
C/09/696612 / HA ZA 25-1148
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Advocaat
mr. J.B. Evenboer, mr. C.M. van der Corput
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:33205
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Splitsing van hoofdzaak en vrijwaringszaak. Geschil over de vraag of een aannemer nog moet betalen voor de huur van een ruimte die als bouwkeet werd gebruikt en de kosten voor gas, elektra en water tijdens bouwwerkzaamheden.

Uitspraak

RECHTBANK Den Haag

Team handel

zaak- / rolnummer: C/09/696612 / HA ZA 25-1148

Vonnis van 14 oktober 2026

in de zaak van

WVHN B.V. te Veenendaal (voorheen genaamd Ridge B.V.),

eiseres in conventie,

verweerster in reconventie,

hierna te noemen: WVHN,

advocaat: mr. J.B. Evenboer,

tegen

DE NIEUWE NORM B.V. te Rotterdam,

gedaagde in conventie,

eiseres in reconventie,

hierna te noemen: DNN,

advocaat: mr. C.M. van der Corput.

1 Waar gaat deze zaak over?

1.1.

DNN heeft voor een dochtervennootschap van WVHN een gebouw getransformeerd en gerenoveerd. Volgens WVHN heeft DNN tijdens die werkzaamheden een gebouw gehuurd van deze dochtervennootschap en heeft DNN voor de werkzaamheden ook gas, elektriciteit en water verbruikt. WVHN stelt dat DNN nog moet betalen voor de huur en het energie- en waterverbruik. De dochtervennootschap heeft inmiddels haar vordering op DNN overgedragen aan WVHN, zodat WVHN in deze procedure betaling vordert van DNN. De rechtbank oordeelt dat WVHN alleen een vordering heeft op DNN voor verbruik van elektriciteit en water en veroordeelt DNN tot betaling van een bedrag van € 30.429,80.

2 De procedure

2.1.

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- de dagvaarding in vrijwaring van 15 december 2025 met producties A tot en met C en 1 tot en met 18;

- de conclusie van antwoord tevens eis in reconventie met producties 1 tot en met 11;

- de conclusie van antwoord in reconventie tevens akte tot naamswijziging met producties 19 tot en met 24;

- de antwoordakte naamswijziging.

2.2.

Op 17 juni 2026 heeft de mondelinge behandeling van de zaak plaatsgevonden, gelijktijdig met de behandeling van de met deze zaak samenhangende hoofdzaak tussen Mariëngaerde Warmond Exploitatie BV (hierna: MWE) en WVHN (onder de naam Ridge B.V.) met zaak- / rolnummer C/09/688746 / HA ZA 25/639. Partijen hebben hun standpunten toegelicht en vragen van de rechtbank beantwoord. De griffier heeft aantekeningen gemaakt van wat er naar voren is gebracht en besproken.

3 De feiten

Op grond van de stukken en het verhandelde ter zitting wordt in dit geding van het volgende uitgegaan.

3.1.

WVHN (voorheen Ridge) is een ontwikkelaar, die zich bezighoudt met de ontwikkeling van vastgoed. VP 1 B.V. (hierna: VP 1) is een dochtervennootschap van WVHN. De voormalige naam van VP 1 was [bedrijfsnaam 1] B.V. (hierna: [bedrijfsnaam 1]). WVHN en VP 1 worden allebei bestuurd door [bedrijfsnaam 2] B.V. (hierna: [bedrijfsnaam 2]) en JWN B.V. (hierna: JWN).

3.2.

DNN is een aannemersbedrijf.

3.3.

Op het perceel aan [adres] staan meerdere gebouwen, waaronder het gebouw “[gebouw 1]” en het gebouw “[gebouw 2]”. MWE was eigenaar van deze gebouwen. In februari 2020 heeft MWE [gebouw 1] verkocht aan WVHN met de bedoeling dat WVHN [gebouw 1] zou transformeren, renoveren en vervolgens weer zou verkopen.

3.4.

MWE en WVHN zijn overeengekomen dat WVHN gedurende de geplande transformatie en renovatie in [gebouw 1] gebruik zou maken van de energie- en wateraansluitingen in [gebouw 2]. Zij zijn overeengekomen dat MWE de kosten voor het energieverbruik van de transformatie en renovatie in eerste instantie zou betalen aan de energie- en waterleverancier, maar dat WVHN die kosten uiteindelijk zou dragen.

3.5.

Op 23 december 2020 hebben VP 1 en DNN een aannemingsovereenkomst gesloten voor de renovatie van [gebouw 1]. Tot deze overeenkomst behoorde een Technische Omschrijving, waarin op pagina 9 onder meer is vermeld:

“08 Elektrische energie

Er moet een bouwaansluiting voor elektrische energie worden gerealiseerd.

De aannemer moet hiertoe contact opnemen met het elektriciteitleverend bedrijf.

(…)

De kosten voor verbruik en aansluitingen van elektrische energie zijn voor rekening van de aannemer.

09 Bouw-/drinkwater

Er moet een bouwaansluiting voor bouw-/drinkwater worden gerealiseerd.

De aannemer moet hiertoe contact opnemen met het waterleverend bedrijf.

(…)

De kosten voor verbruik en aansluitingen van bouw-/drinkwater zijn voor rekening van de aannemer.”

Op pagina 10 van de Technische Omschrijving is geschreven:

“03 NUTS-AANSLUITINGEN

01 Algemeen:

- De aannemer draagt zorg voor het afkoppelen van elektra, water en gas voedingen vanuit het naastgelegen pand. De opdrachtgever verzorgt toestemming bij de eigenaar van het pand.

- Door DNN worden ten behoeve van de bouwwerkzaamheden een bouwaansluiting ten behoeve van elektra en water gerealiseerd. Na afloop van de werkzaamheden worden deze verwijderd. Indien onverhoopt deze bouwaansluitingen niet op tijd kunnen worden gerealiseerd, dan zal DNN tijdelijk gebruik maken van de bovengenoemde, bestaande aansluitingen vanuit het naastgelegen pand. De Nieuwe Norm brengt tijdelijke tussenmeters aan. Het verbruik zal achteraf worden verrekend met de opdrachtgever. De afrekening met de eigenaar van de aansluiting wordt door de opdrachtgever verzorgt.”

3.6.

In januari 2021 is DNN begonnen met de bouwwerkzaamheden voor de transformatie en renovatie van [gebouw 1]. DNN heeft geen aparte bouwaansluitingen voor [gebouw 1] gerealiseerd. DNN heeft daarom tijdens de transformatie en renovatie van [gebouw 1] gebruik gemaakt van de bouwaansluitingen in het naastgelegen pand [gebouw 2]. DNN heeft een tussenmeter geplaatst om apart het verbruik in [gebouw 1] te meten.

3.7.

Op 30 april 2022 hebben MWE en WVHN een nadere overeenkomst (hierna: allonge huur) gesloten met betrekking tot de huur van een deel van [gebouw 2]. In de allonge huur is vermeld:

“Artikel 6. Derdenbeding

6.1

Koper heeft het Verkochte overgedragen aan een derde. Voor zover relevant en rechtens vereist heeft Koper de derde geïnformeerd over de afspraken in deze allonge. De derde heeft zich hieraan gecommitteerd. Verkoper is daarover geïnformeerd en stemt daarmee in.”

3.8.

In mei 2022 heeft DNN het verhuurde deel van [gebouw 2] in gebruik genomen.

3.9.

Op 26 juli 2022 hebben DNN, VP 1, [bedrijfsnaam 2] en JWN een overeenkomst van hoofdelijke verbondenheid gesloten, omdat VP 1 de verschuldigde aanneemsom aan DNN niet kon betalen. In de overeenkomst is het volgende vermeld:

“3. Indien er subrogatie optreedt bij betaling door [JWN] en/of [[bedrijfsnaam 2]] zal deze subrogatie niet benut mogen worden ten nadele van DNN. Daarnaast stellen [JWN] en [[bedrijfsnaam 2]] hun eventuele regresvorderingen achter bij alle vorderingen die DNN heeft of zal hebben op [VP 1] uit hoofde van de Aannemingsovereenkomst (…).”

3.10.

Op 19 augustus 2022 hebben de partijen bij de overeenkomst van hoofdelijke verbondenheid een addendum gesloten, waarbij ook de bestuurders van [bedrijfsnaam 2] en JWN partij zijn geworden. Hierin is het volgende vermeld:

“4. Indien er subrogatie optreedt bij betaling door [JWN], [[bedrijfsnaam 2]], Nieuwenhuis en/of W. Verdouw zal deze subrogatie niet benut mogen worden ten nadele van DNN. Daarnaast stellen [JWN], [[bedrijfsnaam 2]], Nieuwenhuis en/of W. Verdouw hun eventuele regresvorderingen achter bij alle vorderingen die DNN heeft of zal hebben op [VP 1] uit hoofde van de Aannemingsovereenkomst (…).”

3.11.

Op 12 september 2022 heeft DNN de transformatie en renovatie van [gebouw 1] opgeleverd. In het proces-verbaal van oplevering heeft VP 1 de volgende tekst ondertekend:

“De opdrachtgever verklaart door ondertekening van de staat van bemerkingen akkoord te gaan met het bovenstaande. Tevens verklaart de opdrachtgever te hebben ontvangen:

(…)

meterstand elektra: 9375 kWh”

3.12.

Op 28 september 2022 hebben MWE en WVHN de definitieve versie van een nadere overeenkomst over de energie- en watervoorziening in [gebouw 1] ondertekend (hierna: allonge energie). Aangezien er nog geen aparte bouwaansluitingen waren in [gebouw 1], hebben MWE en WVHN aanvullende afspraken gemaakt over het gebruik van de bouwaansluitingen in [gebouw 2] voor de transformatie en renovatie van [gebouw 1]. In de allonge energie staat dat WVHN op 17 juni 2022 een tussenmeter heeft geplaatst voor [gebouw 1]. De allonge energie beschrijft ook dat in [gebouw 2] eerder arbeidsmigranten hebben gewoond en dat er op dat moment vluchtelingen verbleven. De allonge energie bevat daarom ook een bepaling over hoe het energie- en waterverbruik zal worden toegerekend aan de verschillende gebruikers van [gebouw 1] en [gebouw 2] in de periode dat er geen tussenmeter was. MWE en WVHN zijn in de allonge energie overeengekomen dat zij op basis van het verbruik in de periode na 17 juni 2022 het eerdere verbruik zullen toerekenen aan enerzijds de bouwwerkzaamheden in [gebouw 1] en anderzijds de arbeidsmigranten en vluchtelingen in [gebouw 2].

3.13.

Op 2 december 2022 heeft Arcom B.V. (hierna: Arcom), die als derde bij de bouwwerkzaamheden in [gebouw 1] betrokken was, in een e-mail aan MWE en WVHN het volgende geschreven:

“Zoals je bekend, is afgelopen maandag de tijdelijke elektra-aansluiting voor [gebouw 1] afgekoppeld en draait het gehele gebouw nu op een nieuw aangelegde definitieve aansluiting. De tussenmeter welke geplaatst was in de verdeelkast van [gebouw 1] bleek geen verbruik meer te meten. De laatst bekende stand is die van 12-september (opleverdatum) 9.375 kWh.”

3.14.

Vanwege het bericht dat na 12 september 2022 geen verbruik meer was gemeten, hebben MWE en WVHN het verbruik niet meer conform de allonge energie van

28 september 2022 toegerekend. Zij hebben in 2023 een forfaitaire berekening gemaakt van de verbruikskosten van de bouwwerkzaamheden in [gebouw 1], waarbij zij in onderling overleg zoveel mogelijk aansluiting hebben gezocht bij de wijze van berekening die zij in de allonge energie hadden afgesproken.

3.15.

Op 13 september 2023 heeft de voorzieningenrechter van de rechtbank Oost-Brabant VP 1 hoofdelijk veroordeeld tot betaling aan DNN van een bedrag van € 342.506,71 voor de aanneemsom en het meerwerk van de transformatie en renovatie van [gebouw 1]. VP 1 heeft het hoger beroep tegen dat vonnis ingetrokken.

3.16.

VP 1 heeft op 19 januari 2024 twee facturen gestuurd aan DNN. Een factuur zag op de huur van het deel van [gebouw 2] dat WVHN van MWE heeft gehuurd. VP 1 heeft daarvoor een bedrag van € 24.000 inclusief btw bij DNN in rekening gebracht. De andere factuur zag op verbruik van gas, elektriciteit en water voor een totaalbedrag van € 83.800,93 inclusief btw, waarvan een bedrag van € 5.169,80 exclusief btw voor verbruik van water.

3.17.

Op 19 februari 2024 heeft MWE in een Excel-bestand een overzicht gemaakt van het verbruik van gas, elektriciteit en water in [gebouw 1] in 2021 en 2022. Het overzicht is opgemaakt op basis van de forfaitaire berekening die MWE en WVHN onderling hadden afgesproken. Uit het Excel-overzicht blijkt onder meer dat WVHN € 133.237 moet betalen voor het verbruik van 75.204,6 kWh aan elektriciteit. MWE heeft op 26 februari 2024 op basis van dit overzicht een factuur gestuurd aan WVHN voor het energie- en waterverbruik van de transformatie en renovatie in [gebouw 1] en de huur van een deel van [gebouw 2].

3.18.

Op 25 augustus 2025 is een cessieakte opgemaakt. In de cessieakte is het volgende vermeld:

“AKTE VAN CESSIE

Tussen VP 1 B.V. en Ridge B.V.

DE ONDERGETEKENDEN

1. de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid [bedrijfsnaam 1] B.V ., (…) te deze rechtsgeldig vertegenwoordigd door haar beide bestuurders, de houdstervennootschappen JWN B.V. (…) en de besloten vennootschap [bedrijfsnaam 2] B.V. (…) hierna te noemen ‘cedent’,

en

2. de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid Ridge B.V ., (…) hierna te noemen “cessionaris” ten deze rechtsgeldig vertegenwoordigd door haar beide bestuurders, de houdstervennootschappen JWN B.V. (…) en de besloten vennootschap [bedrijfsnaam 2] B.V. (…).

NEMEN IN AANMERKING:

dat cedent uit hoofde van een aanneemovereenkomst een geldvordering heeft op de vennootschap met beperkte aansprakelijkheid De Nieuwe Norm B.V. (…) hierna ook te noemen DNN of cessie-debiteur;

dat genoemde geldvordering betrekking heeft op vergoeding van de nutskosten zomede het gebruik van een bouwkeet, die tijdens het aangenomen bouwtraject ten behoeve en voor rekening van DNN zijn gemaakt zoals deze door cedent op haar beurt aan een derde partij – de besloten vennootschap Mariëngaerde Warmond Exploitatie B.V. gevestigd te Breda – verschuldigd (zullen) zijn geworden;

dat hieromtrent door de besloten vennootschap Mariëngaerde Warmond Exploitatie B.V. kortweg (MWE) een procedure is gestart jegens cessionaris waarbij betaling van voornoemde nutskosten en huurpenningen in het geding is;

(…)

dat cedent voormelde vordering op DNN thans ten behoeve van de lopende rechtsprocedure bij de rechtbank Den Haag wenst over te dragen aan cessionaris, die bereid is deze cessie te aanvaarden;

EN VERKLAREN TE ZIJN OVEREENGEKOMEN:

1. Cedent draagt bij deze de hierboven in de considerans omschreven vordering op DNN over aan cessionaris, welke overdracht cessionaris bij deze aanvaardt, een en ander op grond van de eveneens in de considerans omschreven contractuele verplichtingen met dien verstande dat een mededeling, als bedoeld in art. 4, nog gedaan moet of kan worden.”

3.19.

Op dit moment heeft DNN nog een onbetwiste openstaande vordering van € 166.835,97 op VP 1 uit hoofde van de onbetaalde aanneemsom voor de transformatie en renovatie van [gebouw 1].

3.20.

MWE heeft WVHN bij deze rechtbank gedagvaard en gevorderd dat de rechtbank WVHN zou veroordelen tot betaling van € 122.676,33 voor huur en energieverbruik, te vermeerderen met rente en kosten. WVHN heeft in die procedure (C/09/688746/HA ZA 25-639) geconcludeerd tot afwijzing van de vorderingen. WVHN heeft vervolgens DNN in vrijwaring opgeroepen. Alhoewel de hoofdzaak en de vrijwaringszaak tegelijk op de mondelinge behandeling aan de orde zijn geweest, heeft de rechtbank reeds op 29 juli 2026 vonnis gewezen in de hoofdzaak. WVHN is veroordeeld tot betaling aan MWE van (i) € 122.676,33, te vermeerderen met wettelijke handelsrente, (ii) buitengerechtelijke kosten van € 2.001,76, (iii) beslagkosten van € 4.109,76 en (iv) proceskosten van € 10.557,40.

4 Het geschil (in vrijwaring)

in conventie

4.1.

WVHN vordert – zakelijk weergegeven – dat de rechtbank bij vonnis, voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad:

I. DNN zo mogelijk gelijktijdig met het in de hoofdzaak te wijzen vonnis veroordeelt tot voldoening aan WVHN al datgene waartoe WVHN als gedaagde in de hoofdzaak jegens MWE mocht worden veroordeeld, daarin begrepen de integrale proceskosten inclusief de beslagkosten;

II. DNN veroordeelt in de kosten van de vrijwaringsprocedure, te vermeerderen met nakosten en wettelijke rente.

4.2.

WVHN legt daar – samengevat – het volgende aan ten grondslag. VP 1 en DNN zijn overeengekomen dat DNN huur betaalt voor het gebruik van het deel van [gebouw 2] dat WVHN huurde van MWE. VP 1 en DNN zijn ook overeengekomen dat DNN betaalt voor het verbruik van elektriciteit, gas en water tijdens de bouwwerkzaamheden van DNN in [gebouw 1]. VP 1 heeft de vorderingen die zij op DNN had voor de huur en het verbruik van elektriciteit, gas en water, overgedragen aan WVHN. Voor de omvang van de overgedragen vordering is van belang dat het verbruik van elektriciteit, gas en water niet is gemeten, omdat de geplaatste tussenmeter defect was. DNN was verantwoordelijk voor het plaatsen van de tussenmeter, zodat het gevolg van de defecte tussenmeter, waardoor onbekend is hoeveel het verbruik daadwerkelijk is geweest, aan haar te wijten is. DNN moet daarom het volledige bedrag betalen tot betaling waarvan WVHN in de hoofdzaak wordt veroordeeld.

4.3.

DNN voert verweer dat ertoe strekt dat WVHN niet ontvankelijk wordt verklaard in haar vorderingen dan wel de vorderingen van WVHN worden afgewezen, met veroordeling van WVHN in de proceskosten.

4.4.

DNN legt daar – samengevat – het volgende aan ten grondslag. Ten eerste is de dagvaarding nietig, omdat de dagvaarding is uitgebracht namens een niet bestaande rechtspersoon. Daarnaast zijn VP 1 en DNN niet overeengekomen dat DNN zou betalen voor de huur van een deel van [gebouw 2] en voor het verbruik van elektriciteit, gas en water tijdens de transformatie en renovatie van [gebouw 1]. DNN heeft helemaal geen gas gebruikt, maar voor zover DNN wel voor het overige verbruik moet betalen, blijkt uit het proces-verbaal van oplevering dat DNN slechts 9.375 kWh aan elektriciteit heeft verbruikt. Verder is de cessie tussen VP 1 en WVHN niet rechtsgeldig, zodat VP 1 nooit een vordering aan WVHN heeft overgedragen. Ook heeft VP 1 in de overeenkomst van hoofdelijke verbondenheid en het addendum haar vorderingen op DNN achtergesteld bij de vordering van DNN uit onbetaalde aanneemsom. VP 1 moet nog een bedrag van € 166.825,97 betalen aan DNN, zodat DNN op dit moment nog niet de vorderingen uit huur en energie- en waterverbruik hoeft te betalen. Tot slot voert DNN verweer tegen uitvoerbaarverklaring bij voorraad van een eventueel toewijzend vonnis.

4.5.

Op de standpunten van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.

in reconventie

4.6.

DNN vordert – zakelijk weergegeven – dat de rechtbank bij vonnis, voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad:

I. voor recht verklaart dat een eventueel toewijzend vonnis in conventie niet uitvoerbaar bij voorraad wordt verklaard;

II. voor recht verklaart dat een eventueel toewijzend vonnis in conventie pas dan geeffectueerd kan worden indien alle vorderingen van DNN vooraf in het geheel zijn betaald;

III. WVHN veroordeelt in de kosten van de procedure.

4.7.

WVHN voert verweer dat strekt tot afwijzing van de vorderingen met veroordeling van DNN in de proceskosten.

4.8.

Op de standpunten van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.


5 De beoordeling

in conventie

5.1.

De rechtbank heeft op 29 juni 2026 vonnis gewezen in de hoofdzaak tussen MWE en WVHN. Reden hiervoor was dat de vordering in de hoofdzaak overzichtelijk was en niet inhoudelijk door WVHN werd betwist. In deze vrijwaringszaak voeren partijen daarentegen een uitgebreid debat over de vordering. De procedure in de vrijwaringszaak had daardoor een ander tijdspad dan de procedure in de hoofdzaak en de beoordeling van de vorderingen in de hoofdzaak en de vrijwaringszaak hingen daarnaast niet op een wijze met elkaar samen die verhinderde dat de rechtbank eerst een beslissing zou nemen in de hoofdzaak en op dit latere moment in de vrijwaringszaak. Wat dat betreft zal de rechtbank in dit vonnis een deel van het onder I. gevorderde al afwijzen, namelijk voor zover WVHN had gevorderd dat de rechtbank gelijktijdig met de hoofdzaak vonnis zou wijzen.

WVHN is ontvankelijk in haar vorderingen

5.2.

DNN heeft in de eerste plaats geconcludeerd tot niet-ontvankelijkverklaring van WVHN in de vorderingen, omdat de dagvaarding volgens DNN nietig is. DNN stelt dat de dagvaarding is uitgebracht namens ‘Ridge B.V.’, die niet bestaat. DNN heeft in de stukken wel het KVK-nummer gevonden van een rechtspersoon die ‘WVHN B.V.’ heet en die op

28 november 2025 haar statuten heeft gewijzigd, maar de dagvaarding is niet namens een vennootschap met de naam WVHN B.V. uitgebracht.

5.3.

De rechtbank verwerpt het beroep van DNN op de nietigheid van de dagvaarding en licht dat als volgt toe. Uit de wet volgt dat een dagvaarding de naam moet vermelden van degene namens wie de dagvaarding wordt uitgebracht. Artikel 120 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering bepaalt dat een dagvaarding die niet aan dat vereiste voldoet, nietig is. De wet bepaalt echter ook dat de rechter het beroep op nietigheid van de dagvaarding verwerpt als de gedaagde in het geding verschijnt en het gebrek in de dagvaarding de gedaagde niet onredelijk in zijn belangen heeft geschaad.

5.4.

Tijdens de mondelinge behandeling heeft de advocaat van WVHN toegelicht dat de vennootschap Ridge B.V. haar naam heeft veranderd in ‘WVHN B.V.’ De advocaat was bij het uitbrengen van de dagvaarding op 15 december 2025 nog niet op de hoogte van die naamswijziging. WVHN heeft ter onderbouwing de notulen van de algemene vergadering van aandeelhouders van Ridge B.V. van 27 oktober 2025 overgelegd, waarin is besloten de naam van Ridge B.V. te wijzigen. Volgens DNN blijkt uit de notulen die WVHN heeft overgelegd weliswaar dat Ridge B.V. haar naam heeft willen wijzigen, maar blijkt uit de notulen niet dat Ridge B.V. haar naam heeft veranderd in ‘WVHN B.V.’ De rechtbank volgt DNN daarin niet. Uit het KVK-uittreksel dat DNN zelf heeft overgelegd volgt namelijk dat Ridge B.V. haar naam heeft gewijzigd in ‘WVHN B.V.’ De dagvaarding is dus uitgebracht namens een bestaande rechtspersoon, maar onder een verkeerde (voormalige) naam.

5.5.

De rechtbank stelt vast dat daarmee sprake is van een gebrek in de dagvaarding dat in beginsel nietigheid van de dagvaarding met zich brengt. De rechtbank verwerpt echter het beroep van DNN op die nietigheid, omdat DNN niet onredelijk in haar belangen is geschaad. Tijdens de mondelinge behandeling heeft DNN toegelicht dat zij is benadeeld doordat zij bij het schrijven van de conclusie van antwoord in verwarring was over de persoon van haar wederpartij. DNN heeft echter niet concreet toegelicht op welke punten zij geen of minder goed verweer heeft kunnen voeren als gevolg daarvan. Uit de processtukken van DNN blijkt ook niet dat DNN op enige manier is benadeeld. WVHN is daarom ontvankelijk in haar vorderingen.

5.6.

Tot slot heeft WVHN de rechtbank verzocht het vonnis in de vrijwaringszaak op de nieuwe naam ‘WVHN B.V.’ te stellen. DNN heeft daartegen bezwaar gemaakt, omdat volgens DNN niet duidelijk is welke nieuwe naam Ridge B.V. had aangenomen. De rechtbank heeft hiervoor echter overwogen dat WVHN voldoende heeft onderbouwd dat de nieuwe naam van Ridge B.V. ‘WVHN B.V.’ is. De rechtbank passeert daarom het bezwaar van DNN en hanteert in dit vonnis de nieuwe naam van de vennootschap op wiens verzoek de dagvaarding is uitgebracht.

VP 1 had een vordering op DNN voor een bedrag van € 30.429,80

5.7.

WVHN stelt dat zij een vordering heeft op DNN, omdat VP 1 haar vorderingen uit huur en energie- en waterverbruik bij de cessieakte van 25 augustus 2025 heeft overgedragen. Het meest verstrekkende verweer van DNN daartegen is dat VP 1 nooit vorderingen op DNN heeft gehad, zodat VP 1 ook geen vordering heeft kunnen overdragen aan WVHN. De rechtbank behandelt daarom eerst de vraag of VP 1 een vordering op DNN had.

VP 1 had geen vordering op DNN uit onbetaalde huur

5.8.

WVHN stelt ten eerste dat VP 1 een vordering had op DNN, omdat VP 1 het deel van [gebouw 2] dat WVHN van MWE huurde op haar beurt had verhuurd aan DNN. WVHN stelt dat partijen geen schriftelijk huurcontract hebben ondertekend, maar dat uit verschillende feiten kan worden afgeleid dat DNN de verplichting om huur te betalen wel heeft aanvaard. Ten eerste heeft DNN het betreffende deel van [gebouw 2] in gebruik genomen, waaruit volgens WVHN kan worden afgeleid dat DNN ook heeft aanvaard dat zij huur zou betalen voor het gebruik. WVHN heeft tijdens de mondelinge behandeling toegelicht dat DNN oorspronkelijk een bouwkeet op het perceel had staan, maar dat deze bouwkeet verwijderd moest worden vanwege werkzaamheden van derden. WVHN stelt dat DNN zelf heeft verzocht om in plaats van haar eigen bouwkeet een deel van [gebouw 2] te gebruiken. Ten tweede stelt WVHN dat DNN is geïnformeerd over de verplichting om huur te betalen en dat DNN daar geen opmerking over heeft gemaakt. WVHN mocht er daarom gerechtvaardigd op vertrouwen dat DNN de verplichting om huur te betalen had aanvaard.

5.9.

DNN betwist niet dat zij het betreffende deel van [gebouw 2] in gebruik heeft gehad. DNN betwist echter wel dat zij heeft aanvaard dat zij daarvoor huur zou betalen. Volgens DNN had zij inderdaad eerst een bouwkeet op het perceel staan, die zij op verzoek van VP 1 heeft verwijderd. VP 1 heeft vervolgens ter compensatie het gebruik van het betreffende deel van [gebouw 2] aangeboden, aldus DNN. Uit die ingebruikname kan dus niet worden afgeleid dat DNN heeft aanvaard dat zij ook huur zou betalen. Verder betwist DNN dat zij is geïnformeerd over de huur, zodat VP 1 er ook niet op die grond gerechtvaardigd op kon vertrouwen dat DNN huur zou betalen.

5.10.

Aangezien partijen het oneens zijn over de inhoud van de overeenkomst, moet de rechtbank de overeenkomst tussen VP 1 en DNN uitleggen. Bij de uitleg van een overeenkomst komt het aan op de betekenis die partijen in de gegeven omstandigheden over en weer redelijkerwijs aan de bepalingen van de overeenkomst mochten toekennen en op hetgeen zij daarover redelijkerwijs van elkaar mochten verwachten (de Haviltex-maatstaf). Ook de gedragingen van partijen kunnen van belang zijn voor de uitleg van een overeenkomst. WVHN draagt daarbij de stelplicht en bewijslast van de feiten waaruit volgt dat VP 1 en DNN zijn overeengekomen dat DNN huur zou betalen voor het gebruik van het betreffende deel van [gebouw 2].

5.11.

De rechtbank oordeelt dat de overeenkomst tussen VP 1 en DNN zo moet worden uitgelegd dat partijen niet zijn overeengekomen dat DNN huur zou betalen voor het gebruik van het betreffende deel van [gebouw 2]. DNN heeft namelijk gemotiveerd betwist dat zij had verzocht gebruik te maken van [gebouw 2] en dat ze door VP 1 is geïnformeerd over de verplichting om huur te betalen. Bij die betwisting is het aan WVHN om haar stellingen nader te onderbouwen. WVHN heeft als enige onderbouwing verwezen naar artikel 6 van de allonge huur tussen MWE en WVHN (zie 3.7). Uit dat artikel blijkt echter niet dat DNN daadwerkelijk is geïnformeerd dat zij huur moet betalen voor het gebruik van het betreffende deel van [gebouw 2]. WVHN heeft verder geen bouwverslagen of schriftelijke verklaringen overgelegd die haar stellingen onderbouwen. Deze stellingen zijn daarom in het licht van de gemotiveerde betwisting van DNN onvoldoende onderbouwd. Hoewel DNN bewijs heeft aangeboden van haar stellingen, komt de rechtbank daarom ook niet toe aan bewijslevering. Uit het enkele vaststaande feit dat DNN het betreffende deel van [gebouw 2] in gebruik heeft genomen, mocht VP 1 redelijkerwijs niet verwachten dat DNN huur zou betalen.

VP 1 had geen vordering op DNN voor verbruik van gas

5.12.

WVHN stelt ten tweede dat VP 1 een vordering had op DNN voor het verbruik van gas tijdens de uitvoering van het werk. DNN betwist dat zij met VP 1 is overeengekomen dat zij voor gasverbruik zou betalen.

5.13.

Op dit punt zijn partijen het ook oneens over de inhoud van de overeenkomst tussen VP 1 en DNN. De rechtbank hoeft de overeenkomst op dit punt echter niet uit te leggen. Voor zover VP 1 en DNN namelijk zijn overeengekomen dat DNN moest betalen voor gasverbruik, geldt dat niet is vast komen te staan dat DNN bij de transformatie en renovatie ook daadwerkelijk gas heeft verbruikt. DNN heeft dit betwist en WVHN heeft tijdens de mondelinge behandeling toegelicht dat het haar niet bekend is of DNN gas heeft verbruikt of niet. Volgens WVHN kan zij dit niet controleren, omdat WVHN slechts de tussenpersoon is van MWE en DNN. De rechtbank maakt uit deze toelichting op dat WVHN niet kan onderbouwen dat DNN gas heeft verbruikt, terwijl WVHN daar wel de stelplicht van draagt.

VP 1 had een vordering van € 30.429,80 op DNN voor verbruik van elektriciteit en water

5.14.

WVHN stelt ten derde dat VP 1 een vordering had op DNN voor het verbruik van elektriciteit en water tijdens de transformatie en renovatie van [gebouw 1]. De rechtbank licht eerst toe dat zij van oordeel is dat VP 1 en DNN zijn overeengekomen dat DNN moet betalen voor verbruik van elektriciteit en water. Vervolgens licht de rechtbank toe dat DNN voor de vaststelling van het verbruik niet is gebonden aan de forfaitaire berekening van MWE en WVHN, maar dat WVHN wel voldoende feiten heeft gesteld waaruit blijkt dat DNN voor een bedrag van € 30.429,80 aan elektriciteit en water heeft verbruikt.

(i) de overeenkomst

5.15.

Volgens WVHN zijn VP 1 en DNN overeengekomen dat DNN zou betalen voor het verbruik van elektriciteit en water tijdens de bouwwerkzaamheden van DNN. WVHN verwijst ter onderbouwing van haar stelling naar bepalingen 08 en 09 op pagina 10 van de Technische Omschrijving. Daarnaast stelt WVHN dat het in de branche voor transitiewerken gebruikelijk is dat de aannemer betaalt voor diens eigen energie- en waterverbruik.

5.16.

DNN betwist dat zij met VP 1 is overeengekomen dat zij zou betalen voor het verbruik van elektriciteit en water. Volgens DNN volgt uit de Technische Omschrijving niet dat VP 1 en DNN dat zijn overeengekomen. Daarnaast stelt DNN dat het in bouwprojecten als deze niet gebruikelijk is dat de aannemer voor energie- en waterverbruik betaalt, omdat de aannemer deze kosten anders weer zou doorberekenen aan de opdrachtgever.

5.17.

Partijen zijn het oneens over de inhoud van de overeenkomst, zodat de rechtbank de overeenkomst moet uitleggen (zie 5.10 hiervoor). De rechtbank oordeelt aan de hand daarvan dat VP 1 en DNN zijn overeengekomen dat DNN moet betalen voor het verbruik van elektriciteit en water tijdens de transformatie en renovatie van [gebouw 1]. In bepalingen 08 en 09 van de Technische Omschrijving staat namelijk helder beschreven dat de kosten voor verbruik van elektriciteit en water voor rekening van de aannemer zijn (zie 3.5).

5.18.

De verwijzing van DNN naar bepaling 01 op pagina 10 van de Technische Omschrijving, waarin staat dat het verbruik achteraf zal worden verrekend, maakt dit niet anders. Uit de tekst blijkt dat die bepaling ziet op de situatie dat DNN tijdens de bouwwerkzaamheden gebruik zou maken van de bestaande aansluitingen in [gebouw 2]. In dat geval zou WVHN de kosten voor het energie- en waterverbruik eerst aan MWE moeten betalen (zie 3.4), zodat de kosten voor het energie- en waterverbruik achteraf moeten worden afgerekend met VP 1. Een andere uitleg van die bepaling is onbegrijpelijk en tegenstrijdig met de bepalingen 08 en 09 op pagina 9 van de Technische Omschrijving. Daarbij kent de rechtbank ook gewicht toe aan de onweersproken stelling van WVHN dat DNN de Technische Omschrijving zelf heeft opgesteld. Voor zover DNN met bepaling 01 op pagina 10 van de Technische Omschrijving iets anders had bedoeld, heeft zij dat onduidelijk opgeschreven. Dat brengt in dit geval mee dat zo’n onduidelijkheid in die bepaling in het nadeel van DNN moet worden uitgelegd.

5.19.

Ook de stelling van DNN dat het bij bouwprojecten als deze niet gebruikelijk is dat de aannemer de kosten van energie- en waterverbruik betaalt, maakt dit oordeel niet anders. WVHN heeft namelijk het tegenovergestelde gesteld en geen van beide partijen heeft haar eigen stelling onderbouwd. Mede in het licht van voorgaande conclusies kent de rechtbank aan die stellingen daarom geen gewicht toe.

(ii) de omvang van het verbruik

5.20.

WVHN stelt zich primair op het standpunt dat DNN is gebonden aan de forfaitaire berekening die MWE en WVHN hebben gemaakt van het energie- en waterverbruik tijdens de transformatie en renovatie van [gebouw 1]. MWE en WVHN zijn tot een forfaitaire berekening van het verbruik gekomen, omdat de tussenmeters die DNN in [gebouw 1] heeft geplaatst volgens WVHN geen verbruik hebben gemeten. Het daadwerkelijk gebruik was niet bekend. MWE en WVHN hebben daarom het gecombineerde verbruik van [gebouw 1] en [gebouw 2] op basis van een forfaitaire berekening toegerekend aan enerzijds de bouwwerkzaamheden in [gebouw 1] en anderzijds de arbeidsmigranten en vluchtelingen die in [gebouw 2] verbleven. Het is volgens WVHN aan DNN te wijten dat de tussenmeter geen verbruik heeft gemeten, omdat in bepaling 01 op pagina 10 van de Technische Omschrijving was bepaald dat DNN de tussenmeter zou realiseren. Dat rechtvaardigt dat DNN vervolgens ook gebonden is aan de forfaitaire berekening die MWE en WVHN daarom hebben moeten maken.

5.21.

DNN betwist dat de door haar geplaatste tussenmeters defect waren. DNN stelt zich op het standpunt dat haar totale verbruik maximaal de 9.375 kWh kan zijn die uit het proces-verbaal van oplevering van 12 september 2022 blijkt. VP 1 heeft daar volgens WVHN ook voor getekend. Voor zover wel sprake was van een defecte tussenmeter, betwist DNN dat het aan haar is toe te rekenen dat de geplaatste tussenmeter geen verbruik heeft gemeten.

5.22.

De rechtbank oordeelt dat DNN niet is gebonden aan de forfaitaire berekening die MWE en WVHN hebben gemaakt. In de eerste plaats is niet vast komen te staan dat DNN partij was bij die overeenkomst. Voor zover de tussenmeter defect was, is het bovendien niet vast komen te staan dat het aan DNN te wijten is geweest dat de tussenmeter geen verbruik heeft gemeten en dat ze om die reden de door WVHN gestelde risico’s daarvan moet dragen. WVHN heeft alleen gesteld dat DNN op grond van bepaling 01 op pagina 10 van de Technische Omschrijving verantwoordelijk was voor het plaatsen van de tussenmeter.

Als die tussenmeter geen verbruik heeft gemeten, betekent dat niet zonder meer dat dit door een fout van DNN kwam. Zo heeft WVHN niet onderbouwd wat er precies mis was met de tussenmeter, wie verantwoordelijk was voor het uitlezen van de tussenmeter en of (tijdig) aan DNN is gemeld dat de tussenmeter defect was. Voor zover WVHN slechts een tussenschakel tussen MWE en DNN was, zoals WVHN heeft gesteld, maakt dat het oordeel niet anders. WVHN en VP 1 hebben zelfstandig afspraken gemaakt met respectievelijk MWE en DNN. Een discrepantie tussen die afspraken kan WVHN daarom niet aan DNN tegenwerpen.

5.23.

De rechtbank is van oordeel dat WVHN wel voldoende feiten heeft gesteld waaruit blijkt dat DNN elektriciteit heeft gebruikt bij de transformatie en renovatie van [gebouw 1] en wel voor een bedrag van € 25.260. De rechtbank overweegt daartoe het volgende.

5.24.

WVHN heeft onweersproken gesteld dat DNN in januari 2021 een eerste tussenmeter heeft geplaatst. Nadat deze tussenmeter geen verbruik bleek te meten, is volgens WVHN op 17 juni 2022 een nieuwe tussenmeter geplaatst. DNN betwist wel dat de tussenmeter geen verbruik heeft gemeten, maar zij heeft niet betwist dat de tussenmeter die 9.375 kWh heeft gemeten pas op 17 juni 2022 is geplaatst.

5.25.

WVHN stelt dat de tweede tussenmeter na 12 september 2022 ook geen verbruik meer heeft gemeten (zie 3.13). DNN betwist dat, maar WVHN had die stelling onderbouwd met het bericht van Arcom van 2 december 2022. Het lag daarom op de weg van DNN om haar betwisting ook nader te onderbouwen. Zij heeft dat niet gedaan.

5.26.

Uit deze vaststaande feiten volgt dat het verbruik van 9.375 kWh slechts het verbruik van [gebouw 1] in de periode tussen 17 juni 2022 en 12 september 2022 is geweest. In tegenstelling tot hetgeen DNN stelt, blijkt uit het proces-verbaal van oplevering van 12 september 2022 ook niet dat VP 1 ervoor heeft getekend dat de stand van de tussenmeter op dat moment ook het totale verbruik van DNN was. VP 1 heeft in het proces-verbaal van oplevering namelijk alleen getekend voor ontvangst van de tussenmeter.

5.27.

Tegelijkertijd staat vast dat DNN ook buiten de periode van 17 juni 2022 tot 12 september 2022 werkzaamheden heeft verricht in [gebouw 1]. Partijen zijn het er namelijk over eens dat DNN in januari 2021 is begonnen met de uitvoering van het werk. Daarnaast heeft DNN tijdens de mondelinge behandeling bevestigd dat zij ongeveer vijf maanden na de oplevering nog werkzaamheden is blijven uitvoeren in [gebouw 1]. DNN heeft niet betwist dat zij tijdens die werkzaamheden elektriciteit heeft verbruikt.

5.28.

Aangezien alleen het verbruik in de periode tussen 17 juni 2022 en

12 september 2022 is gemeten, maar ook vaststaat dat DNN in heel 2021 en 2022 elektriciteit heeft verbruikt, beoordeelt de rechtbank mede om proceseconomische redenen het totale verbruik van DNN op grond van de feiten die vast zijn komen te staan. Namelijk aan hand van de enige bekende meting. Dat betekent dat de rechtbank ervan uitgaat dat DNN in heel 2021 en 2022 gemiddeld ongeveer (9.375 kWh / 3 maanden =) 3.125 kWh per maand heeft verbruikt. Het totale verbruik van DNN voor 2021 en 2022 komt daarmee op (3.125 kWh × 24 maanden =) 75.000 kWh.

5.29.

WVHN heeft onweersproken gesteld dat het verbruik van 395.631 kWh € 133.237 heeft gekost (zie 3.17). De rechtbank gaat daarom in dit geval uit van een gemiddelde prijs van ongeveer (€ 133.237 / 395.631 kWh ≈) € 0,3368 per kWh. Dat zou betekenen dat DNN voor een bedrag van (75.000 kWh × € 0,3368 =) € 25.260 aan elektriciteit heeft verbruikt

5.30.

Met betrekking tot het verbruik van water staat vast dat DNN voor een bedrag van € 5.169,80 aan water heeft verbruikt. VP 1 heeft in de factuur van 19 januari 2024 namelijk een bedrag van € 5.169,80 in rekening gebracht voor het waterverbruik van DNN in 2021 en 2022 (zie 3.16). DNN heeft de hoogte van dit bedrag inhoudelijk niet betwist.

5.31.

De slotsom is dat VP 1 een vordering had op DNN van (€ 25.260 + € 5.169,80 =) € 30.429,80 voor het verbruik van elektriciteit en water tijdens de bouwwerkzaamheden.

VP 1 heeft haar vordering op DNN overgedragen aan WVHN

5.32.

WVHN stelt dat VP 1 haar vordering op DNN aan WVHN heeft gecedeerd. WVHN heeft ter onderbouwing van die stelling een cessieakte overgelegd. DNN voert ook verweer tegen de cessie, omdat volgens haar een geldige titel ontbreekt en omdat de partijnamen in de cessieakte niet kloppen. De rechtbank passeert dat verweer.

Er is een titel voor de cessie van VP 1 aan WVHN

5.33.

Voor de overdracht van de vordering is vereist dat de overdracht op grond van een geldige titel plaatsvindt. De titel is de rechtsverhouding die aan de overdracht ten grondslag ligt en deze rechtvaardigt. In veel gevallen is de titel een verbintenis uit overeenkomst.

5.34.

WVHN heeft tijdens de mondelinge behandeling toegelicht dat WVHN en VP 1 elkaars holding en werkmaatschappij zijn. WVHN heeft ook toegelicht dat zij een betalingsverplichting aan MWE had voor de kosten van onder meer elektriciteit en water, terwijl VP 1 een vordering had op DNN voor diezelfde kosten. Volgens WVHN was dat de reden voor de cessie. Namelijk dat WVHN met de betaling van DNN haar schuld aan MWE zou kunnen betalen.

5.35.

DNN heeft deze feiten op zichzelf niet betwist, maar stelt zich op het standpunt dat uit de toelichting van WVHN niet volgt dat sprake is van een titel.

5.36.

De rechtbank oordeelt dat sprake is van een geldige titel voor de overdracht van de vordering. Uit de onweersproken toelichting van WVHN volgt dat WVHN en VP 1 vanwege hun onderlinge verhouding zijn overeengekomen dat VP 1 haar vordering op DNN om niet overdraagt aan WVHN. Die overeenkomst geeft de titel op grond waarvan de cessie heeft plaatsgevonden.

Het is duidelijk dat VP 1 partij was bij de cessieakte

5.37.

Ten tweede stelt DNN dat de namen in de cessieakte niet kloppen, zodat onduidelijk is welke partijen betrokken zijn bij de cessie. De naam van de cedent is volgens DNN namelijk beschreven als ‘[bedrijfsnaam 3] B.V.’ en niet als ‘VP 1 B.V.’ of ‘[bedrijfsnaam 1] B.V.’

5.38.

De rechtbank oordeelt dat uit de cessieakte duidelijk blijkt dat VP 1 partij was bij de cessie. De cessieakte moet namelijk worden uitgelegd aan hand van de Haviltex-maatstaf (zie 5.10 hiervoor). Hierdoor komt geen beslissende betekenis toe aan de taalkundige bewoordingen van de cessieakte. Uit het enkele feit dat de naam van VP 1 in de cessieakte niet volledig juist is geschreven kan daarom niet worden afgeleid dat VP 1 geen partij was bij de cessie. Dat VP 1 wel partij was bij de cessie blijkt uit verschillende omstandigheden. Ten eerste staat bovenaan de cessieakte wel dat ‘VP 1 B.V.’ partij was bij de cessie. Ook bevat de cessieakte een beschrijving van de over te dragen vordering waaruit blijkt dat de cessie het ging om een vordering van VP 1. Verder is de cessieakte ondertekend door de personen die bevoegd zijn VP 1 te vertegenwoordigen. Tot slot heeft WVHN toegelicht dat de haakjes van “[bedrijfsnaam 3] B.V.” bedoeld waren om te verduidelijken dat VP 1 voorheen [bedrijfsnaam 1] heette. Deze toelichting verklaart waarom op sommige plaatsen in de cessieakte niet ‘VP 1’ maar ‘[bedrijfsnaam 3]’ staat.

De vordering van WVHN op DNN is niet achtergesteld op de vordering van DNN op VP 1

5.39.

DNN voert als verweer dat de vordering van WVHN op DNN pas opeisbaar wordt nadat DNN de volledige openstaande aanneemsom van € 166.835,97 betaald heeft gekregen (zie 3.19). DNN stelt namelijk dat VP 1 de eigen vordering op DNN had achtergesteld op de vordering van DNN uit onbetaalde aanneemsom. WVHN betwist dit.

5.40.

De rechtbank oordeelt dat de vordering van WVHN op DNN opeisbaar is. Het is namelijk niet vast komen te staan dat VP 1 haar vordering op DNN had achtergesteld op de vordering van DNN uit onbetaalde aanneemsom. DNN heeft haar stelling namelijk onderbouwd door te verwijzen naar de overeenkomst van hoofdelijke verbondenheid en het addendum daarbij. Uit respectievelijk artikel 3 en 4 van die overeenkomsten volgt dat [bedrijfsnaam 2], JWN en diens bestuurders bepaalde vorderingen hadden achtergesteld bij de vorderingen die DNN op VP 1 had uit hoofde van de aannemingsovereenkomst tussen VP 1 en DNN. Uit die tekst van die artikelen blijkt dat die achterstelling niet geldt voor VP 1 zelf (zie 3.9 en 3.10). DNN kon er ook niet gerechtvaardigd op vertrouwen dat WVHN vanwege haar vereenzelviging met [bedrijfsnaam 2], JWN en diens bestuurders wel bedoeld had deze vordering achter te stellen bij de vordering van DNN tot betaling van de openstaande aanneemsom.

DNN hoeft niet de kosten van WVHN in de hoofdzaak te betalen

5.41.

WVHN vordert dat DNN ook de proceskosten, beslagkosten en wettelijke handelsrente moet betalen tot betaling waarvan WVHN in de hoofdzaak is veroordeeld. WVHN heeft ter onderbouwing van deze vordering verwezen naar de Technische Omschrijving, zonder concreet te maken uit welke bepaling in de Technische Omschrijving deze verplichting zou volgen. De rechtbank oordeelt daarom dat niet is vast komen te staan dat DNN de proceskosten, beslagkosten en wettelijke handelsrente van MWE in de hoofdzaak aan WVHN moet betalen.

Uitvoerbaarheid bij voorraad

5.42.

WVHN vordert dat het vonnis uitvoerbaar bij voorraad wordt verklaard. DNN stelt dat uitvoerbaarverklaring bij voorraad achterwege moet blijven vanwege de onzekere financiële positie van WVHN.

5.43.

De rechtbank zal het vonnis zoals gevorderd uitvoerbaar bij voorraad verklaren. Als een partij verweer voert tegen uitvoerbaarverklaring bij voorraad, moet de rechtbank de belangen van partijen tegen elkaar afwegen. Het uitgangspunt bij die belangenafweging is dat een vonnis wel uitvoerbaar bij voorraad wordt verklaard. Bij de belangenafweging geldt ook dat de ingrijpende gevolgen van tenuitvoerlegging op zichzelf niet in de weg staan aan de uitvoerbaarverklaring bij voorraad. Restitutierisico als gevolg van de onzekere financiële positie van WVHN levert op zichzelf onvoldoende belang op voor het niet uitvoerbaar bij voorraad verklaren van een vonnis.

Proceskosten

5.44.

DNN is grotendeels in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van WVHN worden begroot op:

- kosten van de dagvaarding

€

122,35

- griffierecht

€

0,00

- salaris advocaat

€

1.672,00

(2 punten × € 836,00)

- nakosten

€

148,00

(plus de verhoging zoals vermeld in de beslissing)

Totaal

€

1.942,35

5.45.

De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.

in reconventie

5.46.

DNN vordert in reconventie dat de rechtbank bepaalt dat DNN haar vordering aan WVHN pas hoeft te betalen als DNN de volledige aanneemsom heeft ontvangen. Daarnaast vordert DNN dat de rechtbank het vonnis in conventie niet uitvoerbaar bij voorraad verklaart.

5.47.

De rechtbank zal deze vorderingen afwijzen. De rechtbank heeft in conventie al overwogen dat de vordering van WVHN op DNN opeisbaar is en DNN er onvoldoende belang bij heeft dat het vonnis in conventie niet uitvoerbaar bij voorraad wordt verklaard (zie 5.41 en 5.44 hiervoor).

5.48.

DNN is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van WVHN worden begroot op:

- salaris advocaat

€

653,00

(2 punten × factor 0,5 × € 653,00)

- nakosten

€

148,00

(plus de verhoging zoals vermeld in de beslissing)

Totaal

€

801,00

6 De beslissing

De rechtbank:

in conventie

6.1.

veroordeelt DNN om aan WVHN te betalen een bedrag van € 30.429,80,

6.2.

veroordeelt DNN in de proceskosten van € 1.942,35, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe,

6.3.

veroordeelt DNN tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten in 6.2 als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,

6.4.

wijst het meer of anders gevorderde af,

in reconventie

6.5.

wijst de vorderingen van DNN af,

6.6.

veroordeelt DNN in de proceskosten van € 801,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe,

in conventie en in reconventie

6.7.

veroordeelt DNN tot betaling van € 98,00 plus de kosten van betekening als DNN niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,

6.8.

veroordeelt DNN tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten in 6.7 als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,

6.9.

verklaart dit vonnis wat betreft de veroordelingen uitvoerbaar bij voorraad.

Dit vonnis is gewezen door mr. M.A. Schueler en in het openbaar uitgesproken op 14 oktober 2026.

3669

Artikel 111, tweede lid, in samenhang met artikel 45, derde lid, aanhef en onder b, van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. Artikel 122, eerste lid, van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. HR 13 maart 1981, ECLI:NL:HR:1981:AG4158. HR 17 december 2021, ECLI:NL:HR:2021:1889, r.o. 3.2.2. Vgl. HR 18 oktober 2002, ECLI:NL:HR:2002:AE7002. Artikel 3:84, eerste lid, van het Burgerlijk Wetboek. Vgl. Conclusie P-G 26 juni 2020, ECLI:NL:PHR:2020:648, nr. 4.136. HR 22 november 2019, ECLI:NL:HR:2019:1841, r.o. 3.2. HR 20 december 2019, ECLI:NL:HR:2019:2026, r.o. 5.4.2. HR 28 mei 1993, ECLI:NL:HR:1993:ZC0976, r.o. 3.3.